[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,667 Views

  • 10,188 Comments

  • 30,004 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,108

    Overall
    969,667

ตอนที่ 32 : บทที่ 31 : อย่าคิดว่ามันจะจบง่ายๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 381 ครั้ง
    23 ม.ค. 61


 

**** แจ้งปัญหาทางสุขภาพของคนเขียนที่ทำให้มาเเบบช้าบรรลัย เเขนขวาของพิมมีปัญหาเเละมันต้องใช้เวลารักษานาน ซึ่งมาพบว่า กระดูกสันหลังคด ทำให้เลยพิมพ์คอมนานๆไม่ได้ คือจะสามารถพิมพ์ได้เเค่ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น เกินลิมิตชั่วโมงเเล้วร่างกายจะไม่ไหว ขอให้เข้าใจตรงนี้กันหน่อยนะคะ 

***  อ่านขำๆหัวเราะกันเเล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T จะได้มีกำลังใจปั่นต่อทุกวัน มาทุกวัน (เม้นหน่อยนะ กราบค่ะกราบ สักนิดให้รู้ว่าชอบไม่ชอบกันจะได้ปรับปรุงนะคะ มุกไม่ฮาจะได้เเก้ไขค่ะ อยากให้ทุกคนยิ้มได้ T0T) เรื่องนี้มันยาวมากและมากกกก หลากอารมณ์มากกก มากกก ต้องตามให้ทันนนน

คำเตือน : อย่าบ้าตามทุกคนในเรื่องนะคะ 55555

ปล.เราเป็นนิยายตลกจริงจริ๊งงงง ตลกคลายเครียดค่ะไม่เครียดกันเนอะ ไม่เครียดจริ๊งจริงง (เครียดกะปมอ่ะค่ะ!)


--------------------------------------------------------------------------


บทที่ 31 : อย่าคิดว่ามันจะจบง่ายๆ



 


                “ ไม่ทราบว่า...บ้านไม่มีนาฬิกาดูเหรอแม่หนู นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว


                แม่ผมถามด้วยรอยยิ้มแต่น้ำเสียงเฉียบทิ่มแทงทะลุหลังกันเลย คนเป็นผู้ใหญ่มีสีหน้ายิ้มแป้นไม่ต่างจากลูกสาวทำเพียงยกมือไหว้แล้วตอกกลับเบาๆ


                “ แล้วบ้านนี้มีธรรมเนียมปล่อยให้แขกรอครึ่งค่อนคืนเหรอคะ


                ปากกรรไกรอย่างแม่มีหรือจะยอมง่ายๆ พอดีว่าในรายชื่อแขกของฉัน ไม่มีชื่อคุณ... แล้วไม่ทราบว่าคุณเป็นใครหรือคะ


                เอาแล้วสิ ผมสี่พี่น้องป้องปากกลั้วหัวเราะกับความแสบสันของแม่ไม่ได้สลายหายไปตามอายุที่มากขึ้นเลย แอบเห็นทางฝั่งนู้นกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดขึ้นขมับแต่ก็ยังฝืนยิ้ม


                “ ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกค่ะ เพราะดิฉันไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักกับคุณ


                อ้าว มาบ้านเขาแล้วไม่ต้องรู้จักเจ้าบ้าน... ไม่ต้องถามว่าวินดี้เหมือนใคร แม่เป็นยังไงลูกก็แบบนั้นแหละ ถ้าให้เลือกเจอได้ ขอเลือกไอ้ซีประสาทแดกดีกว่าต้องมารบกับผู้หญิงร้ายร้อยเล่ห์ จะทำอะไรก็ยาก ให้ผู้ชายแมนๆไปเตะก้านคอผู้หญิงก็หน้าตัวเมียสิครับ


            เจ้าบ้านงงสิ “ แล้วคุณมาที่นี่ทำไม ”


                “ ลูกสาวดิฉันอาจจะมีธุระกับคุณ ผู้บุกรุกสะบัดหน้าไปอีกทาง แต่ดิฉันมีธุระกับคุณวาเลนเซีย


                เจ้าของชื่อเป็นงงชี้ตัวเอง ดิฉันเหรอคะ นิ่งไปเหมือนใช้สมองคิด จำได้ว่าเราไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวนะคะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านดิฉันก็จริง แต่มันก็เสียมารยาทนะคะ


                “ กำลังจะรู้จักกันค่ะ เชิดหน้ามั่นไม่ยอมแถมไม่ได้ฟังคำติเตียนเลยสักนิด คุณลืมไปแล้วเหรอวันนี้คุณมีนัดคุยสัญญากับทางบริษัทของเรา และนัดดินเนอร์อีก


                “ อ่า... เหมือนดิฉันจะลืมสนิทไปเลย แม่ไอ้วินไม่ได้มีท่าทีร้อนใจกลับมาหยิกแก้มผมเล่น พอดีอยากเจอน้องอุ่น เรื่องอื่นก็เลยลืมไปหมดเลย ขอโทษด้วยแล้วกันค่ะ และก็ยิ้มใจเย็นเหลือเกิน


                กัดฟันกรอด คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้ มันทำให้ดิฉันเสียเวลา! ”


                “ นั่นมันเรื่องของคุณ คุณเป็นฝ่ายเดินเข้าหาทางเราเอง ก็ต้องรู้จักรอ


                “ แต่ฉันนัดคุณแล้ว!


                ยักไหล่แล้วส่ายหน้า โทรตรงมานัดกับฉันโดยไม่ผ่านเลขาของบริษัท เราไม่นับว่าเป็นการติดต่อธุรกิจ แล้วที่สำคัญ...เลขาของเราทำงานดีพอที่จะจัดการเลื่อนนัดทุกอย่างและแจ้งทุกคนให้ทราบว่าคืนนี้ดิฉันมีนัดพิเศษสำคัญมาก เลี่ยงไม่ได้  


                “ ... ” ตาแอบกระตุก บางทีคนเราก็ผิดพลาดได้นี่ค่ะ คนทำงานดีใช่ว่าจะไม่พลาด


                “ หรือมีอีกอย่าง คุณทราบแต่คุณทำเป็นไม่รู้เรื่อง


                “ ฉันจะทำไปทำไมคะ หัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลก จริงๆไม่ตลกนะ... ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ ฉันติดต่อคุณก่อน คุณควรให้สิทธิ์ฉันก่อน


                “ เปล่า คุณหยาดฟ้าติดต่อเข้ามาก่อนคุณ


                หล่อนทำหน้าตกใจ ฉันนัดคุณตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว! เขาจะมาก่อนได้ไง


                “ พอดี ตาวินเขานัดล่วงหน้าให้บริษัทคุณหยาดฟ้ามาหลายปีแล้วค่ะ แม่ไอ้วินตอบยิ้มๆแต่คำตอบที่พาให้หลายคนงง รวมถึงผมด้วย...


                อดไม่ได้ที่จะหันไปถาม


วิน หมายความว่าไง หรี่ตาจับพิรุธ


คนโดนจ้องหลบตาไปอีกทางแล้วค่อยตอบ ก็ ก็.... บริษัทแบรนด์เสื้อผ้าของคุณแม่หยาดฟ้าใครๆก็อยากเป็นหุ้นส่วนด้วย แปลกตรงไหนที่กูจะจองล่วงหน้าไว้


ผมถอนหายใจทิ้ง ดูมีพิรุธ


ไม่มี๊!


ตอนแรกก็เชื่อหรอก เจอประโยคเมื่อครู่...มันหลอกผมชัวร์ป้าบ!


แต่บริษัทเราก็ไม่ได้ด้อยกว่าของคุณหยาดฟ้า


แม่ไอ้วินยิ้มแล้วเดินรอบๆตัวของผู้บุกรุกที่มาแบบไม่มีชื่อแซ่ คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าคุณดีกว่า จะบอกว่าในหนังสือพิมพ์ ในนิตยสารต่างลงแต่แบรนด์บริษัทคุณใช่มั้ย


ใช่ ยิ้มพอใจและปริ่ม “ คอลเลคชั่นล่าสุดเราเพิ่งได้รางวัลท็อประดับประเทศมา ”


หญิงสาวข้างตัวผมแสยะยิ้มเหยียดพร้อมด้วยสายตาดูถูก คนเก่งจริงเขาไม่จำเป็นต้องอวด บริษัทของคุณหยาดฟ้าดังในระดับฮอลลีวูด ห้องเสื้อมากมายจับจองรอดูแฟชั่นโชว์ของบริษัทนี้ ถึงบริษัทแม่จะอยู่ที่ไทย แต่ใช่ว่าต่างประเทศจะไม่มี


!! ” ช็อกอ่ะสิ


ถ้าคุณเอาแต่จมอยู่กับความหลงความยิ่งใหญ่เพียงแค่ในประเทศ... เดินกลับมายืนข้างแม่ผม ไม่แปลกที่ทางบริษัทเราจะเลือกผลประโยชน์ที่ดีกว่า


ยังไงธุรกิจกับเงินใครมากกว่าก็ชนะ เกมส์ธุรกิจไม่มีคำว่าปราณี ไม่มีทางอ่อนข้อให้ใคร ใครรุ่งกว่าก็นำหน้าไปหลายกว่า บริษัทของบ้านผมไม่ค่อยได้เน้นงานในประเทศ ส่วนใหญ่จะส่งออกมากกว่า แม่ผมจบดีไซเนอร์เกียรตินิยมจากฝรั่งเศสแถมยังฝึกงานกับดีไซเนอร์ดังๆแบรนด์ดังมาเยอะก่อนจะกลับไทยมาบริหารธุรกิจของบ้าน มีชื่อเสียงในต่างประเทศมากกว่าประเทศไทย แต่สำหรับในประเทศเราก็ส่งขายเยอะพอๆกับส่งออก


คุณอาจจะคิดว่าพวกบ้านผมใหญ่ขนาดนี้คงออกแบบแต่เสื้อผ้าราคาเป็นล้านหรือชุดราตรีกาล่า เปล่า เราเน้นเสื้อผ้าตามท้องตลาดในกลุ่มเป้าหมายทุกชนชั้น เสื้อตัวละร้อยห้าสิบ บ้านผมก็มี ประตูน้ำเข้าไปเถอะ ของบ้านผมมีเป็นครึ่ง


“ แต่คุณก็ควรจะให้โอกาสทางเรา ดิฉันยินดีเสนอมากกว่าบริษัทคุณหยาดฟ้า ” ประธานบริษัทผู้หญิงคนนี้ดูจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ


แม่ผมส่ายหน้าแล้วโบกมือให้พวกเด็กๆ “ ไปนอนเถอะเด็กๆ เรื่องไร้สาระ ”


“ คุณหมายความว่ายังไงนะ ”


แม่ผมที่ยังไม่ทันได้หันหลังนำตัวพวกผมไปส่งห้องนอนก็โดนกระชากต้นแขนเซท่ามกลางการ์ดที่ยืนแข็งทื่อห้ามจับกันไม่ทัน


“ นักธุรกิจประเภทไหน ถึงพูดว่าธุรกิจไร้สาระ ” เสียงจิกกัดไม่พอยังเพิ่มแรงกดแขนใส่แม่ผมไปอีก ใบหน้ายิ้มแย้มใจดีของแม่หายวับไปหรี่ตามองคู่กรณีด้วยสายตาเหนือชั้นและเย็นยะเยือก


แค่นยิ้มรังเกียจ “ ธุรกิจไม่ไร้สาระ ฉันหมายความว่านักธุรกิจบางคนมันไร้สาระต่างหาก! ” ก่อนจะสลัดแขนออกจากมือที่บีบแน่น เหลือบดูความเสียหายของตัวเองก่อนจะพูดเสียงเรียบ “  ดูท่าทางคุณอยากจะคุยกับตำรวจมากสินะ บุกรุกแล้วยังทำร้ายร่างกายเจ้าของบ้าน ”


คนฟังตาเหลือกมือที่ค้างอยู่กำแน่นรู้ว่าผิดแต่ยังกัดฟัน “ ฉันแค่มาหาคุณวาเลนเซีย ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณ ” เสียงเหมือนรู้สึกผิดแต่ไร้คำขอโทษ “ คุณวาเลนเซีย ยังไงพรุ่งนี้ดิฉันก็จะไปรอที่บริษัท ขอให้พิจารณาสัญญาของบริษัทเราด้วยค่ะ  


“ พรุ่งนี้ดิฉันอาจจะไม่ว่างก็ได้นะ ” กล่าวยียวน


ยิ้มเหมือนมีชัย “ ก็ลองดูนะคะ ถ้าอยากให้นักข่าวรู้ว่าคนอย่างวาเลนเซียคนดี เกาเหลากับแม่พระสายสงเคราะห์อย่างดิฉัน ใครจะเสียก็คงรู้นะคะ ”


“ คิดจะใช้สื่อโจมตีกันรึไง ”


“ เปล่าค่ะ ” ยิ้มระรื่น “ อย่างที่คุณบอก บริษัทคุณก็ไม่ได้อันดับหนึ่งขนาดนั้น ”


คนฟังกัดฟันกรอด “ ได้ ดิฉันจะยอมเจรจาเปิดประชุมกับบริษัทคุณ แต่ถ้าข้อเสนอคุณไม่ผ่าน คงต้องหาที่อื่นนะคะแม่คนชอบสงเคราะห์ผู้ยากไร้ ”


“ ว้าว ติดตามข่าวดิฉันด้วย ช่างน่าประทับใจ ”


อยากจะลุกขึ้นไปเตะก้านคอ...


“ เสร็จธุระแล้ว ขอตัวนะคะ... ส่วนวินดี้มีอะไรก็พูดไป แม่ไปรอที่รถ ” สั่งเสียก็สะบัดชุดงามๆออกไปจนคนทั้งบ้านต้องมองตามไปแล้วส่ายหน้า น้าของไต้ฝุ่นเบ้ปากแล้วเริ่มพูด


“ อะไรกัน ไม่มีคำขอโทษให้คุณหยาดฟ้ารึไง บุกมาทำร้ายบ้านคนอื่น ”


แม่พี่ปายก็ว่าต่อ “ นั้นสิค่ะ แย่ชะมัด ”


“ วินดี้ต้องขอโทษคุณป้าคุณน้าแทนคุณแม่ด้วยนะคะ พอดีคุณแม่รอนานมากๆเลยหงุดหงิดไปหน่อย ” เหยื่อตัวน้อยแกะน้อยยืนถือกระเช้าของเยี่ยมหนักๆแล้วยกมือขึ้นไหว้นางงาม ผมเลิกคิ้วมองดูของในมือ...


มันน่าจะหนักแต่ทำไมเจ้าตัวดูจะยกสบายเกินไป...


“ อืม ” บรรดาแม่ๆก็ยกมือรับไหว้ไปงั้น


วินดี้ยิ้มสวยอ่อนหวานแล้วส่งกระเช้าให้แม่ผมด้วยสองมือโค้งหลังแทบจะก้มลงไปนั่งพับเพียบอยู่แล้ว “ วินดี้มาขอโทษอย่างเป็นทางการและสำนึกผิดค่ะที่ทำให้ธาราเป็นแบบนี้หางตาเหลือบมาทางผมแล้วรีบก้มหน้า ”


แม่ผมถอนหายใจฉุนๆยอมรับตะกร้ามาด้วยอารมณ์หงุดหงิด ผมดูปฏิกิริยาแม่ที่รับกระเช้ามามีแวบหนึ่งที่สะดุดกึกแล้วย่นคิ้วเข้าหากัน เงียบอยู่สิบวิแล้วส่งต่อให้กับการ์ดแถวๆนั้นแทบจะโยนเลยก็ว่าได้


“ กลับไปได้แล้ว รบกวนชาวบ้าน ” ผมเปิดปากว่าแล้วพยักหน้าให้เดลไปจัดการส่งแขก


ผู้หญิงร่างบางหมุนตัวหลบแล้วยิ้มซื่อ “ ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ วินดี้เดินออกไปเองได้ ”


“ แล้วจะรอหาพระแสงอะไร กลับไปได้แล้ว! ” ลมโบกมือไล่เสียงเขียวหน้าดุไม่พอจะกินหัวเขาด้วยซ้ำ


“ เอ่อ ก่อนไปขอคุยกับพี่วินหน่อยนะคะ ”


ผมสวนทันที “ คุยอะไร! ” ไม่ได้หึงเลย แค่พูดตั้งแต่ยังไม่ทันจบประโยคดี “ ถ้าจะคุยก็พูดตรงนี้!!


“ ...งั้นก็ ที่นัดกันไว้พรุ่งนี้ อย่าลืมนะคะพี่วิน ” เกาแก้มเคอะเขิน


เขินหาพระแสงดาบเหรอ!


เจ้าของชื่อยังไม่ทันได้คิดอะไร มือผมก็ไปก่อนแล้ว “ โอ๊ยยย อุ่นปล่อยยยยย ”


“ นัดห่าอะไร!! ” ยิ่งพูดยิ่งเดือด “ กูถามว่านัดอะไร! ” หูขาวๆใกล้จะหลุดติดมือผมมาแล้ว


“ น้องอุ่น น้องอุ่นปล่อยพี่เขาก่อนนะคะ ”  แม่ผมเห็นท่าไม่ดีสุดๆก็เข้ามางัดแงะแกะมือผมออกจากหูไอ้วิน


แม่ไอ้วินคงกลัวลูกตัวเองพิการ “ หนูอุ่น หนูฟังพี่เขาก่อนนะคะ ใจเย็นๆลูก ปล่อยก่อนนะๆ ”


“ กู ถาม ว่า นัด อะ ไร!!


“ ไม่รู้เว้ย โอ๊ยๆๆๆ ไม่รู้จริงๆๆๆ ”วินโหยหวนหมดหล่อเลยทีนี้ มันไม่ได้จบแค่ที่ผมกำลังเดือดสุด คนสร้างความร้าวฉานก็หันไปยิ้มให้อีกคน


“ อ้อ พี่ฝุ่นก็เหมือนกันนะคะ อย่าลืมนัดของเรา วินดี้จะรอนะคะ ”


ทันทีที่จบ...


“ ไอ้เหี้ย!!! ” ยันโครมล้มหน้าคว่ำเลยทีนี้ สายเถื่อนของจริง


น้าของไต้ฝุ่นถึงกับตาลีตาเหลือกอ้าปากค้าง “ ตายแล้วน้องฝุ่น! ลม ใจเย็นๆ!! น้องลมหยู๊ดดดด”


“ เฮ้ยพี่ ฟังผม อ่อก!


“ กูไม่ฟัง!


“ มึงจะพูดมั้ย ไอ้วิน!


“ ก็กูไม่รู้เว้ย ไม่ได้นัด!!


ระหว่างความชุลมุนวุ่นวายมีคนเดียวที่ไม่ได้สนใจใครก็กอดอกแล้วแทรกขึ้นนิ่มๆ...


“ ขอโทษนะครับ ช่วยเงียบและหยุดทะเลาะกันด้วยครับ ” น้องเวียร์เจ้าเดิมเจ้าเก่านิ่งสงบท่ามกลางสมรภูมิความวุ่นวาย “ ...ปืนเมื่อกี้ยังมีกระสุนเหลือมั้ยครับ ”


หญิงสาวต้นเหตุชะงักเมื่อเสียงน้องชายไอ้วินดูจริงจัง “ จะเอามาทำอะไรคะน้องเวียร์ ”


“ เอามาเจาะกะโหลกผู้บุกรุก ” สั้นๆได้ใจความ หญิงสาวโบกมือไปมาราวกับขบขัน


“ เข้าใจเล่นนะคะ ฮ่าๆ วินดี้ก็รบกวนมามากแล้ว ยังไงขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะคะ ”


ไหว้ทั้งที่เห็นอยู่ว่าบ้านตอนนี้กำลังจะแตกเพราะผมกับไอ้ลมหน้ามืดตามัวไม่ฟังเลย จนเสียงทิ้งท้ายกวนประสาทของคนต้นเรื่องเอ่ยคล้อยหลังไป


“ อ้อ ที่บอกว่านัดก็คือ นัดซ้อมละครไง ตกใจกันไปได้ ทุกคนน่ารักจัง ”


น่ารักกับผีสิว่ะ!!


“ ยัยบ้า ยัยกวนประสาท ยัย...!! ” สะบัดมือจากหูไอ้วินแล้วลุกขึ้นพรวดโดยลืมสนิทว่าตัวเองขาหัก แล้วไอ้วินที่นั่งกุมหูเจ็บน้ำตาเล็ดอยู่ก็ถลาร่างเข้ามารับผมในจังหวะที่กำลังล้มหน้ากระแทกพื้น


“ ซี๊ดดด ” เสียงซี๊ดปากด้วยความจุกเจ็บเพราะรับแรงกระแทกไม่พอยังรับน้ำหนักตัวผมไว้ทั้งหมดอีก ส่วนผมก็หน้าซีดอาการร้าวที่ขาพุ่งแตะเพดาน


หน้าผมก็มืดเพราะความเจ็บร้าวมีเรื่องตะโกนหวีดร้องบรรดาแม่ๆกับแรงเขย่าของคนที่ผมนอนทับ...


อกไอ้วิน...อุ่นชะมัด


งั้นนอนเลยแล้วกัน คร่อก


นอนโดยทิ้งความวุ่นวายไว้ข้างหลัง...


“ น้องอุ่น!!! เจ็บมั้ยลูก ”


“ กรี๊ดดด น้องสลบไปแล้ว!!


“ พี่อุ่น พี่อุ่นนนนน ไอ้หมอ หมออยู่ไหนนนน!!


...ใครสลบกัน เขาเรียกว่าได้เวลานอนต่างหาก แต่อกไอ้วินมันอุ่นจริงๆนะ


บทจะนอนก็นอน ใครจะติสเท่าธาราคนนี้ ไม่มีอีกแล้ว


 


 


ร่างเพรียวในชุดยาวเรียบร้อยเดินออกจากบ้านหลังใหญ่โตด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในความมืดที่ไม่มีใครมองเห็น เสียงโวยวายแสนน่ารำคาญและวุ่นวายมันทำให้เธอสบายใจสุดๆ แต่ก็แอบโมโหเป็นบ้าที่แม่ของพี่วินไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดทั้งที่เธอออกจะสวยตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า แล้วที่สำคัญคุณหญิงดูจะจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ ทั้งที่ออกงานในแวดวงบ่อย เข้าไปทักทายสม่ำเสมอที่เจอ แต่ทำไมกลับไปสนใจไอ้ผู้ชายบ้าบอที่ชื่อ ธารา ด้วย!!


เสียงส้นสูงกระทบพื้นหนักตามแรงอารมณ์ พ้นจากรั้วใหญ่มาก็พบรถคันใหญ่ราคาหลักล้านมีคนขับรถยืนรอเปิดประตูให้เธออยู่


สอดตัวเข้าไปนั่งแล้วกระแทกหลังพิงเบาะหนังอย่างโมโหจนคนเป็นแม่ต้องละสายตาจากตารางหุ้นในจอแท็บแล็ต


“ เป็นอะไร ”


“ แค่หงุดหงิดค่ะแม่ ” ส่ายหน้าแล้วตอบพลางมองไปตามข้างทาง “ ไอ้บ้านั่นก็หายไปไหนก็ไม่รู้ เสียแผนเป็นบ้า ”


“ หมดประโยชน์แล้วก็ช่างเถอะ ”


วินดี้ส่ายหน้าเครียดๆ “ แต่ถ้ามีมันอยู่เราก็ไม่เสี่ยงเลยนะคะแม่ ”


“ แกคิดว่าพี่ชายมันโง่มากถึงให้แกหลอกใช้อยู่ตลอดรึไง ” เสียงจิกกัดของนางพญาว่าแล้วกำมือแน่น


“ คนโง่ก้ต้องเป็นเหยื่อคนฉลาดสิค่ะ ” ยิ้มเบิกบานแล้วหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าโบราณที่ทำได้แค่โทรเข้าโทรออกอย่างเดียวพบสายที่ไม่ได้รับหนึ่งสายไม่รอช้าที่จะต่อสายกลับไปดัดเสียงใหม่ “ ทำงานได้ดี ฉันจะโอนเงินให้ตามที่ตกลง ไม่มีใครรู้เรื่องก็ดี ช่วงนี้ไปต่างจังหวัดซะ ฉันเตรียมเงินให้หมดแล้ว ”


โคลงหัวอย่างอารมณ์ดีที่รับรู้ผลว่าไม่มีใครสาวมาถึงตัวเธอว่าทำอะไรลงไปบ้าง... ภายในรถเงียบเล็กน้อย


“ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปคุยกับบริษัทคุณวาเลนเซีย ดูท่าคงต้องยอมเสียผลประโยชน์สักหน่อย ไม่งั้นเราไม่เหลืออะไรแน่ ” ฟังดูเหมือนจะท้อแท้แต่ไม่ได้มีประกายยอมแพ้อยู่ในดวงตาแม้แต่น้อย “ คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมแพ้ง่ายๆรึไง ขอแค่เข้าร่วมบริษัทได้แล้วค่อยๆส่งคนของเราแฝงไปทำงานเงียบๆเจียมตัว...ให้พวกนั้นตายใจ แค่นี้เงินก็ไม่ไปไหนแล้ว ”


“ เงินมันไม่ไปไหนหลอกค่ะถ้าแม่รู้จักใช้ และเลิกสร้างข่าวสงเคราะห์ไอ้พวกชาวเขาเด็กไร้การศึกษาสักที ”เสียงไม่พอใจว่าแล้วหันไปมองแม่ตัวเอง


แม่แทบจะขว้างแท็บแล็ตใส่ “ เพราะเงินบริจาคมั้ยที่ฉันยักยอกตัดมาให้แกไปช้อปปิ้งลอยหน้าได้ทุกวัน!  


“ รู้แล้วน่า ” วินดี้กลอกตามองบนพึมพำเสียงเบาแต่อีกฝ่ายก็ยังได้ยิน  “ เล่นเอาเงินไปเล่นพนันซะขนาดนั้น ดีนะที่ยังไม่เอาสมบัติเก่าของพ่อไปจำนองไปขาย ไม่งั้นได้นอนข้างถนนแน่  


“ ตาวิน!! แกไม่มีสิทธิ์ด่าฉันนะ!  


“ วินดี้ค่ะ กรุณาเรียกเต็มๆ ” คนพูดทำหน้าบึ้งไม่ต่างจากคนด่า


“ ก็นั้นมันชื่อจริงแก ”


หญิงสาวคนงามเบะปากส่ายหน้าแล้วชี้เข้าที่ใบหน้าตัวเองหลังจากนั้นค่อยคลี่ยิ้มตาปิด... “ หนูออกจะสวยขนาดนี้ เรียกวินห้วนๆได้ไงค่ะ ”


“ เหอะ ”


“ ผมเปลี่ยนมาเป็นวินดี้ตั้งเจ็ดปีแล้ว เพราะงั้นกรุณาเรียกให้ถูกด้วยครับคุณแม่ ”


 


 -----------ต่อ


                “ อุ่นครับ ”


                อะไร... คนจะนอน


                “ อุ่น ถ้ายังไม่ตื่น... ”


                ไม่มีใครสั่งกูได้ กูจะนอน


                “ วันนี้ก็นอนอยู่บ้านไม่ต้องไปเฝ้าพี่แล้วกันครับ ”


                พึ่บ!!


                ร่างกายเหมือนถูกช็อตสะดุ้งโหยงตื่นขึ้นมาตาสว่างหายงัวเงียเลยครับท่าน ท่าทางผมที่เพิ่งตื่นทำให้คนปลุกหัวเราะเบาๆแล้วยื่นแก้วน้ำให้ผม

                “ แหม กลัวห่างกูขนาดนั้นเลย ” พอกูตื่นเต็มตาก็กวนบาทาแต่เช้า ผมรับน้ำมาจิบให้ชุ่มคอแล้วมองไอ้วินตอนนี้อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย

                ย่นคิ้วนิดๆ “ ชุดมาจากไหน ”

                “ ยืมไอ้ดินมา ”

                “ มันให้ด้วย? ” เสียงสูงแบบโคตรแปลกใจ มันหวงของที่หนึ่งเลยนะ ขนาดไอ้ไฟมันแค่เผลอเหยียบเสื้อกาวน์แค่ชายเสื้อ ไอ้ดินเล่นเกือบคอหัก

                ส่ายหน้า “ แม่มึงหยิบมาให้ ” เป็นอันจบ รู้เรื่อง

                “ กี่โมงแล้ว ”  ผมถามพลางเริ่มขยับหัวไหล่ที่ถูกผ้ายึดไว้ ลองจับๆคลำๆดูไม่รู้สึกปวดเท่าไหร่ก็แกะผ้าคล้องคอออกเลยเรียกความตกใจจากคนข้างเตียงสุดขีด

                “ เฮ้ยยย ทำอะไร!! ” มันจับมือผมห้ามไว้แต่ผมสะบัดออกทำเสียงเซ็งๆเหมือนปกติ

                “ แค่เอาออก รำคาญ ”

                “ มึงยังไม่หาย ต้องใส่... ”

                ไม่ต้องให้เทศนาบรรยายหรือทำตัวเป็นหมอ ผมก็สะบัดผ้าออกจากแขนซ้ายได้แถมยังรู้สึกโล่งสุด ขยับหมุนคอนิดหน่อยแค่เล็กน้อยกระดูกก็ลั่นบ่งบอกความเมื่อยขบ หัวไหล่ซ้ายก็ดูเหมือนจะโอเคขึ้นไม่เจ็บแล้ว

                “ เฮ้ยๆๆ อย่าเพิ่งออกแรงขนาดนั้น! เดี๋ยวก็หลุดอีกหรอก! วินรีบห้ามในจังหวะที่ผมกำลังจะขยับหัวไหล่และหมุนเหวี่ยงแขน “ มึงเป็นไอรอนแมนกระดูกเหล็กรึไงวะ!

                “ พวกกูเคยไหล่หลุดกันมาแล้ว แค่นี้ไม่ตายหรอก ”

                ไอ้ดินเคยไหล่หลุดแล้วมันเสือกเอาไหล่ไปกระแทกกับกำแพงให้เข้าที่เอง สายเถื่อนและโหดแค่ไหนถามใจดู แข้งขาไหล่หลุดพวกเราพี่สี่น้องเจอมาหมดแล้ว

                “ แต่คนมันห่วง มึงก็ช่วยเข้าใจหน่อย ” วินถอนหายใจเฮือกใจแล้วลูบหัวผมเบาๆเพราะหัวแตกยังมีผ้าพันแผลอยู่รอบหัว

                ผมสะอึก “ เออ ”

                “ แค่เนี้ย ไม่คิดจะพูดต่อหน่อยเหรอ ” วินเลิกคิ้วไม่ชอบใจนัก “ ต่อไปจะระวังตัว ต่อไปจะไม่หาเรื่องเจ็บตัว ”

                “ กูก็ไม่ได้หาเรื่องเปล่าวะ ” ตอนแรกก็อารมณ์ดีอยู่หรอกแต่เจอโดนดุแบบนี้ก็ไม่ชอบเหมือนกัน “ จะหาว่ากูผิดที่เดินเข้าไปให้รถชนใช่มั้ย ”

                “ ไปกันใหญ่แล้ว ”

                วินทำหน้าอ่อนใจจนผมรู้สึกมึนไปทั้งหัว ความรู้สึกในอกมันรวนจนแทบจะแตกออก... มันรู้สึกเหมือนผมผิดทั้งที่ไม่ได้ผิด แต่ยังมาโดยเตือน อารมณ์เด็กโดนพ่อแม่ด่าแต่ไม่ได้ทำผิดอ่ะ

                ผมจ้องหน้ามันนิ่งแล้วทรุดตัวลงนอนต่อ... ผ้าห่มคลุมหัวด้วย... บ่งบอกเลยอารมณ์งอน เอ๊ย โมโหมาเต็ม!

                “ มึงไปเรียนไป กูจะนอนต่อ ”

                “ วันนี้ไม่ไป? ”

                “ ขี้เกียจกะทันหัน ” ผมตอบไปโดยไม่มองหน้า มุดหัวอยู่ใต้ผ้านวมหนา

                เสียงเอ็นดูเจือหยอก “ อะไรกันครับ เกิดน้อยใจพี่ขึ้นมารึไง ” เตียงยุบลงไปตามน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมา

                “ ใครน้อยใจ มั่ว!!

                “ พี่ไม่ได้ดุอุ่น พี่แค่ห่วงเรามากไปจนไม่อยากให้เจ็บตัว ” เสียงทุ้มรื่นหูอธิบายอย่างเรียบง่ายกอดสัมผัสร้อนจะโอบรัดผมไว้หลวมๆแม้จะมีผ้าห่มหนากั้นแต่ไอร้อนจากตัวผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆบนตัวมันกลับชัดเจน

                “ ...จะดุจะด่าก็เรื่องของมึง กูไม่ใช่ผู้หญิงจะมาคิดห่าอะไรเท่าขี้เล็บ ” ตาผมเลิ่กลั่กตอบโต้ปากสั่นยิ่งกอดตัวเองแน่นไปอีก

                “ คร้าบ ” เสียงกวนประสาทว่าก่อนจะกระซิบเบาๆ “ แล้วจะรีบกลับมานะครับ เด็กน้อย ”

                ความไวแสงและเสียงรวมกันยังไม่ไวเท่าไอ้ห่าวิน มันกระชากผ้าห่มออกไปตอนไหนไม่รู้แต่ที่รู้ๆคือปากมันกระแทกแก้มผมจังๆเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดบ่งบอกว่าชื่นใจแค่ไหน

                ไอ้คนถูกกระทำได้แต่นิ่งค้างนอนอ้าปากพะงาบ...พยายามค้นหาเสียงที่หายไปตวาดกลับ


                “ เด็กน้อยส้นตีนมึงเซ่!!!!


                แต่ยังช้าไป...ไอ้เจ้าเล่ห์ระดับพระกาฬมันวิ่งออกไปเรียบร้อยแล้ว... ผม...ผู้ถูกย่ำยีแก้มไปอย่างหน้าด้านๆ พยายามจะนอนต่อหลับตาและคลุมโปงแต่เสือกนอนไม่หลับได้ตาค้างเติ้งราวกับเติมคาเฟอีนเข้าไปเกินลิมิตจนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ นอนพลิกไปมานอนคว่ำหงายตะแคงขวาซ้ายห้อยหัวตีลังก้ายังไงก็หลับไม่ลงจนต้องลุกขึ้นมาอย่างหัวเสีย


                “ ไอ้บ้า ไอ้เหี้ย!! ทำกูนอนไม่หลับเลยเห็นมั้ย ไอ้เชี่ยยย!!!  


                ตีอกชกลมในอากาศด้วยความร้อนที่ร้อนตั้งแต่หน้าจรดหัวแม่เท้าขว้างของทุกอย่างบนเตียงอะไรใกล้มือก็ทิ้งหมดเสียงร้องโหวกเหวกลั่นบ้านเป็นคนบ้านจนทำให้เกิดเสียงฝีเท้าหนักดังเข้ามา

                “ เกิดอะไรขึ้น! ” เดลทำหน้าแตกตื่นกวาดมองสภาพห้องเหมือนถูกโจรบุกรุกไม่ต่างกัน “ ทำไมห้องเละแบบนี้!

                “ กูทำเอง มีปัญหาอะไรมั้ย! กูอยากกระทืบคนเว้ย!! ” กระแทกเสียงอย่างโมโห ก้มหน้าเอามือปิดหน้าแดงๆแล้วสูดลมหายใจตั้งสติ

                “ ใครช่างกล้าไปเหยียบหางคุณหนูอุ่นกัน ”

ตวัดหางตามองลูกน้องคนสนิทเล็กน้อยอย่างขุ่นเคือง “ หุบปาก ...ตอนนี้มีใครตื่นแล้วบ้าง ”

                “ ตื่นกันหมดบ้านแล้วครับ จะสิบเอ็ดโมงแล้วครับไม่ใช่หกโมงเช้า ” เสียงเหนื่อยหน่ายที่สุด “ ใครจะนอนกินบ้านกินเมือง อุ๊ย ไม่สิ ใครจะนอนกกแฟนอยู่ได้เป็นสิบๆชั่วโมง ” แววตาระยิบระยับที่มองมาอย่างล้อเลียนมันยิ่งทำให้ผม...

ควับ!!

                “ ไอ้หน้าปลาแรดผสมปลากระเบนไม่มีหาง!! ” ด่าอะไรของกูวะ

                “ ขว้างมาได้ หัวแตกทำไงวะ! คนโดนขว้างแจกันใส่แต่เสือกรับได้โวยนิดๆแล้วส่ายหน้ากับความโมโหอาละวาดไม่เปลี่ยนของผมตั้งแต่เด็กจนโต “ เขินแล้วชอบใช้ความรุนแรงเหมือนกันทั้งบ้านจริงๆ ”

                เดลส่ายหน้าเอือมระอาคล้ายปลงตกเดินเอาแจกันไปวางไกลๆแล้วลากรถเข็นมาที่เตียง “ เชิญคร้าบ คุณหนูอุ่น แม่บ้านเตรียมข้าวเช้าจนมันจะเที่ยงแล้วครับ ”

                แซะซะไม่รู้เลยว่าใครเป็นเจ้านาย ผมเลื่อนตัวเองมานั่งบนรถเข็นโดยมีไอ้เดลปากหมาประคองช่วยแล้วพาออกมาจากห้องโคตรเละ แต่เดี๋ยวอีกสักพักก็มีแม่บ้านมาจัดเก็บ ช่างเถอะ

                “ วันนี้ใครอยู่บ้านบ้าง ”

                “ ถ้าไม่นับคนใช้ทั้งบ้าน ก็มีแค่คุณหนูอุ่นครับ ” เดลตอบตามหน้าที่แต่ไม่วายจะเรียกหาของต่ำประทับหน้า

                ผมเอียงคอนิดๆ “ ไอ้สามตัวนั่นไปไหน ”

                “ คุณลมไปเรียนครับ ส่วนคุณดินกับคุณไฟไปเช็คกระดูกที่โรงพยาบาลครับ น่าจะกระดูกหักซ้ำสอง ” เดลว่าหน้าตายขณะที่ผมร้องตกใจแค่ในใจแต่หน้านิ่งเลิกคิ้วหน่อยเพราะแปลกใจ

“ มันไปทำอีท่าไหนให้หักซ้ำสอง เป็นบ้าโดดจากรถเข็นเหรอ  ” ตักข้าวต้มเข้าปากแบบไม่แยแสเท่าไหร่

ถอนหายใจเหมือนผมเป็นคนไปหักขาสองคนนั้น “ ก็เมื่อวานใครมันสลบคาอกคุณวิน จนคุณชายสองคนต้องสติแตกลุกพรวดจากรถเข็นจนล้มหน้าคว่ำกัน ”

“ อืม กูเอง ” ผมพยักหน้าไปแล้วตักข้าวต้มต่อ “ เออ เดี๋ยวเตรียมรถด้วย ”

สายตาเหยียดหยามมาก “ เดี้ยงขนาดนี้จะไปไหนอีกครับ ”

“ มึงต่อยกับกูมั้ยเดล ” ปาช้อนลงชามสวยอย่างมีน้ำโห “ มีหมามากัดหางมึงรึไง ถึงได้อารมณ์เสียแล้วมากัดกูเนี่ย ”

คนโดนจี้จุดแทงจุดถึงกับเงียบแล้วผ่อนลมหายใจหลบตาด้วย ผมหรี่ตากอดอกจับผิดคนสนิทที่มีท่าทางแปลกไปอย่างชัดเจน คือปกติมันไม่ได้สุภาพขนาดนี้หรอก ยิ่งอยู่กันสองคนแบบนี้ไม่มีคำว่าเจ้านายลูกน้องด้วยซ้ำ เพราะมันปากหมาไง ถ้ามันพูดดีแต่แฝงจิกกัดทุกประโยคเนี่ยแปลว่ามีเรื่องชวนอารมณ์เสียแล้วมันจัดการไม่ได้

คล้ายๆคนหาเรื่อง แต่เสือกไปต่อยเขาไม่ได้ ประมาณนี้นะ

“ ไม่มี กูนอนไม่พอ ” มันพยายามทำตัวปกติแต่สายไปแล้ว “ แล้วตกลงจะไปไหน ”

“ ห้าง ” ว่าแล้วก็หยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดๆ ดื่มน้ำกลั้วปาก เออ ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน ช่างเถอะ

“ ไปทำไร ”

“ ไปห้าง ไปตีกอล์ฟมั้งห่า ” ผมส่ายหัว “ ไปซื้อของดิ ”

“ สภาพนี้ ” มองตั้งแต่หัวจรดเท้า... หัวยุ่งๆที่ไม่ได้รัดมัดยางใบหน้าที่ไร้เครื่องตกแต่งแถมซ้ำร้ายขี้ตากับน้ำลายยังมีอยู่ตามใบหน้า ไม่เคยนอนน้ำลายไหลรึไง ชุดก็เป็นชุดนอนแบบฮู้ดลายหมีพูสีเหลืองอ๋อย “ กูไม่พาไปแน่ๆ ”

“ กูสั่ง มึงต้องไป ”

“ อย่างน้อย ล้างหน้าก่อนเถอะ ”

“ ไม่ จะไปสภาพนี้ ” ผมเอียงคอดุนลิ้นกวนประสาท สภาพนี้ใช่ว่าจะไม่เคยออกไปข้างนอก เวลาทำงานอยู่มหาลัยก็เป็นแบบนี้บ่อย น้ำไม่อาบ ฟันไม่แปรง ไม่นอน กินแต่เอ็มร้อย “ ไม่ไป กูฟ้องพ่อ มึงขัดใจกู!

คนสนิทถึงกับเอาหัวโขกกำแพงข้างๆ แล้วเดินมาเข็นรถผมออกจากห้องอาหารเพื่อพาไปห้างตามที่บัญชา “ มีลูกคนมีเงินบ้านไหนไม่รักษาหน้าตาแบบมึงบ้างวะ ”

“ พี่ปาย ” ตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ

“ คนนั้นเขาก็ยังหน้าใสหน้าดีกว่ามึง แต่มึงอ่ะศพ! ” ดูมัน มันด่าเจ้านาย เดี๋ยวพ่อตัดเงินเดือนเลยนี่!

“ เออ ด่าไปกูก็ไม่ได้ทำให้กูสำนึกไปล้างหน้าหรอก ”

ปล่อยให้ไอ้เดลมันทำหน้าอยากตายไปโดยที่ผมนั่งชิวเปิดนิตยสารในรถอ่านฆ่าเวลาเพราะรถมันติดกว่าจะหลุดมาได้ก็ค่อนชั่วโมง มาถึงห้างทุกสายตาก็เทกระจายความสนใจมาที่ผมทันที...

“ กูอายแทนมึงจริงๆนะอุ่น ” เดลถึงกับใส่แว่นดำเลยทีเดียวกลบความอาย “ จะไปร้านไหน ”

“ โทรศัพท์ ”

พูดแค่นั้นมันก็เร่งเท้าเดินตรงดิ่งไปร้านแอปเปิ้ลถูกกินทันที พนักงานเห็นสภาพผมก็ไม่อยากจะออกมาต้อนรับแล้ว แต่ด้วยหน้าที่นางเลยต้องยอมกัดฟันมา...

“ ลูกค้าสนใจตัวไหนคะ ”

หันซ้ายหันขวา “ รุ่นไหนล่าสุด ” พอดีอยู่แต่ถ้ำไม่รู้จัก ไม่ตามข่าว แถมโทรศัพท์เครื่องเก่า ไอ้ดินเป็นคนซื้อมาให้เพราะทนไม่ได้ที่ผมใช้ซัมซุงฮีโร่... ก็มันทนไม้ทนมือปาหัวคนแล้วไม่พังนี่หว่า

“ อ้อ ตอนนี้เป็นรุ่น... ” เธอก็อธิบายไป ผมก็พยักหน้าไปส่วนไอ้เดลก็ถามผมด้วยความแปลกใจ

“ ปกติมึงไม่สนใจโทรศัพท์ ”

ไม่ได้ฟังมันสักนิด “ เอามาสามเครื่อง สีดำ ” ผมตัดบทจบเพราะขี้เกียจจะฟังการบรรยายความดีเลิศกล้องห้าล้านเมมกี่กิ๊กหน้าจอขนาด ขอแค่โทรเข้าออกได้ เช็คงานได้พอ

“ ตอนนี้มีโปรโมชั่นเคส... ”

“ ไม่เอา จะเอาโทรศัพท์ ลงแอพให้เรียบร้อย เร็วๆ ” ผมสั่งรัวแล้วเดลก็รู้หน้าที่ดีส่งการ์ดสีดำอย่างหรูให้เธอไป พนักงานสาวเบิกตาโตรับบัตรไปรีบวิ่งแจ้นไปทำงานทันที เหอะ น่าเบื่อชะมัด สังคมแบบนี้... เงินมาก็ปฏิบัติดี

ลับหลังพนักงานไปไอ้เดลก็เริ่มตั้งคำถามน่ารำคาญ

“ ซื้อไปปาเล่นเหรอ ตั้งสามเครื่อง ”

“ ของกู ไอ้ลม ” ผมว่าไปเคาะนิ้วเล่นเป็นจังหวะ

ยิ้มทำไม “ แล้วอีกเครื่อง ”

“ เรื่องของกู ” ผมปิดปากเงียบทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่เดลมันอมยิ้มรู้ทัน...

“ ซื้อให้คุณวินเหรอ ต๊ายยย จะซื้อเซอร์ไพร์สใช่ม้าา ...ความรักมันทำให้คนมันน่ารักขึ้นเหรอเนี่ย ” เดลทำท่าสาวแตกจนผมถึงกับหัวเราะส่ายหัวกับท่าทางโอเว่อร์จนน่าถีบ แต่แล้วต้องหัวเราะค้าง...

ใบหน้าแต้มยิ้มหุบฉับเมื่อเห็นบางอย่างผ่านเข้าลูกกะตาเต็มๆ...

เดลเลิกเล่นตลกแล้วจ้องผม... “ เป็นอะไร เจ็บแผลเหรอวะ ”


ไม่ใช่แผล...

มันหนึบเหมือนจะหายใจไม่ออกทั่วอกข้างซ้าย


นัยน์ตาเรียวกะพริบถี่ๆเพื่อตอกย้ำว่าไม่ได้ตาฝ้าหรือละเมอฝันกลางวันลืมตาแล้วมองออกไปยังนอกร้านอีกครั้งอย่างทวีคูณเพิ่มความแน่นไปทั่วหน้าอก...บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงทันตา จนคนสนิทต้องหันไปมองตามแล้วอุทานออกมา


“ นั่นมัน... คุณวินกับยัยเด็กผู้หญิงที่บุกบ้านเราเมื่อคืนนี่ ”


ผมพยักหน้าลงช้าๆ... มองดูทั้งคู่ที่เดินผ่านไป แม้วินจะทิ้งระยะห่างการเดินไม่แตะเนื้อต้องตัว แต่การที่ทั้งคู่มาอยู่ด้วยกันได้...


มันหมายความว่ายังไง!!!

 

 

 

------------



                “ เอาไงอุ่น ”


                เสียงเข้มเหี้ยมข้างกายผมเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจะฆ่าคนรังสีสังหารแผ่เป็นวงกว้างโดยที่ผมยังไม่ทันจะได้สั่งอะไร ไอ้คนสนิทมันก็โมโหนำหน้าไปก่อนแล้วจนต้องไปกระตุกเสื้อมัน

                “ มึง ” เงียบก่อนจะหันไปมองสองคนนั่น “ นั่นผัวกู กูยังโกรธไม่เท่ามึงเลยเดล ”

                ตาลุงขี้โมโหชะงักอ้าปากเหวอเกาคางแก้มแก้เก้อ สะบัดหัวแล้วถามผม “ เอาไง ลุกไปชกแม่งเลยมั้ย ”

                ถอนหายใจพรืด อารมณ์โมโหผมจะหมดลงเพราะไอ้ตัวนี้แหละ

                “ ดูตีนกูก่อนมั้ยว่าเดินได้มั้ย ”

                กูลุกได้ กูลุกไปกระชากออกตั้งแต่หางตาเห็นชายเสื้อมันแล้ว ไม่มานั่งบื้อใบ้มองหนุ่มสาวเดินคู่กันแล้วหยุดอยู่ที่ร้านโทรศัพท์ยี่ห้อดังจากเกาหลีหรือก็คือซัมซุง...

                นี่มันอาจหาญถึงขั้นซื้อโทรศัพท์ให้กิ๊กเลยเหรอ!!

                “ แล้วมึงจะปล่อยไปแบบนี้เหรออุ่น ” เดลไม่เห็นด้วยแรงมาก “ ดูดิ จะเบียดไปถึงไหนวะ ”


                เออ เห็นแล้ว นมแม่งเบียดต้นแขนขนาดนั้น มึงหลบเป็นมั้ยสัดวิน!


                ปัดโธ่เว้ย หงุดหงิด!!!


                “ เอาไง กูเดินไปกระชากให้มั้ย ” กูควรบอกพ่อให้ขึ้นเงินเดือนให้มันมั้ย แลจะยุยงเลยเกิน

                ผมใช้สมองประมวลผลอย่างหนักมองเฝือกที่ขาแล้วโคตรจะขัดใจเป็นที่สุด ผมไม่โง่พอที่จะลุกไปทั้งที่ขาหักแล้วล้มให้หักซ้ำสองหรอก

                กะพริบตาถี่ๆหันซ้ายหันขวาแล้วก็เจอของที่ต้องการ...

                “ เฮ้ย ทำไร! ” เดลตกใจ

                “ เงียบซะ แล้วพากูไปหาไอ้สองตัวนั่น ”

                มือผมกำวัตถุเหมาะมือพอดีมือเลยเตรียมจะไปประทุษร้ายใครสักคน ผมสักไอ้เดลให้ไปแบบเงียบๆแบบไร้เสียงซึ่งมันทำได้สบายมากจากการถูกฝึกการต่อสู้มาหลายแบบ

                ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งโคตรโมโหแถมอารมณ์พายุร้ายยิ่งพัดมา...


                “ พี่วิน ดี้ว่ารุ่นนี้ก็สวยนะคะ ”

                “ มันใหญ่ไป อุ่นไม่น่าจะชอบ ”

                “ ก็แค่ซื้อๆไปเถอะค่ะ จะเลือกอะไรนักหนา ”

                “ พี่ก็ไม่ได้ขอให้เธอตามพี่มานะวินดี้ ”

                “ ก็เพื่อนดี้หายไปหมด ดี้ก็ไม่รู้จะตามใครนี่ ” เสียงง้องแง้งประหนึ่งมึงสองคนเป็นคู่รักกันมาชาติหนึ่งถ้ามองจากภายนอก ผมที่ตีหน้านิ่งเข้าไปใกล้ทั้งคู่แบบประชิดแล้วแต่ยังไม่มีใครรู้ตัว... “ รุ่นนี้ดี้ใช้อยู่ค่ะ อุ่นน่าจะชอบ ”


                กูไม่ชอบใช้ของซ้ำใคร! โดยเฉพาะมึง!


                “ ...วิน ” ผมเรียกเสียงแผ่ว

                สองคนที่กำลังยืนดูโทรศัพท์หันมาแทบจะพร้อมกัน และมันก็เป็นจังหวะเดียวที่วินสบตาผมเบิกโตตกใจอ้าปากจะพูดแต่มันสายไปเพราะผมเงื้อมือสุดแขนเตรียมฟาดเต็มที่

                วินมันมีปฏิกิริยาไวกว่าคนทั่วไป หรือมันอยู่กับผมมาเยอะจนรู้เป็นหลบรู้หลักเป็นหลีก... เหตุการณ์ที่ไม่คิดไม่ฝันจะได้เกิดขึ้นก็ดันเกิดซะได้


                เพล้ง!!


                “ กรี๊ดดดดดด!!!

                ผมมองตาปริบๆไปยังซากไอแพดเครื่องใหญ่ที่ใหญ่กว่าหน้าคนอีกฟาดเปรี้ยงเข้าหน้าสวยๆที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะไอ้วินมันหลบทัน ไอแพดที่จะโดนไอ้ผัวชั่ว เสือกไปโดนกิ๊กเลวแทน

                หญิงสาวหน้าตาสวยขั้นสวยมากนั่งกรี๊ดกุมหน้าที่เลือดไหลพราก ตัวทำลายล้างก็คือไอแพดรุ่นไหนสักรุ่นที่ผมกระชากออกมาจากร้าน เครื่องนี้เป็นเครื่องทดลองที่ตั้งโชว์ ผมกระชากสายที่ล็อคออกเพื่อเอามาตีหัวไอ้วินโดยเฉพาะ

                แต่สถานการณ์พลิกไปโดนยัยวินดี้แทน...

                พูดได้เต็มปากเลยว่า ...สะใจ!!

                แม้เธอจะเป็นเพศแม่ แต่ผมไม่ยอมอ่อนให้หรอก หัวแตกแค่นี้ มึงกรี๊ดเหมือนจะตายวันพรุ่งนี้ ดูกูมั้ย ขาหักไหล่หลุดหัวแตกเพราะมึงขับรถชน!

                “ ธารา!! ” แววตาโกรธแค้นปะทะใส่ตัวผมทันทีแถมเสียงเธอมันฟังดูแปร่งๆแปลกหู หรือกูฟังผิด

                ผมทำหน้าไม่รู้เรื่อง... “ มือลื่น เนอะเดล ”

                “ ครับ คุณหนู ”

                เดลยืนยิ้มละมุนให้หญิงสาวที่กำลังเลือดอาบซีกหน้า ไทยมุงก็เริ่มมาสิ... วินที่จับหน้าอกจับหน้าตัวเองเหมือนเช็คว่าตัวเองปลอดภัยดีใช่มั้ย ไม่ได้สนใจคนที่ผมเผลอทำไอแพดหลุดมือหัวแตกเลย ทั้งที่เธอ...


                “ พี่วิน ฮือออ ดี้เจ็บ โอ๊ยยย พี่วิน!


                มันยังเช็คตัวเองอยู่ “  หัวกูแตกมั้ย กูยังมีชีวิตใช่มั้ย ” ...หล่ออย่างเดียว สมองปัญญาอ่อนมาก


                “ พี่วิ๊นนน ดี้หัวแตกกกก โฮ!! ” 


               ยังไม่เลิกเรียกร้องความสนใจ

                ไอ้คนหล่อก็ “ ฮู้วว โชคดี หัวยังอยู่ ” มันถอนหายใจโล่งอกแล้วหันมาหาผมเลิกคิ้วยุ่งๆ “ หลบไม่ทัน ผัวหัวแตกเลยนะเมีย ”

                “ เท่าเทียมกับกูไง ” ผมชี้ที่หัวตัวเอง

                วินหัวเราะแล้วถามต่อ “ แล้วมาทำอะไร นึกว่าอยู่บ้าน ”

                โลกนี้มีเพียงกูกับไอ้วิน โดนมีเปรตร้องเรียกความสนใจขอบุญขอทานอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังไม่มีใครสน

                “ กูควรถามมึงมากกว่ามั้ง ” ผมเอ่ยเสียงเรียบเหลือบตาไปหาผู้โชคร้าย “ มากันสองคนเหรอ ”

                ตาผมถ้าเปลี่ยนเป็นดาบได้มันคงตัดขาดไอ้วินขาดแล้ว

                “ มากัน... ”

                หัวเเตกแล้วยังจะเสนอหน้าอีก “ มากันสองคน!

                วินหันไปมองด้วยสายตาตำหนิ “ พูดอะไร พวกเรามากันทั้งทีมละคร เพราะต้องมาสั่งตัดและวัดตัวชั้นบน ” เสียงอ่อนลงหันมาคุยกับผมพาใจอ่อนยวบตาม 


               “ ส่วนกู เป็นผู้กำกับเลยไม่ต้องมีชุดอะไร เลยมาเดินเลือกโทรศัพท์ให้มึง ”


                ...เหมือนแอร์จะเสียกะทันหัน ร้อนวูบเลย ผู้จัดการอยู่ไหน เดี๋ยวลากมาด่าให้เข็ด ห้างใหญ่แต่แอร์พังจนร้อนบรมตั้งแต่หน้ายันทั้งตัว

                “ อุ๊ย จริงเหรอครับคุณวิน ” เดลเสือกทันทีเมื่อเห็นหูแดงๆของผม “ เหมือนกับน้องอุ่นเลยครับ มาซื้อโทรศัพท์ให้คุณวินเหมือนกัน! เเต่เสียงมึงสาวเเตกมากวะ สยอง

                สะบัดเสียงไปให้ตัวประกอบที่ยังคงหน้าทนให้เลือดอาบ นี่ผู้หญิงประเทศไหนวะยืนนิ่งเฉยต่อปากต่อคำทั้งที่หัวแตกเลือดหยดนองพื้น

               

                “ พี่วิน ดี้จะเป็นลม ดี้ไม่ไหว... ”


                “ จริงเหรอ อุ่นซื้อโทรศัพท์ให้พี่เหรอ! ” 

               วินไม่ได้สนใจใครเลย ทำตาโตคุกเข่าเกาะรถเข็นผมทำตาปริบๆรอฟังจากปากผม ส่วนผมที่ตอนแรกโมโหเป็นบ้าก็ถูกน้ำเย็นสาดดับร้อนตั้งแต่รู้ว่ามันมาเลือกโทรศัพท์ให้ผมเหมือนกัน...


                มันทำให้ผมรู้สึกว่าเรา...ต่างใจตรงกัน

                เฮ้ยๆๆๆ ไม่ใช่! ต่างใส่ใจ

                ไม่ใช่คำนี้ๆๆ ชดใช้!! เออ ชดใช้กันต่างหาก ผมทำเครื่องไอ้วินพังก็เลยซื้อชดใช้!!

                ไอ้คำก่อนหน้านี้ลืมไปซะ!!


                “ อุ่น หน้าแดงเลย ไข้ขึ้นเหรอ ” วินอุทานเรียกสติผม

                รีบปัดมือมันก่อนจะแตะหน้าผมให้มันร้อนไปอีก “ กู กู โอเค กูร้อนเฉยๆ ” เงียบก่อนเสตาลงมองเท้ามือจิกเนื้อตัวเองนิดๆ “ เออ กูมา มาซื้อโทรศัพท์(ชดใช้)ให้มึง ”

                ได้ยินแค่นั้นคนฟังแทบยิ้มแก้มแตก มันทำหน้าเขินและฟินหลับตาพริ้มเหมือนล่องลอยไปแล้ว “ โอ๊ยยย ทำไมอุ่นน่ารักแบบนี้!! ถ้าไม่เจ็บตัวอยู่นะ จะจับมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว!!

                งั้นกูขอเจ็บต่อแล้วกัน...

                “ นี่! สนใจคนเจ็บหน่อยค่ะ!! ” มารหัวขนไม่เลิกเดินมาบังสายตาผมกับไอ้วิน แล้วชี้หน้าเธอให้ดู “ ดี้เป็นนางเอกละคร แต่กลับหน้าเกือบพัง หัวแตก พี่จะไม่ดูแลหน่อยเหรอคะ!

                “ เอ่อ... อ้าว ดี้หัวแตกเหรอ พี่ไม่รู้ ” 

               วินทำหน้ามึนเอ๋อใส่เกาหัวแล้วพูดไปแบบไม่ทันคิด “ แต่คงไม่เยอะมั้ง เดี๋ยวให้จีนพาไปโรงพยาบาล ”

                “ กว่าพี่จีนจะมา ดี้คงเลือดหมดตัวแล้วค่ะ พี่วินต้องพาดี้ไป!! ” หญิงสาวแสดงความเอาแต่ใจเป็นที่สุด “ ถ้าดี้เล่นละครไม่ได้ขึ้นมาทำไง ”

                “ อ้อ เดี่ยวให้พี่วิเวียนเล่น ถ้าดี้ไม่ไหว ” วินตอบแบบซื่อๆไม่ได้คิดอะไร เเต่ผมว่าในใจมันกำลังสนุกกับการปั่นหัวชาวบ้าน

                “ ดี้ไหวค่ะ! ” สวนทันที แหม หญิงแกร่งมาทันที “ หัวแตกแค่นี้ไม่กี่อาทิตย์ก็หาย ตอนนี้เลือดน่าจะหยุดแล้ว ” รีบเลยทีนี้ รีบหายเลย ถ้าเสกให้หายได้ยัยบ้านี่คงทำ

                วินมองไปรอบๆตัวเหมือนจะหาคนรู้จัก “ ไม่มีพวกเราแถวนี้เลยเหรอวะ ”

                “ งั้นพี่วินพาดี้... ”

                “ คุณวินครับ คือ เดี๋ยวผมพาเธอไปเองครับ ” เดลเสนอหน้ามาดึงแขนขาวๆไว้ “ พอดีคุณหนูอุ่นยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย ตื่นมาก็รีบมาห้างเพื่อมาซื้อโทรศัพท์ให้คุณวินจนลืมกินข้าวเลยครับ ”


                ...แล้วข้าวต้มที่อยู่ในท้องกูคืออะไร


                “ ถ้าไม่รบกวนคุณวินมากไป ช่วยพาคุณหนูของผม ไปทานข้าวด้วยครับ แล้วก็นี่ยาครับ ” มันล้วงซองยาที่ดูผ่านตาก็รู้ว่ามันคือวิตามินธรรมดา... “ ถ้าคุณผู้หญิงรู้ว่าผมบกพร่อง ผมตกงานแน่ แต่ถ้าคุณวินช่วย ผมก็รอดครับ ” ทำเสียงเศร้าอีก

                วิน...ตำแหน่งไหนขาดคนมั้ย มีนักแสดงตัวพ่ออยู่ตรงนี้คนหนึ่ง

                “ อ้อ ได้ครับ ”

                หนุ่มหล่อพยักหน้ารับเลื่อนมือมาจับรถเข็นผมเป็นการบ่งบอกว่าจะอยู่กับผม และวินดี้ต้องไปกับเดลแทน หญิงสาวหน้าบึ้งทันทีเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด

                เธอคงไม่คิดว่าผมจะปาไอแพดใส่หัวเธอหรอก มันก็แค่อุบัติเหตุแบบบังเอิญ อุ่น อุ่น ไม่ได้ตั้งใจ!

                “ งั้นเดี๋ยวคุณวินตามผมไปเอาโทรศัพท์ที่คุณหนูซื้อด้วยครับ ” เดลเหมือนนึกได้ก้มลงเก็บไอแพดแตกละเอียด “ ผมไปเคลียร์ไอแพดด้วย คุณวินดี้จะไปด้วยกัน หรือจะยืนรอตรงนี้ครับ ผมว่าไปด้วย... ”

                “ วินดี้ว่าเดินมากเลือดจะไหลเพิ่มค่ะ ” ตรรกะอะไรวะ “ วินดี้อยู่รอตรงนี้แล้วกันค่ะ รู้สึกมึนๆ ถ้าเดินไปคงล้มแน่ๆ ” สำออยชิบหาย กูเห็นแผลมึงแล้วไม่ได้ใหญ่เลย พนันว่าเย็บไม่เกินสิบเข็ม

                “ เอาไงเหรอ ” วินถามแล้วมองผม “ เดี๋ยวเค้ารีบมานะ คิดเลยอยากกินอะไร ป๋าเลี้ยง!

                ผมย่นจมูกหมั่นไส้เบะปากมองไอ้วินไอ้เดลเดินไปร้านแอปเปิ้ลถูกกินที่มีพนักงานทำหน้าละเหี่ยใจกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นสภาพไอแพดเปื้อนเลือด

                กำลังมองเพลินๆ ก็ลืมสนิทว่ามีตัวเหี้... เอ๊ย มีผู้หญิงยืนหน้ายักษ์อยู่หนึ่งคน

                ลับหลังสองคนนั้น ผมกับเธอก็มีแต่ความเงียบให้กันจนฝ่ายหนึ่งสติแตกก่อน...


                “ บัดซบ!


                เปิดฉากก่อนก็คือยัยประสาทแดกหนักกว่าซี ผมควรแนะนำเธอให้ไปกินยาหาหมอมั้ย เสียงหวานปรุงแต่งให้โมโหร้ายกว่าทุกทีแล้วจ้องหน้าคนอื่นด้วยคราบเลือดแบบนี้เหมือนหนังสยองขวัญไม่มีผิด

                ผมมองเหยียดต่ำที่มือของเธอ “ ปล่อย ” ชุดหมีพูกูเปื้อนหมด ตายๆ ตัวนี้ไปขโมยในโกดังของบริษัทมานะ ตัวตั้งพันสอง

                เล็บยาวแทบจะกดเข้าลำคอผมอยู่แล้ว แน่นอนว่าผมเสียเปรียบอย่างไม่น่าเชื่อ แรงผมควายยังเรียกพี่แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้านบีบมือกันปัดป้องไปมาทำให้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มือหนักเอาเรื่อง

                “ อยากโดนต่อยรึไง ” ผมขู่เพราะเล็บเธอมันแทบจะข่วนหน้าผมได้อยู่แล้วถ้าปัดทิ้งไม่ทัน “ ผู้หญิงกูก็ต่อยเว้ย!

                “ ก็เอาสิ! เอาเลย!

                “ อย่าคิดว่ากูไม่กล้า! ” เงื้อมือกำหมัดแน่นเตรียมซัดให้ดั้งสวยๆมันหักสักที นาทีนี้โมโหจนแยกเพศไม่ออกแล้ว ผู้หญิงกูก็จะชก!


                “ ว๊ายยย ต๊ายยย วินดี้!!


                ใครมันขัดวะ! ผมทิ้งมืออย่างเสียดายแล้วหันไปมองก็เจอแก็งกะเทยสาวเปรี้ยวหุ่นเซี๊ยะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเป็นจังหวะเดียวที่วินดี้ล้มพับไปกับพื้นกุมแก้มอีก...

                “ เลือด แกเลือดออก!! ” เออ ไม่ใช่น้แดงแน่ๆ กูรับประกัน กูทำมันเอง “ กรี๊ดดด แกปากแตกด้วย!

                ผมเหวอดิ เฮ้ย ยังไม่ทันชก มึงปากแตกแล้วเหรอ นี่ลงทุนตบตัวเองเลยเหรอวะ... อึ้งสิ

                “ ดี้ ดี้ไหว ดี้โอเค ” หน้าซีดทันตาแล้วทำตัวอ่อนปวกเปียก แหม ใครมันจะตบกูเมื่อกี้

                “ ธารา! นายทำวินดี้ใช่มั้ย!!

                ผู้หญิงที่ผมจำชื่อไม่ได้ผลักไหล่ผมอย่างแรงซึ่งเป็นข้างที่ผมเจ็บอยู่แล้ว ถึงกับร้องครางออกมา ริมฝีปากกัดเข้าหากันหยุดเรื่องละอายไม่อยากให้อ่อนแอ

                “ ฉันถามว่า แกทำอะไรเพื่อนฉัน! ” ยังไม่ทันให้เธอได้เข้ามารุมยำผม


                “ อุ่น เมื่อกี้ร้องเหรอ!!  เจ็บแผลเหรอ! 


                ไอ้วินผ่าวงเข้ามาหน้าตาตื่นแล้วจับแตะๆตามตัวผมอย่างกังวล “  เห็นมั้ย ไหล่ยังไม่หายดีเอาผ้าออกก็เจ็บเลย กลับบ้านไปต้องพันใหม่นะ ”

                “ ไม่เป็นไร ” กัดกรามแทบพัง กูจะไม่เป็นไรถ้าไม่มีคนมาผลัก

                “ พี่วิน เพื่อนหนูหัวแตกเลือดอาบ พี่ช่วยสนใจด้วยค่ะ ” กะเทยตัวดำเจ้าเก่าจ้องตาเขม็งแล้วประคองเพื่อนที่แอ๊บอ่อนแอไปแล้วคอพับคออ่อนเลย

                เดลที่เดินมาทีหลังยื่นการ์ดของผมให้ไอ้วินแล้วยิ้มระรื่นใส่คนโวยวาย “ เรื่องน้องวินดี้ เดี๋ยวพี่พาไปเอง พี่เป็นเพื่อนวิน ไว้ใจได้ ”

                เพื่อนมันก็จะแย้ง “ ถ้าไม่รีบ เพื่อนเธอจะยิ่งเสียเลือดนะ ”

                “ แต่พี่วินก็พาไปได้นี่ค่ะ ” เพื่อนสาวโพล่ง


                “ พี่ไม่ว่าง พี่ต้องพาอุ่นไปกินข้าว ”

                “ แต่เพื่อนหนูหัวแตก!!

                “ แต่เมียพี่ต้องกินข้าว เข้าใจมั้ยน้อง!!


                ชัดเจนเหมือนโดนตอกหน้ากลายๆว่า มึงเป็นใคร นี่เมียครับ เมียกู แล้วเพื่อนมึงก็ตัวดี ขับรถชนเมียเขาเดี้ยง เขายังยอมเสวนาด้วยก็บุญแล้ว

                มือสวยแตะตัวเพื่อน “ ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนลำบากเปล่า เดี่ยวพวกเราไปกันเองก็ได้ค่ะ ” อ้าวๆ จะเป็นลมแล้วเหรอ “ เธอขับรถแทนฉันทีนะ ” ส่งกระเป๋าสะพายให้เพื่อนผู้หญิง

                “ ขับรถกันดีๆล่ะ ” เดลเมื่อไม่ต้องไปกับเด็กนั่นก็ลั้ลล้ายิ้มใจดีให้

                “ ค่ะ ” วินดี้กัดฟันตอบแล้วเดินค่อยๆ ผ่านหน้าผมแต่เหมือนจะสะดุดอากาศคล้ายจะล้มมาทับผมที่นั่งบนรถเข็นแต่เธอกลับทำทีเป็นยั้งตัวทัน สองแขนจับที่วางแขนแน่นแล้วก้มหน้ากระซิบข้างกูผมเบาๆแต่มันทำให้ผมหน้าชาดิกเลย...


                “ กูไม่ยอมจบง่ายๆแบบนี้แน่ ”


                แล้วเดลก็มาหยิบตัวเธอออกส่งให้เพื่อนไปประคองต่อ... ผมมองตามแผ่นหลังนั้นมองดูตั้งแต่หัวจรดเท้าแม่งก็ปกติ...

                ขาว ขาเรียว หุ่นบาง มีหน้าอก หน้าสวย ผมยาว... ผู้หญิงชัดๆ

                แต่เมื่อกี้...


                เสียงผู้ชายชัดๆ แถมเสียงแมนกว่ากูอีก

                ผมว่าผมควรไปเช็คหูใช่มั้ย หูผมมันผิดปกติใช่มั้ย ผู้หญิงจะเสียงผู้ชายได้ไง 

 

 

 

 

 -----------------------------

วินดี้... เเหม สะใจ พี่วินฉลาดมากค่ะที่หลบทัน ใครว่าอุ่นจะเอาโทรศัพท์ปา ตอนนี้เอาไอเเพดฟาดเลยค่ะ เข้าเต็มเบ้าหน้า อยากให้หน้าเบี้ยวจริง

 อุ่นผู้คงความติสเเละความโหด ความมึน เเละน่ารัก ใครว่าอุ่นไม่น่ารัก มาตบกัน!

มีคนจะให้ซีคู่กับดี้ ไม่มีทาง ซีเขามีของเขา ดีเลิศ หล่องาม โปรไฟล์ผู้ชายในฝัน
              อัพตรงกับวันใหม่ วาเลนไทน์พอดี เชอะ เรามันคนโสด ควงผู้ชายในนิยายเเล้วกัน ขอจองไต้ฝุ่นค่ะ #ลมเตะก้านคอ ยังไงคนโสดก็อย่าไปเสียใจ โสดสนุกกว่าเยอะ สำหรับคนมีคู่ ก็รักกันนานๆน่า (อวยพรไม่ได้ประชดๆ) มีความสุขมากๆนะคะ


อะเเฮ่มมีคนถามหาหนังสือวินอุ่น เราเอาเเบบสอบถามมาเเล้ว!! 

รบกวนทุกคนที่จะสนับสนุนนิยายของพิมคนติส กรอกออกความเห็นด้วยนะคะ บอกเลยจัดเต็ม พลาดเเล้วจะเสียใจน่าาา

แบบฟอร์มสำรวจความสนใจนิยายวินอุ่น


หลังจากได้ข้อสรุปเเล้วจะรีบเเจ้งราคา ยิ่งคนสนใจเยอะจะช่วยลดราคาได้มากค่า เพราะ Box เราทำแตกต่าง 55555 เดี่ยวหาข้อสรุปความเห็นเสร็จจะเเจ้งรายละเอียดนิยายอย่างไว (เขียนเสร็จเเหละ รอสรุปราคาให้ถูกที่ซู้ดดด เพื่อนักอ่านทุกคน)



เข้ามาเเล้วมาอินไปด้วยกันเเละบ้าไปกับคนเขียนกันเถ๊อะะะะะ  อย่าลืมคอมเม้นนะตัวเองงงงงง

ปล.ส่งท้าย.เรื่องนี้ไม่มีอะไรเเน่นอนหรือคงเส้นคงวา ถ้าจะให้คงที่คงเป็นความกวนบาทาของคนเขียนที่มีเพิ่มขึ้นทุกวัน (อย่าปามีดค่ะ! เเพง! เดี๋ยวไม่มีใช้! ) เราเป็นนิยายหักมุมตลบพลิกหลอกตาได้ตลอด อย่าไปเชื่ออะไรทั้งนั้น คนเขียนมันร้ายมากค่ะ! เเต่ท่องไว้ค่ะ


*** ถ้ารักถ้าชอบกันอย่าลืมกดเฟบคอมเม้นให้กำลังใจกันไว้นะคะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย อ่านของทุกคนเน้อออ รักทุกคนนนน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิดน่าจะได้มีเเรงปั่นต่อ ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังรอกัน 

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจ เดือนพราย

ติดเเท็กนิยายพูดคุยในทวิตเตอร์ #พี่เทศน้องปัตย์ หรือ #นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ ได้สองเเท็กเลยยยย


ติดต่อจิกหัวคนเขียนโดยตรง : TW : @Phraipimmy_  ต้องมี _ ต่อท้าย y นะคะ

มาพูดคุยกันได้เน้อออ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 381 ครั้ง

287 ความคิดเห็น

  1. #10106 KronkanokKeanak (@KronkanokKeanak) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 17:36
    เฮ้ออออ

    พอเห็นอุ่นวิจารณ์หุ่นeวินดี้เเล้วรู้สึกเออ กูไม่ใช้ ผญ.เเล้ว
    #10106
    0
  2. #10025 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 19:59
    พีคมากกอิวินดี้เป็นเทย.

    เราว่าน่ะอิซีมันแค่คนบ้าหลงผู้แต่อิวินดี้เนี้ยตัวต้นเหตุแน่ๆใช้อิซีเป็นตัวล่อทั้งๆที่คนทำคือมันชัวส์อิดี้อิเลวทำไมอุ่นไม่ปาให้ดั้งหักหน้าแตกว่ะสะใจจริงๆ
    #10025
    0
  3. #9928 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 04:08
    เป็นออฟฟิศซินโดมหรอคะ ดูแลตัวเองด้วยนะ ไออยากอ่านมันก็อยากอ่านอะแหละ แต่รอได้ เอาให้สุขภาพดีก่อนนะตะ เป็นห่วง //ทันไหม ไม่รู้ หยักบอก 55555
    #9928
    0
  4. #9903 mew_2 (@mew_2) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:18
    พีคมากกก..วินดี้เป็นเทยยย
    #9903
    0
  5. #9850 Mo-chanoksaporn (@Mo-chanoksaporn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 10:11
    คู่รักฮาร์คอมากกก #วินอุ่น
    #9850
    0
  6. #9835 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 20:58

    วินดี้ เปนโรคจิตเหรอ ทำมัยโหดมากเหมือนปีศาจหลุดมาจากนรกเลย รีบๆๆไปไกลๆๆเครียด
    #9835
    0
  7. #9801 AdiOzTHELF (@AdiOzTHELF) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 21:12
    เหยยยยย พีคคคคคคค
    #9801
    0
  8. #9611 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:36
    อมกกกพีคคคค
    #9611
    0
  9. #9564 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:59
    ใช่คนที่เคยมีเรื่องกับอุ่นตอนเด็กๆไหม
    #9564
    0
  10. #9470 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 15:17
    ไอดี้-เป็นผู้ชาย โคตรพีค!!!
    #9470
    0
  11. #9453 ps.vara (@nokanon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:57
    ตอนแรกว่าเกลียดซีแล้ว เจอวินดี้นี่เกลียดเกินเบอรํไปเยอะอ่ะ
    #9453
    0
  12. #9414 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 02:32
    ถ้าให้เลือกระหว่างอีซีกับอีวินดี้ เลือกซียังดีกว่าอ่ะ
    #9414
    0
  13. #9408 Rimini (@tomkamcham) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:59
    ที่บ้านวินดี้เริ่มเดือดร้อนเรื่องเงินคงจะมาจากที่วินดี้นางคงจะหมดตัวกับการโมหน้าไม่ก็ทำนมหรือคุณหญิงแม่ที่ผีผนันเข้าสิงแต่ก็สามารถตอ-แสแสร้งเป็นนักธุรกิจผู้ดีที่เห็นงานสำคัญ :)
    #9408
    0
  14. #9392 milking7727 (@milking7727) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 14:34
    เอ้ยวินดี้เป็นกะเทยป้ะเนียย
    #9392
    0
  15. #9301 MapleMable (@MapleMable) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 13:04
    หรือว่าวินที่อุ่นรู้จักคือนังวินดี้ในปัจจุบัน!!???
    #9301
    0
  16. #8900 phetlovrwwww (@phetlovrwwww) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 06:55
    พีคของพีคไปอีกวินดี้อ้อไม่ซินะน้องวินอย่างงี้ก็ทำร้ายได้ดิผู้ชายเหมือนกัน
    #8900
    0
  17. #8854 335360 (@335360) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 08:52
    โอ้ะๆๆวินดี้ต้องไปทำหน้าอีกรอบไหมล่ะนั้น5555555+แต่ลืมไปนางหน้าหนา5555+
    #8854
    0
  18. #8783 DazaDay (@dazaday) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 08:19
    ลาสบอสที่แท้ทรู เจอวินดี้แล้วรู้สึกชอบซีขึ้นมาทันทีแม่มึ้ง
    #8783
    0
  19. วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 03:00
    คือ พีคอะ ช็อคเลยย
    #8370
    0
  20. #8368 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 17:12
    ชอบเดลมากกกก น่ารักกกก ชอบในความหลงเมียของวินด้วย ไม่สนรอบข้างเลย ดีๆ 5555555555
    #8368
    0
  21. #8212 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 18:36
    คือตอนบอกว่าเปลี่ยนมาเป็นผู้หญิง 7 ปีแล้วคือแบบ ช็อคอะ
    #8212
    0
  22. #7765 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 10:02
    หนูไม่ได้หูฝาดหรอกค่ะน้ำอุ่น นังนั่นมันเป็นผู้ชายยยยยยยยยยย
    #7765
    0
  23. #7598 paprawarin03 (@paprawarin03) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 20:04
    วะ-วินดี้!!! เทอไม่ใช่ผู้หญิงใช่มั้ย!!?? หักมุมเหลือเกินค่ะจากวินสู่วินดี้ค่ะ5555
    #7598
    0
  24. #7352 Aksarapak Srita (@aksarapaks) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 18:56
    อยากตบอีนี่เกลียดเบอร์แรงอ่ะ
    #7352
    0
  25. #7242 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 15:34
    ซีมีคู่มั้ยอ่ะหรืออยู่แบบจิตๆ
    #7242
    0