[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 968,080 Views

  • 10,171 Comments

  • 29,948 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    9,521

    Overall
    968,080

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 : งูหวงไข่ หมาหวงก้าง เสือหวงเนื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 801 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

© themy butter

 

นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ 4

 

 

 

 

 

 

 

ธาราขอพื้นที่

 

 

 

 

 

 

 

 

          อะ อืม...

 

 

            อื้อ...

 

 

            หือ...

 

 

            ปวดเอวชะมัด...

 

 

            อื้อ... ปวดหลังด้วย

 

 

            .

 

            .

 

            .

 

 

            สงสัยเมื่อคืนนั่งตัดโมดึกไปหน่อย...

 

 

            ผมปรือตาขึ้นหรี่แสงที่มันแยงเข้าตาเพื่อหาต้นตอของอะไรบางอย่างที่มันปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าประชันกับไก่ เมื่อลืมได้เต็มตาก็ชะงักกับใบหน้าหล่อของไอ้วินที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียงผมอย่างสบายใจ ใช่ เตียงผม เพราะเมื่อคืนดันมีคนอาสาบอกจะเฝ้าผมทำงาน

 

            มันเฝ้ามากเลยครับ

 

            เฝ้าพระอินทร์สิไม่ว่า!

 

            หลังห้าทุ่มปุ๊บมันฟุบหลับคาโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ยที่ผมนั่งตัดกระดาษโมเดลทันทีจนอยากจะถีบมันออกจากห้อง แต่เห็นว่าวันนี้มันช่วยเหลือผมหลายอย่างแล้ว เลยจะพยายามไม่ถือโทษโกรธมันแล้วกัน แล้วใครเป็นคนแบกมันมานอนบนเตียง ก็ผมน่ะสิ ไอ้ธาราคนนี้ไง ตัวคนหรือตัวควายกัน หนักเป็นบ้าเลย

            นับว่าผมใจบุญมากนะที่ลากมานอนร่วมเตียงด้วย ขนาดไอ้พี่ๆน้องๆผมยังให้มันนอนพื้นเลย แล้วนี่มันเป็นใคร...

            อ้อ... ผัว(ทาส)นั่นเอง ตอนแรกก็ไม่ได้อยากจะตกลงอะไรหรอก แต่มันเสือกเสนอพรีเซ้นตัวเองอย่างดิบดี ผมก็สนองให้ตามต้องการ

พ่นลมหายใจเซ็งๆค่อยหันไปเหลือบมองนาฬิกาเล็กน้อย

 

            ตีห้ากว่าแล้วเหรอ

 

            นอนต่ออีกหน่อยแล้วกัน วันนี้คลาสบ่าย...

 

            พอล้มตัวจะนอนต่อหลับฝันหวานอีกนิดแต่ดันมีมารผจญซะได้...

 

 

            หมับ!

 

 

            อุก!!

 

            ถึงกับร้องไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อไอ้แขนใหญ่ๆของไอ้วินมันฟาดศอกเข้าท้องผมเต็มๆ ตอนมันพลิกตัว ไอ้ห่า! เจ็บชิบหาย มันจงใจรึเปล่าวะ

 

            มือผมเลื่อนไปกุมท้องซีกซ้ายที่โดนศอกมันจังด้วยความจุกเจ็บ...

 

            “ ไอ้วิน! มึงตื่นเดี๋ยวนี้นะเว้ย! ” ไม่ต้องนงต้องนอนต่อมันแล้ว “ ตื่นเว้ย

 

            “ งือ ไม่เอา นอนต่อๆ 

 

            มันว่าเสียงงัวๆเงียๆแถมตายังไม่ลืมเลยด้วยซ้ำ พลิกตัวมากอดหมับยกขาก่ายรัดตัวผมอย่างเร็วไวจนผมได้แต่นิ่งค้างในสัมผัสใกล้ชิด

 

            มึงทำแบบนี้...

 

            กู...จะ จะ...

 

 

            หายใจไม่ออก!!

 

 

            “ ไอ้เวรวิน มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้ไม่งั้นกูถีบ ” พยายามแกะมือกาวเหนียวหนึบออกจากแขนแต่ว่ามันยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม ให้ตายสิ ทำไมเขาต้องมาเปลืองตัวอะไรแบบนี้ด้วยวะ “ ถีบจริงนะเว้ย! 

 

            “ จ๊วบๆ ไม่เอาสิค่ะน้องกิ๊ฟ พี่ง่วงอยู่เลย ” มันว่าแล้วกอดผมแน่นขึ้นไปอีก ส่วนผมเหรอยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม “ หรืออยากต่อจากเมื่อคืน 

 

                เมื่อคืนห่าไรมึ๊งงงงง

 

                แล้วกิ๊ฟไหน กูธาราเว้ย!

 

                ไม่ต้องประนีประนอมกันแล้ว

 

 

          ผัวะ!! ตุ้บ!

 

 

                “ โอ๊ย!! ถีบทำไมเนี่ย! ” ร่างของไอ้วินกลิ้งหล่นลงไปกระแทกพื้นอย่างแรงด้วยเท้าของผมเอง มันโวยวายอย่างมึนๆงงๆ เผ้าผมชี้ฟู

 

                ผมยันตัวขึ้นนั่งกับเตียงปรายหางตามองคนที่อยู่ตรงพื้นด้วยสายตาไม่ได้ยี่หร่ะเท่าไหร่ ถอนหายใจหน่ายๆก่อนจะหันไปคว้ายางรัดผมมามัดผมยาวๆที่ปรกหน้า จากนั้นจึงค่อยไปยักคิ้วให้เพื่อนร่วมเตียงที่ลงไปจูบกับพื้นห้องแล้วด้วยความสมเพช

 

                “ แล้ว..ทำไมพี่มานอนตรงนี้วะ ”  เกาหัวอย่างเอ๋อๆ “ หรือเดินละเมอหว่า ”

 

                อยู่กับมันมีหวังมึนๆ เอ๋อๆ บ้าๆแน่

 

                “ กูแบกมึงมา 

 

                ถอนหายใจพรืดก่อนจะล้มตัวนอนแผ่บนเตียงอีกครั้งด้วยอาการปวดหัวจี๊ด คันเนื้อคันตัวเป็นบ้าเลยว่ะ พอเห็นผมนอนราบไปอีกครั้ง มันก็ปีนขึ้นมานอนเท้าแขนตั้งศอกมองหน้าผม...

 

                “ ปวดหัวเหรอ ” ไอ้วินถามเบาๆลืมเรื่องที่โดนถีบไปเลย ผมพยักหน้าเล็กน้อย “ มากเปล่า 

 

                “ อย่าถามมากน่า รำคาญ 

 

                ผมโบกมือปัดๆไปผลักหน้ามาเต็มแรงให้ไปพ้นๆหน้า ...หน้าเหมือนหมาหงอยนั่นมันอะไร เกะกะสายตาจริงๆ

 

                “ ธาราอ่า! ” มันมุ่ยหน้า “ คนอุตส่าห์ห่วง 

 

                “ ใครใช้มิทราบ 

 

                ผมส่ายหน้าเบาๆก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพื่อพักผ่อนให้หายจากอาการปวดหัว แต่ลืมไปว่ามีมารขัดขวางอยู่ตัวเบ้อเร้อ...

 

                “ วันนี้เรียนกี่โมง ” 

 

                ผมชี้ไปที่โต๊ะ “ ตารางเรียนบนโต๊ะ ไปหาเอง ” 

 

                สิ้นประโยคอนุญาตมันก็กระโจนไปที่โต๊ะควานหาตารางเรียนของผมอย่างว่องไว พอหาได้มันก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองมาถ่ายรูปเก็บไว้ 

 

                ผมเหลือบมองดูมันเล็กน้อยก่อนจะเกิดคำถามในใจ... มันจะจีบผมจริงๆดิ เอาจริงเหรอ

 

                “ วันนี้เรียนบ่าย ” มันพึมพำเบาๆ “ เดี๋ยวไปส่ง! 

 

                “ ยุ่ง 

 

                ปฏิเสธไปแบบไม่มีเยื่อใยสักนิดพร้อมกับผ้าห่มที่เคลื่อนมาคลุมโป่งเพื่อที่จะตัดบทสนทนากับมันทางอ้อม ถ้ามันมีมารยาทพอ มันควรกลับห้องได้แล้ว

 

                “ จริงสิ วันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาส ว่างพอดี เรียนเสร็จเดี๋ยวไปรับ ไปหาอะไรกินกัน 

 

                ลืมไปมันหน้าด้าน...

 

                “ เดี๋ยวพี่กลับห้องก่อนนะ 

 

                เออดี! ไปเลย! 

 

                เสียงเจ่าเล่ห์กล่าวต่อ “ อย่าเพิ่งร้องไห้คิดถึงพี่นะครับ พี่ไปแปปเดียว 

 

                “ จะไปตายที่ไหนก็ไป ” ผมตอบกกลับอย่างหงุดหงิด

 

                ชาวบ้านจะได้หลับได้นอนสักที เมื่อเห็นผมไม่ตอบอะไรมันอีกก็เลยต้องจำเดินออกไป ความเงียบเริ่มเข้ามาอีกครั้งจนผมใจหายวาบ... ค่อยๆปลดผ้าห่มลงมองรอบๆห้องที่ดูเหมือนมันจะเย็นเฉียบขึ้นต่างจากเมื่อครู่ที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่น...

 

                ผมขยับตัวพิงกำแพงหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นใหม่... หยิบโทรศัพท์ที่ชาร์ตแบตไว้หัวเตียงมาเปิดดูโซเซี่ยลต่างๆ เห็นงานยุ่งแบบนี้ผมก็ติดเล่นเหมือนกันนะครับ พอปลายนิ้วกดปุ่มเปิดเน็ตเท่านั้นแหละ

                ติ้งติ้งๆๆๆๆๆ!!

                เสียงแจ้งเตือนนับร้อยดังเข้ามาจนมือสั่นครอนตาม หรี่ตามองข้อความก่อนเป็นอันดับแรก...

               

                Wayu Sirikunchai

                กินข้าวยัง อุ่น

เมื่อวานเราหายไปไหนมา พี่ไปตามที่สนามบอล บอกเรากลับหอแล้ว

ไอ้คิมบอกว่าเราเจ็บขา เป็นอะไรมากมั้ย

ทายายัง

พรุ่งนี้พี่จะไปหาแต่เช้า

ตอบพี่สักประโยคเถอะครับ T^T

 

 

ผมมองผ่านๆแล้วไปเปิดแชทต่อไป...

 

 

Puttapee Sirikunchai

อุ่นจ้าาา

เดี๋ยวแข่งบอลเสร็จเฮียพาไปเลี้ยงหมูทะ เค๊  >O<

สู้ๆนะคร้าบ น้องคนสวยของเฮียยย

ส่งรูปภาพ

ดูๆๆๆ นี่น้องใครหว่าโคตรหล่อ >///< น้องรหัสเฮียแอบถ่ายมาได้เลยน่า ขนาดเราเผลอยังน่ารักเลย >w<

เฮียมาไม่ทันอุ่นแข่งบอลอ่า!! เสียใจที่สุดดด ฮืออออ

อยู่ไหนอ่ะอุ่น เฮียมารับแล้ววว

อุ่นตอบบบบบบ

สติ๊กเกอร์เป็ดร้องไห้

สติ๊กเกอร์เป็ดร้องไห้

สติ๊กเกอร์เป็ดร้องไห้

 

 

ปิดแชท และเลื่อนต่อไป...

 

 

Agni Sirikunchai

พี่อุ่นนนนนน

พี่อยู่ไหนผมบอกแล้วไงว่ามารอรับบบบ

ผมนั่งรอตรงแสตนคณะพี่นะ

พี่อุ่นนนน จบแข่งบอลมาสองชั่วโมงแล้วนะ พี่อยู่ไหนนนน ยุงกัดผมมมม

พี่ทิ้งผมอ่า ฮืออออ

สติ๊กเกอร์แมวร้องไห้

สติ๊กเกอร์แมวร้องไห้

 

ส่ายหน้าเบาๆนึกขำนิดๆกับท่าทางของบรรดาพี่น้องท้องเดียวกัน คิดว่าผมจะตอบมั้ย ไม่อ่ะ ผมปิดแชทแล้วไล่ดูข้อความอื่นๆ ที่ส่งมาขอให้ผมรับแอด แน่นอนคนดี ไม่รับ -_-

เปิดหน้าโปรไฟล์ตัวเองก็มีแต่ไอ้พี่น้องตัวเองรัวหน้าวอลเนี่ย รั่วจริงๆ ผมกดไลค์รูปล่าสุดที่ไอ้คิมแท็กมาเป็นรูปที่ผมเสยหน้าม้ายาวๆขึ้นพอดี...

 

9,489 likes...

 

คนหล่อก็แบบนี้แหละครับ

เพื่อนในเฟสบุ๊คมีแค่สองร้อยกว่าคน แต่ยอดติดตามครึ่งแสนได้... ส่วนมากก็มาตามจากนิตยสารนายแบบเสื้อผ้าแหละครับ ผมรับถ่ายแค่ไม่กี่งาน ไม่รับได้ไง ก็บ้านผมทำธุรกิจด้านแฟชั่น ขี้เกียจจ้างนายแบบก็จ้างลูกชายตัวเองทั้งสี่นี่แหละ บางครั้งก็เบี้ยวไม่จ่ายอีก ทำงานฟรีไง

ที่บ้านผมทำงานเกี่ยวกับด้านแฟชั่นแต่ก็ไม่มีใครเรียนแฟชั่นสักคน วิดวะบ้าง หมอบ้าง ทนายบ้าง สถาปนิกบ้าง คงมีผมนี่ละมั้งที่เข้าเคล้าสุด ...ไม่ใช่ออกแบบเสื้อผ้านะ ออกแบบบ้าน =_=

มองดูคอมเม้นท์ผ่านๆแล้วย้อนกลับมาอยู่ยอดไลค์แต่แล้วต้องสะดุดตากับเฟสคนไลค์ล่าสุด...

 

Kornkavin...

 

หวังว่าจะไม่ใช่ไอ้วินนะ...

ความอยากรู้มีมากเลยจำต้องกดเข้าไปดู... กดรูปโปรไฟล์... หน้าแบบนี้ จมูกแบบนี้ ตาแบบนี้ ปากแบบนี้ รวมๆ... หน้าเหี้ยๆแบบนี้มีแค่คนเดียวคือไอ้เชี่ยวินคนกวนประสาท ไม่ได้ตกใจเท่าไหร่แต่ก็แปลกใจเมื่อเห็นว่ามันก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนผมอยู่ด้วย...

ไหวไหล่แล้วนั่งส่อง ทล.มันแก้เซ็ง

 

น้องแตงโม ลีดนิเทศ

วันนี้เจอพี่วินด้วยยย คนอะไร หล๊อหล่อออ ฝันดีนะคะ!

Gee Hony

อย่าลืมกินข้าวนะคะ

 

นิก้า ดาวบริหาร  อยู่กับ Kornkavin และ อื่นๆอีก 5 คน

วันนี้ตอนเที่ยงคนหล่อมาทำอะไรคณะนี้ค่ะ จีบใครรึเปล่า @P

 

เป็นรูปกรกวินต์กับผู้หญิงผู้ชายร่วมหกคนนั่งที่โต๊ะโรงอาหารคณะบริหาร

 

ผมเบะปากใส่... ฮอตจริงๆนะมึง

ปลายนิ้วยังคงเลื่อนต่อไป... และชะงัก...

 

5,584 likes...

 

ไม่ได้ตะลึงกับยอดไลค์มหาศาล แต่เป็นข้อความโพสกับรูปมากกว่า...

 

Kornkavin :

                ถ้าเขาอยากกินมากกว่านี้ ผมก็เลี้ยงไหวครับ J

               

                พร้อมกับรายการอาหารยาวเหยียดในเอสี่... ที่ดูแล้วมันคือลายมือของผม...

 

                รอยยิ้มเผลอยกขึ้นไม่รู้ตัว พอรู้ตัวก็รีบหุบฉับแล้วทำหน้าบึ้ง... เลี้ยงไหวใช่มั้ย ตามใจใช่มั้ย ได้ ได้กูขอใช้สิทธิ์ที่มึงให้มาเลยแล้วกัน ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปคว้ากระดาษมาสักแผ่นเอาปากกาสีเขียนอาหารยามเช้า... เสร็จแล้วก็ถ่ายรูปไว้ ไม่ลืมที่จะกดเข้าไปรับเพื่อนมันก่อน

                จากนั้นก็ค่อยกดอัพรูป...

 

                Thara Sirikunchai :

 

                อยากกินก่อนหกโมงครึ่ง ซื้อให้ที – Kornkavin พร้อมรูปภาพรายการอาหารยามเช้า...

 

                ติ้งๆๆๆๆ!!

 

                เลิกคิ้วนิดๆกับความว่องไวของคนขี้เสือก ตีห้ายังไลค์เกือบร้อย ได้นอนกันมั้ยคุณๆทั้งหลาย... ไหนดูคอมเม้นท์ดิ๊...

 

                Wayu Sirikunchai : ใครไอ้เหี้ย @Kornkavin มันเป็นใครอุ่นนนนนนนนน มันเป็นใครรรรร T^T

                 Agni Sirikunchai : รอไฟห้านาที!! ไฟจะไปหน้าห้องพี่ @Kornkavin เดี๋ยวมึงเจอ!

                 Puttapee Sirikunchai : ไอ้ไฟ มึงไปเอาสปาต้ามาดิกูจะเอาไปหั่นคอมัน! @Kornkavin

                 คิตตี้ ฟรุ้งฟริ้ง คือแมวน่ารัก กรี๊ดดดดดดดดดดด คือไรอ่าพี่วิน นิเทศ กับ พี่ธาราสถาปัตย์

                 สาววายว๊าย วายคือสายเลือด อุ๊ยตายยยยยยย ใครอยู่หอ คะฝากตามสถานการณ์ทีค่ะ!!

 

อะ อ้าว... ลืมไป... ไอ้พวกบ้ามันตามติดชีวิตผมยิ่งกว่าการเข้าเรียนของมันซะอีก

 

ผมมุ่ยปากนิดแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ช่างเถอะ จะมาก็มา ยังไงคนโดนตีนก็ไอ้วิน ไม่ใช่ผม... ไปนอนต่อดีกว่า...zZZ

.

.

.

                “ จะตื่นมั้ย 

 

                เสียงแมวที่ไหนก็ไม่รู้ดังขึ้นอยู่บนหัว ผมย่นคิ้วอย่างไม่พอใจพลิกตัวหนีเสียงน่ารำคาญนั้น แต่มันยังคงดังอยู่เรื่อยๆ

 

                “ ไม่ตื่น ปล้ำนะเว้ย 

 

                “ ... ” ฮึ่ย รำคาญ

 

                “ ไม่ตื่นจริงดิ ” เสียงนั้นยังคงพูดต่อ “ ไม่เกรงใจแล้วนะ 

 

 

                ตุ้บ!!!

 

 

                “ เชี่ย! หนัก! 

 

                ผมลืมตาโพล่งหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว ไหนจะความรู้สึกเจ็บจุกที่หน้าอก ท้อง เอาจริงๆคือทั้งตัวเลยต่างหาก พอปรับแสงได้ก็เห็นใบหน้ากวนประสาทของไอ้วินเป็นอับดับแรก มันนอนราบล้มทับตัวผมอย่างไม่สนเลยว่าสรีระของมันอย่างกับหมีควายแค่ไหน

 

                “ ว้า ตื่นทำไม กะจะจูบสักหน่อย ” มันว่าอย่างเสียดายตาห้อยหูตกแต่ยังไม่ยอมลงจากตัวผม คือ อึดอัดมาก

 

                ผมหรี่ตามองมัน “ ประสาทกลับเหรอ ลงไป หนัก! ” 

 

                จากที่ปวดหัวอยู่แล้ว ยิ่งปวดหนักกว่าเดิมอีกร้อยเท่า

 

                ไหน ไอ้เวรตัวไหนมันบอกว่าจะทำตัวดี เป็นประโยชน์

 

                นี่มันตัวป่วน ตัวน่ารำคาญสิไม่ว่า!

 

                “ พูดเพราะๆหน่อยดิ เผื่อจะใจอ่อน ” ไอ้วินยิ้มหล่อลากให้แต่แน่นอนมันใช้ไม่ได้กับผม ในเมื่อพูดดีๆแล้ว(นั่นดีแล้ว)ไม่ฟัง คงต้องลงไม้ลงมือ 

 

                ผัวะ!!

 

                ร่างหนาหนักเป็นตันถูกเท้ายันออกเต็มแรง “ ไอ้ธารา!! 

 

                “ ทำไม ” ตีหน้ามึนอย่างงงๆ มองร่างมันที่ล้มกระแทกพื้นท้องท่าเดียวกันกับเมื่อเช้าแล้วนึกขำ

 

                แยกเขี้ยวใส่ “ ไม่ต้องมาตีหน้ามึนเลย 

 

                ผมยักไหล่ “ เรื่องของกู 

 

                “ ไม่ใช้กำลังกับผัวนี่จะตายรึไง 

 

                หันไปมองมันนิ่งๆ “ เออ จะขาดใจตายเลยล่ะมึง 

 

                “ ไม่น่ารักเลยนะมึง ” ไอ้วินถอนหายใจอย่างเอือมๆ ก่อนจะพูดประโยคต่อมา

 

 

 

       “ แต่ก็ดี กูไม่ชอบคนน่ารัก กูชอบคนเถื่อน 

 

 

 

                กึก...

 

                ผมแอบหยุดหายใจไปแปปเดียวก่อนจะไหวไหล่ราวกับคำพูดเมื่อกี้ไม่ได้มีผลอะไร ทั้งที่มันค่อนข้างจะส่งผลอยู่มากอยู่พอตัว

 

                “ ไหนข้าวกูล่ะ ” เบี่ยงประเด็นเลิกคิ้วสงสัยเพราะมันมาตัวเปล่าเพิ่มเติมคือกลิ่นน้ำหอมฉุนจมูก ที่ไม่แน่ใจว่ามันพรมมานิดๆหรือลงไปอาบ 

 

                มันเอ่ยแซว “ เขินแล้วเปลี่ยนเรื่องเหรอครับ ” ยกมือเตรียมโบกหัว มันก็ชิงพูดก่อน “ ข้าวอะไรอ่ะ สั่งตอนไหน ” หมางงมาเลยทีเดียว

                “ เปิดเฟสดิมึง ”

                ยกยิ้มนิดๆก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่แสนจะภูมิใจ แต่ยังเตี้ยกว่าไอ้ห่าวินอยู่แล้ว คิดแล้วโซแซดชิบหาย

                มันทำหน้างงๆแต่ก็หยิบโทรศัพท์มาเช็คดูเฟสนั่งลงบนเตียงผมเงียบๆ ส่วนผมคงไม่อยู่รอให้มันได้ซักไซ่หรอกครับ หนีมาอาบน้ำไม่พอยังเปิดน้ำสุดแรงเผื่อกลบเสียงโวยวายลั่นห้องไม่เกรงใจชาวบ้าน กระนั้นก็เผลออดที่จะยกยิ้มขึ้นมาใต้สายน้ำที่เปียกชุ่มไปทั้งหัวไม่ได้...

                ทั้งที่ควรจะรำคาญ แต่มันกลับไม่ใช่...

                พอผมไม่ตอบอะไรกลับไปมันก็เงียบไปเอง คงจะเดินออกไปซื้อของตามที่ผมต้องการแล้วมั้ง... 

 

                ปัง!!!

 

                “ เหี้ยไรวะ ” ปากพึมพำเบาๆกับเสียงดังที่เหมือนจะเป็นเสียงเปิดประตู... ไม่สิ พังเลยต่างหาก วงคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย... ไอ้วินมันพังห้องผมรึไงวะ

 

                “ เฮ้ยอะไรวะ

                “ มึง! เป็นใคร!! ”

                “ มึงเข้ามาในห้องน้องกูได้ไงวะ!! 

                “ มึงเป็นอะไรกับพี่กูไอ้หน้าอ่อน

                 " เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ ฟังก่อนครับ "

                 " ไม่ฟังเว้ย!! "

 

                  ตุ้บ! ตั้บ! ผัวะ!1

 

              อะ  เฮ้ย  ซวยแล้วไง ผ้วทาสที่น่ารักของกู 

 

 

                 มึงจะตีกันก็ตีไป แต่ถ้าโมเดลกูพัง เตรียมตายทั้งพี่ทั้งน้องทั้งผัวเลยมึง!!!

 

               ยังไงตอนนี้กูขออาบน้ำก่อนแล้วกันนะ

 

 

 

 

ธาราคืนพื้นที่ขออาบน้ำแปบแล้วจะไปช่วยวินวินผัวทาสที่น่ารัก

 

 

 

 

สามสิบนาทีต่อมา

 

 

 

 

 

ธาราดึงพื้นที่คืน....

               

 

 

                “ โอ๊ยยย!! 

                “ เพื่อนเหี้ยไร ทำไมพวกกูไม่เคยเห็นหน้า

                “ ไอ้ไฟ จับดีๆดิว่ะ

                “ เฮียมาจับเองมั้ยแรงเยอะชิบหาย ”

                ตั้บตุ้บ!

                “ มึงกล้าถีบกูเหรอ!! 

                " เฮีย! เอาสปาต้าเสียบเลยดิ แม่งซ่าส์!"

                " อย่าคร้าบบบบบบบบบบบ โอ๊ย! "

                " มึงบอกมาดิ มึงมาทำอะไรในห้องน้องกู!! "

                “ เฮ้ยพี่!! อย่าขว้าง!! 

                “ จะทำไม

                “ นั่นมันโมเดลน้องพี่นะเว้ย!! 

 

 

               สปาต้า... อ้าวเฮ้ย! ไอ้เชี่ยวินนนน

 

                ขว้าง... โมเดล...

 

                ของกู...?

 

ไอ้วิน มึงต้องรอดนะเว้ย อย่าเพิ่งตายนะมึง 

 

...สีหน้าของผมซีดลงทันทีเมื่อรู้สถานการณ์ที่กำลังดำเนินขึ้นในห้องของผม... ไม่รอช้าคว้าผ้าขนหนูมาพันสะโพกลวกๆ ด้วยความกลัวและกังวล

 

ห่วงอะไรน่ะเหรอ ห่วงโมเดล!!

                อย่างไอ้วินจะไปห่วงทำแป๊ะซะเหรอ

 

กระชากประตูห้องน้ำเปิดออกมาด้วยใบหน้ายักษ์...

ยืนมองหน้าเรียงตัว... แต่ละคนหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว เหลือบเห็นโมเดลของผมที่อยู่ในมือห่าลมแล้วมองจิกหนักกว่าเดิม...

ขอรายงานสภาพของแต่ละคนแปบ

                ไอ้วินผัวทาสของผมกำลังถูกไอ้ไฟน้องชายผมล็อกตัวไว้แน่น ร่างสูงในเสื้อช้อปวิดวะที่ไม่เคยจะเห็นมันซักสักที เหตุผลที่มันให้ผมก็แค่...หล่อดี สาวกรี๊ดตรึม แต่ผมว่ามันซกมกมากกว่า กำลังถือโมเดลที่นั่งต่อทั้งคืนค้างไม่ขยับ ส่วนไอ้คนตัวสูงๆที่ใส่แว่นสวมเสื้อกาวน์หมออยู่นั่นก็ไม่พ้นไอ้พี่ดินว่าที่คุณหมอดีกรีแรงแต่มันโคตรจะไม่เข้ากันเลยกับของในมือเฮียแก... สปาต้าเล่มใหญ่

                “ มึงวางโมเดลกูลงเดี๋ยวนี้ ห่าลม ” ชี้นิ้วสั่งเสียงเหี้ยมสายตาวาวโรจน์

เสียงของผมเมื่อกี้ดูจะดึงสติพวกมันกลับมาได้เยอะ แต่ละคนหันขวับมามองแล้วอ้าปากเหวอๆ โดยเฉพาะไอ้วินนี่หน้าแดงเถือกไปยันหูแล้ว ทำไม...ผมมีอะไรผิดปกติ

                ใครคนหนึ่งได้สติก่อนก็หันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ้วินแล้ว...พลั่ก!!

                “ หลับตาเลยไอ้เวรน้องกูมึงไม่มีสิทธิ์มอง” ไอ้พี่ลมชกเข้าเบ้าตาซ้ายของวินแยกเขี้ยวแทบจะกัดคออยู่ร่อรอม แต่ให้กัดไปเถอะ ไอ้พี่ลมฉีดยากันพิษสุนัขบ้าแล้วมืออีกข้างก็ถือโมเดลอย่างระวัง ชกไอ้วินเสร็จก็ค่อยๆย่อตัววางโมเดลบ้านของผมลงราวกับมันคือแก้ว...

                “ เจ็บ! ” วินร้องโอดครวญจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือก็โดนไอ้ไฟเอาแขนรัดคอ... จะตายมั้ยนั่น

                ปรายหางตาไปที่ไอ้พี่ดิน รายนั้นทิ้งสปาต้าตั้งแต่ได้สติไว้กับพื้นแล้วตัวเองก็วิ่งพล่านหาผ้า... ผมส่ายหน้ากับความวุ่นวายในยามเช้าเดินไปก้มเก็บสปาต้าไปไว้ไกลๆเพื่อที่มันจะได้ไม่มีอะไรมาขู่คุณผัวทาสที่น่ารักของผมให้ตกใจจนหนีไปก่อน

                ถ้าหนีไปก่อน แล้วกูจะใช้ใครล่ะ

                “ อุ่นจ้า อุ่นจ้า ใส่นี่ก่อนนะ แล้วไปแต่งตัวๆๆๆ ” ไอ้พี่ดินโผล่มาอีกครั้งพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่ที่ผมไม่เคยคิดจะใช้เลยสักครั้ง มันไปรื้อเจอได้ไง

                มันกุลีกุจอสวมเสื้อคลุมให้ผมอย่างทะนุถนอมยกแขนผมสวมให้อีกแล้วผูกเชือกให้... บางทีกูก็คิด... กูแม่งจะเป็นง่อยก็เพราะไอ้พวกบ้านี่แหละ ผมทำเพียงยืนหน้ามึนเงียบๆแล้วเดินไปหาไอ้วินที่โดนหมาบ้าสองตัวรุม

                “ เฮ้ยๆๆ ดึงพี่อุ่นออกไป อย่าให้เข้าใกล้ไอ้ห่านี่ ” ไอ้ห่าไฟร้องลั่นดึงตัวไอ้วินหลบมือผม ส่วนไอ้พี่ลมก็เอาตัวเองมาคั่นกลางบังผมไม่เข้าใกล้ไอ้วิน  “  ยุงไม่ให้ไตไรไม่ให้ตอม มึงมันเชื้อโรค ไม่ต้องมาแตะพี่กู

                “ อุ่น ไอ้ห่านี่มันเป็นใคร ทำไมมาอยู่ในห้องแล้ว แล้วในเฟสมันคืออะไร ”

                ว่าที่คุณหมอใจโฉดถามขึ้น...

                “ ผมเป็นเพื่... ” ไอ้วินที่หน้าซีดไปเรียบร้อยแล้วก็อ้าปากจะตอบ แต่ก็โดนหมัดหนักๆชกเข้าท้องจังๆ “ อุก!! 

                ส่งสายตาโหด “ กูไม่ได้ถามมึง อย่าสาระแน ” หันมายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน “ ว่าไงอุ่น ถ้ามันเป็นพวกที่ตามจีบอุ่นจนอุ่นรำคาญ เดี๋ยวเฮียจัดการให้นะ ตอนนี้กำลังขาดแคลนอาจารย์ใหญ่พอดี ”

                รอยยิ้มกับความคิดช่างสวนทางกันเหลือเกิน พี่กู...

                ใครได้มันเป็นแฟน ซวยทั้งชาติ

                ผมส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย เพราะแบบนี้ล่ะมั้งที่มีแต่คนบอกว่าผมเข้าถึงยาก ก็ดูดิ ใครเข้าหาผมก็โดนไอ้พวกเปรตนี่กันท่าตลอด โหดข่มขู่ต้มยำทำแกงเขาอีก

                “ กลับไปได้แล้ว รำคาญ ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเอ่ยประโยคเรียบๆง่ายๆที่พาให้พี่น้องผมยิ้มกริ่ม ไอ้พี่ลมหันไปยักคิ้วให้วินด้วยความกวนตีน

                “ ได้ยินยัง น้องกูไล่มึงแล้ว ”

                “ เปล่า ” กอดอกยืนมองหน้าพวกมันทีละคน

                “ ห่ะ ”

                “ กูไล่พวกมึงต่างหาก ลม ดิน ไฟ พวกมึงไปไกลๆกูเลยไป รำคาญ ”

                ทั้งสามทำตาถลนแทบจะหลุดออกจากเบ้า ถอนหายใจเฮือกเตรียมรับสถานการณ์ต่อไป... ที่น่ารำคาญกว่าเดิม

                “ ฮือออออออ อุ่นคร้าบ อย่าไล่ลมแบบนี้เซ่ ลมน่ารำคาญตรงไหนนน  ”

                “ ตรงนี้แหละ ”

ผู้ชายหน้าหล่อแบดบอยดีกรีเดือนมหาลัยปี 4 วิดวะ นามว่านายวายุ หรือไอ้พี่ลมพี่คนโตของบ้าน โตสุดแต่สมองมันกลับเด็ก... มือเฮียแกกำลังเกาะขาซ้ายผมแล้วเอาหน้าหล่อๆเถื่อนๆมาไถกับขาผม ถ้าสาวๆมาเห็นยังส่ายหน้าไม่เอามันชัวร์...

                “ ม่ายเอา โฮ พี่อุ่น ทำไมไล่ไฟแบบเน้ ไฟอุตส่าห์รีบมาหาเลยนะ

หันมามองขาอีกข้างที่กำลังมีหนุ่มหล่อดีกรีเดือนนิติปีหนึ่งที่เพิ่งได้มาสดๆร้อนๆ คราบคุณชายว่าที่ผู้พิพากษามึงหายเกลี้ยงเลยไอ้ไฟเวลามึงอยู่กับกูเนี้ย แมวตัวไหนมันกรี๊ดมันวะ พี่ไฟแม่งโคตรเข้ม โคตรเย็นชา กำลังเกาะขาขวาร้องไห้น้ำตาซึม

                ผมหันไปมองหน้าไฟ “ ใครขอให้มา กูเหรอ ” และตามมาด้วยเสียงโอดโอยหนักกว่าเดิมจากน้องชาย

                “ ดินเสียใจมากนะที่อุ่นไล่ รู้มั้ย เฮียต้องขับรถไวขนาดไหน เกือบชนคนตายแล้ว ทำไมมาไล่กันแบบนี้  ” มือข้างซ้ายถูกเขย่าๆอย่างแรง... ไอ้นี่ก็อีกคน..เรียนหมอแต่ถือสปาต้าเดินร่อน

                “ กลับไปให้หมดเลย กูรำคาญ!! 

                ประสานเสียงกัน... “ โฮ!! 

                พี่ผม น้องผม... นอกจากโหดแล้วยัง...ปัญญาอ่อนมากครับ

                หันไปมองหน้าไอ้วินยังดูตื่นๆอยู่แล้วขำ เมื่อวานจะเป็นผัวผมให้ได้ แต่พอเจอไอ้หมาบ้าสามตัวนี้เข้าไปถึงกับเอ๋อไปไม่ได้ จะกลับไปเป็นเพื่อนแล้ว ป๊อดว่ะ

                “ ปล่อยดิ ” กลอกตาไปมาอย่างหงุดหงิด “ ไม่ปล่อย เดี๋ยวกูเตะเรียงตัวนะเว้ย ”

                ปล่อยทันทีหลังจากคำขู่... ไปยืนเกาะตัวกอดกัน

“ ฮือ เมื่อก่อนอุ่นไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ ” ลม

“ ไม่เคยรำคาญ ไม่เคยผลักไส ” ไฟ

“ ไม่เคยจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา  ” ดิน

ผมแทรก “ กูเอาน้ำร้อนสาด พวกมึงยังหน้าด้านอยู่เลย ”

“ อุ่นอ่า!!!! ” ดีดดิ้นอย่างกระแดะรับฟังความจริงแสนโหดร้ายไม่ได้

                “ หุบปาก” เงียบกริบตามที่สั่ง

สะบัดๆตัวออกมาจากฝูงพี่น้องแล้วไปหาไอ้วินที่สะดุ้งโหยงมองผมอย่างกล้าๆกลัวๆ ยิ้มแหยๆส่งมาให้เพราะปากแตกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                “ เดี๋ยวพากูไปหาไรกินที่ร้านข้าวหลังมอด้วย กูแต่งตัวแปบ ” ตอนแรกว่าจะไม่ไปกับมัน แต่ขืนอยู่กับไอ้พวกพี่บ้าๆนี่หวังได้ประสาทก่อน

                มันพยักหน้านิดๆ “ ได้... จะระ รอนะ ”

                “ เออ ” ผมพยักหน้าให้ก่อนจะหันกลับไปทางพี่น้องตัวเองที่ตอนแรกแยกเขี้ยวใส่ไอ้วิน แล้วพอผมหันไปมันก็ทำหน้าเศร้าสลดต่อ... พี่น้องใครตอแหลได้โล่... “ ใครทำอะไรมึงอีก ฟ้องกูได้ ”

                ตบไหล่มันไปสามทีอย่างให้กำลังใจแล้วปลีกตัวเข้ามาหาเสื้อผ้า... หยิบกางเกงยีนส์เข่าขาดสีดำมาใส่ คว้าเสื้อนักศึกษาที่ไม่ได้รีดมาใส่อย่างเคยชิน เนคไทเหรอ...หาไม่เจอมาตั้งแต่เปิดเทอมปี 2  เลยไม่ใส่ตั้งแต่นั้นมา

                เดินออกมาก็เห็นไอ้วินนั่งตัวลีบที่โต๊ะญี่ปุ่นเตี้ยมีกระเป๋าเป้ของผมกับหนังสือเรียนของวันนี้วางอยู่ด้วย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ สงสัยว่ามาได้ไง สุดท้ายก็ถามออกไป

                “ หนังสือเรียนกูมาอยู่นี่ได้ไง ” ผมถาม

                มันหันมายิ้มกว้าง “ พี่จัดให้เองแหละ ”

                “ เอาหน้า ” ดิน

                “ สาระแน ” ไฟ 

                “ ประจบ เหอะ ” ลม

                ผมหันไปยิ้มให้สามหมา “ เสือก ”

                “ อุ่นนนนนนน  ”

                “ หุบปาก ”

                มองไอ้ตัวปัญหาน่ารำคาญสามคนยังคงยืนเกาะกันกลมดิกมองมาที่ผมด้วยสายตาตัดพ้อแล้วเหนื่อยใจ... มองตอบไปแล้วรู้สึก... จะอ้วก

                “ พวกมึงมีอะไรก็พูดมา  กูจะไปหาข้าวกิน ”

                “ อุ่น มันเป็นใคร มันเป็นอะไรกับอุ่น ” ไอ้พี่ลมชี้หน้าวินอย่างไร้มารยาท และถามชี้จุดทันที  “ มันเป็นเพื่อนใช่มั้ย ”

                ยักไหล่หันแล้วหยิบม้วนกระดาษส่งให้ไอ้วิน “ เปล่า ”

                “ แล้วเป็นอะไรกัน ” ไฟถามต่อ

                “ อยากรู้เหรอ ” ผมกระตุกยิ้มที่พาเอาไอ้พี่น้องทั้งสามชะงักเลยทีเดียว

                ผมทรุดตัวลงนั่งเบียดไอ้วินที่ยังทำหน้าเอ๋ออยู่ วาดแขนเกี่ยวคอมันดึงให้เราชิดกันอีกจนแก้มของผมรู้สึกถึงไอร้อนของลมหายใจมัน.... ผมทำแค่นั้นก็พาให้ไอ้สามหมาบ้าคลั่งได้แล้ว...

                “ เขาชื่อ วิน ” มือผมก็เกลี่ยแก้มมันเล่นอย่างสนุก แถมมันยังไม่ขัดขืนอีก แถมยังนั่งอมยิ้มตาเป็นประกายจ้องผมนิ่ง เฮอะ กูแค่เล่นละครเถอะไอ้แมวหงอยเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ

                “ ละ แล้วไง ” ไอ้พี่ดินถามต่อแต่สีหน้าเฮียแกซีดจวนจะเป็นลมได้แล้ว

                “ ผัวผม จบมั้ย ”

                !!

                “ ไม่จริง!! ” ประสานเสียงกัน “ ไม่เจรงงงงงงงงง!!  ”

                ระดับสั่นสะเทือน 8.7 ริกเตอร์

                และก็บ้าไปแล้ว...

                “ มึงมึงข่มขืนน้องกูใช่มั้ยยยยยย ” ไอ้พี่ลมถลามากระชากตัววินออกจากผมแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่ง “ มึงปลุกปล้ำขืนใจน้องตัวเล็กของกูได้งายยยย มึงกล้าดียังไง!! 

                เอิ่ม... ตัวเล็กแต่เตะคอมึงถึงนะ

                “ โฮ น้องพี่ โดนมันรังแกใช่มั้ย ”

                ส่วนไอ้พี่ดินเองก็ถลามากอดผมหมับ ฉุนจมูกสุดๆกับกลิ่นยาที่ติดตัวพี่มันมา ส่วนไอ้ไฟก็สติแตกเอาหัวโขกโต๊ะไปแล้ว

                “ ฮือออ ไฟจะฟ้องป๊า!! จะเอาคนมาฆ่ามึ๊งงงงงงง ”

ชี้หน้าไอ้วินแล้วหันมาเบะปากใส่ผมและยืนทึ้งหัวต่อ...

                “ มึง มึง กูจะฆ่ามึงงง ” ตามด้วยไอ้พี่ลมที่ทำท่าจะบีบคอไอ้วิน ผมก็หมดความอดทนแล้วเหมือนกัน รำคาญ!!

                พลั่ก!

                ฝ่าเท้าสวยๆยันโครมที่ลำตัวไอ้พี่ดินเป็นรายแรกจนหลุดจากอ้อมกอดเหม็นๆกลิ่นยาลุกพรวด แต่ว่าลุกเร็วไปหน่อยเลยเซไปหลายก้าวเพราะขายังปวดๆเจ็บๆอยู่  แอบมึนหัวอีกนิดๆเพราะนอนน้อย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสามศรีหมาบ้าอ้าปากค้างตาโตเท่าไข่นกกระจอกเทศ...

                “ ...นะ นะ ”

                “ อะไร ” ถามเสียงขุ่น เดินช้าๆอย่างระวังไปดึงตัวไอ้วินออกจากมือลมที่ปล่อยๆง่ายๆเพราะมันยังคงอ้าปากตัวแข็งทื่อไปแล้ว

                “ นี่ได้กันเมื่อคืนใช่มั้ย!! ” ไฟเป็นคนถามออกมา

                ผมนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือไอ้วินมาคล้องประคองเอวผมเอนหัวเปียกๆตัวเองไปซบอกไอ้วิน... เจ้าตัวยังอึ้ง ผมไม่อึ้งรึไง นี่กูเป็นห่าไรเนี่ย ก็แค่อยากแกล้งพี่น้องตัวเอง ก็แค่นั้น...

                “ เออ ได้กันเมื่อคืน พอใจยัง ”

                “!!

                “ หิวข้าวว่ะวิน ไปหาอะไรกินกันเถอะ ” ส่งยิ้มให้มันและปรายหางตาใส่พวกตัวน่ารำคาญ “ กูไปล่ะ ปิดห้องให้ด้วยนะ ”

                เดินกลับไปคว้าของกระเป๋าแล้วฉุดมือไอ้วินที่ยังนิ่งเอ๋อไม่เลิกให้ออกจากห้องก่อนที่เสียงสั่นประสาทพังตึกจะดังลั่นออกมา ไม่รู้จักครับ มันเป็นใครไม่รู้ นี่ลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้องครับ

                เดินมาถึงลานจอดรถก็สะบัดมือใหญ่ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย กอดอกยืนมองหน้ามันนิ่งๆ...

                “ อย่าคิดอะไรมาก กูแค่ใช้มึงเป็นไม้กันหมาบ้าเท่านั้น ” ย้ำเพื่อไม่ให้มันคิดไปไกล เดี๋ยวมันจะได้ใจคิดว่าผมอ่อนข้อให้แล้ว

                คนอย่างธารา จีบยากครับ ติดยาก ใจก็ไม่ให้ง่ายๆครับ

                “ พูดซะ ไม่ให้ความหวังกูเลย ” ไอ้วินหัวเราะร่าไม่ได้ดูซีเรียสนัก “ เรียนนิเทศนะครับ การแสดงดูออกนะครับ ”

                “ เออ พ่อนักแสดง ” ผมยิ้มนิดๆก่อนจะจ้องมองที่มุมปากมัน “ เจ็บมากมั้ยมึง ”

                “ หือ ปากเหรอ ” มือหนายังขึ้นแตะเบาๆข้างที่ช้ำแล้วก็แตกเลือดซิบ “ ชิวๆ ”

                ถอนหายใจพรืดอย่างขบคิดเบือนหน้าไปอีกทางแล้วนึกอะไรออก แต่คิดอีกที ไม่เอาดีกว่า มันไม่ใช่ผมสักนิด

                “ หิวใช่มั้ย ตอนนี้เช้าอยู่เลย ข้าวมันไก่เจ๊เพ็ญหลังมอก่อนได้มั้ย ” วินถามขึ้นอย่างลังเล

                ผมพยักหน้ารับตกลง “ อะไรก็ได้ กูกินง่าย ”

                “ แล้วเมื่อไหร่จะใจง่ายบ้างอ่ะ ” ยักคิ้วสามจึกยิ้มหล่อมาให้

                “ อยากเจ็บอีกสักที่มั้ย ”

                “ เชิญขึ้นรถครับ ”

                มันยิ้มแห้งๆให้แล้วเชิญผมขึ้นรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ของมัน มันขึ้นคร่อมก่อนจากนั้นผมซ้อนตามกระชับเป้และแปลนม้วนกระดาษงานดีๆ มันเอี้ยวคอมาดูผมเล็กน้อยก่อนจะขับรถออกไปยังร้านข้าว...

                “ พี่เราโคตรโหดเลยว่ะ ”

                ประโยคแรกถูกส่งมาให้เมื่อก้นหย่อนทรุดลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกของร้านข้าวมันไก่... ผมเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเมื่อได้ฟัง

                “ โหดจนคนแถวนี้บอกว่าเป็นเพื่อนเลยว่ะ ”

                “ เราไปบอกว่า...เอ่อ นั้นแหละ พี่จะไม่โดนตามฆ่าเหรอวะ ” มันยีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมดแล้วกุมขมับ

                ผมกรอกตาไปมาอย่างเอือมเซ็ง “ ไม่หรอก...มั้ง ”

                “ ธารา

                “ กลัวทำไม ”

                “ ... ”

                “ กูอยู่ทั้งคน ”

                เงยหน้าจ้องตามันนิ่งๆแล้วมันเป็นฝ่ายเบือนหนี เรามาอยู่ในจุดนี้ได้ไง จุดที่ว่าที่เมียอย่างผม แมนกว่าว่าที่ผัวหลายขุม ถ้ามันอ่อนแบบนี้ ผมจะลุกขึ้นไปเป็นผัวมันแทนนะ บอกแล้วไงส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบ

                “ ครับ ครับ ถ้าพี่โดนต่อยอีก จะไปคิดบัญชีที่เรานะครับ ” รอยยิ้มหล่อถูกส่งมาแต่ผมกลับเห็นว่ามันคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เสียมากกว่า

                ผมทำหูทวนลมไปและหูหางตั้งมองข้าวมันไก่สี่จานถูกวางลงบนโต๊ะ เราต่างกินกันเงียบๆ เหลือบตาเห็นไอ้วินยกไอโฟนขึ้นมาถ่ายรูปผมแล้วก็ยิ้มเหมือนเด็กจากนั้นค่อยลงมือกิน เพราะไม่ระวังมันถึงกับซี๊ดปากเพราะความเจ็บร้าวตรงมุมปาก มันสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วฝืนกินต่อซี๊ดปากไปด้วย

                ข้าวในปากผมเคี้ยวช้าลงเรื่อยๆ ก่อนจะวางช้อนลงแล้วหยิบแก้วน้ำมาดื่มสองอึก จากนั้นลุกขึ้นเดินไปหาน้องเด็กเสิร์ฟลูกจ้างหน้าร้านที่กำลังเช็ดจานอยู่ท่ามกลางความงงๆของไอ้วิน

                ...ผมกำลังทำอะไรวะ

                “ น้องครับ ” ปลายนิ้วสะกิดเบาๆที่ไหล่คนตัวเล็ก

                “ คะ? ” ใบหน้าน่ารักของเด็กสาว ม.ปลาย หันมามอง “ มีอะไรให้ช่วยคะ ”

                “ เอ่อ... คือ ที่ร้านมีไอ้นี่มั้ยครับ ” เป็นครั้งแรกที่เผลอพูดตะกุกตะกัก มือไม้รู้สึกเกะกะขึ้นมาเฉยๆ เด็กสาวถึงกับเกาหัวแกรกๆเลย 

                “ ไอ้นี่ น่ะมันคืออะไรเหรอพี่ ” น้องแกทำหน้างงๆใส่ ยิ่งทำให้ผมกระอักกระอ่วนมากกว่าเดิม

                “ คือแบบว่า... ”

                มันไม่ใช่นิสัยของผมเลยนะ ให้ตาย!!

                “ น้องมี... ”

                “ ... ”

                “ กล่องพยาบาลมั้ยครับ ”

 

                ยืนยันนาทีสุดท้าย!

                นี่มันไม่ใช่ตัวผมเลยจริงๆ!!

                .

                .

                .

                “ ไปไหนมาวะ ”

                ผมเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับสำลีและยาในมือ พอนั่งลงมันก็ถามทันที มองข้าวในจานมันก็เห็นว่ามันพร่องไปแค่ครึ่งจานเอง...

                “ มึงอิ่มแล้ว? ”

                “ ยัง ” มันทำสีหน้าแหยๆ “ เจ็บปากเลยกินช้าหน่อย กินแค่นี้ใครมันจะอิ่มกัน ไม่ใช่ผู้หญิง ”

                ผมโคลงหัวนิดๆ “ ดี ถ้าอิ่มแล้วก็บอก กูจะทำแผลให้ ”

พร้อมวางของในมือลงบนโต๊ะ มันตาโตมองตามแล้ววางช้อนส้อมในมือลงหยิบแก้วน้ำกระดกและยิ้มแฉ่งให้ผม

“ อิ่มแล้วครับ ”

“ ไอ้... ”

“ ทำแผลให้หน่อยสิ ” น้ำเสียงอ้อนๆเหมือนแมวพาให้ผมคลี่ยิ้มขำ

ไอ้ตอแหล...

“ กินให้หมดสองจานก่อน กูถึงจะทำให้ ” เลื่อนจานส่งให้มัน มันทำหน้างอเหมือนเด็กโดนบังคับแดกข้าว บ่นอุบอิบแต่ก็ยอมกินข้าวต่อซ้ำยังเงยหน้าสบตาผมเป็นแมวอ้อนๆอีก เออ อ้อนเข้าไปมึง อ้อนได้อ้อนไปกูแกร่ง กูสตรอง!

“ จะทำแผลให้จริงๆนะ ”

“ อืม ”

                 “ จริงนะ ”

                “ เออ

                “ จะ... ”

                “ ถามอีก กูจะไม่ทำให้แล้ว ” ตวัดตาโหดใส่ “ เงียบ และแดก ”

                “ หึ  คร้าบๆ ”

                ทำไมรู้สึกว่าข้าวมื้อนี้มันอร่อยกว่าทุกวัน...

 

                สงสัยกูหิวจัด

 

                แน่ๆ

 

 

 

ธาราคืนพื้นที่ขอตัวไปจวกข้าวมันไก่ก่อน

 

 

 

 

หลบพื้นที่ให้กรกวินต์สักนิด

 

 

 

                Facebook....

                06.55 น.

 

                Kornkavin

                ถ้าคนทำแผลมือเบาขนาดนี้ เจ็บกว่านี้ก็ยอมครับ -อยู่กับ Thara Sirikunchai

                พร้อมรูปใบหน้าหล่อๆที่มีแผลแต่ได้รับการทำแผลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

 

                ติ้งๆๆ!!

 

                ไม่กี่วินาทีที่แล้ว...

 

                Wayu Sirikunchai : กูไม่ยอมมมมมมมมม YOY ตอนพี่โดนรุมมา ทำไมไม่เห็นจะทำแผลให้เลย @ Thara Sirikunchai ส่วนมึง @Kornkavin กูจะเอาพวกไปทื๊บมึงงงงง วันนี้มึงต้องตาย ไม่งั้นกูนอนไม่หลับ!!

 

                Puttapee Sirikunchai : ฮือออออ มึงเป็นใคร ทำไมอุ่นต้องแคร์ ฮืออออ กูโดนทื๊บมากระดูกหัก มันยังไม่คิดจะแลเลย แล้วมึงเป็นใคร กูจะฆ่ามึ๊งงงงงงงงงง  วันนี้กูจะเอามึงมาเป็นอาจารย์ใหญ่ให้ได้!

 

 

                Agni Sirikunchai : มึงเอาน้ำมันพรายมาสาดพี่กูใช่มั้ยยยยยยยยยย ไอ้เหี้ยยยยยย กูจะเอามึงเข้าคุกกกกกก 

 

                Deeny : กรี๊ดดดดดดด เมื่อวานคือ ธาราเหรอวะ!! 

                มาการอง รองเดือนวิดวะ  : เอาใจช่วยนะไอ้น้อง พี่เพื่อนไอ้ลม มันบ้า เอาให้คลั่งไปเลย หมั่นไส้มานานล่ะ  

                Time Time : กูเพื่อนไอ้ดิน ขอให้น้องรอดจากหมอเถื่อนนะครับ กวนมันบ่อยๆ อยากเห็นมันประสาทแดกจนไม่ได้เรียน เกียรตินิยมจะได้เป็นของกูครับ 

                Fran Fran : กูขอให้มึงตายคาฝ่าพระบาทพี่ๆน้องๆของเมียมึงนะครับ

 

 

 

                 ภาวนาให้ผมมีชีวิตรอดนะครับ

 

 

กรกวินต์คืนพื้นที่ขอไปนั่งทำใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

Talk

 

มาครบเเล้วววววววววววววววววววววววว

เย้ๆๆๆๆๆๆ

 

ขอบคุุณทุกคอมเม้นท์นะคะ >//////////<

ฝากเอาใจช่วยพี่วินของเรานะคะ

ฝากหมาบ้าทั้งสามด้วยเช่นกัน 5555555555555

 

ติชมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ พิมอยากรู้ว่าทุกคนชอบมั้ย  ><///

1 คอมเม้นท์ = 1 กำลังใจ น่าาา

อย่าลืมกดติดตามเพจกันน่า เดี๋ยวจะมีกิจกรรมเล็กๆน้อยๆ จะได้ไม่พลาดกัน

ชอบอย่าลืมโหวต เม้นท์ แชร์น่า 

 

ขอบคุณทุกคนนะคะ จะเขียนให้เต็มที่ค่ะ


บทที่ 5 อาจจะเจอกันอีกที ช่วง มีนานะคะ พิมติดสอบเเล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 801 ครั้ง

130 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:09
    5555. ไม่เหลือคราบคนฮอต ทั้ง3
    #10144
    0
  2. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:03
    ^......^
    #10086
    0
  3. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:06
    &#8226;^...^&#8226;
    #10085
    0
  4. #9998 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 00:11
    น่ารักทั้งบ้านจริงๆหวงน้องเว่อออ#ดันอ่านเรื่องไนน์ก่อนตามมาก็นับเก้าที่งี้มาหมอดินล่าสุดน้องงอุ่นครับบไม่เรียงเลยฉัน(อยากให้มีเรื่องของคิวอ่ะคือแบบชอบมักๆนะระสุดๆ)
    #9998
    0
  5. #9958 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:27
    ฉันยิ้มไม่หุบแล้วนะไอบ้าาาา
    #9958
    0
  6. #9946 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:36
    ฮืออออน่ารักอ่ะ วินคือ้อนสุดดด ธารากะคือแมนกว่าผัวอีกถูกมะ55555
    #9946
    0
  7. #9935 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:45
    วินคงคิดในใจว่า บ้าทั้งบ้าน5555
    #9935
    0
  8. #9888 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:01
    555 พี่บ้าทั้ง 3คน
    #9888
    0
  9. #9865 noun342 (@noun342) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:01
    หวงไรเบอร์นั้น
    #9865
    0
  10. #9792 K-kwangWannapron (@K-kwangWannapron) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:27

    ชอบความ

    คุณผัวทาสผู้น่ารักของธารา5555555
    #9792
    0
  11. #9782 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 16:18
    วินๆๆ อยากได้เมียก้อต้องฝ่าด่าน18 อรหันก่อน ตายแน่
    #9782
    0
  12. #9766 motanoy-naruk (@motanoy-naruk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:05
    พี่น้องบ้านนี้ขี้หวงจัง5555
    #9766
    0
  13. #9681 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 05:56
    มีความปกป้องผัวนะคนเรา555
    #9681
    0
  14. #9643 pupe-o- (@pupe-o-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 20:33
    ชอบมากเลยยย สนุก ตลก หักมุม งื้ออออ ฟินาเล่~~~
    #9643
    0
  15. #9590 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 08:08
    ตลกอะ555555555555
    #9590
    0
  16. #9536 prunwonu (@prunwonu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 15:30
    โอยย ป็นพี่น้องที่ปัญญาอ่อนเวอร์555555
    #9536
    0
  17. #9488 YourSUN🌄 (@FilmNoir) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 09:29
    ไม่ไหวนั่งขำจนกลัวคนอื่นจะมองว่าบ้าแล้ว55555555 หมดกันหมอดิน หมดกันเฮดว้ากวิดวะ5555555
    #9488
    0
  18. #9474 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 09:30
    พี่น้องแต่ละคนหัวรุนแรงมาก วินต้องรอดจากเงื้อมฝ่ามือฝ่าทีนของพวกพี่ๆน้องๆนะ
    #9474
    0
  19. #9419 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 15:48
    บ้านนี้บราค่อนมากกกก 555+
    #9419
    0
  20. #9398 patta93 (@patta93) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 21:34
    มีความสงสัยว่าทำไมถึงชื่อ &#8220;อุ่น&#8221;
    #9398
    0
  21. #9385 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:37
    ใครทำไรพี่วิน ฉันจะฟ้องอุ่นค่ะ
    #9385
    0
  22. #9366 Sayhi_exofan (@prig_exofan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:55
    น้องน่ารักเวอร์ๆ
    #9366
    0
  23. #9362 postvulves (@tinakrit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 07:09
    โอยยน ขำหนักมาก ชอบบบ
    #9362
    0
  24. #9148 shiromi-kuromi (@nanaji-288) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:08
    อะไรคือการขำทั้งตอน!55555555 สนุกมากเลยนานแล้วที่ไม่ได้อ่านยาโอยคลายเครียดแบบนี้ 55555555
    #9148
    0
  25. #8692 Nubcha (@Nubcha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 01:34
    ขำจริง555555555555555555555 ชอบสนุกมาก เค้าตามอยู่น้าาาา ความสุขของเค้าทั้งนั้นเลยยย
    #8692
    0