[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 970,358 Views

  • 10,190 Comments

  • 30,022 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,799

    Overall
    970,358

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : จีบอยู่ รู้ตัวด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1011 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

© themy butter

 


นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ 3 

 

 

 

 

 

 

 

กรกวินต์ขอพื้นที่

 

 

 

 

 

                ปังๆๆๆ!!!

 

 

                เสียงประตูห้องดังสนั่นลั่นจนผมเกือบทำกล้องหลุดมือ ให้ตายเถอะ มันจะมีใครกล้ามาตีห้องผมแบบนี้ได้นอกจากไอ้เชี่ยฟราน เพื่อนร่วมคณะที่อยู่ข้างห้องนี่เอง สงสัยจะชวนไปเที่ยวอีกตามเคย แต่วันนี้ผมดันมีนัดกับไอ้วาแล้ว แถมดูท่าทางผมต้องยกเลิกนัดมันซะแล้ว ถามว่าผมจะทำอะไรน่ะเหรอ ก็...

 

 

       ตามไปปรนนิบัติคุณว่าที่เมียนามว่าธาราไงครับ

 

 

                อุ้ยๆ กำลังคิดอะไรกันเหรอครับ แหนะ สิบแปดบวกหรือเปล่า 

 

                อย่าคิดลึกสิ (หรือผมคิดเอง) ผมแค่จะไปตามดูแลเด็กดื้อขี้โมโหเท่านั้นเอง ว่างจัด งานไม่มีครับ เพราะส่งหมดแล้ว ตอนนี้เลยชิวๆสบายตัวเลย มีเวลาเยอะมากมายในการตามไปป่วนประสาทมัน

                “ ไอ้ฟราน เดี๋ยวมึงตาย 

 

                ผมด่ามันไปอีกหลายคำแล้ววางตัวกล้องราคาแพงลงในกระเป๋าดีๆจากนั้นจึงค่อยเดินไปกระชากประตูเตรียมคำด่าล้านแปดไว้ แต่พอเปิดออกกลับ... ว่างเปล่า

 

                มึงจะเล่นอะไรห่ะ ยกมือยีผมอย่างหงุดหงิดใจแล้วเดินไปที่ห้องมันแล้วจัดการเคาะรัวเลยครับ เอาให้เหมือนที่มันเคาะห้องผมเมื่อครู่

 

                ปังๆๆ!!

 

                “ ไอ้ฟราน มึงออกมาให้กูด่าเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! ” ตะโกนไปแต่มือยังไม่หยุดเคาะ

               

 

                เงียบ...

 

                มึงจะกวนประสาทกูเหรอ 

 

 

 

                ปังๆๆ!

 

                “ มึงออกมานะเว้ย! 

 

                เริ่มโมโหแล้วนะ ผมยืนเป็นหมาบ้าเคาะห้องมันไม่หยุดร่วมห้านาทีเสียงเจ้าของห้องดังขึ้นด้านหลัง...

 

 

                “ เคาะห้องกูหาเตี่ยมึงเหรอ 

 

 

                น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นให้ผมชะงักมือที่จะเคาะประตูต่อ หมุนตัวหันไปหามันแล้วทำหน้าเอ๋อใส่...

 

                “ อ้าว มึงไม่ได้อยู่ในห้องเหรอ 

 

                “ ถ้าอยู่ แล้วกูจะมายืนคุยกับมึงตรงนี้มั้ยครับ คุณกรกวินต์ ” มันยกยิ้มแสยะสายตากำลังกวนตีนสุด 

 

                ผมร้อง “ ไม่ใช่มึงแล้วจะใครวะ 

 

                “ จะไปรู้เหรอ ” มันส่ายหน้าแล้วผลักผมให้หลับออกจากหน้าห้องมันแล้วค่อยพูดประโยคถัดมา “ เมียมึงรึเปล่า 

 

 

            เมีย?

 

 

                พอได้ยินปุ๊บคอผมหันขวับไม่กลัวว่าเส้นเอ็นจะยึดจะเคล็ดไปมองทางบานประตูห้องตัวเองด้วยความไวยิ่งกว่าความเร็วแสง(เว่อร์) และได้มีสิ่งผิดปกติตรงหน้าบานประตู...

 

 

                กระดาษเอสี่?

 

 

                คิ้วผมเริ่มขมวดเข้าหากันน้อยๆและไหนจะเสียงพรายกระซิบอีก มึงกำลังจะกระเป๋าแหก’ แหม มันคงไม่ใช่หรอก ผมแค่หูแว่วไปเอง แล้วอากาศก็ไม่ได้ร้อนจะเหงื่อตกไปทำไมฟะ!

 

                “ มีกระดาษติดที่ห้องมึงว่ะ ” ไอ้ฟรานว่าจากนั้นมันชิงเดินไปอ่านกระดาษแผ่นก่อนผม สีหน้ามันดูจะตะลึงอยู่กลายๆก่อนจะปิดปากตัวเองราวกับเจออะไรน่าตกใจสุดขีด

 

               

                มัน...ตกใจอะไรวะ

 

 

                “ เมียมึงนี่... ธารา เดือนสถาปัตย์เหรอวะ!! ” 

 

 

                หันหน้าหล่อๆที่กำลังช็อกสุดขีดมาให้ผมหัวเราะเล่น สองเท้าเดินไปยกมือผลักไอ้ฟรานออกจากหน้าประตูแล้วอ่านคำลงท้ายของจดหมาย

 

 

            ‘ - ธารา เมียมึงไง - 

 

 

                ไม่ใช่แค่มันแล้วที่ช็อค ผมเองยังช็อคน็อคเอ้าท์เลยครับพี่น้อง... รอยยิ้มกว้างคลี่แย้มออกให้กับประโยคห้วนๆ ที่ดูจะประชดประชันผมเต็มที่แต่ก็น่ารักในแบบของมัน ธาราก็เงี้ย จะให้มาอ่อนหวานอ้อนๆ มันคงโลกแตก

 

                “ ยิ้ม ยิ้มให้ปากฉีกเลยมั้ยพ่อคุณ ” เสียงนกเสียงกาที่ไหนวะ 

 

                ผมยิ้มหัวเราะเป็นบ้าอยู่แบบนั้นก่อนจะค่อยๆแกะเทปใสออกช้าๆกลัวว่าทำแรงๆแล้วกระดาษจะขาดเอาได้ 

 

                ไอ้ฟรานพยายามโบกไม้โบกมือตรงหน้าผม “ เฮ้ย! มึงฟังกูอยู่เปล่าเนี่ย! เฮ้ย

 

                เหมือนตอนนี้ความสนใจของผมถูกเจ้ากระดาษนี่ยึดไปเสียแล้ว ผมเลิกสนใจไอ้ฟรานใช้ขาเขี่ยๆให้มันหลบประตูเพื่อเดินเข้าห้อง แต่ผมได้ยินประโยคท้ายเข้ามาในหูเสียก่อน...

 

                “ มึงจีบไปได้ไงวะ ตัวพอๆกัน ไม่ได้มีส่วนไหนน่าทะนุถนอมเลย 

 

                ตอนแรกก็อารมณ์ดีอยู่นะ แต่บังอาจมาว่าคุณว่าที่ภรรเมียของผมแบบนี้... ต่อยกันสักยกมั้ย

 

                “ กูขอให้มึงมีผัว ไม่ใช่มีเมีย 

 

                ว่าจบก็ปิดประตูใส่หน้าไม่รอฟังเสียงแมวนกให้มาด่าระคายหูหรอก มันยังคงด่าผมอยู่หน้าผมแต่เราหาสนใจไม่ เดี๋ยวเหนื่อยมันก็กลับไปเองแหละ

 

                ไหนๆมาดูหน่อยว่าน้องธาราคนน่ารักของเค้าอยากกินอะไรเอ่ย...

 

                สายตาพราวระยับในตอนแรกค่อยๆขยายกว้างขึ้นอย่างพูดไม่ได้กับรายการที่มันสั่ง...

 

 

                “ ไอ้เวรธารา!! มึงสั่งขนาดนี้ มึงปล้นกูเลยเถอะ!! 

 

 

                เสียงตวาดลั่นก้องห้องในมือถือรายการอาหารที่มันได้สั่งไว้แล้วอยากจะขยำๆๆๆทิ้งลงถังมาก ก็ดูที่มันสั่งดิ!!

 

                หูฉลาม เยาวราช ร้านxxx

 

                เนื้ออบชีส ลาดพร้าว ร้านxxx

 

                ส้มตำไทยพริกสามเม็ด บางบอน ร้านxxx

 

                ลาบ ราชเทวี ร้านxxx

 

                สปาเก็ตตี้ผัดซอสกุ้ง ร้านxxx

 

                .

 

                .

 

                .

 

                .

 

            มึงกินร้านเดียวกันมันจะตายเหรอ หา!!

 

 

                ผมอยากจะเอาหัวโขกพื้นถอนคำพูดเมื่อครู่ที่บอกมันน่ารักจริงๆเลยคุณ จากที่นับดูแล้วมีทั้งหมดสามสิบสามรายการอาหาร... คิดว่ามันจะกินหมดมั้ยคุณ ถ้าผมซื้อไปให้มันได้จริงๆ

 

                แต่... เงินที่ต้องจ่ายน่ะ... ผมครับ ให้ซื้อหมดนี่ในวันเดียว ผมคงต้องมานั่งกัดก้อนเกลือนั่งดูภาพำกินข้าวเปล่าคลุกน้ำปลาแล้วครับ

 

 

                Rrrrrrrrr

 

 

                ผมชะงักปากที่กำลังจะด่าธาราเพราะโทรศัพท์ดังขึ้นขัดซะก่อน เดี๋ยวๆ เดี๋ยวคุยโทรศัพท์เสร็จขอลงไปเหวี่ยงคุณเมียหน่อยดิ๊ คิดว่าสามีคุณรวยร้อยล้านเหรอ

 

                “ ฮัลโหล มีอะไรไอ้วา ” เสียงหงุดหงิดเต็มที่ พร้อมกัดทุกคนยิ่งกว่าหมาบ้าแล้วครับ ตอนนี้

 

                ( โอ้วววว เสียงหงุดหงิดแบบนี้ ทำไมคะ โดนตีนน้องธาราประทับหน้ามาเหรอคะ ) ไอ้เวรนี่ก็อารมณ์ดีเกินจนน่าโมโห ขอให้เมียมึงมีชู้ (พาลครับพาล)

 

                “ ยัง แต่มันนี่แหละจะโดนตีนกู ดูดิแม่งสั่งอาหารกูมาเกือบครึ่งร้อย ” บ่น งานนี้ต้องบ่น มันต้องเข้าข้างผมสิ

 

                ( อู๊ย ทำโหด กล้าหือกับว่าที่เมีย ระวังไม่ตายดีนะมึง ) มันว่าเสียงหวาดๆ ( กูเตือนด้วยความหวังดี มึงควรตามใจว่าที่เมียหรือก็คือเพื่อนกู ห้ามหือห้ามอือ )

 

                “ ตามใจเดี๋ยวก็เคยตัวหมดดิ ต่อไปไม่จิกหัวสั่งกูเลยรึไง ” ประชดเข้าเต็มๆ “ แค่เริ่มต้น มันก็จิกใช้กูแล้ว

 

                ( น่าๆ ช่วงแรกๆมันก็อาจจะลำบากหน่อย แต่เชื่อกู ลึกๆแล้วไอ้ธารามันน่ารักมากนะเว้ย! )

 

                “ ตอนนี้กูยังไม่เห็นแววความน่ารักเลย มีแต่ความน่าถีบ ” ผมว่าไปตามที่คิด ขนาดผมออกอาการค่อนข้างน้อยว่าชอบมัน (ไม่น้อยแล้วมั้ง) ลองพยายามเป็นเพื่อนก่อน (เข้าใจผิดแล้วมั้งวิน) ยังทำตัวขึ้นๆลงๆผีเข้าผีออกตามไม่ทันเลย

 

                ( จริงจังกับเพื่อนกูเปล่าเนี่ย ) ปลายสายเริ่มเข้าโหมดคุณพ่อหวงลูกสาว( ไม่ใช่แค่กูนะเว้ยที่จะตื๊บมึง พี่ไอ้ธาราคงลงตีนมึงเละ )

 

                “ มันมีพี่ด้วยเหรอวะ  ” ถามกลับไปอย่างสงสัย

 

                ( มีพี่ชายสองคน น้องชายอีกหนึ่ง) มันเว้นพักหายใจ ( แม่ง...หมาบ้าทั้งสามคนเลย  หวงไอ้ธารายิ่งกว่าจงอาจหวงไข่อีก ขนาดกูที่เป็นเพื่อนกับมันมานาน  เฮียลมยังแยกเขี้ยวใส่ตลอดเวลาเดินผ่านวิดวะ เดินผ่านตึกแพทย์เฮียดินก็จ้องเหมือนจะจับกูไปเป็นอาจารย์ใหญ่ เดินผ่านตึกนิติ กูก็กลัวไอ้เหี้ยไฟมันจะงัดกฎหมายมาฟ้องกู ยัดข้อหา )

 

                ผมเลิกคิ้ว “ หวงทำไมกันขนาดนั้นวะ ” เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีแล้วสิ  

 

                ( มึงดูหน้ามันดิ๊ หวานขนาดนั้น พวกมันก็บ้าเต้นริกๆหวงกันสุดๆ ) ปลายสายว่าอย่างสยดสยอง (แต่ดีหน่อยที่ไอ้ธารามันขี้หงุดหงิดขี้รำคาญ พี่ๆน้องๆมันเลยไม่ค่อยได้เข้าใกล้นักตั้งแต่เข้ามหาลัย)

                “ งั้นเหรอ ” รู้สึกหายใจทั่วท้องอีกหน่อย

                ( เออๆ ยังไงแล้วก็ดูแลเพื่อนกูด้วยแล้วกัน ) ไอ้วาพูดเสียงหน่าย ( ทนมันหน่อยแล้วกัน )

 

                ตอบรับเบาๆ “ รู้แล้ว 

 

                ( เพื่อนกู อาจจะดูเอาใจยาก อารมณ์ขึ้นๆลงๆ อาร์ตตัวพ่อแหละไอ้บ้านั่น ทนๆมันหน่อยแล้วกัน )

 

                “ เออ จะพยายาม 

 

                ( อะไรยอมได้มึงก็ยอมมันไปนะเว้ย อย่าไปแกล้งมันมาก แค่นี้มันก็เหนื่อยตายแล้ว ) คุณพ่อหวงลูกสาวไม่ปาน ติดเชื้อพี่ชายมันมารึไง

 

                กลอกตามองเพดาน “ แลจะห่วงจริงๆนะเพื่อนคนนี้ 

 

                ( ก็กูห่วงไง เออ แล้วมันไม่ค่อยกินข้าว แถมกินไม่ตรงเวลาด้วย ดูแลมันตรงนี้หน่อยแล้วกัน)

 

                “ เออ! ” คิ้วกระตุกพลันกับต้นประโยค

 

                ( ไอ้เวร กูห่วงตามประสาเพื่อน ไม่ต้องมาหึงกู! ) มันสวนกลับจี้จุด รู้ได้ไงว่าหึง ยังไม่ได้แสดงอาการเลยนะ ( ยังไม่ได้เป็นอะไร อย่ามาทำเป็นเจ้าของ )

 

                อือหือ...

 

                เจ็บจึกเหมือนโดนมีดแทงทะลุหัวใจ...

 

 

                “ อย่าให้เจอนะ พ่อจะกระทืบให้ตายเลย ” น้ำเสียงหงุดหงิดงุ่นง่านต่อไปก่อนจะนึกขึ้น “ เออมึง วันนี้กูไม่ไปดื่มนะ 

 

                ( อ้าว แล้วใครจะจ่ายวะ )

 

 

                ไอ้สึด... เห็นกูเป็นเอทีเอ็มของพวกมึงรึไง

 

 

                ผมตอกกลับหน้าตาย “ มีปัญหาไปกินกันก็หาจ่ายกันเองสิครับ แค่นี้นะ ” 

 

                ( เฮ้ย เดี๋ยวดิ เฮ้ย ...! )

 

                ติ๊ด!

 

                ถอนหายใจทิ้งอย่างเซ็งแซ่จากนั้นจึงหันกลับมาสนใจไอ้กระดาษรายการอาหารร้อยแปดพันเก้าต่อ ค่อยๆสงบจิตสงบใจเพื่อหาทางคิดเอาคืนกับคุณเมีย คิดว่าผมจะยอมไปซื้อให้มันทั้งหมดเหรอ...ไม่มีทาง!!

 

               

        ร้านข้าวหน้ามอก็บุญแหละ!

 

 

                นี่ใช่มั้ยที่เขาบอกว่าถ้ายังหาเงินเองไม่ได้อย่าริอาจมีเมีย นี่แค่จีบมันน่ะ ยังไม่ได้เป็นเมียก็มีแววกระเป๋าตังค์ผมจะฉีกแล้ว พลิกกระดาษเจ้าปัญหาก่อนจะเจอกระด้านหลังที่มันเขียนมาด้วย

 

 

                ‘ ไหนๆก็ไปซื้อข้าวแล้ว ฝากซื้อของหน่อย จะทำงาน เดี๋ยวกูให้ตังค์

ของไม่กี่อย่างเอง... 

 

 

อ่านมาแค่นี้ผมก็เหงื่อตกแล้วครับไอ้ไม่กี่อย่างของมันนี่คงเหมือนกระดาษอีกด้านที่ยาวเป็นหางว่าว แต่ยังไงก็ต้องยอมต้องอ่านแล้วพบว่ามันมีแค่ไม่อีกอย่างเอง ค่อยยิ่งชั่วหน่อย 

 

              “ นี่คิดถูกคิดผิดที่หลงไปจีบมันว่ะ ” 

 

                เอ่ยบ่นกระปอดกระแปดหันไปหยิบปากกาบนโต๊ะทำงานมาขีดๆ รายการอาหารสำหรับวันนี้ ผมคงซื้อไม่ครบหรอก ขืนซื้อมาแล้วกินไม่หมดก็เสียดายตายห่า ผมเลยเลือกที่จะแบ่งๆจัดสรรไปไว้วันอื่นแทน

               

                ผมนิ่งคิดอะไรเล็กน้อยก่อนจะเผลอยิ้มออกมา เปิดโทรศัพท์กดเข้าไอค่อนแอพลิเคชั่นตัวเอฟสีน้ำเงิน... จัดการวางกระดาษเอสี่นั้นลงและใช้กล้องมือถือถ่ายตัดครอบไม่ให้เห็นชื่อของธารา...

 

                Kornkavin :

                ถ้าเขาอยากกินมากกว่านี้ ผมก็เลี้ยงไหวครับ J

 

                ผมยิ้มบางๆกับสิ่งที่โพสเมื่อครู่ ไม่นานนักคอมเม้นท์หลากหลายก็แห่มาถล่ม...

 

                PissyCo : พี่วินจะเปิดตัวแฟนเหรอ อร๊ายยยยย

                QueenKim : ใคร ใคร ใคร ใครรู้บอกด้วยยยย

                Rika RIN : ใช่ พี่ซี อักษรปะ!!

                Jody Deer : พี่ซีชัวร์เมื่อวานเห็นไปกินข้าวด้วยกันอยู่เลยยยย

                Farn Farn : แท็กเขาเลยมั้ยมึง?

 

                หัวเราะให้กับคอมเม้นท์ล่าสุดของไอ้ฟราน ไม่ต้องมองหน้ามันก็รู้ว่ากำลังเบะปากใส่ผมอยู่ชัวร์ แต่จะว่าไป... ผมก็ยังไม่มีเฟสมันเลยนี่...

                คิดได้ก็นั่งกดเข้าเฟสไอ้วาเพื่อส่องบัญชีรายชื่อเพื่อนมัน ไม่นานนักผมก็เจอ...

 

                Thara Sirikunchai

 

                ไม่ค่อยอยากแอด Friend เลย ขอแอดเป็น แฟน เลยได้มั้ย...

 

                อู๊ยยยยย มุกโบราณ กูก็กล้าเล่นเนาะ

 

                ผมหัวเราะคิกคักก่อนจะกดแอด Friend ไปและปิดเน็ตเก็บมือถือลงไป.... หางตาเหลือบดูนาฬิกาเล็กน้อยเห็นว่าใกล้ค่ำเข้ามาทุกทีคงต้องรีบไปสั่งข้าวก่อนเพราะเดี๋ยวจะเจอขบวนนักศึกษาแห่กันไปกินแล้วจะรอคิวนาน...

 

                ผมหยิบเสื้อคลุมกุญแจรถแล้วเดินลงจากหอมาพอมาถึงรถก็เผลอชะงักความตั้งใจทั้งหมด...

 

 

            ทำไมผมต้องมานั่งตามใจไอ้ธาราด้วยเนี่ย!!

 

            เมียก็ยังไม่ได้เป็น แฟนก็ยังไร้วี่เเวว

 

 

                คิดได้ก็หมุนตัวเตรียมกลับห้อง ใช่  ทำไมเขาต้องมาทำตามใจมันด้วย มันดิต้องมาตามใจผม ตามดูแลผมสิ! แต่เฮ้ย แต่เราไปจีบเขานี่หว่า เราต้องตามใจมันถึงจะถูก ใช่ม่ะ

 ยืนตบตีกับความคิดตัวเองก่อนเสียงเวรๆของไอ้วาจะดังขึ้นในหัว

 

 

                ‘ อะไรยอมได้มึงก็ยอมไป ’ 

 

 

            ‘ มันไม่ค่อยได้กินข้าว 

 

 

       ภาพไอ้ธาราลอยเข้ามาในหัวในชั่ววินาทีนั้น ตัวสูงๆผอมๆกับอาหารไร้ประโยชน์ในห้องทำให้ความวุ่นวายในหัวสงบลงแล้วสตาร์ทรถขับไปร้านข้าวหน้ามอทันที...

 

 

        ผมไม่ควรมานั่งงี่เง่าเอาแต่ใจแบบนี้

 

 

       ...มันต้องการคนดูแลจริงๆ

 

 

 

ชั่วโมงต่อมา

 

 

 

 

 

                ถุงพลาสติกนับสิบในก้านนิ้วยาวทั้งสิบที่ตอนนี้เส้นเลือดขึ้นปูดโปนบ่งบอกว่าของที่ได้ซื้อมานั้นมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสิบกิโลเป็น คนถือก็ไม่ได้หวั่นอะไรแม้จะปวดนิ้วแทบตาย เอาแต่ยิ้มกริ่มเมื่อคิดว่าต้องได้รับคำพูดดีๆจากคนที่หวังให้เป็นแน่ๆ ก็เขาอุตส่าห์ไปซื้อของมาให้ขนาดนี้

 

                ปลายเท้าหยุดตรงหน้าประตูห้องคุ้นตาในสมองเพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเขาก็มาส่งเจ้าของห้องที่ห้องนี้ไง ผมพยายามหามือที่ว่างเพื่อเคาะประตูห้องกว่าจะหาได้ก็เอาซะเหงื่อตก เอาของไปไว้ในมือเดียวได้จึงค่อยเคาะเรียกเจ้าของห้อง แต่ก็เคาะตั้งหลายที่แล้วมันก็ยังไม่มาเปิดสักทีจนผมนึกกังวล...

 

 

                ตายคาห้องไปยังวะ 

 

 

                ความคิดด้านลบดังขึ้นมาก่อนพวกเลยเอาซะใจผมแกว่งไปเลย หรือมันจะเจ็บขาจนสลบไปแล้ว ฮึ่ย มันถึกจะตายไม่น่าจะเป็นอะไรง่ายๆ 

 

                “ ธารา อยู่ไหน ตอบหน่อยดิ!” ส่งเสียงดังถามหาตัวเจ้าของห้องแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ ความเงียบจากหลังประตูกำลังทำให้ผมสติแตก

 

                “ ธารา อยู่ก็ตอบสิ! 

 

                ยังเงียบตามเดิม

 

                สงสัยต้องประโยคนี้...

 

 

                “ น้องธาราคร้าบ อยู่ในห้องใช่มั้ยครับ ผัวน้องมาแล้วนะครับ!! 

 

 

                ลองประโยคนี้สิ เผื่อมันจะตอบกลับบ้าง แต่พนันกันมั้ยว่ามันต้องตอบกลับ...

               

        ...สาม

 

                ...สอง

 

                ...หนึ่ง

 

 

            “ ผัวพ่อง!! 

 

                เสียงหลังประตูดังขึ้นอย่างหยาบคายแต่ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรออกจะชอบใจด้วยสิ ให้ทายตอนนี้หน้ามันคงกำลังตึงและบูดสุดๆชัวร์

 

                “ อยู่ก็มาเปิดประตูให้พี่หน่อยครับ 

 

                มันตะโกนมา “ ไม่! 

 

                “ มาเปิดหน่อย ของมันหนักนะ ” ผมตะโกนกลับเพราะรู้สึกหนักขึ้นมาแล้วจริงๆ

 

                “ ของอะไร ” เสียงงงๆตอบกลับมา

 

                “ ข้าวเย็นไงคร้าบ ข้าวครับ จะกินมั้ย ” ส่งเสียงตะโกนกลับไป แล้วนี่จะตะโกนคุยกันอีกนานมั้ย คอแห้งแล้วนะ เดี๋ยวห้องข้างมาด่าอีก

 

                มันถามแต่ยังไม่มาเปิดประตู “ ใครสั่ง 

 

 มึงไงครับเมียยยยยยยย

 

 

            มาเป็นกระดาษเอสี่เลยครับมึงงง

 

            กินมาม่าจนสมองเสื่อมความจำปลาทองไปแล้วเหรอคร้าบบบบ

 

 

                “ เมียสั่งไงครับ ทีนี้มาเปิดประตูให้ผัวสักทีเถอะ หนักจริงๆนะ ” ทำเสียงโอดโอยเผื่อมันจะเห็นใจ

 

 

                “ ก็เปิดเข้ามาสิ ประตูไม่ได้ล็อค ยืนโง่เองทำไม 

 

 

                เสียงหัวเราะพร้อมกับโทนเสียงสบายๆของเจ้าของห้องอันอยู่หลังประตูไม้ทำเอาคนด้านนอกใบ้กิน ...มันหัวเราะแสดงว่ามันต้องยิ้ม... โอ๊ย อยากเห็นเว้ย แต่ทำไมจู่ๆมันอารมณ์ดีวะ ช่างเถอะ ผมไหวไหล่ไม่ให้คิดมากเพราะมันก็บ้าๆเงี้ยแหละ คงต้องปรับตัวให้ชินกับมัน

 

                “ มือมันไม่ว่างครับคุณ "   แขวะเสียงดังให้มันได้สำนึกแต่เปล่าเลยยังคงนั่งเฉยตัดโมต่อ ผมชะงักมองมันเล็กน้อยก่อนจะถึงบางอ้อ มันคงมัวแต่ทำงานลืมโลกมั้งเลยไม่ได้ยินผมตอนแรก แต่เสือกมาได้ยินตอนผัวๆเมียๆเนี่ยนะ ยอมใจเลยจริงๆ

 

        ธาราถามเสียงเรียบ “ ซื้ออะไรมา ” แต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง

 

        “ ข้าวที่คุณสั่งไงครับ กับอุปกรณ์เอเวอรี่ติงทำโมเดลไง 

 

        ผมพูดไปเรื่อยเปื่อยเดินผ่านมันไปทางห้องครัวเพื่อวางอาหารเย็นทั้งหลายบนเคาท์เตอร์แล้วค่อยหยิบถุงกระดาษสารพัดชนิดไปให้มันที่นั่งตัดโมอยู่กลางห้อง...

 

        “ กูสั่งเหรอ ” ผมชะงักมือที่กำลังทำแล้วหันมามองหน้าผม “ ...จำไม่ได้ว่ะ 

 

        “ เอาหลักฐานมั้ยครับ ” แลจะกวนตีนหน้าตายนะเมีย  ผมบ่นเบาๆกับตัวเอง “ ลืมง่ายจริง สักวันมันคงลืมว่ามีผัว  ”

 

“ เออๆ กูสั่งมั้ง มันลืมนี่หว่า เบลอว่ะ มันไม่ได้ยินที่ผมพูดนับเป็นเรื่องดี

 

                มันตบหน้าตัวเองสองสามทีเหมือนจะให้สร่างง่วง ท่าทีแปลกๆของมันเลยทำให้ผมฉงนใจเลยถือวิสาสะยกมือขึ้นแตะหน้าผากมัน

 

                “ มึงเป็นไข้นี่ ” ขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะรีบชักมือกลับเมื่อไอ้ธาราทำท่าจะกัดมือผม

 

                “ ยุ่ง ช่างกูเถอะ ” ว่าอย่างไม่ใส่ใจนัก หันไปหยิบแบบบ้านขึ้นมาดูคร่าวๆจากนั้นค่อยหยิบกระดาษแผ่นใหม่มาตัดตามที่วาดไว้เมื่อวันก่อน

 

                แต่มือผมไวกว่าคว้าคัตเตอร์กรรไกรริบมาถือไว้เรียกสายตาหงุดหงิดมาจากมันได้ไม่ยาก

 

                “ อย่ามากวนได้มั้ย กูจะทำงาน ” สีหน้าเริ่มตีบึ้งมากขึ้น “ จะทวงเงินใช่มั้ย ค่าของน่ะ ไปหยิบเงินสามพัน ตรงตู้เย็นแล้วไสหัวไปตายที่ไหนก็ไป 

 

                “ ไม่ได้กวน แต่จะให้กินข้าวก่อน ” น้ำเสียงทุ้มลึกว่าไร้แววก่อกวนแววตาผมจ้องมองมันนิ่ง “ กินเสร็จก็กินยาหน่อย แล้วเดี๋ยวค่อยทำงานต่อ 

 

                ธาราย่นคิ้วอย่างไม่พอใจ “ ทำไมกูต้องทำตาม 

 

 

                “ ต้องทำ เพราะพี่ขอร้อง ไม่ใช่สั่งครับ ”        

 

 

                แววตามันชะงักความกรุ่นเคืองลงเผลอสั่นน้อยๆก่อนจะกะพริบตาไล่กลับเป็นแววตาเฉื่อยชาตามเดิม ฝ่ามือวางดินสอลงก่อนโครงหน้าจะเอียงซ้ายเอียงขวาไล่ความเมื่อยขบที่ต้องนั่งนานๆ ไอ้ธาราทำแบบนั้นอยู่นานจนทำไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงเลยได้แต่นั่งมองมันด้วยความอึดอัดใจ

 

                “ แล้วจะนั่งบื้ออีกนานมั้ย ” มันเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบมานาน

 

                ผมครางตอบมึนๆ “ หะ หือ 

 

                “ หิวข้าว ” หน้าหล่อๆของมันเบือนไปอีกทาง

 

 

            “ จะให้กินข้าวไม่ใช่รึไง ไปเอามาดิ 

 

 

                “ หึ 

 

                เสียงหัวเราะในลำคอของผมดังขึ้นยิ่งทำให้ไอ้ธาราเบือนหน้าหนีแทบคอหลุด มันคงกำลังอายไม่ก็เขินผมล่ะมั้ง มันเป็นปฏิกิริยาที่ดีนะ

 

                ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับเข้าไปในโซนห้องครัวเพื่อจัดการข้าวปลาให้มัน แต่ผมดันพลาดเองที่เผลอวางคัตเตอร์กับกรรไกรลงบนโต๊ะเตี้ยของมัน พอวางปุ๊บมันคว้าปั๊บไม่วายยิ้มกว้างเหมือนเด็กแย่งของเล่นคืนได้อีก 

 

                ผมส่งเสียงเอ็ด “ ธารา พี่บอกให้พักกินข้าวก่อน 

 

                “ ก็มึงเตรียมข้าวอยู่ เหลือเวลานิดน้อยปล่อยให้กูทำเถอะ ” มันบ่นอุบอิบกลับมาพลางเลื่อนใบมีดคมกรีดลงบนกระดาษไปตามแบบ “ เมียหรือแม่ว่ะ บ่นจริง 

 

                “ ผัวครับๆ ไม่ใช่เมีย ” 

 

                ตะโกนแย้งโดยที่มือก็ยังสาละวนอยู่กับการเทปลากะพงนึ่งใส่จาน ผมซื้อกับข้าวมาสี่ห้าอย่างตามที่มันเขียนมา เลือกๆมั่วๆมาเพราะยังไงดูแล้วมันก็ไม่น่าจะจำได้แหละว่าสั่งอะไรมาบ้าง

 

                “ ธารา จะกินตรงไหน ” หลังจากจัดจานข้าวให้มันเสร็จผมก็หยิบผลไม้ไปล้าง มันใช่หน้าที่กูเหรอวะ!!

 

                “ กินตรงเคาท์เตอร์นั่นแหละ อีกห้านาทีเดินไป! 

 

                มันคงกำลังเคร่งเครียดกับการประกอบโมเดลอยู่ชัวร์ถึงได้มาต่อเวลา แล้วก็ห้านาทีตามที่ว่าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสม่ำเสมอเดินเข้ามา ธาราเดินทำหน้ามึนๆเข้ามาไม่ลืมจะลากเก้าทรงสูงตรงมุมห้องมาหน้าเคาท์เตอร์แล้วค่อยขึ้นนั่ง

 

                “ หือ รู้ได้ไงว่ากูชอบสปาเก็ตตี้ผัดซอสกุ้ง ” มันพึมพำงงๆเลือกจะหยิบจานสปาเก็ตตี้ก่อนเพื่อนเลย

 

                ผมถามอย่างเหลือเชื่อ “ นี่ลืมจริงๆเหรอ ” 

 

                “ ขี้ลืมน่ะ ” มันยักไหล่ไม่ได้ใส่ใจนักก่อนจะเริ่มจ้วงข้าวมื้อเย็น “ มึงนี่เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ เอาข้าวเอาน้ำมาให้กู 

 

                “ ไม่ใช่เพื่อน 

                ผมขึ้นเสียงนิดๆ 

 

 

            “ ว่าที่ผัวต่างหากครับ 

 

 

                ธารายังไม่ได้พูดสวนกลับเพราะเส้นสปาเก็ตตี้ยังเต็มปากอยู่ ส่วนผมเพิ่งล้างผลไม้เสร็จจึงหยิบมีดเตรียมผ่าให้มันกินง่ายๆ ตอนนี้ผมกำลังทำตัวเหมือนเมียมันไม่ปานยืนปอกผลไม้ฝั่งเคาท์เตอร์ด้านในส่วนมันก็นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยตรงข้ามผมโดยมีเคาท์เตอร์กั้นกลาง

 

                “ ไอ้วิน เลิกล้อเล่นได้แล้ว รำคาญ ” กลืนลงคอได้ก่อนดุหน้าขรึม

 

                “ ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย ” ผมช้อนสายตามองมันตรงๆ “ พี่จีบเราอยู่นะ รู้ตัวหน่อยดิ 

 

                “ เหอะ จีบทิ้งๆขว้างๆสิไม่ว่า ” ธาราไหวไหล่อย่างไม่ถือสาและไม่ได้สนใจผมนัก

 

“ ทำไม... กลัวจะชอบพี่ขึ้นมารึไง 

 

                “ ชอบมึงเหรอ  กูคงตาบอดมากอ่ะ ” มันยิ้มเยาะ แล้วตักเนื้อปลาเข้าปาก

                ผมเบะปาก “ นี่พี่ไม่ดีตรงไหนห่ะ มีแต่คนชอบ ทำไมมึงไม่ชอบ ”

                “ มึงน่ารำคาญ กูรำคาญ ”  มันยกช้อนชี้หน้าผม แววตามันดูไร้อารมณ์สุดๆ “ ไปๆ กลับห้องมึงไป จะแดกข้าว 

                “ แดกไปสิใครห้าม ” ผมหัวเราะนิดหน่อย เริ่มปรับตารางชีวิตใหม่ซะ เพราะพี่จะมาป่วนเรา ” ผมว่าหน้าตายยักคิ้วให้สามจึก

 

                “ นอกจากน่ารำคาญแล้ว ยังหน้าด้านอีก 

 

                เจ็บครับ เจ็บยันทรวงเลยครับ

 

                ไอ้ธาราคงไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเลยเริ่มด่าไปเรื่อย... ผมหยิบแอปเปิ้ลที่ปอกไว้แล้วยัดใส่ปากมันเป็นเชิงให้เงียบและฟังผม

 

                “ เงียบแล้วฟังครับ เมีย ” ว่าเสียงเข้มหน้าจริงจัง

 

                ค้านแม้ปากจะยังเคี้ยวผลไม้อยู่ “ บอกว่าไม่ใช่เมีย! 

 

                “ เออน่า เดี๋ยวก็ได้เป็น ” 

 

                ทำใจกล้ายกมือขึ้นจับคางมันก่อนจะโน้มหน้าให้อยู่ในระดับเดียวกันจนได้ยินเสียงลมหายใจของมันเลยทำให้รู้ว่าผมกำลังอยู่ในระยะอันตรายซะแล้วสิ เพราะมันเป็นไข้หรือผมกำลังหลงมัน ตาดุๆของมันเลยดูเชื่อมแปลกๆ อ่อนลงกว่าปกตินิดนึงแม้จะยังดูเคืองๆผมอยู่ก็ตาม

 

                “ พี่จริงจังนะ 

 

“ ...แล้วไง ” ดูมันจะไม่สนใจนัก

 

                “ เชื่อดิ มีพี่อยู่ เราไม่เหงาหรอก 

               

“ พี่กูมีสอง น้องอีกหนึ่ง กูไม่ต้องการความรำคาญเพิ่ม ” มันถอนหายใจแต่ก็ยังสบตาผมนิ่ง “ มีมึงเข้ามาแล้วมีอะไรดีรึไง ” เลิกคิ้วสงสัย

 

                “ เยอะแยะ ”  ผมหัวเราะร่วนยิ้มกว้างจนตาปิด

 

                ธาราย่นคิ้ว “ เช่น 

 

                “ จะดูแลเก็บห้องให้ ” ผมชี้ไปทั่วห้องที่ค่อนข้างจะรกของมัน มันก็พยักหน้าตาม แววตามันดูจะเริ่มส่อแวววิบวับจนรู้สึกเหมือนผมกำลังหาเรื่องเข้าตัวเอง

 

คิดตาม   “ อ่าฮะ แล้วอะไรอีก 

 

                ผมกะพริบตาปริบๆ... เอ่อ... 

 

 “ จะหาข้าวหาน้ำให้ทุกเวลาที่ต้องการ ” โอกาสทองมาแล้ว ต้องรีบเอาใจ!

 

                “ ทุกเวลา ” ถามเสียงสูง “ ตีสองอยากกินข้าวต้ม จะหามาให้มั้ย 

 

                ผมพยักหน้ารับ “ ได้อยู่แล้ว 

 

                “ แล้วอะไรอีก 

 

                “ จะอยู่เป็นเพื่อน ถ้าวันไหนทำงานดึก 

 

                ธารากรอกตาราวกับครุ่นคิดไตร่ตรองกับข้อปฏิบัติของสามีที่ดีที่ผมยื่นให้ ดูมันจะพอใจไม่น้อยสังเกตจากหัวคิ้วมันที่คลายลง แต่พอคิดย้อนกลับมา... หน้าที่เมียไม่ใช่เหรอวะ

 

                “ จะจีบกูจริงๆใช่มั้ย ” มันถามด้วยความไม่มั่นใจ

 

                รอยยิ้มถูกระบายออกมา “ เออดิ ไม่หลอกนะครับ 

 

“ เออ งั้นกูให้มึงจีบ 

 

ฮะ เฮ้ย มึงจะอาร์ตไปไหน บทจะยอม มึงง่ายเกิ๊นนน

 

 

ผมเบิกตาโพล่งตกใจกับคำพูดที่ไม่จะหลุดจากปากหนักๆของมันได้ ร้านข้าวเผลอทำน้ำมันพรายหล่นใส่ข้าวรึไงฟะ

“ แต่มึงต้องทนมือทนตีนทนอารมณ์กูให้ได้แล้วกันนะผัว 

ช็อครอบสองเบิ้ลสองเด้งกับตำแหน่งผัวที่ผมต้องการ....

มันยกยิ้มเจ้าเล่ห์จนผมรู้สึกเหงื่อตก  “ คิดไปคิดมาเป็นเมียก็ดีนะ 

                “ ดะ ดียังไง 

“ อยู่เฉยๆก็พอ ที่เหลือให้ผัวที่น่ารักทำ 

มันกระตุกยิ้มและลูบคางมนของผมเบาๆราวกับเยาะหยัน

               

 

             ...!! 

 

            ซวยแล้วมึง...

 

 

“ คืนนี้ว่างใช่มั้ย เก็บห้องให้หน่อยแล้วกัน กูต้องทำโมเดลส่งว่ะ ”

“ เอ่อ... เอ่อ ” ใบ้แดกน้ำลายฟูปากสิกู

“ ได้มั้ย ” กดเสียงเข้มเลยทีนี้

                กรกวินต์ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ควรจะดีใจที่ได้ตำแหน่งผัวมาครอง แต่ทำไม... ต้องมารับคำสั่งมันด้วยวะ เปิดปากเตรียมแย้ง มันชิงชี้หน้าผมแล้วดักคอ...

 

                “ หยุด จีบกูไม่ใช่เหรอ ตามใจกูสิ เดี๋ยวกูไม่ตกลงเป็นแฟนมึงนะ 

 

                “ อ้าว นี่ยังไม่ได้เป็นเหรอ ” วันนี้มันจะทำผมเอ๋อกี่รอบเนี่ย

 

                ธารามองผมด้วยสายตาเหลือเชื่อก่อนจะ...

 

 

ป้าบ!!

 

 

                ตบกะโหลกผมแทบคว่ำ... อีกนิด หน้าจะลงไปจูบปลากะพงนึ่งล่ะ

 

                “ ยัง นี่แค่อยู่ในช่วงดูๆกัน และที่สำคัญ ” มันยักคิ้ว “ กูยังไม่ได้ชอบมึง 

 

                ผมแสยะยิ้ม “ เดี๋ยวก็ชอบ อีกไม่นานหรอก 

 

                มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วทำหน้าแพรวพราวจนผมเลยคิดผิดแล้วที่หลงมาจีบมัน... 

 

                “ อยากให้กูชอบไวๆมั้ย 

 

        “ ก็อยาก ” ผมพยักหน้าไปตามจริง

 

                “ ตามใจกู 

 

       “ ... ! ”

 

       " ห้ามขัดใจ "

 

                มันหดคอกลับนั่งตัวตรงเริ่มลงมือกินสปาเก็ตตี้ที่ค้างไว้ต่อ... ไม่วายเงยหน้ามาสั่งผมอีก

 

                “ เดี๋ยวกูกินเสร็จแล้ว มึงล้างจานให้ด้วยนะ 

 

 

                และก็ก้มหน้าก้มตากิน

 

                ปล่อยผมยืนเคว้งทำหน้ายักษ์อยากฆ่ามันเต็มสตรีม

 

 

 

                ...ได้ ธารา ได้

 

                รอก่อนเถอะ มึงชอบกูเมื่อไหร่

 

                กูจะ เอา’ ให้หนักให้จุกเลย!

 

 

 

 

                ส่วนตอนนี้...

 

 

                “ ยืนบื้อทำไม ปอกแอปเปิ้ลดิ กูจะกิน! 

 

                “ จ้าๆ 

 

 

 

                ตามใจว่าที่เมียไปก่อน

 

                ต้องทำคะแนนใจ

 

                ไม่ได้กลัวนะ

 

 

 

 

                จริงๆนะ 

 

 

 

 

กรกวินต์คืนพื้นที่ต้องปอกผลไม้ครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC

 

ฝากติชม คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ

ถ้าชอบอย่าลืมเม้น อย่าลืมโหวตให้กำลังใจพี่วินกับน้องธาราด้วยน่า

 

ดีใจที่ชอบกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.011K ครั้ง

116 ความคิดเห็น

  1. #10171 Fon_prisana (@Fon_prisana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 10:45
    ตามใจเมียมากกก น่ารักไปอีก 😂😂
    #10171
    0
  2. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:58
    ทาสเมียที่แท้ทรู55555
    #10143
    0
  3. #10128 dang24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:32

    โอย แบบนี้แถวบ้านเรียก โหดมันฮานะ

    #10128
    0
  4. #10118 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 19:30
    น่าสงสารเค้านะค่ะ
    #10118
    0
  5. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:04
    ......
    #10084
    0
  6. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:03
    ◌⑅⃝●♡⋆♡LOVE♡⋆♡●⑅◌
    #10083
    0
  7. #10050 pa rang (@prangkii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:42
    ฮืออออ ธารา สงสารพี่วินเค้านะคะ
    #10050
    0
  8. #9993 yangkumijang (@yangkumijang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 16:01

    ได้กลิ่นความทาสเมียมาแต่ไกล
    #9993
    0
  9. #9987 Pplacartoon0062 (@Pplacartoon0062) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 10:56
    555555555น่าสงสารๆนี่ขนาดแค่จีบนะ ถ้าเป็นแฟนกันจะขนาดไหน
    #โอ๊ยพี่วิน น่าสงสารจริงๆ555
    #9987
    0
  10. #9957 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:59
    น่ารักมากกกกกกกกก55555
    #9957
    0
  11. #9939 whyis (@whyis) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:53
    สงสาร55555
    #9939
    0
  12. #9934 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:19
    นีีแค่จีบนะ 5555
    #9934
    0
  13. #9913 Rew_David (@Dahae_Rew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 20:19
    ตามใจคุณเค้าไปก่อนใจล่มๆพี่วินแล้วค่อยจัดหนักที่เดียวเนาะเอาให้รุกจากเตียงไม่ขึ้นเล่ย><555><
    #9913
    0
  14. #9880 NNHYENA (@NNHYENA) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:02
    วงวารพี่เค้าาาาาา 55555555
    #9880
    0
  15. #9854 893901PK (@893901PK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 15:55
    งานทาส...ก็มา555555
    #9854
    0
  16. #9811 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:37
    โอโห ผัวทาส
    #9811
    0
  17. #9781 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 15:45

    วินๆๆ ว่าที่หลัวของนู๋อุ่น
    #9781
    0
  18. #9769 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 21:54
    ทนไว้นะวิน เพื่อคำว่า"ผัว"เนอะ สู้ๆ 5555+
    #9769
    0
  19. #9767 thieves14122 (@Thieves1412) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 01:17
    แววกลัวเมียจ้าาา
    #9767
    0
  20. #9743 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 12:39
    ผัวทาสกว่านี้มีอีกมั้ย55555555
    #9743
    0
  21. #9714 joker555666 (@joker555666) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:28
    ผัวในเรือนทาส!!
    #9714
    0
  22. #9700 pakpoom2557 (@pakpoom2557) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 11:26
    &#128571;ชอบ.
    #9700
    0
  23. #9680 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 05:30
    555555555 ความผัวทาสที่แท้ทรู
    #9680
    0
  24. #9632 NattLatt (@NattLatt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 03:02
    ความกลัวเมีย5555
    #9632
    0
  25. #9589 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 00:21
    คนพี่น่ารักอะ5555555555
    #9589
    0