[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 968,551 Views

  • 10,181 Comments

  • 29,959 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    9,992

    Overall
    968,551

ตอนที่ 41 : แฝดฟราน 4 ตอน ค่อยๆกิน ไม่รีบเดี๋ยวเหยื่อตื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

บทที่ 4 

ตอน ค่อยๆกิน ไม่รีบเดี๋ยวเหยื่อตื่น

 



ผมไม่มีเวลามาคิดถึงคำพูดของคนตัวโตแล้ว พยายามสะบัดหัวไล่ความมึนงง จิกมือเข้าหากันเพื่อเรียกรั้งสติให้อยู่ ไม่รู้ว่าพี่ฟ้าครามพาผมไปไหนแต่คงเป็นห้องนอนของเขาจริงๆ แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของเตียงแล้วอยากจะทิ้งตัวนอนหลับไปเลยถ้าไม่ติดว่าความร้อนกรุ่นกลางกายคอยทรมานอยู่

เมื่อเป็นอิสระผมก็ลุกขึ้นถอยกรูแทบตกเตียงเพราะความเบลอจัด แต่มีมือร้อนจัดคว้าไว้ได้ทันไม่ให้ตกเตียงไปก่อน ผมสะดุ้งโหยงรีบหนีมือนั้นเพราะมันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ผมให้กระเจิง

“ ฟราน... ให้พี่ช่วยนะครับ” น้ำเสียงและสีหน้าเป็นห่วงมากของฟ้าครามไม่ก็ท้องฟ้าเอ่ยบอกผมเสียงสั่น ตอนนี้ใครเป็นใครไม่รู้แล้ว สับสน!

ผมส่ายหน้ายกมือขึ้นห้าม “ อย่า อย่าเข้ามาใกล้ผม!

“ แต่ฟรานตัวสั่นมากเลยนะ ” เสียงอีกด้านก็ห่วงใยไม่ต่างกัน แววตาที่ทอดมองมายิ่งทำให้ผมสะอึก ผมควรเอาชนะอารมณ์บ้าๆพวกนี้

“ ผมขอเข้าห้องน้ำ แค่นั้น ขอแค่นั้น! ” ผมอ้อนวอนพลางหอบกระชั้นเพราะอารมณ์ที่เริ่มไต่ขึ้นไปเรื่อยๆพร้อมกับความอึดอัดใต้กางเกง

ร่างของผมเริ่มโคลงเคลงแล้วเอนลงโดยไม่รู้ตัว “ ไม่ได้ฟราน เดี๋ยวหัวแตกขึ้นมาทำไง แล้วทำไมตัวร้อนแบบนี้!

ใครคนหนึ่งนั่งซ้อนหลังผมแล้วโอบตัวผมไว้ เขย่าแรงๆแต่รู้สึกว่ามือมันไม่มีแรงขึ้นมาเฉยๆ น้ำเสียงและแววตาตื่นตระหนกทำให้ผมยิ่งเป็นใบ้พูดอะไรไม่ออก

พวกเขาจะคิดยังไงถ้าผมบอกว่าผมกำลังมีอารมณ์เพราะสายตาและเสียงของพวกเขา

ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนสติจะดับวูบ... คือผิวคอเนียนละเอียดน่ากัดของคนที่โอบตัวผมไว้...

น่ากัดก็กัดเลยสิ...

“ ฟราน! กัดพี่ทำไม!!

 

ฟรานโบกมือลาคืนพื้นที่...สติผมไปแล้วครับ

 




 

ท้องฟ้าขอพื้นที่...

 

                ฟ้าครามมองร่างอ่อนระทวยกำลังกัดคอผมแล้วหัวเราะหึๆอย่างพอใจ แววตาห่วงใยตึงเครียดละลายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนา สีหน้าของผมยามแรกตีเคร่งเครียดหนักแต่พอยาเริ่มออกฤทธิ์มากขึ้นจนสติของกวางน้อยของพวกผมปลิวสะบัดไป ความร้ายกาจเริ่มแผ่วงกว้าง

                ผมค่อยยิ้มแสยะมองคนน่ารักตาหยี... อ่า น่าฟัด!

                “ ฟรานครับ อา อย่ากัดแรงสิครับ ” ผมร้องห้ามดุน้องเบาๆอย่างไม่จริงจังนัก ดันร่างบางที่กำลังมัวเมาได้ที่ให้ออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะหอมแก้มทั้งสองข้างเบาๆอย่างทะนุถนอม “ กัดแรงแบบนี้พี่เจ็บนะครับ ”

                ไม่ใช่เจ็บอย่างเดียว เสียวซี๊ดเลยครับ

                “ อื้อ ” เหมือนจะไม่ได้ฟังสักนิด ลูกกวางมุ่ยปากปรือตามองแล้วทำท่าจะโถมตัวใส่อีก แต่ไอ้ตัวมารชีวิตอย่างเหี้ยครามกลับขึ้นเตียงมานั่งชิดดึงรั้งตัวคนตัวเพรียวไว้ก่อน

                เนื้อนุ่มนิ่มแต่ก็ยังแข็งเพราะมีกล้ามเนื้ออยู่บางยิ่งรู้สึกมันส์มือเวลาบีบคลึงขย้ำเล่นกำลังโดนไอ้มารชีวิตผมจับเล่นอย่างสนุก

                ฟ้าครามจูบหนักๆลงบนซอกคอเนียนของเหยื่อตัวน้อยลากปลายลิ้นขึ้นสูงก่อนจะเลื่อนไปขบติ่งหูหนักๆ เรียกเสียงครางฮือได้เป็นอย่างดีและตัวบิดเร้าดิ้นหนี

                “ อย่า อย่ากัด อืออ ” ร้องห้ามปนครางกระเส่า

                เสียงน่ารักอะไรขนาดนี้ครับที่รัก 

                สี่มือช่วยกันถอดเสื้อของกวางน้อยอย่างใจเย็น แต่มืออ่อนแรงกลับยังคงพยายามดึงรั้งไว้อยู่ “ ไม่เอา ไม่เอา!

                อะไรกัน มาดื้ออะไรตอนนี้ เดี๋ยวจัดหนักๆเลย

                ผมหัวเราะให้กับความคิดตัวเองแล้วลงมือแกะกระดุมเสื้อน้องออกอย่างไม่รีบร้อนเท่าไหร่ อืม... ขาวมากแถมเนียนมากน่ากัดจริงๆ

                “ พี่ฟ้า... ฟ้า ไม่ ไม่เอา ” ดิ้นหนักกว่าเดิม ที่ทำเป็นหมดแรงนี่อ่อยอยู่เปล่า แหมๆ เล่นเนียนนะเนี่ย ใสซื่อจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ “ ขอไปห้องน้ำ นะ นะ ”

                เดี๋ยวก็จะได้รู้ว่า

เสแสร้งหรือซื่อจริง

                “ ไม่เอา ไม่เอา! ปล่อย! ” ฟรานเริ่มอาละวาด คงเพราะยาที่พวกผมใช้มันเป็นแค่กล่อมประสาทให้มึนๆตึงๆ แล้วผสมกับยาปลุกนิดๆเลยทำให้แรงยังมีอยู่บ้าง

                ก็ผมมันใจอ่อนนี่ครับ ตอนแรกจะใส่ยาปลุกเซ็กส์เพรียวๆให้มันส์ทั้งคืนแต่มันคงสนุกกว่าถ้ามีท่าทางเขินอายหรือมีสติรับรู้ด้วย ผมใจดีนะเนี่ย

                ฟ้าครามเริ่มสนุก “ ดิ้นมากจะเหนื่อยเร็วนะครับ ไม่ดิ้นสิเด็กดี ” พยายามรวบมือที่ปัดป่ายสะบัดไม่หยุดไว้

                “ ไม่เอานะ ไม่ทำ ไม่ทำ! ” เสียงสะอึกหลุดมา “ อึก! อ๊า ” แล้วตัวเริ่มงอเป็นกุ้งเพราะแก่นกายใต้ร่มผ้าแข็งจนชี้ตรงแล้ว “ ผมเป็นน้องพี่นะครับ อื้อออ อย่าทำนะ อย่าแกล้งผม ”

                ...กูอยากเอาหัวโขกพื้น

                โดนยาไปเต็มที่แล้วแต่จิตใจยังคงปฏิเสธ อดทนจนผมรู้สึกทึ่ง... ใบหน้าน่ารักเริ่มมีน้ำตาคลอพาให้พวกผมเริ่มหุบยิ้มมองใบหน้าของลูกกวางนิ่ง

                ชักจะไม่สนุกแล้วสิ

                ถึงพวกผมจะผ่านมาเยอะแต่ส่วนใหญ่ก็ยินยอม ถ้าไม่ยินยอมลากขึ้นเตียงเดี๋ยวก็ระทวยร้องขอเองทั้งนั้น

                “ อย่าทำนะ อย่า ฮึก ” ร้องห้ามปนสะอื้นเพราะความทรมานด้านล่าง ฝ่ามือร้อนจัดข้างหนึ่งของฟรานยกขึ้นแตะโครงหน้าของผมแล้วเอ่ยอ้อนวอน “ ไม่ทำนะ ไม่ทำ ฟรานไม่อยากให้พี่เกลียดฟราน ”

                “ หา / หา ” งงครับ

                “ มะ มามีอารมณ์ที่บ้านพี่ จะฉวย อะ โอกาสพี่ ผมเป็นน้องที่ไม่ดี พวกพี่จะเกลียดผม ฮืออออ ”

                ความเปียกชื้นสัมผัสกับผิวหน้าผมแล้วค่อยๆร่วงหล่นไปเพราะความอ่อนแรง ...น้ำตางั้นเหรอ ผมสบตาพี่ชายที่ไม่รุ้จะหัวเราะหรือร้องไห้กันดีกับคนแปลกประหลาดที่ถูกพวกผมหลอกแต่ดันคิดว่าเป็นความผิดตัวเองอีก

                แค่คิด...ความรู้สึกว่าในอกกำลังบีบตัวจนเจ็บ

เหมือนทุกอย่างถูกหยุดไว้ ทั้งผมทั้งไอ้พี่ต่างนิ่งค้างทำอะไรไม่ได้...

เป็นอีกครั้งที่สองแฝดประหลาดใจกับคนคนนี้ ตลอดเวลาที่พวกเขาตามเด็กคนนี้มาจะสองอาทิตย์ซึ่งมันนานมาก! แล้วพวกผมยังไม่ได้แดก!

                ชีวิตนี้ไม่เคยต้องมารออะไรใครขนาดนี้ แล้วทำไมพวกเขาต้องรอ?

ปกติแล้วไม่ว่ากับใครแค่สบตาก็เดินตามขึ้นเตียงมาแล้ว ไม่เคยต้องมาใช้วิธีอะไรแบบนี้ แต่เพราะอยากได้ อยากลิ้มลอง อยากกลืนกินทุกอย่างทำให้เขาหน้ามืดทำมัน หลายครั้งพยายามคิดว่าที่ฟรานทำคือการเสแสร้ง!! เรียกคะแนนความใสซื่อ แล้วไอ้การตามฟ้าครามมาง่ายๆก็เหมือนเปิดทางแล้ว แต่ไหงพอมานอนแผ่บนเตียงทั้งที่โดนยายังมาต่อต้านอีก

ไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมาเลยจริงๆ...

ยิ่งรู้จักมากขึ้นทำให้ความคิดเริ่มเปลี่ยนไป   

                “ ทำไงต่อดีวะ / ทำไงต่อดีวะ ”

                พึมพำขึ้นพร้อมกันแล้วเงยหน้ามองสบตา... ฟ้าครามยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด “ เหี้ยเอ๊ย กูคิดสั้นอะไรแบบนี้วะ ”

                “ เออ เพิ่งรู้รึไงวะ ” ท้องฟ้าสบถเสียงเข้ม “ แล้วจะทำไงล่ะทีนี้ ”

                “ ไอ้น้องเหี้ย! ตอนแรกมึงก็เห็นดีเห็นงามกับกูมั้ย ”

                “ ก็กูอยาก!

                “ เออ กูก็อยาก!!

                แฝดทั้งสองต่างมองหน้าจะกินเลือดกินเนื้อแต่สุดท้ายก็พากันถอนหายใจแล้วหันไปมองฟรานที่กัดปากตัวเองแน่นจนเลือดไหลซึม

                “ แต่...ทำไม่ลงแล้วว่ะ ”

                “ รอ...น้องพร้อม ” ผมพึมพำเบาๆ คำพูดที่ไม่น่าจะออกจากปากพวกผม น้ำตาพรากมาขนาดนี้

          

          พวกผมทำลงนี่ก็หมาแล้วทุกวันนี้ก็หมาจะแย่แล้ว


“ หยุดร้องนะคนดี พี่ครามไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้ว ”เสียงนุ่มน่าฟังว่าขึ้นเหมือนกันด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน พวกเขาไม่เคยพลาด แต่กำลังจะมาพลาดเพราะคนตัวเล็กนี่เหรอ

                ผมยิ้มอ่อนโยนแต่สีหน้ายังคงครุ่นคิดตัวขยับเข้าหาลูกกวางตัวสั่นงกๆ ยกมือขึ้นลูบปากเล็กเบาๆพร้อมเอ่ยเสียงใจดีแบบทุกครั้ง “ ไม่เอานะครับ ไม่กัดปากนะ เจ็บมั้ย ”

                พร้อมกันที่มือใหญ่อีกคนค่อยๆช่วยลูบผมลูกกวางอย่างปลอบโยน “ พวกพี่ไม่ทำอะไรแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวนะ ”              

“ ฮื้ออ ” เด็กน้อยเบี่ยงหลบมือของทั้งคู่อย่างยากลำบาก หลับตาแน่นเพราะความร้อนแสนอึดอัด “ อย่า ”

                เสียงร้องห้ามมีขึ้นเพราะมือของผมกำลังสัมผัสภายนอกของกลางกายแล้วค่อยๆลงน้ำหนัก

                “ ให้พี่ช่วยนะครับ ”

                “ อ๊า  ผม ผมทำเอง งื้อ ”

                “ สัญญาครับว่าจะไม่ใส่เข้าไป ” ผมว่าอย่างจริงจังพลางมองพี่ชายตัวเองเป็นการสั่งอยู่นิดๆ ถึงจะไม่พอใจกับการล้มเลิกโครงการกินลูกกวางไป

                แต่ใช่ว่าจะไม่หากำไร... หึ





 

                “ แม่งเอ๊ย! ทำไมกูต้องมาทนด้วยวะ!

                ผมหันควับไปหาพี่ชายตัวเองที่กำลังเปลือยเปล่าทั้งตัวนั่งขัดสมาธิบีบคลึงลูกรักตัวเองเล่นรูดรั้งไปตามอารมณ์คุกรุ่นพลางนั่งมองเหยื่อตัวน้อยที่นอนสลบไสลไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                คราบน้ำเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวเพราะปลดปล่อยมาไม่ต่ำกว่าแปดรอบ ผมพ่นลมหายใจหนักแล้วก้มมองมือตัวเองเล็กน้อยก่อนจะคว้าทิชชูตรงหัวเตียงมาเช็ดออกลวกๆแล้วโยนลงพื้น...

                ลมหายใจยังหอบเล็กน้อยเพราะผมเพิ่งเสร็จรอบหนึ่ง ผมอึดมากนะเฮ้ย แต่พอไม่ได้สอดใส่มีอะไรมาบีบรัดโอบอุ้มลูกรักแล้วอารมณ์มันไม่ถึงจริงๆ นั่งช่วยตัวเองก็กว่าจะเสร็จสมสักรอบเล่นซะเมื่อยมือ จะต่ออีกรอบก็ไม่เอาดีกว่า ชักมาเป็นชั่วโมงกว่าจะแตก เมื่อยชิบหาย        

                ไม่น่าเกิดอาการคนดีขึ้นมาเลยจริงๆ กูเนี่ย

                “ รู้งี้เอายากรอกปากหมดซองจะได้สิ้นเรื่อง! ” พี่เหี้ยบ่นอุบอิบแล้วชักสีหน้าหงุดหงิดก้มมองน้องชายตัวเองที่บวมเป่ง “ แตกสักทีสิว่ะ!

                ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาใส่มันก่อนจะสนใจมาดูคนตัวเล็ก ตัดสินใจลุกขึ้นแล้วหาบ็อกเซอร์มาสวมลวกๆ ก่อนจะกลับมาช้อนตัวเด็กขึ้นมุ่งตรงไปห้องน้ำเพื่อล้างคราบต่างๆให้อย่างเบามือ

                 

                ร่างเนียนมีรอยกัดรอยแดงเต็มไปหมดนี่ยั่วอารมณ์ดีจริงๆ...

                พอ พอ! ไอ้ฟ้า มึงหยุดหื่นก่อน

หลับหูหลับตาล้างตัวให้อย่างเบามือที่สุดและรีบสุดๆเช่นกันเพื่อที่อะไรๆจะได้ไม่ตื่นมาให้ลำบากอีก เขาจับคนหลับสนิทให้นั่งพิงกำแพงดีๆแล้วเดินกลับออกมาเปิดตู้เสื้อผ้าของฟ้าครามแต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงครางลั่นห้อง หันไปมองก็เจอพี่ตัวเองนั่งจ้องทีวีที่กำลังฉายภาพดุเดือดจังหวะกระแทกกระทั้นแสนเร่าร้อนของคู่ชายตัวโตกับหนุ่มน้อยน่าหยิก ผมรีบเบือนสายตาหนีมือรีบหยิบเสื้อนอนยาวสีน้ำเงินกับกางเกงขาสั้นติดมือมาตัวแล้วกลับเข้าไปใส่เสื้อผ้าให้อีกคนหลังจากนั้นก็อุ้มพาไปอีกห้องหนึ่งหรือก็คือห้องผม วางให้นอนดีๆก่อนจะห่มผ้าให้อย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน

                มีหลายๆอย่างที่ผมชอบในตัวฟราน เรียกว่า ถูกใจ ถึงจะถูกล่ะมั้ง... แค่มองก็รู้สึกอยากได้ อยากครอบครอง อยากทำลายในเวลาเดียวกัน

                ดูท่ากวางน้อยของเขาจะเป็นของขาวสะอาดจริงๆสินะ... ลาภปากจริงๆ

                “ ทีหลังถ้าไม่อยากโดนก็อย่าตามคนแปลกหน้ามาง่ายๆสิ ” บ่นเบาๆ อีกเรื่องที่เขาค่อนข้างขัดใจก็คือเวลาพวกเขาชวนเด็กหนุ่มตรงหน้าไปไหนมาไหนก็มา หาข้ออ้างนิดๆเรียกคะแนนน่าสงสารหน่อยๆ เด็กนี่ก็ยอมมาแล้ว

                เกิดมีคนไม่ดีมาหลอกไปปล้ำจะทำไง!

                คิดแล้วก็ส่ายหน้าอย่างเคืองๆแล้วก้มลงจูบหน้าผากเพื่อนของไอ้วิน ที่ตอนนี้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นเด็กของพวกเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ...คิดถึงไอ้วินแล้วแม่งเอ๊ย... ก้างชิ้นโตพอๆกับไอ้อุ่นเลย

                ถ้าไอ้อุ่นรู้...จะโดนกระทืบมั้ยวะ เห็นมันติสๆแบบนั้นแต่แคร์คนรอบข้างไม่น้อย ยิ่งไอ้อุ่นเป็นประเภทชอบคนตัวเล็กด้วยแล้วพวกเขาอาจจะมีสิทธิ์ไปเกิดใหม่ได้ไม่ยาก อย่างน้องไอ้วิน ตัวเล็กหน้าตาน่าหม่ำแบบนั้นไอ้อุ่นยิ่งชอบไปใหญ่

                ร่างสูงเปลือยท่อนบนลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปเพื่อไปจัดการงานต่อ เดินออกมาก็ยังคงได้ยินเสียงครางแผ่วๆของพี่ชายจอมหื่นไม่เลิก กลอกตาไปมาแล้วเดินเลี่ยงขึ้นไปชั้นสามของร้านซึ่งเป็นชั้นทำงานของพวกผม กระดาษอุปกรณ์กระจัดกระจายสุดๆให้ตายเถอะ เดินหลบขยะทั้งหลายเข้ามาดูแบบวาดในกระดาษแผ่นใหญ่แล้วขมวดคิ้วนิดเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรขาดไป คว้าดินสอมาแล้วเริ่มเติมรายละเอียดลงไป...

                ความสนใจเริ่มเทลงไปในงานจนทุกอย่างเรียบร้อยก็เป็นเวลาตีหนึ่งพอดี ลุกขึ้นบิดตัวไล่ความเมื่อยแล้วคิดจะกลับไปนอนกอดเด็กที่ยังไม่ได้แดกให้หายเหนื่อยดีกว่า

                ผมจัดการเก็บภาพสเก็ตซ่อนไว้เพื่อความปลอดภัยหลังจากนั้นค่อยลงกลับไปนอนห้องตัวเอง แม้จะมืดสนิทก็เห็นว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังนอนหลับตาพริ้มกอดลูกกวางไว้ไม่ห่าง

                งานไม่เคยแย่ง แต่เด็กกูนี่แย่งได้แย่งดีนะมึง

                ถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ปิดไฟให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปนอนที่ว่างอีกข้างของฟราน ผมลูบหัวแล้วยิ้มนิดๆ แล้วค่อยๆทิ้งหัวลงหมอนหลับไปด้วยความเพลียมาทั้งวัน...

                ไม่รู้ว่าที่หลับสนิทเป็นเพราะเพลีย

                หรือเพราะคนข้างๆกันแน่...

 

ท้องฟ้าขอตัวไปพักผ่อนบ้าง

 

 

ฟรานได้รับพื้นที่คืนอย่างมึนงง

ความรู้สึกกระสับกระส่ายนอนไม่สบายตัวทำให้ผมเริ่มดิ้น พยายามปัดสิ่งรบกวนออกจากร่างกายด้วยความรำคาญ ก่อนที่มือจะถูกจับไว้เเน่นขยับไม่ได้จากนั้นความรู้สึกร้อนกำลังไล่เลียอยู่เเถวๆหน้าอกผม...

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากก่อนจะพบว่า...

                ใครสองคนกำลังเช็ดตัวให้ผม...

                ผมกะพริบตาขึ้นท่ามกลางความมืดเพ่งมองคนทั้งคู่แล้วเอ่ยเสียงไม่แน่ใจ “ พี่ฟ้าคราม? พี่ท้องฟ้า? ”

                ทำไมเสียงกูแหบจังวะ

                มือที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าอกผมหยุดนิ่งก่อนจะละออกไปเปิดโคมไฟข้างเตียงให้แสงสว่างไปทั่วห้อง... ผมตกใจเล็กน้อยกับสภาพแฝดที่เปลือยท่อนบนโชว์กล้ามเนื้อหน้าท้องสวยให้ผมอิจฉาเล่น

                แล้วทำไมตัวกูมันเพลียๆเปลี้ยๆอย่างงี้วะ แล้วทำไมกูมานอนนี่ได้วะ

                ผมว่าผมจำได้ว่า... ว่า... ว่า... กูอารมณ์ขึ้นแล้วไปกัดคอพี่ท้องฟ้า!!

                ไวเท่าความคิดรีบเรียก “ พี่ท้องฟ้า!

                “ ครับ? ” อีกฝ่ายทำหน้างงใส่แล้วเลิกคิ้วนิดๆ พร้อมหน้าที่เหมือนจะเตรียมใจอะไรไว้

                “ ผมกัดพี่ไปใช่มั้ย ผมขอโทษ ” บอกเสียงค่อยเสียงอ่อยแทบจะยกมือไหว้แต่ถูกหยุดไว้ก่อนแล้วตามมาด้วยเสียงเครียดของพี่ฟ้าคราม

                “ จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ”

                จำ? จำอะไรหว่า

                ผมกลิ้งลูกตาคิดแล้วใช้สมองน้อยๆคิด ก่อนที่กูจะกัดคอพี่ท้องฟ้า กูทำอะไรไรหว่า... ใช่แล้ว ผมรู้สึกร้อน ร้อนแทบไหม้ ร้อนจะปวด

                เหี้ย!! กูมีอารมณ์นี่หว่า!!

                ผมมองซ้ายมองขวาหรือก็คือไอ้พี่สองคนนี่แหละ

                แล้วค่อยๆก้มลงมองสภาพตัวเอง... กระชากเสื้อแทบหลุด แล้วเสื้อนักศึกษากูไปไหน!! แล้วรอยห่าอะไรเนี่ย ยุงกัดเหรอวะ หรือรอยอะไร

                กลืนน้ำลายอย่างหวาดๆ หวังว่าผมคงจะไม่ได้ไปทำอะไรแผลงๆแปลกๆใส่พี่เขาใช่มั้ย

                “ เอ่อ พี่ครับ ”

                “ เรียกใครครับ? ” ถามขึ้นพร้อมกันไม่ได้จะกวนตีนผมนะ

                ตะกุกตะกัก “ ทะ ทั้งคู่ครับ ”

                “ ทำไมครับ หือ? ” พี่ฟ้าครามลากเสียงยาวก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ๆแก้มแล้วหอมฟอดใหญ่

                สดาวสกาเวกาวสหกหย

                เมื่อกี้มันอารายยยยยยยยยยย!!!

                ยังไม่ทันได้ช็อค คนข้างๆก็ไม่น้อยหน้าก้มลงมาหอมแก้มผมอีกข้างแถมหนักกว่าพี่ฟ้าครามอีก  “ ว่ามาสิ พี่รอฟังอยู่น่า ”

                คำถามแรกกูปลิวไปแล้ว งั้นขอถามใหม่

                “ พี่ทำอะไรน่ะ!! ” ร้องอย่างตกใจ พี่เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมากันวะ สีหน้าหวาดกลัวของผมไม่ได้ทำให้พวกพี่เขาเกรงใจผมเลยยิ่งโอ๋ผมอย่างใกล้ชิดจนเกินพอดี

                “ หอมแก้มเมียมันผิดเหรอครับ ” ฟ้าคราม

                หะ อะไรนะ!

                “ มะ เมีย อะไรครับ พี่อย่าตลก ผม ผมไม่ขำนะ! ” นาทีนี้กูช็อคตายได้นะ

                คิ้วเข้มขมวดเข้าหาพร้อมกันแล้วทำหน้าเศร้าก่อนจะพูดคนละประโยชน์ “ ก็ไม่ได้ให้ขำนะ ”

                พี่ท้องฟ้าเริ่มต้นด้วยเสียงเครียด “ ฟรานได้พวกพี่เป็นผัวแล้ว ”

                ผัว?

                ผะ ผัว?

                กูเหรอ!

 

                “ ฟรานจะไม่รับผิดชอบพวกพี่หน่อยเหรอ ”

 

                เออว่ะ เราได้กับเขา เราต้องรับผิดชอบ

 

                แต่เดี๋ยว...

 

                กูไปได้พี่เขาตอนไหน

 

                กูจำไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยย

 

                “ ไม่รู้แหละครับ ”

                “ ... ”

                “ พี่เป็นผัวน้องแล้ว ”

                “ ...!!

                “ ฝากเนื้อฝากตัวฝากใจไว้ด้วยนะครับ J / ฝากเนื้อฝากตัวฝากใจไว้ด้วยนะครับ J

 

                ได้ยินแบบนี้แล้ว

                ไอ้ฟรานอยากตาย TOT

เกิดเหี้ยอะไรขึ้นวะเนี่ย ฮือ!

 

 

 





 

                ขอทบทวนเรียกสติสักครู่...

                ผมชื่อเต็มๆว่า... ฟรานซิส อาซากิ นริศิริวลัย 

               อ่ะ...เเปลว่าผมยังไม่ได้สมองเสื่อม ความจำยังดี

                ผมไม่ค่อยบอกชื่อเต็มๆกับใครสักเท่าไหร่ เพราะมันค่อนข้างแปลกๆเหมือนผู้หญิง เลยบอกทุกคนไปแค่ ฟราน

                แม่ผมเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศสญี่ปุ่น ส่วนคุณพ่อเป็นคนไทย ผมมีพี่สาวฝาแฝดคนหนึ่งชื่อฟรานเซสที่เกิดก่อนผมสามวินาทีได้ บ้านผมเรามีกันสี่คนคือ พ่อแม่พี่สาวและผมน้องชายลูกชายคนเล็กของบ้าน

                แน่นอนว่าทั้งหมดทั้งมวลที่พูดมา คือ ผมเป็นผู้ชาย

                ผู้ชายต้องมีเมีย ใช่มั้ย ใช่มั้ย!! แล้วต้องเป็นผู้หญิงถูกมั้ย!

                แล้วไยผมถึงมีผัว เป็นตัวผู้เหมือนกัน แถมดันมีสองคนอีก!!

                “ ทำไมเงียบไปครับ หืม ” เสียงด้านขวาทุ้มอ่อนหวานแล้วหอมแก้มผมซ้ำเอาซะกูสะดุ้งหลุดจากห้วงความคิด “ เป็นเมียพวกพี่ถึงกับตกใจขนาดนี้เลยเหรอ ”

                ใคร ใครเมียยยยย กูไม่เข้าใจ!!

                พ่อแม่ไอ้ฟรานมึน ไอ้ฟรานอยากตายกะทันหัน

                “ น้องฟรานพูดกับพี่หน่อยสิครับ หรือเจ็บตรงไหนเหรอ ” เสียงด้านซ้ายถามพร้อมมือที่ลูบไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผม สะดุ้งโหยงสั่นไปทั้งตัวปากยังคงเป็นใบ้อยู่

                “ ฟรานครับ ฟรานจะไม่รับผิดชอบพวกพี่เหรอ ” พี่ฟ้าคราม ไม่สิ ตอนนี้มันคือไอ้พี่เหี้ยฟ้าครามทำหน้าเศร้า กุมมือผมไปวางที่อกแน่นๆไร้เสื้อไม่อยากจะคิดว่าท่อนล่างจะส่วนอะไรมั้ย ไม่กล้าคิดอ่ะครับ ฟรานกลัว

                “ ผม ผม ไม่ รู้เรื่อง ” ว่าตะกุกตะกักส่ายหน้าพยายามดึงมือตัวเองกลับเล้วโกยผ้าห่มมาห่อทั้งตัวเมื่อเห็นว่าไอ้บ้าสองแฝดมันสวมกางเกงอยู่ก็เบาใจ

                แล้วทำไมกูไม่เหลือเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น ห๊า!!

                ใครต้องรับผิดชอบใครกันแน่ฟะ!!

                “ แต่ฟรานปล้ำพวกพี่นะ พวกพี่เสียให้ฟรานไปแล้ว ” ไอ้พี่ท้องฟ้าว่าแล้วเอื้อมมาแตะไหล่ผมบริเวณที่พ้นผ้าห่ม

                ผมส่ายหน้าพรืด “ ฟราน ไม่รู้เรื่อง พวกพี่ก็ไม่ได้ชอบฟรานด้วย งั้นเอาเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นดีกว่านะครับ ผมไม่ถือ ”

                กูเป็นเมียเขาแต่ไยกูไม่รู้สึกเจ็บตูด หรือของพี่แกเล็กวะ หรืออะไรยังไง กูเสียบเขา อันนี้ก็เป็นไปไม่ได้ แต่ที่ชัดมากคือคราบเหนียวๆในช่วงล่าง... กูเสร็จเขาแล้วจริงๆใช่มั้ย โฮ!! เสียชาติเกิดชายแท้หมด!!

                “ แต่พี่ถือ!! ” สองแฝดประสานเสียงพุ่งมากอดรัดผมแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ท้องฟ้าเลิกคิ้ว “ แล้วใครบอกพี่ไม่ชอบฟราน”

                “ พวกเราชอบฟรานมากเลยต่างหาก ” ฟ้าครามเสริมก่อนจะงับจมูกผม

                “ แต่ แต่ผม คิดกับพี่แค่ รุ่นพี่ รุ่นน้องเองครับ คือ เอ่อ เรากลับไปเป็น ” กำลังจะพูดคำว่าพี่น้องรุ่นพี่รุ่นน้องก็โดนปากนุ่มๆของใครสักคนจูบปิดปาก “ อื้อ!!

                ผ่านไปหนึ่งนาทีถึงจะยอมผละปากออก แล้วยิ้ม ส่วนกูหอบแฮ่กเพราะหายใจไม่ทัน เกิดมาก็ไม่เคยจะจูบใคร จูบแต่แก้มพ่อแม่กับพี่ ปากยังก็ไม่เคยจะได้แตะสาวที่ไหน ไยถูกฉกไปด้วยผู้ชายโคตรจะหล่อแทนวะ

                “ จะยอมเป็นเมียพวกพี่มั้ยครับ ” พี่ท้องฟ้าถามดีๆแต่มันเลียปากที่มันวาวเพราะจูบผมไปแล้วน้ำลายน้ำลายเปรอะ พี่รังเกียจหน่อยผมจะรู้สึกดีมากนะ

                “ ไม่ครับ พวกพี่เหมาะกับผู้หญิ... อุ๊บ! ” คราวนี้พี่ฟ้าครามเอียงมุมองศาได้ก็จูบปิดปากไปอีก

                ถอนปากออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “ จะไม่ยอมรับพวกพี่ใช่มั้ย ฟรานรังเกียจพวกพี่... ”

                “ อันนั้นก็ไม่ใช่ครับ คือ เอาไงดี เอาง่ายๆ คือ ผมไม่เป็นไร ผมเอ่อ เมา! ” ลนลานหาข้ออ้าง “ มันคงทำพวกพี่เสียใจมากๆที่ต้องมีอะไร เพราะงั้นผมจะไปให้ไกลๆเลยพวกพี่เลย แบบไม่มาเสนอหน้าอีก พวกพี่คงชอบผู้หหญิง สำหรับผม เอ่อ มันแค่ความผิดพลาดที่ไม่น่ามี ผมเอ่อ ขอโทษครับ ผมควรไป ”

                กูควรหนีไปนานแล้ว แต่ยังไม่ทันให้ได้ลุกจากเตียงสองมือที่กอบกุมผ้าห่อตัวก็ถูกกระชากแบบกระชากให้แขนหลุดไปข้างล้มโครมมานอนเจ็บหลังที่เตียงตามเดิมแถมผ้าห่มก็ถูกสักมือสะบัดทิ้งไปแล้ว

                ผมหน้าเหวอจัดก่อนที่มันจะแดงร้อนฉ่าด้วยความอับอาย ยิ่งเห็นจุดแดงๆตามตัวแล้วยิ่งอยากร้องไห้  สองขารีบบิดเข้าหากันเพื่อปิดฟรานน้อยด้วยความอายที่เกินปรอทไปแล้ว

                “ พี่ทำอะไร ปล่อย ผมนะ ” จะร้องไห้แล้วนะ มองดูจากใบหน้าหล่อหัวฟูของแฝดที่โคตรเหมือนกันแยกจะไม่ออกว่าใครเป็นใคร ตอนแรกยังยิ้มๆทำหน้าเล่นตาบ้าง ตอนนี้กลับดูหงุดหงิด

                ฮือ แม่จ๋า ฟรานจะโดนฆ่ามั้ย ฮือ

                “ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องครับเมีย ” สรรพนามสถานะมาเต็ม “ ถ้าพูดไม่รู้เรื่องจะให้ทบทวนสถานะอีกรอบก็ได้นะ ” พูดเสียงนิ่งแล้วใช้มือลูบขาขาวๆที่เริ่มขึ้นสีจัดเพราะตอนนี้ผมกำลังจะบ้าตายเลือดมันพุ่งด้วยความขายหน้า มีผู้ชายที่ไหนมานอนเปลือยให้ผู้ชายด้วยกันมามองดูมาเล่นกับร่างกายเรา

                ผมเองก็ไม่ใช่เกย์ ไม่ได้ชอบผู้ชาย เอาจริงๆ เกิดมากูยังไม่เคยได้ชอบใครเล้ย อาภัพนักชีวิตกู

                มองการกระทำของพวกแฝดแล้วทำให้ผมเอะใจ ที่เขาดูไม่รังเกียจกับการได้เมียเป็นผู้ชาย คือ เขาเป็นเกย์ ใช่มั้ย

                หรือแค่เล่นสนุก เออ บางทีนี่ก็แค่เล่นสนุก ใช่ๆ (ปลอบใจตัวเอง)

                ผมแสร้งยิ้มกว้าง “ ผมว่าเลิกเล่นกันดีกว่านะครับ พวกพี่เลิกแกล้งผมได้แล้ว ”

                สองแฝดขมวดคิ้วมุ่ยหน้ากว่าเดิมด้วยความหงุดหงิด ฟรานทำอะไรผิดดดด

                “ ยังคิดว่าแกล้งอีกเหรอ ” ท้องฟ้าว่าเบาๆ

                “ สงสัยต้องจัดสักสามรอบจะได้รู้ตัว ” ฟ้าครามว่าพลางแสยะยิ้มแล้วขึ้นคร่อมตัวผมทันที เบิกตาโพล่งสิครับรออะไร ยังไม่ทันได้ร้องก็โดนจูบอีก และจูบอีกจนผมแทบจะละลายไปกับเตียงแล้ว

                “ ฟรานครับ ยอมดีๆเถอะ ก่อนไอ้ครามจะเอาจริงนะครับ ” เสียงอบอุ่นกรอกข้างหูแล้วงับหูผมเล่น ไอ้พี่ฟ้าครามมันซุกไซ้คอผมแทะขบจนเจ็บ

                “ ผม ไม่ ”

                “ ฟราน พี่ให้โอกาสตอบอีกรอบ ” เสียงขุ่นของพี่ฟ้าครามว่าข้างหูอีกข้างแล้วไต่มือไปวนแถวๆท้องสะดือผม เลิ่กลั่กสิครับเสียงแปลบขึ้นมาเลย

                ขอเวลากูคิดหน่อยนะ เอาไงดี เอาไงไอ้ฟราน!

“ นับหนึ่งถึงสามเท่านั้นนะ ”

กูขอสามวัน!!

“ หนึ่ง ” มือเลื่อนลงไปอีกนิด

เดี๋ยวๆ รอก่อนสิว่ะ!!

“ สอง ”

มือพี่ท้องฟ้าเริ่มมาเขี่ยแถวๆอกให้สยิวเล่น

“ สะ... ”

“ เออ!! ยอมแล้ว! ” ผมตะโกนสุดเสียง “ เป็นก็เป็นครับ!!

จบด้วยเสียงหอบแฮ่กๆหลบตาสองหนุ่มหล่ออย่างไม่กล้าสู้หน้า บางทีพวกเขาอาจจะแค่แกล้งบังคับให้เขาพูดอะไรน่าอายออกมาแล้วสุดท้ายก็เฉลยว่าล้อเล่น แต่มันผ่านไปหลายนาทีแล้วก็ยังไม่มีการเฉลยอย่างที่คาดหวัง

ร่างของผมถูกดึงขึ้นอย่างทะนุถนอมโดยพี่ท้องฟ้า พี่แกหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมให้ผมอย่างเบามือ ตวัดคลุมไปด้านหน้าเพื่อให้ฟ้าครามถูกปมเชือก...

ผมนั่งสั่นอยู่บนตักพี่ท้องฟ้าไม่กล้าจะขยับแม้แต่น้อย...

                พอผูกให้เสร็จ ทั้งคู่ก็โน้มมาฟัดกับแก้มผมอีก ผมรู้ว่าแก้มผมนุ่มมาก แต่มันก็แก้มผู้ชายน่ะเว้ย

                “ ไหน บอกสิตอนนี้เราเป็นอะไรกับพวกพี่ ”

                “ เป็น... ”

                “ หืออ ”

                “ เป็นเมียพวกพี่ครับ ”

                ฟรานถูกบังคับอ่ะแม่!!

                หลังจากต่อล้อต่อเถียงอะไรก็ไม่ขึ้น ขึ้นอย่างเดียวคือ มันสองคนจะขึ้นคร่อมผมเนี่ย!

                กว่าพวกมันจะยอมปล่อยให้ผมไปอาบน้ำ ขอแบบอาบคนเดียวไม่ต้องการให้ใครมันร่วมอาบ เข้าห้องน้ำมาได้ก็ล็อกประตูทันที หอบหายใจปรับอารมณ์กับสติให้เข้าที่ ในมือผมมีผ้าขนหนูกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่...

                แล้วไหนชั้นในกูล่ะครับ!!

                นัยน์ตาผมกลอกกลิ้งไปมาอย่างคิดไม่ออก เอ๊ะ หรือว่า พี่เขาจะเอาชุดเราไปซัก ช่างเถอะ ตัวผมก็ไม่ได้มีอะไรน่ามองนักหรอก

                สะบัดความคิดทิ้งไปเหมือนทุกครั้งเพราะเป็นคนง่ายๆสบายๆไม่ค่อยจะคิดอะไรแบบนี้ไง แบบนี้ไงไอ้วินถึงด่าผมโง่ซื่อบื้อทุกวัน นี่ถ้ามันรู้ว่าเพื่อนมันได้เป็นเมียลูกพี่ลูกน้องเมียมัน มันจะฆ่าผมมั้ยวะ

                อาบน้ำไปด้วยสีหน้ากังวลยิ่งความเหนอะตรงหว่างขามันชี้ชัดเกินไป นี่กูเป็นเมียเขาจริงๆเหรอ กูไม่มีหน้มนมนะ หน้าอกก็แบนยิ่งกว่ากระดานโต้คลื่น พวกพี่แกเอาอะไรมาพิศวาสผมวะ

                อาบเพลินจนลืมเวลา...

                ก๊อกๆ

                เสียงเคาะประตูเอาซะกูแทบล้ม ตากลมผมหันไปจ้องประตูอย่างหวาดๆ มึงคงไม่คิดจะพังประตูเข้ามากันหรอกนะ เอ๊ะ หรือ มันจะไขกุญแจกันเข้ามาวะ ไม่ได้การ!

                “ ฟราน อาบเสร็จรึยังครับ ทำไมนานจัง ” กูไม่ได้พกนาฬิกากูไม่รู้เวลาเว้ย!

                ผมยื่นมือไปปิดฝักบัวแล้วถลาตัวไปคว้าขนหนูมาเช็ดตัวลวกๆ แล้วรีบสวมเสื้อที่มีอยู่ตัวเดียว กลั้นใจใส่ๆไปเพราะส่วนสูงที่ได้มาตรฐานของผมคือร้อยเจ็ดสิบนิดๆ ชายเสื้อเลยตกมาแค่ปิดแก้มก้นกับฟรานน้อยได้สักสามสี่เซนติเมตรได้ ไอ้ฟรานอยากเกิดมาเตี้ยทันทีเผื่อมันจะปิดอะไรได้มากกว่านี้

                “ ฟราน เป็นอะไรรึเปล่า ” เสียงเข้มหน้าประตูถามเพราะผมไม่ตอบ

                “ จะ จะเสร็จแล้วครับ ” ตอบไปส่งๆแล้วเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับ แหม กูนี่ก็ฉลาดจริงๆ ยกยิ้มให้ตัวเองอย่างน้อยมันก็มิดชิดขึ้นมาอีกหน่อย

                แล้วค่อยๆก้าวขาสั่นๆไปเปิดประตูก็พบกับใบหน้าคมคายยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งตึงนิดๆ มองต่ำลงมาที่ผมแล้วขมวดคิ้วนิดๆเหมือนผมทำอะไรผิด

                “ เอ่อ เสื้อผ้าผมอยู่ไหนครับ ” ใจกล้าปากสั่นถามไป

                “ อ่า... แย่จัง ลืมซักให้เลย ” พี่ท้องฟ้าครางเบาๆด้วยหน้าสำนึกผิดจนผมไปต่อไม่ถูก “ ฟรานไม่โกรธพี่นะครับ พอดีพี่รีบไปซื้อข้าวต้มมาให้ฟราน... ”

                นัยน์ตากลมผมมองสบตาอีกฝ่ายอย่างทึ่งๆ รู้สึกตัวเองผิดนิดๆที่คิดว่าอีกฝ่ายไม่ดี หรือจงใจให้ผมเปลือยวับๆแวมๆ

                “ ผมไม่โกรธครับ ลำบากพี่มากกว่า ” ผมทำหน้าหงอยๆ แล้วส่งเสียงแผ่ว “ ผมขอยืมกางเกงสักตัวได้มั้ยครับ คือ จะกลับหอ... ”

                “ ไม่ได้! ” เสียงทุ้มตะคอกกลับแทบจะทันทีแววตาขุ่นเคืองวาวขึ้นมาแล้วหายไปอย่างไว “ ฟรานยังไม่ค่อยแข็งแรงดี เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน เพราะงั้นอย่าเพิ่งกลับเลยนะ ”

                ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ โห คนดีเกิน ห่วงผมขนาดนี้เลยเหรอ พี่ท้องฟ้าดึงผ้าขนหนูจากมือผมแล้วเดินเอาไปตากริมระเบียง พอดีกับพี่ฟ้าครามที่ยกถาดอาหารเช้าเข้ามาพอดี...

                “ สบายตัวขึ้นมั้ยฟราน ” เสียงนุ่มทักทายก่อนจะเดินเอาถาดไปวางตรงโต๊ะกระจกแล้ววางชามข้าวต้มอุ่นร้อนควันขึ้นอย่างระวัง “ เดี๋ยวพี่ชงโกโก้ร้อนให้นะ จะได้อารมณ์ดีขึ้น ”

                พี่ฟ้าครามเดินเข้ามาลูบหน้าผมแล้วกดระหว่างหน้าผากให้คลายปมคิ้วยุ่งๆ ก่อนเฮียแกจะระบายยิ้มอ่อนโยนให้แล้วผละไป ไม่ลืมหันไปถามน้องชาย “ มึงเอาไร ”

                “ กาแฟร้อน เข้มๆ ” ท้องฟ้าตอบแล้วประคองผมเดินไปนั่งที่โซฟาประหนึ่งผมคล้ายคนท้องจะคลอดต้องได้รับการดูแลที่แสนดี

                ตอนแรกก็ยังหวาดหวั่นอยู่บ้างแต่พอเขามาทำดีซะคนโลกสวยใจอ่อนอย่างไอ้ฟรานก็ละลายยิ่งกว่าเนยโดนไฟ ลองคิดดูสิ หนุ่มหล่อเหี้ยๆสองคนกำลังดูแลเอาใจใส่ผม ที่หน้าตาเปรียบได้เป็นลูกเป็ดขี้เหร่หน้าตายังไม่ได้ครึ่งเล็บขบเฮียแกเลยมั้ง

                “ รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นหมด ” สะโพกหย่อนแตะโซฟาปุ๊บเสียงผู้ใหญ่สั่งมาทันที ผม ยื่นมือไปประคองชามตัวเองแล้วกินเงียบๆ ส่วนพี่ท้องฟ้าที่นั่งข้างๆก็มองผมไปแล้วเริ่มลงมือกินของตัวเองบ้าง

                ไม่นานพี่ฟ้าครามก็กลับมาพร้อมแก้วสามใบ กาแฟของพวกเขากับโกโก้ร้อนของผม...

                “ กินให้มันเยอะๆ ผอมหมดแล้ว ” ฟ้าครามว่าแล้วจิ้มที่แขนของผมที่ไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อ ส่วนหนึ่งคือไม่ออกกำลังกายนั่นเอง “ เวลากอดแล้วมันแข็งทื่อ ”

                “ ก็ไม่ได้ขอให้กอดนี่ครับ ” ผมว่าเบาๆไปตามเนื้อผ้า “ อยากได้นิ่มๆก็ไปหาผู้หญิงสิครับ ”

                กูจะได้เป็นอิสระครับ

                “ ทำไม หึงเหรอ ”ท้องฟ้าอมยิ้มกระแซะตัวผมไปด้วย

                ตักข้าวต้มเข้าปากแล้วส่ายหน้า “ ไม่ครับ หึงมันไร้สาระ ” เนื่องจากประสบการณ์โชกโชนเหลือเกินไม่รู้ด้วยซ้ำอะไรเรียกว่าหึง

                สองแฝดหน้าเสียไปครู่ก่อนจะยิ้มใหม่ราวกับไม่ได้ยินที่ผมพูด

                “ หึงไร้สาระตรงไหน ถ้าฟรานหึง คงน่ารักน่าดู ” ฟ้าครามว่าอย่างลุ้นและแววตาก็ดูเหมือนจะกำลังวางแผนชั่วอยู่

                ส่ายหน้าแล้วยกโกโก้ร้อนดื่ม “ ถ้าผู้หญิงทำก็น่าจะน่ารักอยู่ครับ ”

                “ ฟรานชอบผู้หญิงนักรึไง ” พี่ฟ้าครามทำหน้าเซ็งเพราะผมเอาแต่พูดถึงผู้หญิง ก็มันจริงนี่ครับ ผมไม่รู้ว่าชอบผู้หญิงรึเปล่า ไม่รู้ว่าชอบผู้ชายรึเปล่า ดีไม่ดี ผมชอบกระเทยด้วย มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก ถ้ามันจะชอบก็ชอบ ไม่ว่าจะเพศไหน คิดงี้มาตลอด

                สุดท้าย...หญิงไม่แล ชายส่ายหน้า...กูนั่งบนคานทอง ฮึก

                ไม่สิ ตอนนี้ลงคานมาแล้ว ผัวสองด้วยครับ (อวดหน่อย เผื่อจะไม่ได้อวดอีก)

                “ เปล่าครับ ” ตอบไปพลางดูปฏิกิริยาทั้งคู่ที่ดูพอใจในคำตอบพอสมควร “ ผมจะกลับได้ตอนไหนครับ ”

                ฟ้าครามหน้าเจื่อน “ ทำไม? ฟรานเกลียดพี่ อยากไปให้พ้นหน้า?  ”

                รีบวางถ้วยข้าวต้มในมือแล้วโบกมือปฏิเสธทันที “ ใครจะเกลียดพี่กันครับ บ้ารึเปล่า ”

                “ งั้นก็มาอยู่ด้วยกันสิ ”

                “ ห๊ะ! ” สำลักโกโก้เลยทีเดียวเมื่อเจอคำชวนที่โพล่งขึ้นมาดื้อๆไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า

                ท้องฟ้าอธิบายช้าๆ “ ก็เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว จะอยู่แยกกันทำไม ”

                ฟ้าครามย้ำ “ เย็นนี้ไปขนส่งมาอยู่กับพวกพี่เลยนะฟราน ”

                เบิกตาโพล่ง “ ไม่ได้ครับ มันไกลจากมหาลัย ผมว่าให้ผมอยู่ที่หอ... ”

                “ อยู่หอคนเดียว แล้วทิ้งพวกพี่สองคนให้นั่งเหงาได้ลงคอเหรอฟราน ” ท้องฟ้ายิ้มเศร้าให้ผม “ ฟรานอยู่หอ แล้วแบบนี้พี่คงคิดถึงแย่ งานพี่ก็ไม่ได้น้อย ”

                ผมสะอึกพูดไม่ออก...

                “ เฉพาะนั้นย้ายมาอยู่กับพวกพี่แต่โดยดีเถอะครับ ” มีใครเคยบอกมั้ยว่าพี่ฟ้าครามพูดขอร้องคนอื่นได้เหมือนขู่กรรโชกทรัพย์ไม่มีผิด

                “ มันก็ยังไกลจาก... ”

                “ พี่มีรถ ” ท้องฟ้าแทรก

                “ เดี๋ยวไปส่ง ” ฟ้าครามต่อ “ ทุกวัน ”

                “ แต่พวกพี่งานเยอะไม่ใช่เหรอครับ ”

                “ ช่างหัวงานสิ เมียสำคัญกว่า ” ฟ้าครามว่าพลางไหวไหล่ไม่แคร์เท่าไหร่พาให้หน้าผมร้อนขึ้นมานิดๆ “ สรุปคือ พวกพี่จะไปรับไปส่งฟรานทุกวัน ประกันเลยว่าจะไม่พาฟรานไปเข้าเรียนสายครับ ”

                “ แต่ผม ” กูยังอยากได้อิสระเว้ยเฮ้ย

                “ ไม่มีแต่ทั้งนั้นครับฟราน เป็นเมียต้องหัดฟังคำพูดของผัวนะรู้มั้ย ” ท้องฟ้าดุผมเบาๆเป็นเชิงปรามให้หยุดดื้อ

                ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เพราะผมรักอิสระโคตรๆพอมาถูกจับมัดติดกับสถานะแบบนี้แล้วมันขัดใจพอสมควร ถามว่าจะทำอะไรได้ก็นอกจากพยักหน้าไปกึ่งยอมกึ่งไม่เต็มใจ

                “ ดีมากครับฟราน เป็นเด็กดีของพวกพี่นะ ”

                ทั้งสองพอใจกับคำตอบของผมเป็นที่สุดหลังจากกันก็จูบขมับผมเป็นการให้รางวัล ผมนิ่งไปนิดก่อนจะกลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอไปแล้วยิ้มให้พวกพี่เขา

                “ ผมจะเป็นเด็กดีให้พวกพี่ ”

                “ ... ”

                “ เพราะงั้นพวกพี่ก็ต้องเป็นเด็กดีของผมด้วยแล้วกันนะครับ ”

                ผมยิ้มหวานให้ทั้งคู่อย่างใสซื่อ ไม่ได้สนใจใบหน้าเหวอๆของแฝดสักเท่าไหร่ ก็แฟร์ๆไง คนละครึ่งทาง ผมเป็นเด็กดีให้พวกเขา พวกเขาก็ต้องเป็นเด็กดีพี่ที่ดีผัวที่ดีของผม ผมว่าแบบนี้มันก็ถูกต้องแล้วเนอะ เดี๋ยวค่อยโทรไปปรึกษาพี่สาวก่อนว่าที่คิดอยู่มันถูกมั้ย พี่สาวผมเธอเป็นสาววายชนิดที่เล็งผู้ชายเล็งเพื่อนตัวเองมาให้ผมหลายรอบแล้ว แต่ก็ไม่รอดสักรอบ เพราะผมเอ๋อไง นิสัยก็แปลกๆ ใครจะชอบ หน้าตาไม่ได้น่ารักด้วย แถมเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง

 ว่าแล้วก็อิจฉาพี่สาวฝาแฝดชะมัด หล่อนหน้าสวยแบบสาวฝรั่งเศสเลย ส่วนผมก็เศษฝรั่งที่เหลือยังดีที่โชคเข้าข้างให้ผิวกับตากลมโตจากแม่ ผมชอบว่าตัวเองไม่ดี แต่พี่บอกว่าแกโมเอะมาก ไม่รู้ตัวรึไง ผมก็เอ๋ออีกสิ มองกระจกแล้วยังหาความโมเอะไม่เจอ เจอแต่หน้าธรรมดาๆ

                “ พวกพี่อิ่มแล้วใช่มั้ยครับ เดี๋ยวผมเอาจานไปล้างให้ครับ ”

                ไหนๆก็เป็นเมียแล้ว ทำหน้าที่ฐานะเมียหน่อยแล้วกัน 

 




------

ต้องเชื่อฟังเมียนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #10031 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 12:21
    ได้แบบงงๆเอ๋อๆฉบับฟรานซิส. แอบโมโห2แฝดนิดๆแต่เมื่อฟรานโอก็เบาใจหน่อยหวังว่าคงไม่ทำร้ายจิตใจฟรานน่ะ
    #10031
    0
  2. #9965 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:42
    ไอแฝดฟ้าบ้าเอ้ยยย ใยเธอจึงมัดมือชกน้องฟรานแบยเน้!!!
    #9965
    0
  3. #9841 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 22:03

    ฟรานฟาด2เลยเหรอ โอะ ยอดๆๆๆ
    #9841
    0
  4. #9615 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:07
    5555
    สงสัยแฝดจะไม่รอดดดดดด
    จะรอชมนะจ้า อิอิอิ
    #9615
    0
  5. #9575 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 05:48
    รวบหัวรวบหางจริงๆ
    #9575
    0
  6. #9526 Sadoria Dorn (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 20:23
    ฟรานใสซื่อ(บื้อ)มาก 555
    #9526
    0
  7. #9365 Vinega_13xz (@Vinega_13xz) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 16:33
    อยากให้ฟรานเมาอ่ะ!!
    #9365
    0
  8. #9281 MonKyMind (@MonKyMind) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:15
    ต้องเชื่อเมียนะรู้ไหม
    #9281
    0
  9. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:47
    เราก็งงๆ 55 ฟรานเธอหนักมาก แต่ก็แอบร้านลึกนะ55 จัดไปให้เสือหงอยเลยค่าา อิอิ
    #9214
    0
  10. #8986 Papaya80 (@Papaya80) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 12:43
    ได้สามีมาแบบงง
    #8986
    0
  11. #8708 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 18:09
    แฝดงูต้องเป็นผัวที่ดีของน้องฟรานนะจ้าสา
    #8708
    0
  12. #8680 Just Right (@kae-7-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 11:26
    คำที่ต้องแก้ไขนะคะ^^
    ฟรานต้องขนส่ง=ขนของ
    เฉพาะนั้น=เพราะฉะนั้น
    #8680
    0
  13. #8659 harmin (@harmin) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:45
    เป็นเด็กดีเเละผัวที่ดีของน้องฟรานนะคะพี่ๆ
    #8659
    0
  14. #8644 engupidd (@engupidd) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:29
    สู้เขานะฟรานฟราน
    #8644
    0
  15. #8643 insinsutee (@insinsutee) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 16:48
    ทีมนี้ตลกดี
    #8643
    0
  16. #8639 kunkd (@kunkd) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 14:02
    น้องฟรานไม่ได้เล่นๆๆๆน่ะพี่ฝาแฝด อิอิ
    #8639
    0
  17. #8637 WilawanTothiab (@WilawanTothiab) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:56
    เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือฟ้าทั้งสองยังมีกวางน้อยย่างน้องฟราน 5555
    #8637
    0
  18. วันที่ 14 มกราคม 2561 / 11:34
    อาจจะได้เห็นพ่อบ้านใจกล้า
    #8632
    0
  19. #8629 Bb_JiN (@bb527) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:57
    ฟรานน่ารักมากเลยอ่ะ
    #8629
    0
  20. #8627 Austin's Lady (@jackys-lady) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:34
    อยากเห็นกวางน้อยอยู่เหลือฟ้าาาาา~
    #8627
    0
  21. #8624 Midnight2602 (@enjoy262) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:05
    เข้าสมาคมเกียมัวล่วงหน้าเลยค่ะ
    #8624
    0
  22. #8621 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:15
    ถ้าทำฟรานเจ็บขออย่าให้ฟรานให้อภัยง่ายๆล่ะ เอาให้หรักเอาให้จุก
    #8621
    0
  23. #8619 MoMo86_BI96 (@MoMo86_BI96) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 23:16
    ฟรานน้อยยยยย ช่างอ่อนต่อโลกของแฝดเหลือเกินฮ่าๆๆ เป็นเด็กดีของฟรานด้วยนะแฝด
    #8619
    0
  24. #8614 quasine (@quasine) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 21:45
    แค่คิดว่าเดี๋ยวน้องฟรานต้องเจ็บก็อยากจะกระโดดถีบไอแฝด ฮืออออออ
    #8614
    0
  25. #8595 WilawanTothiab (@WilawanTothiab) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:21
    ฟรานงื้อสงสารน้อง
    #8595
    0