[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 968,922 Views

  • 10,182 Comments

  • 29,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,363

    Overall
    968,922

ตอนที่ 37 : บทที่ 35 : ไล่เก็บสตอเบอรี่กันเถอะ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 384 ครั้ง
    5 ก.ย. 60

**** แจ้งปัญหาทางสุขภาพของคนเขียนที่ทำให้มาเเบบช้าบรรลัย เเขนขวาของพิมมีปัญหาเเละมันต้องใช้เวลารักษานาน ซึ่งมาพบว่า กระดูกสันหลังคด ทำให้เลยพิมพ์คอมนานๆไม่ได้ คือจะสามารถพิมพ์ได้เเค่ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น เกินลิมิตชั่วโมงเเล้วร่างกายจะไม่ไหว ขอให้เข้าใจตรงนี้กันหน่อยนะคะ 

***  อ่านขำๆหัวเราะกันเเล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T จะได้มีกำลังใจปั่นต่อทุกวัน มาทุกวัน (เม้นหน่อยนะ กราบค่ะกราบ สักนิดให้รู้ว่าชอบไม่ชอบกันจะได้ปรับปรุงนะคะ มุกไม่ฮาจะได้เเก้ไขค่ะ อยากให้ทุกคนยิ้มได้ T0T) เรื่องนี้มันยาวมากและมากกกก หลากอารมณ์มากกก มากกก ต้องตามให้ทันนนน

คำเตือน : อย่าบ้าตามทุกคนในเรื่องนะคะ 55555

ปล.เราเป็นนิยายตลกจริงจริ๊งงงง ตลกคลายเครียดค่ะไม่เครียดกันเนอะ ไม่เครียดจริ๊งจริงง (เครียดกะปมอ่ะค่ะ!)


-----------------


บทที่ 34 : ไล่เก็บสตอเบอรี่กันเถอะ (2)







          " จะออกไปไหนกันเด็กๆ "

          เสียงทุ้มของพ่อเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบรรดาลูกๆทั้งสี่กำลังจะออกไปข้างนอก พ่อที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนในชุดสูทแบรนด์ดังบ้านตัวเองสำหรับออกงาน สงสัยมีงานเลี้ยงไฮโซมั้ง
          " ว่าจะไปมหา'ลัย " ลมตอบพลางหยุดมือที่กำลังเข็นวีลเเชร์ของผม ส่วนไอ้ดินกับไฟก็มีการ์ดดูเเลไป 
          คิ้วเช้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเเล้วพยักหน้ารับรู้ " อืม... เดล อาหลง เพิ่มสามเท่า "
          " พ่อจะเว่อร์ไปมั้ย! " หมอผู้เเม้จะดรอปเรียนไปมันก็ยังอ่านตำราหนังสือต่อ จะขยันเอาโล่เหรอ " เเค่ไปมอจะเอาการ์ดไปทั้งกองทัพเลยรึไง "
          " เพื่อความปลอดภัยครับ " อาหลงตอบเสียงเรียบ ตรงหน้าเป็นการ์ดชุดดำหน้าหล่อเข้มจำนวนสามสิบคน... ผมกลอกตาเเล้วหันไปสั่งไอ้เดลซึ่งเป็นคนเดียวที่เเต่งชุดไปรเวทเหมือนคนทั่วไป
          " อย่าทำเรื่องให้ใหญ่ เว่อร์มากแล้วกัน กูไม่ชอบ "
          เดลก็พยักหน้ารับรู้ไปส่งซิกไปให้อาหลงที่หน้าตึงนิดนึงก่อนจะไปออกคำสั่งกับการ์ดใหม่ 
          " ดูเเลคุณหนูให้ดีๆเเล้วกัน ฉันไปงานเลี้ยงก่อน "
          พ่อทิ้งท้ายเเต่เดินไปกับผู้ติดตามอีกชุดไปยังรถคันหรูสีดำเงาเเล้วก็ขับออกไป หลังจากนั้นไม่นาน ผมกับพี่น้องตัวเองก็ทยอยขึ้นรถไป ทุลักทุเลไปบ้างเพราะผม ไอ้ดิน ไอ้ไฟขาหักเข้าเฝือกต้องประคองกันไป 
          นั่งนับสัปดาห์ดูเเล้ว ผมน่าจะถอดเฝือกอีกสองอาทิตย์ เพราะผลเอ็กซเรย์ของผมกระดูกมันเเค่ร้าวๆไม่ถึงขั้นหักเเบบสองตัวนั้น ยิ่งร่างกายพวกผมที่อึดทนก็ฟื้นตัวไวด้วย
          " นี่ คิดอะไรอยู่วะ ถึงให้อาหลงไปด้วย " 
          พอขึ้นรถมาได้ไอ้ไฟก็เปิดปากถามเดลทันที เดลที่นั่งข้างคนขับรถก็ตอบพลางอ่านนิตยสารเเคตตาล็อกปืนไปด้วย
          " ก็มันเป็นหน้าที่ มันทำพลาดเรื่องไอ้ลม มันก็ต้องเพิ่มการคุ้มกันมากขึ้น เเล้วทีมเมื่อวานก็ไม่มีมัน วันนี้เลยต้องลงมาคุมเอง... มันก็เป็นคนจริงจังกับงานเเบบนี้มาตั้งนานเเล้ว "
          " มันน่าอึดอัด " ผมว่าตามความจริง
          " ใครมันจะเหมือนกูครับ บอดี้การ์ดพ่วงตำเเหน่งพี่เลี้ยงเด็ก! " ฉุนเฉียวมาเชียว
          " โธ่ เป็นพี่เลี้ยงพวกเราสนุกจะตายลุง " ไฟหัวเราะคิกคักก่อนจะโดนด่าเป็นชุด
          " สนุกกับผีสิ เเล้วเรียกใครลุง กูเพิ่งจะยี่สิบเก้าเว้ย!! "
          ไฟยังไม่ยอมเเพ้ " ก็ห่างกับผมสิบปีได้ปะลุง "
          " ไอ้ไฟ มึงหายเมื่อไหร่มาซัดกับคนที่มึงเรียกว่าลุงสักยกมั้ย "
          " ไม่เอาเว้ย! " 
          " เด็ก!! "
          ไม้เบื่อไม้เมามาเเต่ไหนเเต่ไร เเทนที่ในรถจะเงียบมีเเต่เสียงสองคนนี้เถียงกัน เเล้วก็มีบ้างที่ไอ้ลมกับไอ้ดินคุยกัน...
          " มึงรู้ยัง ผัวมึงเล่นคู่กับพี่ปาย " ดินว่าเสียงเรียบตาจ้องตัวอักษรหนังสือในมือ
          คนฟังหันขวับ " ไอ้ปายเกี่ยวอะไร "
          ออ เมื่อวานไอ้ลมมาไม่ทันตอนตกลงให้พี่ปายเล่นละครบทตัวเอกเเทนไอ้ธาวินนี่เนอะ 
          " พี่ปายจะเล่นประกบคู่เเทนไอ้เหี้ยวิน " 
          ผมตะโกนข้ามเบาะไป " เรียกให้มันเต็มๆไอ้ห่า วินดี้ หรือธาวินเลือกเอา วินเฉยๆ นึกว่าด่าคนของกู "
          " หมายความว่ามันก็ต้องมีถูกเนื้อต้องตัว กอด โอบกันใช่ปะ ถ้าเล่นคู่กัน " ไฟทำตาซื่อๆปิ๊งๆถามผมโดยที่ไม่รู้ว่ามันจุดชนวนราดน้ำมันลงกองไฟเเค่ไหน

          " ไอ้ดิน! ถ้าเมียมึงลวนลามผัวกู กูจะกระทืบมึง!! "
          " ผัวมึงต่างหากถ้าลวนลามเมียกู กูจะเอาสปาต้าเสียบผัวมึงเเน่!! "

          เเละมันสองคนก็ตีกันเองตามที่ผม...วางเเผนไว้ หึหึ 
          บทละครผมก็เห็นมาเเล้วอ่านจบเเล้ว...กอดจูบโอบมาเต็มจับไม้จับมือ อือหือ การจะได้เห็นสองคนนี้ซัดกันเอง สนุกจะตาย เเต่ที่พูดมาก็ อืม...พี่ปายอาจจะลวนลามไต้ฝุ่น 
          สรุปคือไฟทะเลาะกับเดลตลอดทาง เเละไอ้ดินกับไอ้ลมก็กัดกันไม่เลิกยังไม่กล้าซัดกันเพราะเเผลก็ทั้งตัวเเล้ว ส่วนผมก็เอาเฮดโฟนติดมาด้วยเลยไม่เข้าประสาทหูเท่าไหร่
          มาถึงมหา'ลัยก็จอดหน้าโรงละครเลยมีรถเเบบเดียวกันตามมาอีกสามสี่คันจอดล้อมโรงละครไว้เลย กูนึกว่ากูเป็นลูกประธานาธิบดีเลยมึง
          เเต่คนที่ลงจากรถมามีเเค่เดลกับอาหลง สองคนนี้ก็ไปดูเเลไอ้ดินไอ้ไฟ
          " อุ่น บอกให้ไอ้วินมันถอดไอ้ฝุ่นออกเลย " ผมถอดเฮดโฟนออกแล้วเงยหน้ามองคนเข็นวีลเเชร์ด้วยสายตานิ่งๆ
          " ไม่เอา "
          " อุ่น! "
          " อย่ามาขัดความสนุก " 
          ผมว่าเเล้วมองไปยังข้างหน้าที่ตอนนี้มีนักเเสดงกับทีมสตาฟนิเทศอยู่พอสมควรเเต่ก็ยังมาไม่ครบ เเล้วไหนผู้กำกับไม่ทราบ
          ผู้หญิงที่ชื่อจีนกำลังสั่งงานเพื่อนอยู่หันมาเห็นผมก็เกินมาหา
          " นึกว่าวันนี้จะไม่มาซะเเล้ว "
          " ก็มันว่างครับ "
          " วินบอกเรื่องปรับบทเเล้ว " จีนยิ้มเเห้งให้นิดหน่อย " พี่ก็โอเคอยู่หรอกที่เราจะตอกหน้าวินดี้ เเต่ทำงานร่วมกับพี่ปาย พี่ว่ามันน่าจะยาก.... "
          ยังไม่ทันพูดจบ

          ปัง!!

          " ว้าววว!! มึงงง วิเวียน!! โรงละครใหญ่เป็นบ้า กูจะได้เล่นที่นี่เหรอวะ สุดยอดดดดด "
          " มึงอยู่มหา'ลัยมาสี่ปีเเล้ว ไม่เคยมาดูละครของนิเทศบ้างรึไง " 
          พี่วิเวียนทำหน้าเมื่อยเดินมาเคียงข้างกับคนบ้าที่วันนี้มาในชุดยูคาตะลายคิตตี้สีเขียว... คิตตี้บ้านมึงสีเขียวเหรอ! เเล้วนั่นรองเท้า ยูคาตะบ้านไหนใส่ไนกี้!
          เห็นดาวเด่นเดินมากับดาวดับเเล้วกุมขมับ 
          " ทำอย่างกับกูมีเวลาว่างมากงั้นเเหละ! "
          " มึงทำตัวว่างที่สุดในคณะเเล้ว! งานเยอะเเทบตาย มึงก็ยังเอาตัวรอดไปนอนได้สบายใจ " 
          " ก็พวกมึงมันอ่อนนนน "
          " ย่ะ พ่อคนเก่ง! "
          พี่ปายยิ้มร่า " ของมันเเน่ อุ๊ยยยย ดินดินนนนน!!! " คุยจ้ออยู่ดีๆก็หันมาเจอะมาเจอกับไอ้ดินที่พยายามเอาหนังสือปิดหน้าเเทบตายก็ไม่รอด " มาให้กำลังใจเค้าเหรอ น่ารัก!! "
          " อย่ามโน กู กูมาดูเเลอุ่น!! "
          " ดูเเลตัวเองไปก่อนเถอะมึง " ไฟส่ายหน้าเเล้วกระตุกเเขนเสื้อเดลให้พาไปนั่งเเถวข้างหน้าเวที ซึ่งมีเพื่อนมันยืนท่องบทอยู่
          " กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ " ลมว่าเบาๆ 
          อาหลง " เดี๋ยวผมไปด้วยครับ "
          " อืม " 
          เพราะไต้ฝุ่นยังไม่มาไอ้ลมเลยยังเบื่อๆเซ็งๆ เเถมเเม่ตัวดีอย่างธาวินก็ยังไม่โผล่หัวมาสักที ตอนนี้เลยน่าเบื่อพอสมควร พี่จีนพาผมมานั่งบริเวณด้านหน้า
          " เเล้วไอ้วิน... "
          " คุยกับพี่สาวของฟรานอยู่ เพิ่งติดต่อได้ " สีหน้าดูเคร่งเครียดพอกัน 
          ผมขมวดคิ้ว " พี่สาว? "
          " พี่สาวฝาเเฝดน่ะ " พี่จีนอธิบายเเล้วถอนหายใจ 
          " เเล้วทำไมถึงเพิ่งโทรมา " 
          " อันนี้ก็ไม่รู้นะ เเต่ที่น่าเครียดคือเรื่องลาออกเเละย้ายมหา'ลัย "
          " ฮะ!! "
          ผมเบิกตาโพล่งกับสิ่งที่ฟัง มันเกิดอะไรขึ้นกันระหว่างฟรานกับไอ้เเฝด มันย่ำเเย่ขั้นไหนวะ 
          " รายละเอียดเพิ่มเติมคงต้องคุยกับวินนะ พี่ก็ไม่ได้สนิทกับฟรานมากไม่อยากยุ่ง งั้นพี่ขอตัวไปดูเด็กๆก่อนนะ "
          เเล้วพี่สาวก็เดินจากไป... ปล่อยให้ผมใช้สมองคิดหนักเเละออกจะเป็นห่วง ดีดนิ้วเบาๆเป็นสัญญาณเรียกไอ้เดลให้เดินมาหา คนที่ได้รับสัญญาณก็เดินมาทันที
          " มีอะไรจะใช้ " ตรงประเด็นมาก
          " สืบประวัติครอบครัวของฟรานเพื่อนไอ้วินที " ผมขมวดคิ้วเเล้วลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ " เเล้วก็ติดต่อเพื่อนไอ้เเฝดดูว่ามันได้ไปบ่นๆหรือระบายบอกอะไรไว้มั้ย เมียหายทั้งคน มันก็น่าจะบ้าเอาเรื่องอยู่ "
          " ได้ กลับบ้านไปก็คงได้ข้อมูลพอดี "
          " เเต่กูอยากได้ตอนนี้ " ว่าอย่างเอาเเต่ใจ
          " มันมีคอมให้กูใช้มั้ยไอ้อุ่น! "
          " มี " หันไปหาพี่จีนเเต่ดันเจอพี่เธียร์ที่เป็นเพื่อนสาวคนสนิทบวกเลขาของไอ้วินยืนว่างอยู่ " พี่เธียร์! "
          คนโดนเรียกหันมาเเล้วทำหน้างง " คะ? " งงเเต่ก็เดินมาหา " มีอะไรให้ช่วยเหรอน้องอุ่น "
          " ไอ้วินเอาคอมไปไว้ไหนเหรอ จะยืมใช้ครับ "
          ปกติไอ้วินจะติดเเท็บเเล็ตเเม็คบุ๊คไม่ก็โน๊ตบุ๊คมาคณะตลอด 
          พี่เธียร์ทำหน้าเหมือนรู้ได้ไงเเต่ก็ร้องอ้อในใจยิ้มเเปลกๆเเล้วก็พยักหน้า " รอแปบ รู้สึกมันจะเอาไปชาร์ตเเบตไว้หลังเวที " เเละพี่เเกก็เดินไปเอาของให้
          " ทำไมมึงเอาเเต่ใจเเบบนี้วะ " เดลนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มอย่างเหนื่อยใจ 
          " ทำไม มีปัญหารึไง " ผมยิ้มสนุกใส่
          " มึงรู้ตัวปะ "
          " ... "
          " นิสัยเด็กๆมึงกลับมาเเล้วนะ "
          รอยยิ้มชะงักงันไปนิดก่อนจะคลี่อ่อนโยนเเบบเมื่อก่อน... มองไปข้างหน้าที่เห็นผู้ชายหน้าตี๋ตัวสูงเดินคุยงานมากับเพื่อนผู้ชายอีกคน เดลก็มองตามไป
          " คงเป็นเพราะบางคน... ทำให้กูอยากเป็นเด็กเอาเเต่ใจอีกครั้งล่ะมั้ง "
          " ...จะอ้วก "
          " เรื่องของมึง " ขัดความหวานที่กูมีอยู่น้อยนิดเหลือเกิน นานๆกูจะพูดมึงก็อย่าขัดได้ปะวะ " อย่างที่บอกตัวตนเดิมกูมันก็เด็กเอาเเต่ใจ "
          " เออ กูรู้ โคตรเอาเเต่ใจ งี่เง่าแต่...มึงก็น่ารัก หมายถึงตอนเด็กนะ " เดลมองหน้าเเละขนาดตัวผม " ส่วนตอนนี้คำว่าน่ารักใช้กับมึงไม่ได้เเล้วล่ะ "
          " กูรู้ ไม่ต้องมาย้ำ! " 
          " แต่เป็นเเบบนี้มันก็ดีเเล้ว กลับมาเป็นคนเดิมดีกว่าคนเฉยชากับทุกอย่าง "
          " ... " ก็ไม่ได้เฉยชาเฉยเมยขนาดนั้น 
          " ต้องขอบคุณคุณวินที่พาเด็กยิ้มเก่งกลับมาได้สักที "
          ฝ่ามืออบอุ่นสัมผัสอยู่บนหัวเเล้วลูบเบาๆอย่างพี่ชายเอ็นดูน้องชาย
          " มึงอาจจะไม่รู้ตัวนะ "
          ผมบ่นอย่างไม่จริงจัง " มึงเสือกเรื่องกูจัง "
          " มึงยิ้มให้คนในบ้านมากขึ้น น้ำเสียงก็ไม่เย็นชาเหมือนเดิม มึงให้เวลากับคนรอบข้างมากขึ้น "

          ไม่ให้ได้ไง กูเจ็บปางตายโดนดรอปเรียนมานั่งวีลเเชร์เล่น

          " แต่ถ้าจะให้พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า รอยยิ้มที่กว่า้งที่สุด หรือยิ้มทั้งตาทั้งปาก "
          " ... "
          " มันคงเป็นเวลาที่มึงเเอบมองหรืออยู่กับคุณวินเเค่สองคน"

          เออ กูอุตส่าห์เเอบยิ้มตอนอยยู่กันสองคนเเล้ว
          มึงก็สาระเเนรู้อีกนะ
          นี่บอดี้การ์ดหรือปาปารัสซี่ผสมสต็อกเกอร์วะ

          แต่ที่มันพูดมาก็...ก็ไม่รู้ตัวเว้ย!! ไอ้เดลมันขี้โม้!! 





          " อุ่นมาเเล้วววว "
          หลังจากโดนไอ้เดลเเซวจนพรุนไอ้ตัวการสาเหตุที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเหมือนเดิมก็วิ่งถลาวิ่งโร่มาหาผมทันที อีกนิดมันจะกระโดดกอดเเล้ว ดีที่ยังสำนึกว่าสังขารผมเปลี้ย
          " เออ " ผมพยักหน้าตอบหน้าไปแล้วถาม " กินอะไรยัง "
          " ฮั่นน่อวว "
          " นอเเรดบนหน้าผากมึงเหรอเดล " ผมหันไปหาพี่เลี้ยงตัวดีที่ยิ้มเจ้าเล่ห์เเต่ก็หุบยิ้มทันควันหน้าบึ้งใส่เเล้วทำสะดีดสะดิ้ง
          " เชิญมึงเเรดกับคุณวินไปเลย! " เเละมันก็ลุกสะบัดตูดออกไปแต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไกลก็โดน

          " นี่พี่เดล หิวขนม "
          " ไปซื้อน้ำบลูเบอรี่ปั่นกัน "
          " แล้วทำไมกูต้องไปกับพวกมึงวะ "
          " ไอ้ไฟมันสั่งขนมมาด้วย เพราะงั้นพี่ก็ต้องไป "

          เเล้วเเขนทั้งสองข้างก็ถูกหิ้วปีกออกไปโดยมีใบหน้าเหวอๆตลกๆให้ผมยักคิ้วขำ บอดี้การ์ดใครวะ เเรดริอาจจะมีเมียสองคน หรือ ผัวสองคน...
          อืม... รอดูเเล้วกันนะ
          " กูคงต้องรอกินมื้อเย็นพร้อมน้องๆ " มันว่าเเล้วเดินมานั่งพักเหนื่อยข้างๆผม " วันนี้อาจารย์เรียกไปคุยเรื่องละครที่ส่งเปลี่ยนบท เขาก็ไม่มีปัญหา มันเป็นความคิดเราเเต่จะสร้างให้คนมาดูได้เยอะมั้ยนี่สิ "
          " มึงกลัวไม่ผ่าน "
          วินพยักหน้าเเล้วมองไปยังเวทีที่มีพี่ปายเดินป่วนทักคนนั่นทีคนนี้ที หันหลังไปก็เห็นเเววตาไฟท่วมทุ่งลามทุ่งของไอ้ดิน
          " ไม่เห็นต้องกลัว เเล้วบัตรกี่ทีนั่งวะ " มองไปตามเเถวเเนวโซฟานั่งประหนึ่งโรงหน้าที่เยอะเเทบจะเท่ากับห้องเลคเชอร์รวมขนาดใหญ่เลย
          " รอบละห้าร้อยคน สี่รอบการเเสดง " ถอนหายใจเฮือก " รวมต้องขายบัตรให้ได้สองพันใบ ...นี่เเค่ละครไฟนอลเทอมนี้ เทอมหน้าก็ต้องทำอีกเพิ่มอีกสองรอบการเเสดงให้คนภายนอกเข้ามาดูด้วย "
          " โหดจัง " ไม่คิดว่าจะกดดันขนาดนี้
          วินลูบหน้าเหมือนไม่อยากให้ผมเห็นสีหน้าอ่อนล้า " ปีสามยังเบาๆ ปีสี่ธีลิสสิ... ต้องอลังปังกว่านี้ " ยกยิ้มนิดๆ " รอดูพวกพี่ปีสี่เเล้วกัน... ทั้งปีสี่ต้องเเสดงใหญ่ในโรงละครระดับประเทศ บัตรก็จะถูกจำหน่ายให้คนนอกเกือบทั้งหมดด้วย เขาจะดูการทำงานทุกสาขา ทั้งโฆษณา ประชาสัมพันธ์ คืองัดทุกสิ่งที่เรียนมาใช้ "
          " เหรอ... " เพิ่งเคยรู้ ทึ่งนิดๆ     
          " อืม กูคุยกับพี่รหัสกูเเล้วเขาคิดคอนเซปเรื่อง ซ้อมบทไปได้ครึ่งเเล้ว เหลือการโปรโมท "
          " มึงกังวลเหรอ " ผมถามตรงๆ
          เเววตามันหลบไปวูบหนึ่งเป็นเวลาสั้นๆ " ก็ไม่ได้กังวลอะไร เพราะเครดิตคณะกู รุ่นพี่ทำไว้ดีหมด ใครๆก็อยากจะเข้ามาดู "
          " เออ อย่าให้มาพังที่ปีมึงเเล้วกัน " ผมไม่ได้จะตอกย้ำ เเต่การให้กำลังใจของผมมันก็เเบบนี้
          วินหันมายิ้มนิดหน่อยเเววตาขี้เล่นดูเหนื่อยๆ " ห่วงเค้าเหรอ "
          " ห่วงผู้ชม กลัวละครมึงห่วยเสียเงินค่าบัตร "
          หน้างอคอหักยิ่งกว่าปลาทูเเม่กลอง " ใช่ซี้ เค้ามันไม่สำคัญ ไม่มีห่วงไม่มีใย เชอะ "
          " เออ " ผมตอบรับไปเเล้วเอ่ยต่อ " ไม่ห่วงคงไม่ตามมาดูหรอกมั้ง เหนื่อยก็ซบไหล่กูนี่มา นักเเสดงยังมาไม่ครบ งีบหน่อยก็ได้มึง "
          ตอนเเรกว่าจะถามเรื่องฟรานเเต่ดูมันกังวลกับงานมากกว่า ฟรานคงไม่เป็นอะไรมาก ไว้ถามทีหลังเเล้วกัน
          " ทำไมวันนี้มึงน่ารักจังวะ "
          "  พูดมาก นู้น! พื้น! "
          " นอนเเล้วจ้ะ " เเทนที่จะซบไหล่ " ขอนอนตักเเทนนะ "
          " ขอมากไปปะ " หน้าเริ่มร้อนๆ  
         " น้อยจะตายห่า เทียบกับมึงจิกใช้งานกู "
          วินรีบท้วงเเล้วเอาที่วางเเขนกั้นระหว่างเก้าอี้ออกนอนตักผม " ไหล่กูมีไว้ให้มึงซบ ส่วนตักมึงมีไว้ให้กูนอนได้คนเดียว "
          " หวงเหรอ "
          " เออ " วินว่าเเล้วปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยล้า " ขอพักสายตาสักหน่อยเเล้วกัน "
          ผมปล่อยให้มันนอนไปเพราะสังเกตจากใต้ตาคล้ำๆที่หลังจากกลับจากบ้านผมมันก็คงไม่ได้นอนเเน่ๆ เสียงขู่กรรโชกของไอ้ดินที่ด่าไอ้วินก็ไม่ได้เข้าหูเพราะผมใส่เฮดโฟนเปิดเพลงอย่างดัง
          มือก็ลูบผมนุ่มๆของอีกฝ่ายที่จะบอกว่าเเค่พักสายตาเเต่ไม่ถึงนาทีดีก็หลับไปแล้ว 
          ผมเอนหลังพิงโซฟาปล่อยตัวเองไปกับเพลงโปรดมือก็เล่นหัวอีกฝ่ายเบาๆอย่างเพลิดเพลิน ได้ยินเสียงประตูโรงละครเปิดออกอีกครั้งเบาๆ ตอนเเรกก็ไม่ได้สนใจหรอกเเต่ดันได้ยินเสียงเเหลมที่น่าหมั่นไส้ลอดเข้ามา! 
          " สวัสดีค่ะพี่ๆ ขอโทษทีนะคะวินดี้ไปทำเเผลใหม่ที่ห้องพยาบาลเลยมาช้า "
          ตาฟชายเดินเข้าไปหา " จริงๆวันนี้น้องวินดี้พักก่อนก็ได้นะ เพิ่งหัวเเตกมา "
          " นิดหน่อยเองค่ะ เย็บไม่กี่เข็มเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ "
          เเล้วห้าสิบล้านมึงจะเรียกหาอะไร
          ผมก็ยังคงนั่งไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อ กูไม่ได้ยิน กูใส่เฮดโฟน
          " แล้วหน้าเป็นเเผลเเบบนี้จะดีเหรอ " เสียงพี่จีนดังขึ้นเเอบใช้หางตามองดูสถานการณ์ พี่เขาเป็นผู้หญิงคูลๆ คูลที่เเบบว่าเย็น...เย็นชาเย็นยะเยือกครับ
          วินดี้ตื่นตะหนก " ดี้ไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะพี่ แผลยังไงก็หายทันละครอยู่เเล้ว "
          " ใช่ค่ะๆ ยัยวินดี้ดูเเลเเผลตามหมอสั่งน่าจะหายไวเเล้วก็ไม่น่ามีเเผลเป็นด้วยค่ะ "
          ถึงมี มึงก็ไปศัลยกรรมกลบลบแหละครับ 
          " อืม ก็ดูเเลตัวเองดีๆ "
          " ดี้ดูเเลตัวเองดีอยู่เเล้วค่ะ หัวคงไม่เเตกถ้าไม่มีคนจงใจ... " เหมือนมีลูกศรเล็งมาที่หัวกูเลย เเน่นอนว่าใส่เฮดโฟนผิวปากกวนอารมณ์เข้าไปอีก 
          จริงๆกูจงใจฟาดหัวไอ้วิน เเต่มันเสือกหลบทัน มึงเลยรับเคราะห์เเทนไง
          " เเต่คนที่ทำเเกหัวเเตกยังนั่งลอยชายไม่รู้สึกรู้สาอยู่ได้ หน้าด้าน " เสียงกาน่ารำคาญฟังเพลงไม่รู้เรื่อง 
          " เเล้วมันขอโทษเเกยัง " เสียงตุ๊ดอ้วนว่าจีบปากจิกเสียง
          เเล้วทำไมต้องขอโทษไม่ทราบ
          นางเอ๊กนางเอก " ก็ยัง มันเเค่อุบัติเหตุ อาจจะไม่ได้จงใจก็ได้ "
          " เเกจะโลกสวยไปไหนห่ะ ยัยคุณหนู "
          ฟังเเล้วอยากจะเอาตีนฟาดหน้าเหลือเกิน!
          เสียอารมณ์ผมเลยต้องถอดเฮดโฟนออกเเค่ขยับมือหยุดยีผมลูบหัวไอ้วินเเปบเดียวมันก็รีบคว้ามือข้างหน้าไปจับซบหน้าเเล้วหลับปุ๋ย ละเมอเหรอ หรือเเสดง ช่างเถอะ
          ไอ้นี่มันก็หากำไรหาเศษหาเลยมาตลอด
           สนใจไอ้วินอยู่ดีๆ ไอ้ตุ๊ดอ้วนปากเเดงรองพื้นเนี่ยได้ถามเพื่อนหรือส่องกระจกก่อนออกจากบ้านมั้ย ถ้าหน้าจะเทาลอยขนาดนี้ มันเดินประจันหน้าผม
          โดยมีวินดี้ยืนเป็นคนถูกกระทำอยู่ข้างหลัง อ้อนเเอ้นทำอย่างกะผู้หญิง ถุย ออสก้าร์มั้ย
          " นนนี่หยุด "
           นนนี่ มาจาก นายญัฐนนท์ เปล่าครับ
          " แกดูมันสิ ทำหัวเเกแตกขนาดนี้! " 
          ตะโกนทำไมน่ารำคาญ ดังจนคนในโรงละครหยุดท่องบทหันมาดูละครน้ำเน่าหลังข่าว โดยมีผู้กำกับมือทองของทุกคนหลับไม่รู้เรื่อง  
          ผัวกูเเสนดีมาก
          ลูกคู่อีกคนเสริม " เเล้วก็ยังมีหน้ามาดูเขาซ้อมละคร หน้าทำด้วยอะไรทำไมหน้าทนหน้าด้านขนาดนี้ "
          " หน้าด้านมากเเก "
          ผมสุดจะทน " เออ เเม่งโคตรหน้าด้านเลยว่ะ " เสียงดังมาก็เสียงดังกลับสิ " ขับรถชนคนเกือบตายหน้าคณะสถาปัตย์ ยังยิ้มหน้าบานเดินทั่วมหา'ลัย ค่าเสียหายค่าประกันค่ารักษาค่าชดเชยค่าทำขวัญก็ไม่มี คนเเบบนี้หน้าด้านกว่าเยอะ "
          " นายว่าใคร พูดให้มันดีๆ! " 
          " คนเเถวๆนี้เเหละ " 
          " แกจะขยายเรื่องเพื่อนฉันที่ขับรถชนเเกรึไง! " กระซิบเสียงหนักแต่ท้ายประโยคไปพึมพัมกับเพื่อน " ใครใช้ให้โง่โดนปากกาหลอกไปกลางถนน "
          ซึ่งกูได้ยินชัดเจน 
          ผมอ้าปากเตรียมด่าด้วยความเกรี้ยวกราดเเต่เเรงบีบที่ฝ่ามือเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าไอ้วินตื่นเเล้วเเล้วก็ให้ผมนิ่งเเละนิ่ง จะให้นิ่งยังไง มันจงใจจะฆ่ากันชัดๆ!!
          " เพื่อนมึง ขับรถชนกูจนเดี้ยงเเบบนี้ กะอีเเค่หัวเเตก อย่าเว่อร์ไม่ตาย " ผมสะบัดเสียงใส่เเล้วไล่ " ไปอ่านบทละครไป ไปซ้อมได้เเล้ว มาก็ช้า ทำคนอื่นเสียเวลา "
          " แล้วใครใช้ให้เเกมาดูการซ้อมกัน เสียเวลาก็กลับบ้านไปสิ " อีตุ๊ดนี่มันอยากตายนักรึไง 
          มองจ้องตาวินดี้เเล้วคลี่ยิ้มมุมปาก " หึ ใคร...ใครเขาจะมาดูละคร กูมาเฝ้าผู้กำกับละคร หรือก็ง่ายมาเฝ้าผัว " ว่าเเล้วก็ยิ้มอ่อนใส่ไอ้วินที่เเกล้งหลับลูบหัวอย่างทะนุถนอมก่อนจะก้มลงจูบเบาๆที่เส้นผม
          " ทำอะไรประเจิดประเจ่อ! "
          " ต้องไปแย่งผัวชาวบ้านใช่มั้ยถึงจะเรียกกุลสตรีที่ดีงาม " สบตาเป็นนัยให้วินดี้ที่น่าจะพอรู้ตัวเเล้ว
          วินดี้พยายามเก็บกดอารมณ์กำมือเเน่นเเล้วห้ามเพื่อน " พวกแกพอเถอะ ไปซ้อมบทเถอะ "
          ผมกลอกตาเเล้วถอนหายใจไปได้ก็ดีเเต่จู่ๆไอ้คนที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นนั่ง หัวมันเกือบเสยคางผมเเล้ว
          " เดี๋ยว "
          วินดี้หันกลับมา " มีอะไรคะพี่วิน จะถามเเผลของดี้เหรอ "
          " เปล่า " อุ๊ย มีคนหน้าเเตก 1 อัตราแหละ " เเค่จะบอกว่าปรับบทละครเเละบทใหม่ เอาไปดู " เเล้วก็ยื่นรายงานเข้าสันอย่างดีส่งไปให้
          คนรับไปอ่านหน้าปกก็ขมวดคิ้ว " เอ่อ พี่วินคะ บทของดี้มันต้อง นางเอก ไม่ใช่เหรอคะ ของวันก่อนไม่ใช่เล่มนี้ "
          " คนเขาก็บอกอยู่ว่าเปลี่ยนบทเปลี่ยนตัวละคร หูมีไว้กั้นสมองรึไง " ผมบ่นอย่างเอือมๆ " คนอื่นเขาก็ได้บทใหม่ไม่เห็นจะมีใครโวยวาย "
          วินดี้ไม่ได้สนใจผม " เเต่บทของดี้คือ นางเอก เเล้วนี่มันบทอะไรคะ " เธอเปิดอ่านเรื่องย่อบทคร่าวๆในตัวละครของเธอ  " มันหมายความว่าไง บทผู้หญิงที่ถูกตามจีบ พอจะรักกันเเล้วสุดท้ายพระเอกรู้ใจตัวเองว่ารักเพื่อนสนิทตัวเองเเละทิ้งเธอไป "
          " อ่าฮะ " ผมพยักหน้า เเม่งใครเขียนบทอย่างโดนใจ
          " ก็ตามนั้น "
          " ไหน ไหนว่าดี้เป็นนางเอกไงคะ! " เธอเริ่มจะโมโหเเล้ว " ทำไมถึงเปลี่ยนบทเเบบนี้ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ "
          " พี่เป็นผู้กำกับ พี่ทำได้ " 
          วินยิ้มสยองให้เเล้วลุกขึ้นตบมือเป็นสัญาณ " เอ้ามากันครบเเล้ว เริ่มซ้อมกัน! "
          นายธาวินวิ่งไปคว้าเเขนไอ้วินเเล้วถามเสียงสั่น เดี๋ยวกูโบก!
          " เเล้วเปลี่ยนนางเอกเเบบนี้ ก็เเปลว่าพี่วิเวียนได้เล่นเหรอคะ " คงเพราะเห็นวิเวียนนั่งอยู่อีกมุมเเละทำงานไปด้วย
          วินปัดสะบัดเเขนหนีตีหน้านิ่งเเล้วยิ้มสนุกมองไปบนเวทีที่มีเเต่รอยยิ้ม
          " นางเอกของเรื่องเหรอ ไม่สิ นายเอกของเรื่องต่างหาก... "
          " อย่าบอกนะว่า... " มองไปบนเวที
          " อืม "

          " นี่ไอ้ฝุ่น ตรงบทนี้ กูต้องโอบไหล่มึงใช่ปะ เเล้วก็พูดบทนี้ต่อเลย "
          " ใช่ครับ ลองซ้อมดูก่อนมั้ย "
          "  ได้ๆๆ แต่วู้ววว นี่ถ้าดินดินมาเป็นพระเอกให้พี่นะ พี่คงเป็นนางเอกที่ฟินที่สุดในโลกเเน่ๆ เขินนนนนนน "
          " ไอ้พี่ปาย มือมึงเลื้อยเยอะไปแล้ว!! "
          " ไอ้ฝุ่น เอว เอวมือมึงไปวางทำห่าไรที่สะโพก!!"

          นี่ไง...นางเอกของเรื่อง หึหึ  

         เริ่มแล้วสิ... กองละครที่เเสนจะน่าสนุก





          " เมื่อคืนได้ท่องบทมากันมั้ย!! "
          บรรกาศเริ่มจะไม่ดีเเล้วสิ ผมเท้าคางมองเปิดฉากเเรกมาก็ผิดเลย เหลือบดูบทละครในมือเเล้วส่ายหน้า เด็กใหม่ก็งี้ หน้าตาใช้ได้เเต่ฝีมือการเเสดงต้องขัดเกลา
          " เเล้วมึงจะตวาดน้องหาเตี่ยมึงรึไง เขามาเล่นละครให้พวกเราก็บุญเเล้ว "
          " มึงก็ดูสิว่ะครึ่งชั่วโมงยังไม่ไปถึงไหน "
          มาคุที่ว่าคือผู้กำกับเรื่องมันตีกันเองมาตั้งเเต่ยังไม่เริ่มเเล้วคนที่ยิ่งทำให้บรรยากาศดีขึ้นมันก็...

          จิ้มๆ
          
          " พวกมึงตีกันเป็นเด็กไปได้ อายรุ่นน้องหน่อยเด้ "
          " พี่ควรอายชุดพี่ก่อนครับ!! " 
          พี่ปายเบะปากเเล้วหันไปกอดน้องผู้หญิง เดี๋ยวมึง!! 
          " ไม่เป็นไรนะน้องสาว คำด่าของผู้ชายมักเป็นการบอกรักเสมอเเละชื่นชมเสมอ " ลูบหัวไปอีก เด็กปีหนึ่งผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดได้เเต่อึนมึนงง
          จริงๆก็อึนมึนงงทั้งเวทีกับคำพูดมัน
          ปล่อยจากเด็กผู้หญิงก็ทำท่าจะไปให้กำลังใจน้องผู้ชายที่ยืนเป็นเสาหน้าตายอยู่ มือจะตบไหล่ให้กำลังใจเสียงเเปดร้อยเดซิเบลได้เเหวกกลางอากาศมาเลย
          " ไอ้พี่ปาย!! มึงจะไปจับตัวชาวบ้านชาวช่องทำไม ทุกคนถอยห่างมันเลย เดี๋ยวก็บ้ากันหมด!! "
          " ไม่ได้เป็นหมาบ้าน่ะเว้ย! "
          " พอๆ พี่ไปอยู่กับไอ้ฝุ่น ไปซ้อมบทตัวเองไปๆ "
           วินเกี่ยวคอพี่ปายไปส่งให้ไต้ฝุ่นที่ยืนเป็นพระเอกไม่สนใจวินดี้ที่กำลังพล่ามหรือร่ำไห้บรรยายความน่าสงสารอยู่
          " ไอ้วิน มึง มึงโดนหน้าอกเมียกู "
          " ใครก็ได้เอาไอ้ปากแข็งไปพูดใกล้ๆหูพี่ปายทีดิ เเม่งลับหลังเมียกูๆ อยู่ได้! " ไฟหันสะบัดหน้าไปทางพี่ชายอย่างหมั่นไส้เเล้วจิ้มลูกชิ้นกิน " รำคาญ! "
          " อุ่น ไอ้วินมันลวนลามคนอื่นต่อหน้าต่อตา " 
          ผมเอี้ยวคอไปสบตามันเเล้วถาม " ลวนลามจับไข่ล้วงไข่กันบนเวทีรึไงถึงเรียกว่าลวนลาม วันหลังจะให้เเม่พาไปเช็กประสาท ดูจะมีปัญหานะ "
          " ไยน้องพี่พูดเช่นนี้ ไอ้ดินชอกช้ำ! "
          " เรื่องของมึง "
          ผมส่ายหน้ากับความไร้สาระจะหวงจะหึงอะไรขนาดนั้น มันไม่ได้มาจีบ กอด หรือซบอก เอากันบนเวทีเเล้วจะโวยวายกันทำไมทั้งไอ้ลมทั้งไอ้ดิน หวงมากมึงเอากลับไปล่ามโซ่ทั้งคู่เลยไป
          จังหวะที่หันกลับไปดูบนเวทีอีกครั้ง...!!!

          
          " ไอ้สัด!!! "

          
          " อุ่น มันเเค่ละคร การเเสดง "
          " เเสดงบ้านเหี้ยที่ไหน ไอ้วินมันเป็นผู้กำกับ!! "
          ไอ้วินก็ทำอะไรไม่ถูกดันตัววินดี้ที่โผกอดร้องไห้ไม่ออก มึง มึง!! หน้าผมตอนนี้กำลังบิดเบี้ยวได้ที่ จะลุกก็ไม่ได้ เเล้วมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมากอดผัวชาวบ้านเนี่ย!!
          "วินดี้ ปล่อย!" วินพยายามเเงะตัวเองออก ส่งสายตาให้เพื่อนมาช่วยเเกะตัวปลิงออก
          มารยามาก "  พี่วินตอบดี้มาก่อนค่ะ ดี้ทำอะไรผิด ทำไมต้องถอดบทของดี้ออก " น้ำตานองหน้าเเต่หน้าก็ยังไม่เลอะ เเสดงว่าใช้เครื่องสำอางค์กันน้ำ ดีๆ เเบรนด์ไหนใช้ดีรีวิวบอกต่อด้วย 
          " อาจารย์บอกเนื้อเรื่องใหม่มันน่าสนใจกว่า! " แม้จะต้องผลักอย่างเเรงไม่เกรงใจ
          " โอ๊ย! " 
          ล้มพับไปอย่างสาวยงาม
          พี่จีนวิ่งมาดู " วินดี้เจ็บรึเปล่า " เข้ามาดูอาการบาดเจ็บลวกเเล้วต่อว่าเพื่อนตัวเอง " วิน แกจะผลักผู้หญิงเเรงขนาดนี้ไม่ได้นะ นี่ผู้หญิง ตัวก็นิดเดียว! "
          วินทำหน้าเหมือนอยากตายเพราะความจริงมันจุกอยู่ในอก หน้าเขียวสลับเเดง สุดท้ายตัดสินใจเดินลงจากเวที
          " นีออน ครึ่งเเรก มึงดูไป กู...อารมณ์ไม่ดี "
          ตอนเเรกคู่กัดมันก็จะเเย้งเเต่ก็เผยอปากยิ้มเมื่อจะได้ควบคุมงานคนเดียวพักใหญ่
          " กูอยากจะกระทืบชิบ " 
          ผัวโหมดโหด อุ่นอยากหนีครับ " เออ ไม่ต้องคิดมาก ปล่อยไป "
          " จะให้ปล่อยได้ยังไง! "
          " ปล่อยให้ถึงเที่ยงคืน เเล้วดักไปตีหัวมันก็ไม่สายเว้ย " ผมยักคิ้วให้เเล้วมองวินดี้ที่ยืนร้องไห้ต่อ พูดอะไรอีกมากมายเเล้วทุกสายตาก็มาที่ผม เออ... ใส่ไฟราดน้ำมันเข้าไป 
          ราดตัวเองมากกว่า เเต่เดี๋ยวจุดไฟ กูจุดเอง!
          " มาโวยวายว่าถอดมันออกเพราะมึงสั่ง "
          " จริงๆ กูก็สั่ง " 
          " แล้วไง ทำเมียกูเเล้วยังลอยหน้าลอยตาได้ถือว่าบุญจะตายห่า  " วินเเย่งเเก้วกาแฟเย็นไปจากมือผมเเล้วดูดพรวดเดียวหมด " มันน่าจะโบกปูนโยนลงทะเลไปเลย "
          ...รังสีอำมหิตเเผ่ซ่านออกมาวงกว้าง
          " เฮ้ย มึงใจเย็น " ไฟที่นั่งฟังอยู่ด้านหลังพยายามบอกให้ใจเย็นเเต่มันดันเสือกถามอะไรให้เพลิงพิโรธกว่าเดิม
          " มึงเเค่โดนกะเทยกอดเอง ลืมๆไป " ลมว่าเบาๆ
          วินหันคอเเทบหักไปจ้องตาไอ้ไฟที่ผงะหุบปากตาสั่นเลย " ถ้ามันเเค่กอดอย่างเดียว กูจะไม่ว่า " กัดฟันกรอดจนกูกลัวว่าฟันมึงจะหักเเทน
          ดินกลืนน้ำลายเอี้ยวตัวหนีนิดๆเหมือนกลัวลูกหลง
           " มึงโดนอะไรมาวะ เลือดขึ้นหน้าอย่างกับจะโดนปล้ำ"
           ก็มันกอดไม่พอมาบีบลูบตูดกูเเล้วยังเอาน้องชายมันมาถูอีก! เป็นพวกมึงไม่สยองรึไง! "
          ไฟเบิกตาโพล่งว่าตะกุกตะกัก " เฮ้ย มันยังไม่ได้ผ่าเหรอวะ เอ่อๆๆ มันอาจจะอยากมีเซ็กส์อยากโดนมึงเสียบไง ไอ้วิน หล่อก็งี้มึง"
          " ถ้ากูเป็นฝ่ายเสียบ กูยังดีใจ " วินพูดคำนี้ออกมาเเล้วรีบโบกมือปฏิเสธกับผม " ไม่ได้หมายความว่ากูจะไปเอากับไอ้เหี้ยนั่นนะเว้ย "
          " เออ รู้เเล้ว " 
          มึงทำท่าสยองหน้าซีดขนาดนี้ เเต่ทำไมดูมันจะซีดไปวะ
          ลมขมวดคิ้วเมื่อได้ฟัง " มึงพูดชัดๆดิ  มึงพูดเหมือนมันจะเสียบมึงงั้นเเหละ
          " เออ! "
          " ...! "
          " จังหวะที่พลิกหนีหันหลังมาเอาน้องชายมากระเเทกกับตูดกู เเล้วงพวกมึงจะไม่ให้กูเป็นบ้าเเบบนี้เหรอ!!! "
          " ขนลุก " ไฟว่าเสียงสั่น 
          " สยอง " ดินส่ายหน้า 
          "ัวินดี้มันก็ชอบอยู่ใกล้ไอ้ฝุ่น เเสดงว่ามัก็ต้องจ้องเสียบผัวกูเหมือนกันน่ะสิ!! " ลมหันไปมองบนเวทีเเล้วมองหาไต้ฝุ่นกับวินดี้ ซึ่งไม่อยู่ทั้งคู่
          " ...พวกมึง... เหี้ยเเล้ว... ไอ้ธาวินกับพี่ฝุ่นหาย" ผมกวาดมองทั่วเวทีก็มีเเต่สตาฟเเละเด็กคนอื่นๆเเละพี่ปาย 
          ลมก็ร้อนใจ "ไอ้ปาย!! ไต้ฝุ่นไปไหน! " 
          คนบ้าเงยหน้าจากบทในมือเเล้วฉีกยิ้ม "อ้ออออ "

          ลุ้นยิ่งกว่าหวย
    
          
          ฉีกยิ้มกว้าง "ไม่รู้ว่ะ"

          ไอ้เหี้ย!!! 

          แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ... วินดี้หรือไอ้ธาวินมันไม่ได้เป็นรับแต่เป้นรุก...

          คือ ตอนนี้ไม่ต้องกลัวว่าพี่ปายมันจะไปลวนลามใครในกองเเล้วนะ

          เพราะว่ามีตัวอันตรายกว่า!!!

          น่าห่วงที่สุดในตอนนี้ คือ...ไต้ฝุ่นอยู่ไหน!! 

          "ผัวกูอยู่ไหนนนนนน!!! "

          ไม่ใช่ช้างกูอยู่ไหนล่ะ

          ผัวหายครับ




          เป็นเรื่องสิทีนี้... ไอ้ลมนั่งไม่ติดเเล้วลุกพรวดพราดวิ่งพล่านถามหาคนรักจากคนในกองซึ่งต่างก็ผวากันไปหมด ก็ดูมันเลยถามเขาดิ...
          " กูถามมึงว่ามึงเห็นไต้ฝุ่นมั้ย! "
          " คะ คือ "
          " เฮ้ย เห็นก็บอกเห็น ไม่เห็นก็บอก เสียเวลา!! "
          " ไม่เห็นครับ!! "
          " โกหกมึงโดนกระทืบเเน่ เเล้วมึงเห็นมั้ย!! "
          ถามหาคนหรือขู่กรรโชกทรัพย์วะนั่น ยิ่งหน้ามันตอนนี้เเทบจะพ่นไฟออกมาเเล้ว     
          " พวกมึงไปช่วยกันหาสิ " เดลหันมาพูดกับพวกผมที่นั่งนิ่งไม่ขยับ
          " พวกกูเดินได้มั้ยไอ้สัด!! " พวกกูเดินได้ไม่มานั่งเป็นรูปปั้นกันหรอก ปานนี้วินดี้มันตายคาตีนศพขึ้นอืดอยู่ในป่าเเล้ว 
          ไฟหันไปหาอาหลงที่นิ่งเฉยไม่สนใจอะไร " ไปให้คนของเราตามหาไป ล้อมโรงละครขนาดนี้จะไม่เห็นก็บ้าเเล้ว "
          " ครับ " อาหลงรับคำสั่งเเล้วเอามือเเตะที่บลูทูธไร้สายที่ติดไว้ตรงหูข้างขวา " มีใครเห็นคุณไต้ฝุ่นออกจากคณะบ้างรึเปล่า ...อืม เข้าใจเเล้ว "
          ผมถาม " ว่าไง "
          " ไม่ได้ออกจากโรงละครครับ " 
          อย่างน้อยก็รู้เเล้วกันว่ายังอยู่ภายในโรงละคร เเต่เเม่งอยู่ไหนเเค่นั้นเเหละ! 
          " จีน! เห็นไอ้ฝุ่นมั้ย! " วินที่เหงื่อเเตกพลั่กก็วิ่งหาเพื่อนตัวเองอีกเเรง " เห็นมันรึเปล่า! "
          พี่จีนที่เพิ่งเข้ามาพร้อมแพ็คน้ำหนักๆขมวดคิ้วนิดๆ " กูก็นึกว่าจะวิ่งมาช่วยยกของ ถามหาเพื่อนซะงั้น น้ำใจอยู่ไหนคุณ "
          " กูรู้มึงมันหญิงถึก " ไปว่าผู้หญิงสวยๆเเบบนั้นได้ยังไง! " ตกลงเห็นมันรึเปล่า "
          " เห็นสิ ทำไมจะไม่เห็น "
          " แล้วมันอยู่ไหน "
          พี่จีนส่งเเพ็คน้ำให้เพื่อนผู้ชายอีกคนเเล้วหันกลับมาตอบ " พาวินดี้ไปทำแผลที่หัวเข่า อยู่ห้องพักด้านหลังไง "
          " เเล้วทำไมมึงไม่พาไปทำเเผล "
          " กูว่างที่ไหนเล่า กูเห็นไอ้ฝุ่นมันก็ใจดีสุภาพบุรุษ เห็นผู้หญิงเจ็บก็ต้องช่วยไม่หลีกเลี่ยงอยู่เเล้ว " บ่นยาวเป็นห่างว่าว " เพื่อนสนิทมึงก็น่าจะรู้ว่าคนดีมาก เห็นใครเป็นอะไรก็ช่วยหมด แมวข้ามถนนมันยังไปอุ้มข้ามเลย "
          
          ...อันนั้นมันก็ดีเกินไป
          ไอ้ลมของเราดูโคตรบรมชั่วไปเลย

          " ช่างเถอะ กูไปหาไอ้ฝุ่นก่อน " วินส่ายหน้าหนีเพื่อนสาวเเล้วทำท่าจะวิ่งไปข้างหลังโรงละคร 
          ผมมองหาไอ้ลม...
          " มึง ไอ้ลมหายไปไหนวะ "
          " เมื่อสักครู่เห็นวิ่งไปทางด้านหลังเวทีก่อนคุณวินครับ " อาหลงตอบ " ผมคิดว่าผมควรจะตามไป... "
          เดลยกมือขวางพลางงับไอติมเเท่งเคี้ยวสบายใจ " ไม่ต้องตามไปหรอกน่า "
          " เเต่ "
          " เรื่องของเด็กๆ แก่แล้วเงียบๆไป " เดลตบบ่าเเล้วยักคิ้วให้ พาให้คนหน้าตายมันคิ้วกระตุกนิดๆเเล้วก้มลงเเทบชิดหน้าอีกคน " ถอยไปเลยมึง "
          " แก่แต่แซ่บ มึงรู้จักมั้ย "
          " แก่เเล้วมันเเซ่บตรงไหน " 
          เดลถามกลับไม่เข้าใจก่อนจะโดนเด็กตัวสูงโย่งกอดเกี่ยวคอเเทบจะหน้าคว่ำเเต่ดีที่ล้มไปตัวใหญ่ๆของอาหลงไม่งั้นได้ไปทำจมูกใหม่เเน่
          เรนเดียร์ยักคิ้วให้เเล้วรัดคอเดลเเน่นไปอีก  " แต่ผมว่าเด็กมันเเซ่บกว่าเยอะนะลุง "
          " ใช่ เด็กมันเเซ่บ... เเต่ถ้าได้ทั้งเด็กเเละแก่ก็คงมันส์ดีนะครับ หึ "
           อาหลงกระตุกยิ้มลูบหน้าเดลที่อึ้งอยู่ตรงกลางเพราะมันเตี้ยกว่าชาวบ้านนิดนึง ก่อนมือจะเลื้อยไปลูบหน้าเด็กแฝดให้ผงะเล่น

          โอ๊ะโอ... ตรงนั้นก็น่าสนใจ

          " อาหลงก็กวนประสาทเก่งเหมือนกันนะ " 
          ดินว่าเเล้วมองดูสี่คนนั้นโต้เถียงจะซัดกันอยู่เเล้ว เดลจะพุ่งซัดใส่อาหลงเเต่มีเด็กสองคนเกี่ยวเอวกอดรั้งตะโกนอย่าๆๆ เเต่หน้าพวกมึงฟินมากำ ไม่รู้เลยว่าลวนลามคนเเก่... 
          " ถ้าทิ้งนิสัยเจ้านายลูกน้องสักหน่อย ก็คงเล่นด้วยได้ " ไฟดุนลิ้นเเล้วคิด " แต่อย่างว่าแหละ อาหลงเป็นเงามืดที่ถูกฝึกมาคนละเเบบกับเดล "
          ดินส่ายหน้า " อย่างไอ้เดลนี่มันเรียกไม่รู้จักเจ้านายลูกน้องเลยต่างหาก! "
          " ก็เราไม่ใช่เจ้านาย พ่อกับเเม่ต่างหาก " ผมว่าไปตามความจริง " มันเเค่มาเป็นพี่เลี้ยงเล่นเฉยๆ ก็เลยไม่มีความเกรงใจ เเถมพวกมึงก็คิดว่ามันเป็นพี่ชายอยู่เเล้ว จะคิดห่าอะไรเยอะ "
          " มันก็จริง "
          " เลิกสนใจไอ้สองคนนั่นก่อนไป "
          ถอนหายใจอย่างกังวลภายในใจมันรู้สึกตื่นตระหนกกว่าทุกที ทั้งหวาดหวั่นเเละตื่นเต้นไปในตัว... ผมโรคจิตอยู่ใช่มั้ย
          " สนใจก่อนว่า...ไต้ฝุ่นจะรอดจากสาวเสียบดีกว่ามั้ย "
          ดินกับไฟมองหน้ากันเเล้วคิด ไฟพูดก่อน " น่าจะรอดนะ อาจจะมีต่อยปากแตกกันเลยก็ได้ "
          " ใครปากแตกวะ " ดินถาม
          " ยังจะหาเเผลกันอีกเหรอ พื้นที่บนหน้ามีว่างด้วยรึไง " หมายถึงไอ้ลม
          " ไอ้ลมกับวินดี้ไง " ไฟว่าเเล้วบุ้ยปากไปทางหน้าเวทีที่ตอนนี้พี่ว๊ากโหดสลัดกำลังกำคอเสื้อวินดี้เเล้วลากกระชากให้ตามมา          
          " ไอ้ลมกับวินดี้ไง " ไฟว่าเเล้วบุ้ยปากไปทางหน้าเวทีที่ตอนนี้พี่ว๊ากโหดสลัดกำลังกำคอเสื้อวินดี้เเล้วลากกระชากให้ตามมา

          มุมปากทั้งคู่ก็แตกทั้งคู่ แล้วทำไมวินดี้มันถึงสะบักสะบอมเหมือนถูกรุมซ้อมวะ

          ไอ้วินกับไต้ฝุ่นวิ่งตามหน้ามา ไต้ฝุ่นหน้านี่ไม่เหลือสีใดๆ คล้ายคนจะเป็นลม ส่วนไอ้วินก็กำลังทำหน้าเหมือนโลกจะเเตกจะระเบิดให้ได้

 

          มันเกิดอะไรขึ้น

          อุ่นอยากเสือก!!

 

          " โอ๊ยยย ปล่อยวินดี้นะ วินดี้เจ็บ!! "

          " หุบปาก!! ก่อนที่กูจะฆ่ามึงอีกรอบ!! " 

          " ช่วยด้วยค่ะ พี่ๆ เเค่กๆ พี่ลมเป็นบ้าอะไรไม่รู้ จู่ๆก็เข้ามาทำร้ายวินดี้ " สีหน้าของคนสวยเปรอะน้ำตาปากแตกเลือดออก จริงๆมึงน่าจะต่อยให้ฟันร่วงเลยนะ

            “กูคนเดียวเหรอ ไอ้วินนู้นกระทืบแหลก!!

            “หือ เปล๊า” วินตอบเสียงสูงไม่สนใจ

          " พี่ลม พี่ลมหยุดค่ะ ในนี้มหา'ลัย มีเรื่องมันจะไม่ดีนะคะ ทำไมพี่ต้องถึงขั้นตบตีเลือดตกยางออกแบบนี้! " พี่จีนว่าอย่างไม่พอใจ

            “มันน้อยไปด้วยซ้ำ!

 

            ดูจากตรงนี้ไม่น้อยนะ

 

            “จีนไม่คิดเลยว่าพี่จะกล้าลงมือกับผู้หญิง...”

พี่เธียร์กับพี่จีนพยายามจะเข้ามา    ไกล่เกลี่ยเเต่เวลาไอ้ลมมันหึงเเล้วใครเอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่

          " ผู้หญิง? "

          " ทำร้ายผู้หญิงมันไม่สมเป็นลูกผู้ชายเลยนะคะพี่ น้องวินดี้ยังไม่ได้ทำอะไร... " พี่ผู้หญิงอีกคนเข้ามาห้าม

          ลมคำราม " ไม่ได้ทำเหรอ เเต่ที่กูเห็นคือมันจูบเมียกู!! "

 

          ...เออ ครั้งก่อนมันบอกว่าไต้ฝุ่นเป็นเมียมัน

          เเละมันยังใช้มุกเดิม เมากาวไม่สร่าง 

 

          " ไม่จริงค่ะ วินดี้เเค่ล้ม "

          " ล้มเเล้วปากต้องกระเเทกปากด้วยเหรอ!! แล้วจับไอ้ฝุ่นมัดทำเหี้ยอะไรครับ "

          " มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆนะคะ "

            ลำไย...

" มึงอยากโดนตีนกูมากใช่มั้ย ไม่ได้เจอกันแปปเดียว อยากทักทายอีกรอบมั้ย เดี๋ยววันนี้จัดให้! ไอ้ธาวิน!!! "

 

          ...!!

 

       


          หมับ!

          มือที่กำลังจะง้างต่อยหน้าสวยๆนั่นถูกพี่จีนจับบ่าไว้ก่อนไอ้ลมถึงได้ชะงัก...
          " มะ เมื่อกี้พี่เรียกวินดี้ว่าอะไรนะคะ "
          " ธาวิน ชื่อจริงๆของหมอนี่ไง!! "


          โห... ละครในชีวิตจริงเเม่งมันส์กว่าอีก 


          เเต่ก็ยังอยากรู้อยู่ดี...มันเกิดอะไรขึ้นหลังเวทีวะ อยากรู้เเต่สังขารไม่อำนวย
          เซ็งเป็ด


-----


นายพายุได้รับพื้นที่


     " ไต้ฝุ่น "


     เสียงเรียกคุ้นหูจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ร่วมงานกันมาค่อนปีเเล้วเเละเธอก็เป็นเพื่อนของวิน เพื่อนสนิทผมเอง จีนเป็นผู้หญิงที่สวยนะเเต่นิสัยค่อนข้างนิ่งเงียบเเละเย็นชาไปหน่อยเลยดูไม่ค่อยน่าเข้าคบเข้าคุย
     พับครึ่งกระดาษบทละครในมือเเล้วเงยหน้าขึ้น " มีอะไรเหรอ "
     " มีเรื่องให้ช่วยหน่อย ว่างมั้ย "
     ผมพยักหน้าลงเล็กน้อย " มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า " 
     " นิดหน่อย " สั้นห้วนไม่เเล้วหันไปมองวินดี้ เอ่อ รู้สึกอายปากเหมือนกันที่ต้องเรียกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนหลังรู้ความจริงทำนองนี้รึเปล่า จากรุ่นน้องน่ารักคนหนึ่งกลายเป็นคนที่น่ากลัวไปแล้ว 
     " ให้เราทำอะไร "
     " ช่วยพาน้องเขาไปทำแผลหน่อยได้ไหม "
     " เอ่อ คือ " เอาไงดี ผมนิ่งไปอึดใจมองหน้าจีนสลับวินดี้เเล้วก็พี่ลมที่ตอนนี้กำลังคุยจ้อกับอุ่นอยู่ มันยิ่งทำให้ผมลำบากใจ หันกลับมามองที่จีนอีกรอบก็ถูกกดดันทางสายตา 

     " ก็ได้ "
     
     " อืม ขอบคุณ เราจะไปดูงานตรงอื่นต่อ " เเละทิ้งผมไว้กับบรรยากาศอึมครึมให้ตายสิ ผมควรจะวางตัวเเบบไหนดี
วินดี้มองผมด้วยสายตาเกรงใจ " พี่ฝุ่น ถ้าพี่ฝุ่นไม่สะดวกใจ วินดี้ไปเองก็ได้ค่ะ "
     " ก็ เอ่อ เปล่า " ดีเอ็นเอคนดีมาทำงานอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ มองเเผลเลือดไหลที่หัวเข่าอีกฝ่ายเเล้วใจอ่อน " เดี๋ยวพี่พาไปแล้วกันครับ "
     ถอนหายใจเล็กน้อยใบหน้าเเสดงความกังวลออกมาสวนทางกับคนเจ็บที่ยิ้มร่า ผมเดินนำน้องไปยังห้องพักหลังเวที ปกติที่นี่ก็ใช้เป็นที่เก็บของเเล้วก็ที่นอนของพวกทีมงานสตาฟเวลาใกล้งานละครมากกว่า
     ผมมาช่วยไอ้วินทำงานหลายรอบจับเเสดงตัวละครบทรองมาเรื่อยจนปีนี้ได้บทพระเอกมา ก็ไม่ได้อยากได้เเต่ถือว่าช่วยไอ้วินไปให้มันได้เกรดงามๆ แต่ดูท่าจะเป็นงามล่มมากกว่า
     ตลอดทางเดินมีเเต่ความเงียบซึ่งมันก็ดีเเล้ว ผมไม่รู้จะพูดหรือวางตัวยังไงกับคนคนนี้
     " พี่ฝุ่นคะ "
     " หา หือ อะไรเหรอ " ผมสะดุ้งโหยงเเล้วเอี้ยวคอไปหาเสียงหวาน
     " ดี้ถามว่าพี่เกลียดดี้เหรอคะ ไม่ยอมพูดกับดี้เลยตั้งเเต่ซ้อมละคร " เธอว่าเสียงเศร้า " พูดเเค่ซ้อมละคร นอกนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันเลย "
     " งั้นเหรอ " ผมย่นคิ้ว สงสัยผมจะเทความสนใจไปที่พี่ลมมากกว่ามั้ง
     มันเป็นความรู้สึกที่ประหม่าเเละตื่นเต้นสุดๆ นี่เป็นครั้งเเรกที่รู้สึกเหมือนพวกเราได้ทำเหมือนคู่รักอื่นๆกับเขาสักที ไม่ต้องหลบซ่อน มีพี่ลมมาเฝ้ารอซ้อมละครเสร็จ สายตาหากว่างเว้นจากการสนใจน้องก็มองเเค่ผม หึงเเละตะโกนโวยวายหลายครั้ง

     ดีใจที่หึงเเละหวง

     จะว่าไปผมไม่ค่อยงอนหรือโกรธพี่ลมนะที่เขาใส่ใจน้ำอุ่นมากกว่าผม จะว่ายังไงดีก็นั้นน้องชายเเท้ๆอยู่กันมาเป็นสิบยี่สิบปี ผมเพิ่งเดินเข้ามาในชีวิตพี่ลมเเค่สามปี สามปีที่ไม่ได้เปิดเผยกับใคร สามปีที่รู้จักเเค่เราสองคนต่างคนต่างไม่ก้าวสู่โลกของใคร

     เเต่ตอนนี้...ผมกำลังจะเป็นส่วนหนึ่งของโลกของเขาเเล้ว
     อดที่จะยิ้มไม่ได้จริงๆ

     " พี่ฝุ่น "
     " อ่า โทษที พี่คิดอะไรเพลินไปหน่อย " ผมยิ้มรู้สึกผิดให้วินดี้เเล้วค่อยตอบ " จริงๆ พี่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรหรอก พี่เเค่ อ่า... ไม่อยากมีปัญหากับ... "
     เกาหัวเล็กน้อยไม่ได้เอ่ยชื่อออกมา คือมันยังไม่ชินที่จะได้เเสดงความเป็นเจ้าของอีกฝ่าย
     " พี่ลมเหรอคะ " วินดี้ต่อคำพูดให้เเล้วพยักหน้า " พี่ลมอารมณ์ร้ายยังไงก็ต้องโมโหเป็นธรรมดาอยู่เเล้วค่ะ "
     " ก็ไม่ได้ร้ายขนาดนั้น " ผมเริ่มเสียงเเข็งขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อรู้สึกว่ามันไม่ใช่ประโยคบอกเล่าทั่วไปแต่มันเเฝงนัยยะอยู่ " พี่ลมจริงๆเเล้วเขาน่ารักมากนะ "
     เเต่เป็นด้านที่เเสดงให้ผมเห็นคนเดียวนี่สิ เฮ้อ 
     " แต่ดี้ไม่เห็นสักนิด " เธอว่าเเบบนั้น และผมถือว่ามนคือเสียงนกกาไม่ได้ยินเเล้วกัน
     ผมเปิดประตูห้องเเล้วเดินเข้ามาตามปกติ " พี่ว่ารีบทำเเผลดีกว่า " ตั้งหน้าตั้งตาเดินหากล่องยาปฐมพยาบาล 
     เเต่มันอยู่ไหนนี่สิ กองผ้าไว้ใช้ประดับเเต่งเวทีมันสุมรวมกองกันยังไม่ได้เก็บทำให้ผมต้องก้มๆเงยๆดึงผ้าขุดผ้าขึ้นมาบ้าง ไอ้พวกนี้ไม่เคยเก็บของเป็นที่เป็นทางหรอก น่าจะวางตามพื้นเเถวๆนี้เเหละ

     ก๊อกแก๊ก...

     ผมเงยหน้าขึ้นจากกองผ้าเเล้วหันไปทางเสียงเบาเเสนเบามันเบามากแต่ประสาทหูที่ถูกฝึกมานานมันไม่สามารถรอดหูผมได้ ผมมองไปที่ต้นเสียงเจอวินดี้ยืนพิงประตูมือไขว้ประสานอยู่ด้านหลัง บ่งบอกว่าเสียงเมื่อครู่คือเสียงลงกลอนล็อกประตู...
     "เธอทำอะไร"
     "เปล่านี่ค่ะ" เธอยิ้มเเล้วเดินมาหาผมอย่างช้าๆ 
     ผมหันซ้ายขวาเห็นกล่องดำพอดีรีบหันไปคว้า "เธอทำแผลเองดีกว่านะ"

     กึก...

     "ไม่ค่ะ"ร่างเหมือนถูกเเช่เเข็ง... ตัวถูกกอดจากด้านหลัง เเผ่นหลังกระทบกับหน้าอกหน้าใจของเธอเต็มๆ เเม้จะรู้ว่ามันเป็นซิลิโคนเเต่มันอดไม่ได้ที่ผมจะหน้าเเดง มือไม้ของเธอโอบกอดร่างกายผมไว้เเน่น "วินดี้ออกให้พี่ฝุ่นทำให้มากกว่า"
     "พี่ว่าปล่อยพี่ก่อนดีกว่านะ" ตั้งสติสูดลมหายใจลึกๆเริ่มรู้สึกไม่ดีอย่างเเรงมาก ถ้าเกิดใครมาเห้นจะคิดยังไงเเล้วไหนพี่ลมจะหึงอาละวาดอีก  "ทำเเบบนี้มัน...เหวอ!! "
     พยายามบีบข้อมมือเรียวให้ปล่อยออกเเต่กลายเป็นว่าผมถูกขาเล็กตวัดเกี่ยวให้ล้มคว่ำไปกับกองผ้าเเล้วมีตัวเธอกดทับลงมา...เเถมยัง!!

     "ดูเหมือนเขาจะชอบพี่นะคะ คิกๆ" 

     เสียงหัวเราะน่าสยดสยองกับอะไรเเข็งๆที่กดทับอยู่ด้านหลังเเถมยังเหมาะเจาะด้วย ผมรีบพลิกตัวดีดตัวหนีเเต่คอผมถูกเล้บสวยจับกดไว้เเน่นด้วยเเรงที่เยอะมาก

     "แค่ก แค่ก "

     หน้าผมจมลงไปกับกองผ้า ใช้มือเอื้อมไปข้างหลังหวังผลักอีกฝ่าย เเต่วินดี้กลับใช้มือข้างเดียวเอาพวกผ้าสีตกเเต่งเวทีมามัดมือผม
     เพราะความเป็นสุภาพบุรุษที่มีมาเเต่เกิดมันทำให้ผมสองจิตสองใจที่จะลงมือทำอะไรๆ อย่างจะต่อยหน้าก็ดูหน้าเธอสิ สวยเจ้าหญิง จะเตะก็เหมือนกระทืบเพศเเม่อีก
     " วินดี้ ปล่อย! "
     " ปล่อยเเล้วค่ะ " 
     ปล่อยมือออกจากคอเเละลุกออกจากตัวผม เป็นอิสระเพียงเเค่นี้ผมก็ถอยกรูชิดกำเเพงเหงื่อกาฬไหลท่วมหน้า
     " เธอจะทำอะไร " ถามอย่างไม่เข้าใจการกระทำ มือที่ถูกมัดก็ขยับเสียดสีดึงทึ้งอย่างเเรงเเต่ก็ไม่หลุด มัดปมบ้าอะไรเนี่ย! " พี่ไม่เล่น วินดี้ ปล่อย! "
     " เราไม่ได้เล่นกันนะคะ " เธอย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าข้างๆผมเเล้วยิ้มหวานให้ " ดี้เอาจริงค่ะ " ฝ่ามือลูบใบหน้าผมอย่างนุ่มนวลเเต่ขนเเขนผมมันลุกชันมาก
     " เธอชอบวินไม่ใช่รึไง! " เพื่อน กูขอโทษ งานนี้กูต้องรอด
     " ค่ะ " เเล้วมายุ่งอะไรกับพี่ พี่มีเมียเเล้ว เมียโหดมากด้วย " วินดี้ชอบพี่วิน "
     " ไปหาวินสิ "

     ขอโทษน้องอุ่นด้วย พี่ยังไม่อยากตายตอนนี้

     "แต่วินดี้ก็ชอบพี่ฝุ่นด้วยเหมือนกัน "
     " ไม่ๆ ไม่ พี่มีพี่ลมเเล้ว "
    " คิดว่าดี้เเคร์เหรอคะ "

     เเคร์เถอะ พี่ไหว้!

     ส่ายหน้าไม่เอาท่าเดียวกระเถิบหนีจนไปติดมุมห้องเเล้ว ท่าทางตอนนี้อับอายที่สุด วินดี้มองเเละหัวเราะ
     " พี่ฝุ่นนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะคะ "

     อย่าเข้ามา! 

     กูไม่มีพระ มีเเต่ไม้กางเขน ใช้ได้ไหม!


     " วินดี้ ถ้าเข้ามา พี่ถีบจริงๆนะ "
     เธอยังก้าวเข้ามา " พี่ฝุ่นไม่กล้าทำอะไรหรอกค่ะ ดี้รู้ พี่ฝุ่นเป็นคนดีไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงหรอก "
     " เธอไม่ใช่ผู้หญิง!! " 
     วินดี้ชะงักเท้าจ้องหน้าผมหุบยิ้ม " ...พี่พูดอะไร ดี้ไม่เห็นจะเข้าใจ " ทำหน้างงๆ เเล้วมองตัวเอง " ดี้ก็เหมือนผู้หญิงปกติทั่วไปนะคะ "
     " เเต่เธอเป็นผู้ชายมาก่อนไง! "
     " พี่...รู้? " 
     วินดี้ถามพร้อมเดินเข้ามาหาเเละผมก็ใช้เท้าเตะเธอจริงๆเเต่ว่าเธอยอมให้เเขนบางๆป้องหน้าไว้เเล้วใช้ศอกอีกข้างกระเเทกลงหน้าเเข้งผมอย่างเเรง
     " อ๊ากกกก "
     " ใครบอกพี่เหรอคะ " ผลักขาผมทิ้งไม่สนใจเเล้วขยับมาเเนบชิดบีบหน้าผมไว้... "ธารารึเปล่า"
     "อึก เกี่ยวอะไรกับน้ำอุ่น " ผมกัดฟันถามออกไปอย่างงงๆ " อุ่นเกี่ยวอะไร "
     วินดี้เงียบเเล้วยิ้ม " เปล่าค่ะ ดี้เเค่คิดว่าธาราอาจจะไม่พอใจดี้เลยขุดคุ้ยประวัติของดี้ "
     " อุ่นไม่ใช่คนที่ต้องมาทำอะไรวางเเผนลอบกัดลอบเเทงข้างหลังคนอื่น "
     วินดี้เลิกคิ้ว " ปกป้องกันจริงๆนะคะ " มือเริ่มปลดกระดุมเสื้อผม เฮ้ยๆ " เเทงข้างหลัง...ใช่ ดี้ชอบมากที่จะได้เเทงข้างหลัง ยิ่งเป็นคนหล่อๆเเบบพวกพี่เเล้ว... ยิ่งอยาก "
     "จับอะไรของเธอ! " เมื่อมือสวยตะปบเข้ากลางเป้ากางเกงเต็มมือ 
     " ว้าว... เเน่นดีจัง " เเลบลิ้นเลียปาก " พี่ฝุ่นไม่เหมือนไปเลยนะคะ ทั้งรูปร่าง หน้าตา " เธอย้อนมองใบหน้าผมเเต่มือกลับเล่นกับส่วนล่างผมอย่างไม่อายฟ้าอายดิน
     " วินดี้ พี่ขอร้องหยุดเดี๋ยวนี้! "
     จูบเบาๆที่ติ่งหูผม " เริ่มเเข็งเเล้วค่ะ "
     " หยุด! "
     " อยากรู้จัง... " 
     นาทีนี้ไม่ต้องมาอยากรู้อะไรทั้งนั้น เเค่ปล่อยกูก็พอ 
     "น้องฝุ่นน้อยจะใหญ่กว่าตอนเข้าค่ายลูกเสือไหมน้า"

     ...เดี๋ยวนะ

     " หมายความว่ายังไง "
     " อ่า ตอนนั้นรุ่นพี่ที่อาบน้ำเเล้วเเข็งกันชักว่าว...ภาพมันยังฝังหัวอยู่เลยค่ะ "
     " เธอ เธอเป็นใครกันเเน่!!! "
     "เป็นของวินดี้สิค่ะ เเล้ววินดี้จะบอก หึ "

     ไม่มีวัน!!!!

     แต่สภาพนี้...ผมหนีไม่รอด
     ใครก็ได้มาช่วยที!!! 




***พี่ฝุ่นของฉันนนนนนนนนน***










////////////////////

ตายเเล้ววววววว พี่ลมมมมมม พี่ลมมมม ดูมันทำค่ะ ดูมันนนนน

หวยออก เดือนพรายก้มาอัพนิยาย
มาช้ามาก ติดงานล้วนๆ ตอนนี้หนังสือวินอุ่น ของเเถม สารพัดดำเนินไปครึ่งทางเเล้วววววว
เเละวันที่ 1 ก.ค. จะมีนัดรับวินอุ่นเล่ม 1-2 เเละที่สำคัญ พี่ปายเล่ม 1 ก็มาจ้า!!! งาน Y book fair 
รอดูรายละเอียดอีกทีน่าาาาา ปกสวยมาก งานวินอุ่นดีมาก

ยังสั่งจองได้น่าาาา
         
          กลับมาอัพสกิลกวน...เช่นเดิม มานิดๆให้ค้างเล่น //วิ่่งหลบมีดหลบรองเท้า 
          ก็มีคนบอกว่าเดี๋ยวจบไวไป เราเลย จะอัพทีละนิดทีละหน่อยเเล้วกัน 555555555555 
          พิมมี่ก็กำลังวุ่นวายหนังสือได้ที่เลย ก็คงมาอัพนิดอัพหน่อย หรือสามวันมาที // แล้วเเต่อารมณ์คนติส

         เม้นให้หน่อยยย ช่วงนี้ไม่ได้หลับได้นอนเลย ห

**********************


 เรื่องหนังสือมีวางขายหลังรอบเเละพิมก็มีรอบสต๊อกอีกด้วยค่ะ

เพราะว่าเนื้อหาเล่มนิยายเกิน จาก 2 เล่ม จบ เป็น 3 เล่มจบ ซึ่งก็เรื่องเดียวปาไป 6 เล่ม

ตอนนี้หนังสือ 6 เล่ม + Box 
          * วินอุ่น เล่ม 1 
          * วินอุ่น เล่ม 2
          * วินอุ่นเล่มจบ
          * วินอุ่นเล่มพิเศษ
          * เเฝดฟราน
          * มินิโนเวล


เยอะอลังมาก... เเล้วก็มีการปรับเพิ่มของเเถม ระหว่างที่หายไปก็ไปบุกโรงพิมพ์เลือกเนื้อกระดาษด้วยตัวเองค่ะ ถ้าตามในเพจจะเห็นความเคลื่อนไหวตลอด เเละก็มีช่วงที่พิมล้มป่วยหนักไปหลายวันหายตัวเข้ากลีบเมฆเลย

เเล้วโปสเตอร์ทางโรงพิมพ์เสนอขนาด A3 มา ใหญ่อลังมาก  

ใครที่สนใจหนังสือ กลับไปอ่านเรื่องพรีออเดอร์ใหม่น่าจ้า

มีของเเถมเพิ่มไป ถุงผ้า / ปกเเจ็กเเกต / สมุดโน๊ต 


***** เข้ามาเเล้วมาอินไปด้วยกันเเละบ้าไปกับคนเขียนกันเถ๊อะะะะะ  อย่าลืมคอมเม้นนะตัวเองงงงงง

ปล.ส่งท้าย.เรื่องนี้ไม่มีอะไรเเน่นอนหรือคงเส้นคงวา ถ้าจะให้คงที่คงเป็นความกวนบาทาของคนเขียนที่มีเพิ่มขึ้นทุกวัน (อย่าปามีดค่ะ! เเพง! เดี๋ยวไม่มีใช้! ) เราเป็นนิยายหักมุมตลบพลิกหลอกตาได้ตลอด อย่าไปเชื่ออะไรทั้งนั้น คนเขียนมันร้ายมากค่ะ! เเต่ท่องไว้ค่ะ


*** ถ้ารักถ้าชอบกันอย่าลืมกดเฟบคอมเม้นให้กำลังใจกันไว้นะคะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย อ่านของทุกคนเน้อออ รักทุกคนนนน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิดน่าจะได้มีเเรงปั่นต่อ ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังรอกัน 

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจ เดือนพราย

ติดเเท็กนิยายพูดคุยในทวิตเตอร์ #พี่เทศน้องปัตย์ หรือ #นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ ได้สองเเท็กเลยยยย


ติดต่อจิกหัวคนเขียนโดยตรง : TW : @Phraipimmy_  ต้องมี _ ต่อท้าย y นะคะ

มาพูดคุยกันได้เน้อออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 384 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:35
    ลม ทืบวินดี้ไปเลยยย
    #10176
    0
  2. #10027 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 14:43
    อิเชี้ยยพีคสัสปลัดขวิค. ว่าอิดี้มันเป็นเทยร้ายแล้วยังเคยเห็นเอิ่ม-อะไรอีกกโอ้ยยขอพารา3เม็ดทีปวดหัว
    #10027
    0
  3. #9838 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:55

    วินดี้นี่สงสัยเป็นโรคปะสาท มากกว่าซี ซะอีก เกลียดจัง เอ้อ แต่มันเปนนิยายเนอะ ลืมจ้า
    #9838
    0
  4. #9806 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 14:25
    อิวินดี้อิคนเห้55555555
    #9806
    0
  5. #9776 motanoy-naruk (@motanoy-naruk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 14:01
    โอ๊ยอยากกระทืบ อิวินดี้ๆๆๆๆฟ
    #9776
    0
  6. #9727 joker555666 (@joker555666) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 01:44
    วินดี้คะ พ่อแม่หนูไม่ได้สั่งสอนใช่มะ ลืม แม่เป็นผีพนัน คงไม่ว่างสอนลูก พ่อก็น่าจะอยู่ในโลงใช่มั้ย โถ ขาดความอบอุ่นแบบนี้ ตอนจะตาย ก็เผาทั้งเป็นละกันนะ
    #9727
    0
  7. #9706 Sunny Pie (@1162658) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 01:35
    กูอยากเอาพริกยัด***อีเวรดี้ ขออถัยในคำไม่สุภาพ ทนไม่ไหวแล้ว
    #9706
    0
  8. #9620 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:09
    อหวินดี้ไม่ไหวละ
    #9620
    0
  9. #9571 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 08:01
    คนที่น่ากลัวคือนายธาวินนนน
    #9571
    0
  10. #9535 CottomChu (@CottomChu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 13:05
    วินดี้นี่น่ากลัวสุดๆๆ อยากเห็นพี่ปายแก้เผ็ดวินดี่ แต่สงสัยไม่ต้องละ เพราะนางเล่นเปิดตัวซะแล้วว
    #9535
    0
  11. #9534 CottomChu (@CottomChu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 13:05
    วินดี้นี่น่ากลัวสุดๆๆ อยากเห็นพี่ปายแก้เผ็ดวินดี่ แต่สงสัยไม่ต้องละ เพราะนางเล่นเปิดตัวซะแล้วว 😖????
    #9534
    0
  12. #9455 yuta_ (@yuta_) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:41
    ผัวพี่ลมจะโดนปล้ำ5555
    #9455
    0
  13. #9371 postvulves (@tinakrit) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 04:44
    คำสบถผุดขึ้นหัวเป็นพรวนจนไม่รู้จะอุทานว่าอะไร
    #9371
    0
  14. #9304 MapleMable (@MapleMable) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 23:16
    ประสาทจะแดกก อึ้งอะ ขนลุกด้วยย
    #9304
    0
  15. #9206 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:09
    ตายแล้ววินดี้สายรุก
    #9206
    0
  16. #9154 0815516717 (@0815516717) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:36
    ฝุ่นสุภาพบุรุษเกินไปอ่ะ ดีแล้วได้ลมมา555
    #9154
    0
  17. #8574 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:25
    อึ้งแดกกำลังสอง 555555 เทยไม่พอ รุกด้วย
    #8574
    0
  18. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 20:58
    0-0 ไม่คิดว่าวินดี้จะเป็นรุก
    #8373
    0
  19. วันที่ 16 กันยายน 2560 / 13:14
    สงสารไต้ฝุ่น ถถถถ
    #8308
    0
  20. #8217 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 21:26
    น่ากลัวอะ
    #8217
    0
  21. #7785 Gas Man (@tippimpakan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    โถถถถถ ฝุ่น ไม่นะ
    /สู้นะคะ เราเป็นกำลังใจให้
    #7785
    0
  22. #7775 Kanokpornbb (@Kanokpornbb) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 05:50
    อยากจะเป็นลมแทน555555
    #7775
    0
  23. #7773 ppthitimaw (@ppthitimaw) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:11
    สงสารพี่ฝุ่นนนน
    #7773
    0
  24. #7770 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 13:53
    สู้นะฝุ่น เราเอาใจช่วย ขอให้รอดพ้นจากภัยนะ 555555555 อ่านไปก็ขนลุกไป อยากขำก็อยาก อยากร้องไห้ให้กับชะตาชีวิตของฝุ่นก็อยาก 555555
    #7770
    0
  25. #7763 TubpongBiBan (@TubpongBiBan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 07:09
    พี่ฟุ่น ม่ายนะ จะโดนสาวเสียบ เสียบแล้ว
    #7763
    0