[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,140 Views

  • 10,183 Comments

  • 29,990 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,581

    Overall
    969,140

ตอนที่ 43 : แฝดฟราน 6 ตอน เหยื่อซื่อๆก็หยุดเสือได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    19 ม.ค. 61

 

บทที่ 6  เหยื่อซื่อๆก็หยุดเสือได้



 

                “ ทำไมเสื้อผ้ามันเยอะขนาดนี้นะ ”


                ผมพึมพำบ่นเบาๆพลางแยกผ้าเป็นสองตะกร้าเป็นผ้าขาวกับผ้าสี เริ่มซักของพี่ฟ้าครามก่อน ขืนสักรวมกันได้ตีกันตายพอดี ไซส์เอยสีเอยแม่งเหมือนกันอย่างกับแกะแล้วไอ้ฟรานจะรู้มั้ยอันไหนของใคร

                เลือกซักทีละคนดีกว่าจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง

                ถามว่าทำไมถึงมาซักผ้า...


                ว่างครับ


                หลังจากทำกับข้าวง่ายๆกินไปแล้วก็ไม่มีอะไรทำสักเท่าไร เลยหางานบ้านทำฆ่าเวลาเล่น ซึ่งบอกเลยว่าบ้านรกมาก เห็นดูเรียบๆแต่พวกพี่แกเอาไปซุกๆกลบๆเต็มไปหมด


                “ หือ... ลิปสติกเหรอ ” 


                    ผมขมวดคิ้วนิดๆมองสีลิปสติกสีแดงจัดจ้านบนหน้าอกเสื้อสีฟ้าอ่อน

                พ่นลมหายใจทิ้งแล้วคว้าน้ำยาซักผ้าเดินเข้าห้องน้ำพร้อมด้วยเสื้อเปื้อนลิปสติก หยุดยืนหน้ากระจกเปิดก๊อกอ่างล้างหน้าแล้วเอาเสื้อรองให้ชุ่มน้ำ

                ผมว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันนะ พี่ท้องฟ้า


                “ พวกพี่เขาจะรู้มั้ยว่าลิปสติกมันซักออกยาก ยิ่งเดี๋ยวนี้แม่งออกลิปห่าอะไรไม่รู้ติดทนนานเหมือนสีทาบ้าน ” ผมบ่นอย่างหงุดหงิดไม่ชอบใจ “ เสื้อแบรนด์ด้วย เสียดายมั้ยฮะ ”


                ว่าแล้วก็เอาน้ำยาซักผ้าราดแล้วขยี้ตรงที่เปื้อนอย่างแรงเพื่อให้เสื้อสะอาด ไม่เอาไหนเลยทำยังไงให้เปื้อนได้นะ

                “ อย่างน้อยก็ไม่ใช่เสื้อเชิ้ตขาว ” ส่ายหน้ามองผลงานอย่างพอใจ “ วู้ เก่งเหมือนกันนะเรา ซักซะเกลี้ยงเลย ”

                จุดยิ้มชื่นชมฝีมือตัวเองจนเป็นที่พึงพอใจแล้วก็เอาเสื้อกลับไปโยนใส่ถังจากนั้นก็ตรวจดูตัวอื่นว่ามีเปื้อนลิปสติกอีกมั้ย

                อือหือ... แค่ลิปสติกคงน้อยไป

“ อายแชร์โดว์ บรัชออน แป้งฝุ่น ” ถอนหายใจมองกองเสื้อเจ้าปัญหา “ ผู้หญิงเขาเห็นเสื้อพวกพี่เป็นทิชชูเช็ดเครื่องสำอางรึไง ”

อยากบอกว่า...เห็นใจคนซักบ้าง! ถ้าปล่อยผ่านซักปกติมันก็จะยังทิ้งคราบแล้วทำให้สีเสื้อด่างไม่สวย ไอ้ผมเป็นโรคจิตด้านแฟชั่นด้วย

เอ่อ... อย่ามองว่าผมเหมือนพี่ปาย พี่สายรหัสของน้ำอุ่นเชียวนะ ผมมีแฟชั่นปกติ และก็รักดูแลเสื้อผ้าให้ดูดีตลอดเวลา เห็นเปื้อนแบบนี้แล้วมันขัดใจ

                สรุปว่าผมใช้เวลาซักผ้าตากผ้าไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม จะว่าไปดูจากรอยพวกนี้แล้วก็หน้าแดงเมื่อคิดถึงที่มาที่ไปของพวกมัน

                คงร้อนแรงไม่น้อย... “ เฮ้อ แล้วเขามาติดใจอะไรกับเราวะ ” คิดแล้วก็สงสัย

                “ หน้าอกก็ไม่มี มีไข่เหมือนกันพวกเขาอีก ” หัวเราะนิดๆ

                ผมก็ไม่มีปัญหาในเรื่องเพศเดียวกันหรอกนะครับ ผมเติบโตในญี่ปุ่นประเทศที่มีสื่อเรื่องเพศเยอะแยะ แถมเพศเดียวกันก็เกลื่อนแผงหนังสือ มันไม่ได้ให้ความรู้สึกแปลกอะไร จะรักจะชอบใครก็ตามใจ ผมคงรักที่ตัวตนเขาไม่ใช่เพศ

                แล้วไหนจะพี่สาวตัวเองที่เป็นสาววายพาเพื่อนผู้ชายรวมถึงน้องชายตัวเองชิบหายวายป่วงกับการจับคู่จับจิ้นไม่เลือกหน้าเลย

                สรุปคือการที่ผมมีแฟนเป็นผู้ชายไม่ได้ตกใจอะไร แต่ที่ตกคือ...กูเสือกมีสองคนไง แถมหล่อลากกระชากไต และได้มาแบบงงๆ


                รู้ตัวอีกทีกูนั้นก็หอบเสื้อผ้ามาอยู่บ้านเขาแล้ว


                ทำไมใจง่าย


                “ พี่รู้มันจะบ่นหรือมันจะดีใจปิดซอยเลี้ยงวะ ” มองโทรศัพท์แล้วลังเลนิดหน่อย “ เอาจริงบอกไอ้วินพ่อแสนดีก่อนดีกว่า ...หูชาแน่กู ”

                กำลังจะกดโทรแต่ดันมาสายอื่นเข้าซะก่อน

                แต่เห็นชื่อแล้วก็อยากปิดเครื่องหนีแต่คงไม่ทันแล้ว

                “...ครับพี่ ”

                ( ตายโหงแล้วเหรอ รับสายช้าขนาดนี้ลูกค้าร้านกูหายหมดแล้ว! รีบมาเลี้ยงข้าว แต่มึงไปทำเอง กูให้ฟรีวัตถุดิบ )


                ...บริการดีมากเลยครับ ซึ้ง


                ยกออกห่างจากหูแทบไม่ทัน ถอนหายใจแล้วมองนาฬิกาบนผนัง “ พี่โทรมาอะไรดึกๆ ”

                ( ดึกบ้านมึงสิ เพิ่งหนึ่งทุ่ม! ) เสียงโหดทุ้มปลายสายยังคงกระแทกใส่ไม่หยุด ( วันนี้มาหากูด้วย คนขาด! )

                “ ไม่เอา ”

                ( โอเค ตกลง อีกสิบนาทีเจอกัน )

                ติ๊ด!

                “ สิบนาที ให้กูเหาะไปรึไงพี่มึง ”

                ยังคงเป็นพี่รหัสเผด็จการไม่เปลี่ยน เรียกใช้งานฟรีตลอด ไม่เคยจะได้รับเงินสักแดง พนักงานประจำลางานทีไรคิดถึงกูตลอดแต่เวลาปกติหายหัว

                “ ไอ้วินบอกพรุ่งนี้แล้วกัน ” ตัดสินใจได้แล้วก็เดินเข้าห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดแล้วก็นึกได้ “ แล้วต้องโทรบอกพวกพี่เขาก่อนมั้ยนะ ”

                ปกติไปไหนมาไหนไม่เคยต้องรายงานใคร แต่นี่เป็นเอ่อแฟนกันก็คงต้องบอกล่ะมั้ง เห็นเพื่อนผู้หญิงบอกต้องรายงานเวลาออกไปไหนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วง

                เอาเป็นว่าโทรแล้วกัน...แต่ไร้คนรับสาย

                “ สงสัยปิดเสียงมั้ง คุยงานนี่เนอะ ” ยิ้มให้เล็กน้อย ขยันดีจัง ไว้พรุ่งนี้เช้าจะทำอาหารที่ชอบให้แล้วกัน “ ทิ้งข้อความไว้เลิกงานเมื่อไหร่ก็คงเห็น ”

                ใช้เวลาไม่นานนักก็แต่งตัวเรียบร้อย ผมเห็นกระเป๋าถือแล้วเดินออกทางหลังบ้านไปถนนสายหลักหารถแท็กซี่สักคันไปร้านพี่รหัสจอมเผด็จการ

                “ ไปไหนครับ ”


                “ ผับ T ครับ ”




--------------------------


 

 

                “ไอ้น้องฟรานนนน สุดที่รักมาแล้ว ”

                ก้าวเข้าห้องพักพนักงานปุ๊บร่างสูงใหญ่เป็นเปรตของเพื่อนพี่รหัสผมมันก็โถมเข้ามากอดแน่นเป็นการทักทายที่พนักงานทุกคนในนี้ชินแล้ว จริงๆไอ้พี่ชิวมันก็กอดลวนลามทุกคนนั่นแหละครับ

                ผมถอนหายใจแล้วแกะมือปลาหมึกของพี่มันออก “ กับน้องนุ่ง พี่ก็ละเว้นหน่อยเถอะ ”

                “ น้องฟรานว่ามึงมันหื่นไม่เลือกว่ะ ” แล้วตัวผมก็ถูกดึงไปอยู่ในอ้อมแขนอีกคน

                ผมเอี้ยวคอมองคนข้างหลังเห็นว่าเป็นหุ้นส่วนร้านหรือก็เพื่อนไอ้พี่ปกนั่นเอง

                “ กูว่าพวกมึงทั้งคู่นั้นแหละ เลิกลวนลามน้องกูได้แล้ว ” สุดท้ายพี่รหัสปากหมาของผมก็เดินส่ายหน้าเข้ามาดึงคอเสื้อผมแล้วหิ้วไปโยนใส่ห้องแต่งตัว “ มึงนี่ก็นะ ยืนนิ่งให้พวกมันลวนลามอยู่ได้ หวงตัวหน่อย เบื่อจริงๆต้องดูแลตลอด ”


ผัวะ!


  “ เจ็บนะ พี่ราม! ” ผมเบ้ปากด้วยความเจ็บแล้วทำหน้าโมโหใส่ “ แล้วพี่ดูแลผมตอนไหน ”

                “ ไอ้นี่ เถียงเหรอ! เดี๋ยวพ่อไม่ให้ค่าขนมหรอก ”

                ยิ่งหน้างอ “ พี่ไม่เคยให้ผมอยู่แล้วครับ ”

                “ โอ๊ะโอ มีคนหน้าแหกว่ะ ” พี่ปกเอ่ยแซวก่อนจะหันมายิ้มให้ผม “ วันนี้พี่นั่งเฝ้าเราแล้วกัน เรามาทีไร ร้านแทบพัง... แล้วมึงก็ยังให้น้องมันมาอีกนะ ”

                “ มันทำเงินให้ร้านกูมั้ยล่ะ ” หน้าเลือด

                ผมปล่อยให้พวกพี่เขาเถียงกันไปตามปกติเช่นทุกครั้งที่ผมมาร้านทำหน้าที่บาเทนเดอร์แทนพนักงานประจำ ผมก็ไม่ค่อยรู้หรออกว่าทำเงินให้ร้านมากแค่ไหน รู้แค่ถ้าวันไหนผมมา ลูกค้าก็เกือบจะวางมวยกันหลายยก

                บ้าปะ ทะเลาะกันแย่งเหล้า... ผมล่ะกลุ้มจิตกลุ้มใจ

                หลังเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็เดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่ทำงานตัวเอง ซึ่งมีพี่ปกนั่งอยู่ก่อนแล้ว ผับนี้มีหุ้นส่วนสามคนคือพี่ราม พี่ปกและพี่ชิวร่วมกันลงขันทำร้านมาตั้งแต่ปีสอง เพราะพวกเขามีฐานะปานกลางต้องหาเงินส่งตัวเอง แต่อยากบอกว่าเงินลงทุนทำร้านแม่ง...กู้ผมเนี่ย


                ...กู้แล้ว คืนแล้ว...

     และไม่มีดอกเบี้ยให้อีก เลวมากพี่รหัสกู       

                แล้วยังจะมาใช้ผมทำงานฟรีๆอีก


                บ่นไปได้ไม่เท่าไหร่ขาเที่ยวประจำก็เริ่มไล่มาแล้ว... มึงเที่ยวทุกวันไม่เบื่อกันบ้างเหรอ

                “ ว้าว ลัคกี้! วันนี้คนน่ารักมาด้วยเหรอ ”

                ...กู หล่อ ครับ

                กัดฟันยิ้ม “ ครับ ” ไม่มามึงจะเห็นมั้ย

                เคมี...ผู้ชายคนนี้เป็นขาประจำที่ตามตื๊อตามจีบผมมาสี่เดือนแล้ว ผมมากี่ครั้งก็เจอมัน และมันก็มานั่งมาสั่งเครื่องดื่มนั่งแหมะจนร้านปิด...

                ผมรู้ตัวว่าตัวเองมีหน้าที่ค่อนข้างหวานเหมือนตุ๊กตา ด้วยความที่เป็นลูกครึ่งลูกผสมไทยญี่ปุ่นฝรั่งเศสตะวันตกตะวันออกยำรวมมิตรกัน ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ จริงๆคืออยากเป็นแบบพี่ชายที่ได้ความฝรั่งจ๋า สูงยาวเข่าดีหุ่นมาดแมนดูสมชาย ไม่ใช่เตี้ยเป็นหลักกิโลแบบผม คิดแล้วเจ็บใจ

                รู้งี้ตอนแรกกินนมเยอะๆก็ดี

                “ ขอออนเดอะร็อคหน่อยครับ คนสวย ” มาอีกหนึ่ง คนแรกมากูก็เพลียแล้ว มึงก็มาเหรอ

                ผมยิ้มรับแล้วหันไปหาเคมี ลูกค้าที่มาคนแรกก็เห็นว่าในมือยังมีเครื่องดื่มอยู่เลยไปทำออนเดอะร็อคให้ก่อน

                “ เมื่อไหร่ฟรานจะคุยกับพี่เกินห้าประโยคสักที ” พี่ศิลาถอนหายใจทิ้งทำหน้าน้อยใจใส่ผม ซึ่งผมก็ตอบรับไปเพียง...

                ...ยิ้ม... และก้มหน้าทำเครื่องดื่มต่อ

                “ เขาไม่อยากคุยด้วย ก็ยังหน้าด้านเนอะคนเรา ” ไอ้เคมี มึงแดะเงียบๆจะตายมั้ย

                อีกคนมีหรือจะยอม “ แล้วไอ้คนนั่งเฝ้ายันผับปิด ได้คุยกี่ประโยค ห้าประโยคเหมือนกูนั่นแหละ ”

                “ มึง!

                “ โธ่ พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ ”

                ผมส่ายหัวอย่างอ่อนใจก่อนจะวางแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า “ ออนเดอะร็อคครับ ”

                “ ช่วงนี้ทำไมไม่ค่อยมาร้านเลย ”

                “ ไม่ใช่พนักงานประจำครับ ” ตามไปตามปกติแล้วเช็ดแก้วไปพลางๆ

                “ ต้องจ้างเท่าไหร่ถึงมาทำงานประจำครับน้องฟราน ” คำถามนี้อีกแล้ว “ อยากเจอทุกวัน ”

                “ รวยแล้วครับ ” จบมั้ย จบเถอะ กูตอบซ้ำกันทุกครั้งที่มึงถามนะพี่

                ไอ้เคมีก็เอาแต่ขำหน้าดำหน้าแดง “ มึงเบื่อปะ มากี่ครั้ง ถามกี่คำถาม ก็ได้คำตอบแบบก๊อปปี้วางตลอด ”

                “ หุบปาก ไอ้เวร ” เหมือนจะน้อยใจเลยลุกจากเก้าอี้แล้วเดินกลับโต๊ะตัวเอง

                เฮ้อ ไปสักที...

                “ ฟรานครับ ขอบลูสกายหน่อย ”

                พยักหน้าหงึกๆ “ เดี๋ยวก็เมา ” มันเป็นเครื่องดื่มสูตรพิเศษ ยิ่งแรงรสชาติยิ่งกลมกล่อม แต่ว่า...ไม่เคยมีใครกินบลูสกายต้นตำรับจริงได้หรอก ก็กินแค่จิบเดียวก็สลบแล้ว

                ผมเลยต้องลดแอลกอฮอล์ลง ถามว่ามีใครที่กินแล้วยังมีชีวิตได้ก็ผมนี่แหละ คิดสูตรเองก็ต้องกินได้ เอาจริงๆ ผมมันคอทองแดง กินเท่าไหร่แรงแค่ไหนก็ไม่เมา

                “ เมาแล้วก็พากลับด้วยนะ ” ขยิบตาส่งจูบมาอีก

                ผมยิ้มนิดแล้วตอบไป “ นอนหน้าร้านไปเถอะครับ ”

                “ ใจร้ายยยย ” มุ่ยปากลงแล้วรับแก้วบลูสกายไป จากนั้นก็ขอตัวไปหาเพื่อนก่อนออกมาหาผมนานเดี่ยวเพื่อนคิดว่าโดนฉุด

                คือมึงน่าจะไปฉุดเขามากกว่านะ

                ได้อยู่แบบสงบสักที... เหรอ

“ คนจีบเยอะจริงๆ แล้วแบบนี้จะมีโอกาสที่น้องฟรานจะรับรักพี่บ้างมั้ย ” เสียงเศ้ราๆจากพี่ปกที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ตลอดก็เอ่ยเล่นเอ่ยแซวประจำ

“ รับตีนกูก่อนมั้ย ” เสียงโฉดของพี่รหัสโฉดนั่นเอง 

“ มึงอีกแหละแล้วไอ้ราม ให้กูเต๊าะน้องสักห้านาทีจะตายมั้ย ” เบะปากงอนเพื่อนแล้วมาฟ้องผม เออ... ผมคงด่าพี่รหัสตัวเองได้เนอะ “ ดูพี่รหัสเราสิ โหดร้าย หวงก้าง ”

“ ก็ดูหนังหน้ามันสิ เผลอแปปหมาได้ลากไปแดกและกูก็จะโดนพี่สาวมันตามเผาบ้านพอดี ” ลืมบอกไปว่าน้องชายของพี่รามมันก็แฟนพี่สาวฝาแฝดของผม

ง่ายๆคือ ผมกับไอ้พี่รามก็นับเป็นครอบครัวได้ล่ะ... หากพี่สาวผมแต่งงานกับน้องพี่แกน่ะนะ ผมก็เชียร์ว่าที่พี่เขยนะ นิสัยดีงามพระรามเก้ามากต่างกับพี่รามชิบหาย

สาบานสิว่าพ่อแม่เดียวกัน

“ เฮ้อ โชคร้ายของมึงจริง มีน้องรหัสหน้าตาน่าลากเอง ”

“ พี่ปกครับ... ” กดเสียงต่ำบ่งบอกว่าไม่ชอบ

อีกฝ่ายเลยจำต้องยกมือยอมแพ้ “ ล้อเล่นน่าฟราน จริงจังไปได้ ”

“ ก็ไม่ได้โกรธครับ แค่ไม่ชอบนิดๆ ” ยิ้มให้อย่างเช่นเคยแล้วหันไปชงเหล้าให้สาวนางหนึ่ง

“ อย่าให้ฟรานโกรธเลย  สามเดือนไม่คุยกับกูสักประโยค แค่กูล้อทรงผมมัน ” เป็นประสบการณ์ที่น่าชื่นชมนะครับพี่ราม “ กูไปทำบัญชีต่อแล้ว มึงเฝ้าไอ้ฟรานไป ”

“ เฝ้าเวรยามน้องมันขนาดนี้ มึงเลิกใช้น้องมาทำงานเถอะ ลำบากกูอ่อยเหยื่อมาก ” พี่ปกบ่นเช่นทุกครั้งที่ผมมาและต้องมานั่งเฝ้าผมจนผับปิดเพื่อกันไม่ให้ลูกค้ามายุ่งย่ามกับผมมากไป

“ พี่ไปหาเหยื่อก็ได้นะ ” ว่าไปอย่างจริงใจ “ ผมอยู่ได้ ”

“ ไม่เอา ไม่อยากโดนไอ้รามบ่น ” งั้นมึงนั่งต่อไปครับ

เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะ ผมแอบเช็กโทรศัพท์เรื่อยๆก็ยังคงไม่มีการตอบกลับจากพวกพี่แฝดเลย... แอบรู้สึกหน่ายๆ นอยด์ยังไงไม่รู้สิ

“ ถอนหายใจบ่อยไปแล้วนะ ” เสียงพี่ปกว่าขึ้นเรียกความสนใจจากผมที่กำลังมองโทรศัพท์อยู่ ตาเหล่มองโทรศัพท์แล้วยิ้ม “ อะไร... แอบมีแฟนเหรอ ”

“ ครับ ” พยักหน้ารับ

“ ฮะ จริงดิ!!! ” จากยิ้มเล่นๆกลายเป็นตกใจสุดขีด “ ล้อเล่นปะเนี่ย!!

“ แล้วหน้าผมเหมือนคนล้อเล่นเหรอพี่ ”

พี่ปกย่นคิ้วนิดมองอย่างสงสัย “ ทะเลาะอะไรมารึเปล่า เสียงหงุดหงิดมาเลย ”

“...เปล่าสักหน่อย ” ผมปรับตัวอย่างรวดเร็วแล้วเก็บโทรศัพท์ไป

แค่พวกพี่เขาไม่ตอบเท่านั้นเอง ไม่ได้ทะเลาะสักหน่อย

“ ไอ้รามรู้ยัง ”


จะรู้ได้ไง เพิ่งมีแฟนได้ไม่ถึงสองวัน

ผมยังงง ไปพลาดท่ากับพวกพี่เขาได้ยังไง

แต่ก็นะ ผมได้เขาแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบ... จริงๆพวกพี่เขาต้องรับผิดชอบผมรึเปล่าวะ

แต่สงสัยอีกเรื่อง ...ทำไมผมไม่เจ็บก้นหรือสะโพกเลยวะ

ครั้งแรกต้องเจ็บมากไม่ใช่รึไง

หรือพวกพี่เขาเล็ก ...ยังไม่เคยเห็น ตอบไม่ได้ครับ

เดี๋ยว...ทำไมเรื่องมันต่ำตมเรื่อยๆ หยุดๆๆ


“ ยังไม่ได้บอก ” 

ถ้าบอกไปจะมีคนตายมั้ย แค่นี้ก็ไม่รู้จะบอกไอ้วินยังไงแล้ว จะบอกว่าเออ เพื่อน...กูโดนฟันมา แต่ไม่ต้องห่วงพวกพี่เขารับผิดชอบกู... ผมว่าไอ้วินน่าจะตามฆ่าพวกพี่แฝดแน่

อย่าเพิ่งบอกดีกว่า

“ พี่ว่าบอกมันหน่อยก็ดีนะ ” พี่ปกแนะนำอย่างจริงจัง “ แต่ถ้ายังไม่กล้าบอก มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังได้ ถ้าไม่ดี พี่สั่งเลิก ไม่ต้องถึงมือไอ้รามหรอก ”

“ ...ครับ ”

ผมยอมรับปากแล้วหันไปจะหยิบแก้วใบใหม่ที่ตู้ก็ต้องชะงักกึกเมื่อโต๊ะโซนวีไอพีด้านซ้ายของเคาน์เตอร์บาร์มีคนหน้าตาคุ้นเคยนั่งอยู่กลุ่มใหญ่

ทั้งที่ในนั้นมีคนนั่งอยู่เกือบสิบคนทั้งไฟที่มืดสลัวแต่ผมกลับเห็นอย่างชัดเจนว่าใครกับนั่งอยู่และทำอะไรอยู่

 

พี่ฟ้าครามกำลังกระซิบอะไรสักอย่างกับผู้ชายหน้าตาน่ารัก

พี่ท้องฟ้ากำลังป้อนขนมให้ผู้หญิงหน้าตาสวยหุ่นนางแบบ

 

มือที่ค้างอยู่กลางอากาศเผลออ่อนแรงทิ้งลงข้างตัวแต่จังหวะนั้นดันไปโดนขวดเหล้าในชั้นวาง มิหนำซ้ำโชคร้ายที่เป็นช่วงเพลงจบพอดี


เพล้ง!!


เสียงแก้วแตกกระจายดังไปทั่วผับ มีหลายคนหันมามองทางต้นเสียงและเมื่อเห็นว่ามาจากบาร์เหล้าก็เลิกสนใจ แน่นอนว่าในกลุ่มคนที่มองมามีพวกเขาด้วยเช่นกัน...

ใบหน้าของพวกเขาดูตกใจไม่น้อย ส่วนผมทำเพียงแค่ถอนสายตาออกมาแล้วก้มเก็บเศษซากของที่ตัวเองทำแตก ในใจคิดอยู่อย่างเดียว

 

...เหล้าแพงมั้ยวะ

กูต้องจ่ายค่าเหล้าเท่าไหร่เนี่ยยยย!!!

 

“ ฟราน โดนบาดรึเปล่า ”หันไปมองก็เห็นพี่ปกลุกชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมาดูผมอย่างเป็นห่วง “ ไม่ต้องเก็บๆ เดี๋ยวให้เด็กๆมาเก็บ หลบออกมาๆ ”

“ ครับ ” หลบตามที่พี่แกบอก ถ้าเก็บเองในสภาพใจลอยคงได้แผลแน่

 

ลอยไปพร้อมกับเงินค่าเหล้า... ผมไม่น่าทำแตกเลย จะร้องไห้

 

“ ฟราน!!!!


ผมเงยหน้าหันไปหาเสียงเรียกอย่างฉงนใจ... “ ครับ? ”

เป็นพี่ท้องฟ้ากับพี่ฟ้าครามที่ยืนอยู่แล้วมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จ้องผมเหมือนจะโกรธอะไรสักอย่าง... โกรธอะไรวะ หรือเรื่องที่ออกมาทำงานหว่า แต่ผมก็บอกไปแล้วนะ พวกเขาไม่อ่านข้อความเอง ช่วยไม่ได้นะ แถมโทรไปก็ไม่รับ

...ไยเหมือนกูตัดพ้อ

ผมแค่ว่าตามความจริงเท่านั้นเอง

“ มาทำอะไรที่นี่!!

“ มาได้ยังไง!!

ผมทำหน้างงๆ แล้วตอบไป “ ก็...มาช่วยงานร้านพี่รหัสครับ แล้วก็นั่งแท็กซี่มา ”

“ กลับบ้าน!!

ทั้งคู่ดูหงุดหงิด... ทำหน้ายักษ์ใส่ไม่พร้อมยังเอื้อมมือมาจับแขนผมข้ามเคาน์เตอร์คนละแขนอีก คือพี่มึงจะให้กูปีนข้ามโต๊ะออกไปเหรอ แต่แรงบีบมันเจ็บนะ เอ๋ ผมทำอะไรผิด หรือว่า...

“ ทำไมต้องตะคอกล่ะครับ ” มุ่ยหน้าอย่างน้อยใจ เจ็บข้อมือนะ “ หรือว่าผมมาขัดจังหวะพวกพี่ ”

คราวนี้เป็นพวกพี่เขาที่ชะงักต่างมองหน้ากันแล้วอึกอัก

“ ช่างเถอะครับ ”

ผมว่าเสียงเนือยแล้วดึงมือคืนจากนั้นก็ยิ้มให้ตามปกติ


“ ผมไม่ขัดการคุยงานของพวกพี่กับลูกค้าหรอก ”


 “ ...หา ”

ทำไมอึ้ง

“ ยังไงก็ตามสบายนะครับ ” หันไปหยิบแก้วแล้วชงเหล้าเบาๆให้ตามจำนวนคนที่โต๊ะพวกพี่เขา “ ไม่ต้องโมโหหรอกครับ ยังคุยงานไม่เสร็จก็คุยต่อครับ เสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาตามผมก็ได้ ”

“ เอ่อ ฟราน คือ ” ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนทำอะไรผิดด้วยล่ะ

ผมล่ะไม่เข้าใจ

ว่าแต่โต๊ะเขามีกี่คน มีคนไปเข้าห้องน้ำรึเปล่า

                “ ไปคุยงานสิครับ ”ยกยิ้มชื่นชมให้พวกเขาแล้วก้มหน้าลง “ งานสำคัญไม่ใช่เหรอครับ ”

                “ ไม่ใช่ คืออย่างนี้นะฟราน ”


                กึก


วางแก้วลงเบาๆแล้วเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าซีดเซียวปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่พูดไม่ออก

“ ไปคุยต่อสิครับ... เพราะมันสำคัญขนาดไม่ได้รับสายผมเลยนะครับ ”

 

                สบายใจได้!

                ผมจะเป็นแฟนที่ดี ไม่งี่เง่าก้าวก่ายงานพวกพี่

                ปล่อยพวกเขาสังสรรค์กับลูกค้าต่อนั้นแหละ เสร็จงานค่อยกลับบ้านกัน

                แต่ว่า... ทำไมพวกพี่แฝดต้องทำหน้าจะร้องไห้กันด้วยล่ะครับ

                หรือว่างานมันเครียดมาก 

                    ก็ไม่นี่ เห็นยิ้มหน้าระรื่นเชียว




---------ต่อ--------




ท้องฟ้าขอพื้นที่

 


                “ไม่คิดเลยนะคะว่าวันนี้ครามจะมาวันเกิดแนนนี่ได้”

                “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับคนสวย” ผมจรดปลายจมูกลงบนแก้มหอมเบาๆ “วันสำคัญแบบนี้ไม่มาได้ไงครับ ”

                “หึ ปากหวานจริงพี่ชาย” ผมเบ้ปากใส่พี่ตัวเองแล้วกระดกเหล้าเข้าปาก “อ่า หมดซะแล้ว ใครจะเติมให้พี่ได้บ้างครับ”

                ผมมองสาวที่นั่งขนาบข้างเอาหน้าอกหน้าใจเบียดเสียดตลอดเวลาแล้วมันรู้สึกดีเป็นบ้า ส่วนหนุ่มน้อยน่ารักที่นั่งอยู่บนตักก็ตัวนุ่มนิ่มลื่นมือมากด้วย

                “มาค่ะ เดี๋ยวมาเรียชงให้” เธอรับแก้วเปล่าจากผมไป

                “น่ารักมาก” ให้รางวัลด้วยจูบร้อนๆที่พาให้อีกฝ่ายหน้าแดง

                ระหว่างที่คุยหยอกล้อกับเด็กๆอย่างสนุกไอ้เพื่อนสนิททั้งหลายที่นั่งร่วมวงอยู่ไม่ไกลก็ทักขึ้นอย่างหาเรื่องหาราวให้พวกผม

                “ มึงสองตัวมาเที่ยวงี้ เมียไม่ว่ารึไง ” พระนาย หรือเรียกสั้นๆว่าไอ้เหี้ยนายถามขึ้นแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแล้วยังมาทำหน้าซื่ออีก

                ไอ้พาสยื่นหน้าเข้ามาร่วมวง “ ระดับพวกมัน... หนีเมียเที่ยวมากกว่า ”

                “ กูว่ามันสองคนต้องหลอกอะไรสักอย่างกับน้องเขาแล้วมาเที่ยวมากกว่านะ ” เชี่ยเติ้ลมีจะเทพไปแหละ มีพรายกระซิบหรือมึงติดเครื่องดักฟังไว้บ้านกูครับ

                “อะไรคะ พี่ครามมีเมียแล้วเหรอ” เจ้าของวันเกิดคนสวยทำหน้าไม่พอใจ “นอกใจแนนได้ไงคะ”

                “เมียอะไร ไอ้นายมันมั่ว!”พี่ชายผมมันก็กะล่อนตัวพ่อนั่นแหละ ”มีเมียก็มีห่วงมารัดคอไม่สนุกหรอกครับ ”

                “กูอยากจะอัดเสียงให้น้องฟรานฟังจังเลยครับ” พาสเวิร์ดก็ลงมาร่วมวงด้วยก่อนจะซุกไซ้คอหนุ่มน้อยน่ารักบนตัก “ว่าแต่แดกยัง... ส่งต่อเมื่อไหร่บอกด้วย”

                “กูไม่ส่ง!”ผมกระแทกแก้วลงกับโต๊ะด้วยความรู้สึกหงุดหงิดประหลาดในอก แค่เผลอคิดว่าจะส่งฟรานให้คนอื่นมันก็ตะขิดตะขวงใจแล้ว

                ไอ้ครามหยุดเล่นแล้วหันมาส่งสายตาเหี้ยมๆ “ รอชาติหน้าไปเถอะพวกมึง ”

                “ ไหนว่าไม่สนไง ” ไอ้นายยิ้มล้อแล้วกระดกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ แดกของหรูตลอด “ดูเหมือนจะออกอาการเยอะไปนะ คู่นอนเอง คิดไรเยอะ”

    พาสตัวชงมองตาผมแล้วถามยียวน “หรือมากกว่าคู่นอนวะ”

                “เสือก อยากแดกเหล้าหรือแดกตีน” ผมด่ามันไปด้วยความเซ็ง

                เติ้ลยังคงลอยหน้าลอยตา “ เล่นไม่ได้ ของสูงก็งี้ ”

                “นี่สรุปพี่ฟ้ามีเมียแล้วจริงๆเหรอ” มาเรียทำหน้าเศร้า “แล้วแบบนี้มาเรียก็อกหักสิ”

                “โธ่ จะไปเชื่ออะไรกับพวกนี้ครับมาเรีย”

                “กูถามจริง พวกมึงคิดจะเล่นตลกอะไรกับน้องฟรานวะ” พระนายเป็นคนเดียวที่ดูจะห่วงไอ้ฟรานออกนอกหน้ามันทำให้ให้ผมและพี่ชายเริ่มจะหมดสนุกกับปาร์ตี้วันนี้แล้ว

                “ก็แค่ของเล่นใหม่” ฟ้าครามลังเลที่จะหาคำตอบให้ “เบื่อกูก็เขี่ยทิ้งเองแหละ นานๆจะมีเด็กซื่อๆมาเล่นด้วย”

                “ระวังตกม้าตายที่เด็กซื่อนะ” เพื่อนเติ้ลอวยพรซะดิบดี “คาสโนวาสองตัวจะถูกเด็กซื่อลอกคราบลอกลายเสือทิ้งเมื่อไหร่ มึงมาพนันกันมั้ย”

                และเพื่อนเวรสามตัวก็เริ่มพนันกัน...

                “กูว่านะ...ซื่อๆอย่างฟรานมัดใจไอ้พวกนี้ได้อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าไอ้สองตัวนี้จะรู้ตัวรึเปล่าว่าชอบเขา” พระนายว่าไป “ตอนมหาลัยก็ควงไม่ซ้ำหน้า แดกไม่เลือก... กูไม่เคยเห็นมันจะรักใครจริงๆจังๆ”

                “กูคิดเหมือนมึงนะไอ้นาย” ไอ้พาสยกแก้วชูขึ้นเป็นเชิงเห็นด้วย “มันต้องมีอะไรบางอย่างแหละที่ฟรานดึงดูดพวกมัน ขนาดพาไปถึงบ้าน”

                “กูว่ามันสองคนเลือกเหยื่อผิดแล้ว” เติ้ลหัวเราะเยาะ “คิดจะหยุดเสือ เหยื่อต้องเด็ด กูว่าเสือสองตัวนี้โดนเหยื่อซื่อบื้อหยุดแน่ๆ”

                “เหมือนที่มึงโดนเหยื่อเอ๋อๆหยุดเหรอวะ” 

                    พระนายคิดถึงแฟนไอ้เติ้ลที่เอ๋อ หมายถึงเอ๋อแบบฉลาดเป็นกรดจนพูดกันไม่รู้เรื่อง ได้ยินว่าไอคิวแฟนมันนู่นเกือบจะสองร้อย

                แต่ก็ฉลาดแค่ในตำรา เรื่องใช้ชีวิตมันก็เด็กแว่นเอ๋อๆคนหนึ่งที่ทำอะไรไม่ค่อยเป็น

                “อย่ามาว่าเมียกู” หวงเมียจริง “เอ๋อแล้วไง กูก็รักของกู”

                “เต็มปากเต็มคำ ตอนนั้นใครบอกจะหลอกแดกแล้วทิ้ง” พระนายเท้าความอดีต “สรุปเป็นไง ติดเมียฉิบหาย”

                ผมถามบ้าง “ แล้วนี่มึงออกมาเที่ยวได้ไง ”

                หน้ามันสลดนิดๆ “ ไล่กูออกมา มันจะอ่านหนังสือ ”

                หัวเราะลั่นทั้งโต๊ะสิครับ รวมถึงสาวๆหนุ่มที่นั่งร่วมโต๊ะด้วย ส่วนใหญ่เรามีกติการ่วมกันว่าจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวกัน เป็นแค่คู่นอน เพื่อนนอนเท่านั้น ใครจะมีแฟนหรือทำอะไรมีใครก็ตามใจ บางคนเป็นเด็กผมได้นานเพราะรู้จักสถานะไม่ก้าวก่ายกัน ทั้งโต๊ะที่หยอกกันไปมาก็ไม่ได้มีใครจริงจังเท่าไหร่

                พาสมันวางแก้วแล้วตบเข่า “นี่ไง เหตุการณ์มันจะซ้ำรอยอีกครั้ง เชื่อกู! ไอ้แฝดมันบอกแค่จะหลอกแดก เดี๋ยวพวกมึงคอยดู... คนนี้เมียตัวจริงชัวร์!

                แนนผู้เป็นเจ้าของวันเกิดหันมาถาม “ แนนชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ ใครจะหยุดสองเสือนี่ได้กัน คิกๆ ขนาดแนนสวยขนาดนี้ ยังหยุดไม่ได้เลย เศร้าใจจัง ”

                “ คืนนี้ต้องการคนปลอบมั้ยครับ ”

                “ ไม่ดีกว่านะ แนนกลัวเมียครามมาฉีกอก คิกๆ ” เธอหัววเราะเเล้วหันไปชนเเก้วกับเพื่อน

                “ไร้สาระน่าแนน” ไอ้ครามทำหน้าเซ็งแล้วยกแก้วเหล้าดื่มก่อนจะบ่น “นี่มาเที่ยวหรือมาแฉพวกกู”

                “ ก็เรื่องพวกมึงมันน่าสนใจ ” พระนายจุดยิ้มเจ้าเล่ห์ตาแม่งวาวแปลกๆ               

                ผมรับแก้วเหล้าที่สี่จากหนุ่มน้อยที่เพิ่งเจอกันในผับวันนี้เอง คือน้องกะจะมอมพี่เลยใช่มั้ยครับ “ วันนี้พอเถอะ เดี๋ยวเซ็งกันหมด ”

                “ เออๆ แค่แซวนิดแซวหน่อยเอง ” ไอ้เติ้ลยอมถอยทัพ

                ไม่นิดนะมึง ปามาสามสี่หน้าได้

                เมื่อจบเรื่องพวกผมกับฟรานได้ต่างคนก็ต่างดื่มมีบ้างที่คุยเรื่องชีวิตการงานการเงินเล่าสู่กันฟัง แต่ก็บางครั้งที่ไอ้นายมันพูดอะไรลอยๆขึ้นมาแล้วก็เงียบไป

                “ เด็กนั่น น่ารักชะมัด ”

                “ ไหนๆ ” ไอ้พาสรีบเสนอหน้า

                คนพูดยิ้มแล้วมองผม “ หาเองสิ ”

                แล้วมึงมองกูทำไมครับ

                “ เชี่ย แม่งกั๊ก ” พาสด่าแล้วมองรอบๆตัว “ ไหนฟะ ”

                “ อืม.. อยากกินออนเดอะร็อคสักแก้วจัง มึงสนปะไอ้พาส” แล้วไอ้นายหันไปปกระซิบอะไรสักอย่างกับพาสจากนั้นไอ้พาสก็หัวเราะเงยหน้าขึ้นยิ้มร้ายพอกัน

                ทำไมกูรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา

                “ กูว่านะ ออนเดอะร็อคหรือจะเท่าออนท็อปของบาร์เทนเดอร์ ” 

                    หือ ไรวะ ผมจำได้ว่า บาร์เทนเดอร์ประจำร้านเป็นผู้ชายหน้าจืดเป็นปลาขาดน้ำ หรือพวกมันเปลี่ยนรสนิยม

                “ ระวังตีนผัวเขาด้วย ” พระนายมองสลับผมกับไอ้คราม “ ผัวน้องเขาสองแถมตีนหนักด้วยมึง กล้าเหรอ ”

                “ ผัวน้องเขารู้เปล่าว่าน้องมันมาทำงานแบบนี้ ”

                มองหน้าพวกกูทำไมครับ แล้วพวกมึงไปรู้จักมักจี่กับพนักงานร้านเมื่อไหร่

                “ กูว่าไม่รู้นะ ”

                “ จะรู้ได้ไง ผัวน้องเขายังหนีเที่ยวอยู่เลย ”

                “ พวกมึงสองคนเล่นอะไรกัน แล้วมองหน้ากูกับไอ้ฟ้าเพื่อ ” ฟ้าครามที่นั่งอยู่มุมตัวเองเงียบๆมาพักใหญ่ทนไม่ไหวหันมาถาม “ หน้าพวกกูเหมือนผัวบาร์เทนเดอร์ของพวกมึงหรือไง”

                “ เหมือนนะ ” ตอบอย่างพร้อมเพรียง 

                    ทำเอาผมอยากจะเห็นหน้าบาร์เทนเดอร์แล้ว

                ว่าแล้วขอหันไปดูหน่อย... 


                    เพล้ง!!


                    แถมเป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงแก้วแตกที่มาจากฝั่งบาร์เหล้าพอดี ผมกับไอ้ครามเลยหันไปมองดูแล้วอ้าปากค้างพะงาบๆ


                “ ฉิบหายแล้วมึง / ฉิบหายแล้วมึง ”


                ...ร่างเล็กของบาร์เทนเดอร์ร้านช่างคุ้นตา คุ้นตาว่าเป็นเมียพวกผมไง! ฟรานมาทำอะไรที่นี่ ไม่ได้นอนอยู่บ้านหรอกเหรอ เหี้ย! แล้วน้องมันอยู่นานแค่ไหนแล้ววะ

                ผมกับไอ้ครามนิ่งค้างมองสบตากับฟรานที่น้องดูจะมองพวกผมด้วยสายตานิ่งๆจนไม่รู้ว่าคิดอะไร ก่อนที่น้องจะหลบตาก้มหน้าเก็บเศษแก้วที่ตัวเองทำแตก ส่วนพวกผมเหรอเหมือนโซฟาติดไฟขึ้นมาซะงั้น ต่างคนต่างลุกพรวดแทบวิ่งไปยังเคาน์เตอร์บาร์โดยมีเสียงเหี้ยของเพื่อนตามหลังมา

                “ ตายแล้ว เมียหนีเที่ยวเหมือนกัน ตายๆ ”


                ไอ้เพื่อนเหี้ย!!

      เพื่อนเอาไว้ก่อน ขอจัดการเรื่องครอบครัวก่อนนะ

 

“ ฟราน!!!!

พวกผมมาหยุดตรงหน้าฟรานในเวลาเสี้ยวนาทีผมเหล่มองไอ้ครามที่มีสีหน้าคิดไม่ตกพอกับผม หลังจากเรียกน้องเขาก็หันหน้ามาทำงงใส่พวกผมอีก

พอเห็นหน้าชัดๆแล้วทำเอาพวกผมอยากจะบีบคอน้อง ดวงตากลมโตถูกกรีดให้ดูเฉี่ยวขึ้น ผมก็เซตมาอย่างดี แล้วนี่ชุดพนักงานร้านเหรอ ถ้าจะรัดและบางเห็นสัดส่วนขนาดนี้ รวมๆคือ น่าลากกลับบ้านเหี้ยๆ

“ ครับ? ”

จากตอนแรกที่ผมจะกลัวน้องโกรธหรืองอนกลายเป็นตอนนี้พวกผมอยู่ในอารมณ์ไม่คงที่เอามากๆ มีคดีติดหลังแต่ความรู้สึกหวงก็ขึ้นหน้าเช่นกัน จนเริ่มตั้งตัวไม่ถูก

กูเอาอารมณ์ไหนก่อนดี

ไอ้ครามเริ่มก่อน “ มาทำอะไรที่นี่!!

“ มาได้ยังไง!!

พวกรู้สึกว่าพวกผมถามอะไรที่โง่เอามากๆ

น้องยังคงมึนงงตอบมาง่ายๆและสนใจทำเครื่องดื่มต่อ เอ่อ สนใจพวกพี่หน่อยเถอะ “ ก็...มาช่วยงานร้านพี่รหัสครับ แล้วก็นั่งแท็กซี่มา ”

แท็กซี่? แล้วขากลับก็แท็กซี่เหรอ ถ้าพวกผมไม่รู้

ไอ้เด็กบ้า! โดนฉุดขึ้นมาทำไง!

ไม่ต้องเสียเวลาประมวลผลใดๆ

“ กลับบ้าน!!

ผมคิดว่าผมกับพี่ชายคงมีความคิดไม่ต่างกันถึงได้คว้าข้อมือน้องอย่างถือสิทธิ์ แล้วจู่ๆฟรานก็เริ่มหน้างอ... เฮ้ยเดี๋ยว มีอะไรไปเคลียร์ที่บ้านนะฟราน

 “ ทำไมต้องตะคอกล่ะครับ ” อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดสิกวางน้อย “ หรือว่าผมมาขัดจังหวะพวกพี่ ”

ผมหันขวับไปหาพี่ชายร่วมชะตากรรมเป็นเชิงว่า...มึงตอบน้องไปสิ! มึงเป็นพี่นะ

“ ช่างเถอะครับ ”

ฟรานดึงมือกลับแล้วยิ้มให้พวกผมเหมือนปกติ แต่พี่ว่ามันหนาวเย็นจนแช่แข็งพวกพี่ได้เลยนะกวางน้อย และยิ่งประโยคต่อมาทำเอาพวกผมอึ้งแดกไปสามวันได้เลย

“ ผมไม่ขัดการคุยงานของพวกพี่กับลูกค้าหรอก ”

 “ ...หา ”

...น้องมันประชดผมหรือไม่รู้จริงๆว่ะ

“ ยังไงก็ตามสบายนะครับ ” ฟรานเริ่มทำเครื่องดื่มต่อและมองไปยังโต๊ะผม เอ่อ อย่ามองเลย แค่นี้ก็รู้สึกไม่มีลมหายใจแล้ว “ ไม่ต้องโมโหหรอกครับ ยังคุยงานไม่เสร็จก็คุยต่อครับ เสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาตามผมก็ได้ ”

“ เอ่อ ฟราน คือ ” ผมคิดว่ามันเป็นสถานการณ์ที่รับมือยากมาก ถ้าฟรานโวยวายสักนิด ผมคงรู้ว่าน้องรู้สึกยังไง

แต่นี่...นิ่งและเฉย เงียบ ทำทุกอย่างปกติ แววตาสีหน้าก็ไม่มีความโกรธหึงหวงใดๆ

ผมไม่เคยเจอคนประเภทนี้!!

          “ ไปคุยงานสิครับ ” พูดแบบนี้ พวกพี่กล้าไปก็เหี้ยแล้ว “ งานสำคัญไม่ใช่เหรอครับ ”

          “ ไม่ใช่ คืออย่างนี้นะฟราน ” ไอ้ครามอ้าปากจะอธิบายอะไรสักอย่างหลังจากใช้สมองคิดมานาน มึงคิดได้คือเก่ง ตอนนี้กูว่างเปล่ามาก

                แต่ยังไม่ทันจบประโยค เสียงแก้วที่วางเบาๆแต่มันกลับเหมือนกระแทกแรงๆจนพวกผมสะดุ้งโหยง ซ้ำร้ายยังเงยหน้ามาสบตายิ้มน้อยๆ

           ฟราน คือ...อย่ายิ้มเลย พี่กลัวนะ

“ ไปคุยต่อสิครับ... เพราะมันสำคัญขนาดไม่ได้รับสายผมเลยนะครับ ”

กินจุด ร่างกายและหน้ารู้สึกชาดิก

ผมขยับมือสั่นๆของตัวเองล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วปลดล็อคหน้าจอ เมื่อเห็นตัวเลขที่สว่างวาบบนหน้าจอแล้วรู้สึกขาดน้ำกะทันหัน

ห้าสายไม่ได้รับ สิบสองข้อความไม่ได้ตอบ ...หันหน้าชะโงกไปดูของไอ้ครามก็มีจำนวนเท่ากัน คือสรุปว่าน้องติดต่อพวกผมและบอกอย่างละเอียดเลยว่ามาทำงานที่ไหนกลับกี่โมง

รู้สึกเหมือนก้อนหินหนักๆโยนใส่หน้าประมาณร้อยก้อน

ส่งสายตาให้ไอ้คราม...เอาไงดีวะ

“ ถามกูแล้วกูจะถามใคร ไอ้ห่า ” มันกระซิบตอบผมแล้วมองฟรานอย่างลนลาน “ เอ่อ จริงๆก็คุยงานเสร็จแล้ว กำลังจะกลับเลย ”

“ ใช่ๆ งานเสร็จแล้ว แล้วก็พวกพี่ปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ครับ ” ยื่นให้น้องดู ซึ่งน้องทำเพียงแค่เปรยหางตามามองผ่านๆไม่ได้สนใจรับรู้เท่าไหร่

...กวางน้อยอย่าเมินกันแบบนี้ พี่ใจไม่ดี

“ ก็ผมบอกว่าไม่เป็นไรครับ ” อย่ายิ้มเลยแค่นี้ก็ทำเอาผมไม่อยากเที่ยวไปอีกสองเดือน “ ผมเห็นพวกพี่นายเขาโบกมือมานะครับ อาจจะเรียกพวกพี่อยู่ก็ได้นะ ”

หันไปมองโต๊ะก็เห็นไอ้ห่าสามตัวกำลังโบกไม้โบกมือยิ้มสนุกมาให้

ความทุกข์กู แต่ความสุขพวกมึง ไอ้สันขวาน

“ ช่างพวกนั้นเถอะฟราน ”

“ ตอนนี้ก็แค่นั่งกินเหล้าชิวๆคุยเล่น กลับบ้านตอนนี้ก็ได้ ” ไปเคลียร์กันเถอะนะกวางน้อย พวกพี่จะรู้สึกผิดตายตรงนี้กันแล้วนะ

“ คงไม่ได้หรอกครับ ผมต้องอยู่ถึงร้านปิด ” น้องทำหน้าลำบากใจแล้วหันไปมองหน้าผู้ชายที่อายุน่าจะน้อยกว่าพวกผมอยู่พอสมควรอย่างขอคำตอบ “ วันนี้ผมต้องอยู่จนปิดร้านใช่มั้ยครับ ”

“ ใช่แล้ว ถ้าฟรานกลับตอนนี้...ร้านพวกพี่เจ๊งแน่ครับ ” ไอ้หน้าแป๊ะมันยิ้มให้ฟรานแล้วหันมาจ้องพวกผมเขม็ง “ แต่ถ้าร้านเจ๊ง แล้วฟรานรับเลี้ยงพี่ พี่โอเคนะ ”

สัด จีบเมียกู!

ไอ้ครามทำท่าจะเข้าไปหาเรื่องแต่ผมรีบคว้าไหล่มันไว้ก่อน ดูแล้วไอ้เด็กนี่ต้องมีความสนิทสนมกับฟรานไม่น้อย เพราะน้องไม่ว่าอะไรนอกจากหัวเราะ ขืนบุ่มบ่ามทำอะไรไปเกิดน้องโกรธขึ้นมาได้บ้านพัง แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะจัดการกับความผิดยังไงแล้ว มึงอย่าเพิ่งหาเรื่องใส่หัวเพิ่มเลยไอ้คราม

“ ฟราน... กลับบ้าน ” บางทีไอ้ครามก็ควรใจเย็น

ฟรานหันมาทำหน้าสลดที่ได้ยินเสียงดุ ผมกำลังจะอ้าปากอธิบายก่อนน้องจะคิดมาก

“ พี่ฟ้าคราม... ถ้าพี่หงุดหงิดเรื่องงานก็อย่ามาลงที่ผมสิครับ ”

ลืมสนิท... ฟรานคิดอะไรที่แตกต่างเสมอ

หรือว่าผมร้อนตัวจนเกินไปกันแน่

แต่ลองมาอยู่ตรงนี้มั้ย ทำอะไรไม่ถูกจะหายใจก็ยังกลัวผิดเลย

“ วันนี้ผมเลี้ยงเครื่องดื่มแล้วกัน ” น้องพยายามเอาน้ำเย็นลูบ จริงๆในความรู้สึกผมคือน้องเอาน้ำเย็นผสมน้ำแข็งถังใหญ่สาดใส่มากกว่า “ กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะครับ ผมไม่อยากให้พวกพี่มีเสียงานนะ ”

           ช่างหัวช่างหางช่างตัวเรื่องงานเถอะ ลืมๆเรื่องงานได้มั้ย!

                “ ฟราน... ” ผมเรียกเสียงอ่อยแห้งแล้งมาก อยากตายครับ

                “ พวกพี่ชอบเครื่องดื่มอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ ผมชงให้ ” ยังจะใจดีอีก จะให้พวกผมรู้สึกเหี้ยไปถึงดาวพลูโตเลยมั้ย

                “ คือฟรานจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าพวกพี่มาทำอะไรที่นี่ ” ผมกัดปากถามเพื่อถาม พลางนั่งลงที่เก้าอี้ทรงสูงตรงข้ามกับฟราน


                “ นั่นมันเรื่องของพวกพี่ครับ ”


                รู้สึกจุก


                “ ไม่ใช่เรื่องของผม ”


                น้ำตาจะไหล


                “ เอ่อ ฟราน...ไม่โกรธที่พี่มาผับเหรอ ” ไอ้คราม มึงสละชีวิตมาก!

                ฟรานวางแก้วลงตรงหน้าพวกผมแล้วหยุดชงเหล้า “ ไม่มีอะไรต้องโกรธนี่ครับ พาลูกค้ามาสังสรรค์...ผมจะโกรธทำไม ”

                เสียงนุ่มเรียบราบ... พวกผมนี่ราบคาบสิครับ...

                เมื่อเห็นว่าพวกผมนั่งแล้วคงไม่กลับโต๊ะก็เอาเครื่องดื่มให้เด็กเสิร์ฟไปแล้วบอกลงบิลตัวเองแทน ทำไมเมียผมมันแสนดี จนรู้สึกว่าตัวเองโคตรเหี้ยแสนชั่วช้าเลยว่ะ

                “ ฟรานไม่โกรธสักนิดเลยเหรอ แบบที่พวกพี่โดนเนื้อโดนตัวลูกค้า ”

                คำถามไอ้ครามทำเอาผมสำลักเหล้าเลยทีเดียว คำถามแต่ละอย่างสร้างมาก สร้างหายนะมาก

                “ ไร้สาระครับ โกรธทำไม ” ฟรานหยิบทิชชูแล้วเอื้อมมาเช็ดเหล้าที่เลอะหกรดต้นคอผมอย่างเบามือ “ มันเป็นงาน... ใช่มั้ยครับ ”

                สะอึกเลยกู

                “ แล้วถ้ามันไม่ใช่งาน ”

                “ ไอ้คราม เลิกถามอะไรที่จะทำให้น้องกังวลได้แล้ว ” ผมหันไปเอ็ดฝาแฝดแล้วหันไปบอกฟราน “ ฟรานไม่ต้องไปฟังคำถามบ้าๆบอๆ วันนี้มันเป็นงานจริงๆ อย่าคิดมากนะ เอาใจลูกค้ามันจะทำให้เขาตกลงรับของเราง่ายขึ้น ”

                จะหาว่าผมแถอย่างหน้าด้านๆก็ยอมครับ

                “ ผมไม่คิดมากหรอกครับเพราะมันดูเป็นคนน่ารำคาญ จริงมั้ยครับ ” ฟรานส่งยิ้มให้พวกผมอย่าคิดอะไรมาก แต่คือมันยิ่งทำให้คิดมาก “ ผมเข้าใจว่างานบางครั้งเอาใจลูกค้าแบบนั้นทำให้ตกลงธุรกิจง่ายขึ้น ”

                คนตัวเล็กพูดออกมาตามความคิดที่กำลังคิดอยู่ส่วนพวกผมก็นั่งทำตัวเป็นเด็กดีฟังเงียบๆ

                “ เมื่อเป็นงาน ผมก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องโกรธ ” น้องเริ่มชงแก้วเหล้าต่อเมื่อมีคนเดินมาสั่ง “ ผมไม่ใช่คนงี่เง่าที่จะเอาทุกเรื่องมาปนกัน ผมแยกแยะได้นะ ”

                แต่พี่เริมแยกแยะไม่ได้ว่า...กวางน้อยโง่หรือกวางน้อยไม่สนใจโลก

                “ แต่ถ้าสมมติว่า... ไม่ใช่งาน ” จ้องหน้าพวกผมนิ่งๆ

                “ ถ้าแบบนั้นฟรานจะ...ทำยังไง ” ผมกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น

                ฟรานเอียงคออย่างใช้ความคิด “ ก็... ”

                อย่าคิดนานกวางน้อย 

                    ลุ้นจนเหงื่อแตกทั้งที่รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

                “ ก็คงไม่โกรธครับ ” ถอนหายใจเล็กน้อยราวกับคิดหาคำตอบได้ยาก

                “ ทำไม ” พวกผมถามอย่างข้องใจ

มีด้วยเหรอที่ไม่โกรธไม่เสียใจที่แฟนตัวเองนอกใจ


                “ ผมคิดว่า....พวกพี่คงให้เกียรติผมมากพอที่จะไม่ทำแบบนั้นกับผม ”


                “ ... ”

                เอาตีนตบหน้ากูเถอะ


                “ เพราะพวกพี่เป็นคนดี ”


                ...พอเถอะฟราน หยุดพูดเถอะนะ

                เอาอะไรคิดวะ

                ฟรานมองสบตาอย่างมีความหวังในคำตอบ “ ผมเชื่อว่าพวกพี่จะไม่ทำให้ผมเสียใจ...หรือพวกพี่ชอบน้ำตาของผมครับ ”

                เหมือนมีดจ่อหลังนับพันไม่มีผิดเพี้ยน ตอบไม่ได้ตามใจคิดของฟราน ร่างคงพรุน ถ้าไม่ใช่ฟราน ผมคงคิดว่าทุกประโยคที่พูดมาคือการกัดจิกประชดประชันแล้วนะ

                “ ใคร ใครจะไปชอบน้ำตาของฟรานล่ะครับ ”

                “ นั้นสิครับ ”

                หยุดยิ้มเถอะพี่รู้สึกไม่ดี


                “ พวกพี่ไม่ใจร้ายกับผมหรอก ”

 

                ใช่ พวกพี่ไม่ใจร้ายเท่าฟรานหรอก

                คนอะไรยิ้มหน้าซื่อๆ แต่ทุกประโยคแม่งอย่างกับปืนไรเฟิลทะลุทะลวงมาก


                    คิดเหมือนกันมั้ย บี1

                    เราสองคนควรทำฮาราคีรีสักร้อยรอบสำนึกความผิดครั้งนี้      



                    จดจำไว้แล้วเรียนรู้

                    เเละ...คราวหน้าถ้าจะเที่ยวควรไปไกลๆ 

               

                






------------------------

...ไร้คำบรรยายกับแฝด

ส่วนฟราน เออ ทำดีค่ะลูก สวย เชิดให้เขาดิ้นไป

จริงๆ แล้วเจอฟรานแค่นี้ยังจะกระอัก เดี๋ยวเจอตอนฟรานเมา... 

อยากร้องไห้กว่าเดิมอีกนะแฝด


ครั้งนี้ยังไม่เข็ดอีกเหรอ ยังจะมีคราวหน้า #คนชั่ว

เเต่ก็สงสารเเฝดนะ เจอเหยื่อที่ไม่รู้สึกอะไร 

หลงรักเหยื่อนี่น่าสงสาร เหยื่อไม่ค่อยจะรู้เรื่องด้วย เฮ้อ #ยิ้มออ่อนสะใจ


คอมเม้นได้ตามสบาย ด่าพระเอกได้ตามใจ 

กด 1 ทีมฟราน

กด 2 ทีมแฝด

จะมีทีมเเฝดเหรอ 555555555555


พยายามมาทุกวัน เเต่มาเเบบเกือบเที่ยงคืนตลอด 555555 

ก็ถือว่าทันนะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

176 ความคิดเห็น

  1. #10061 sharkwowll (@phuensongkram) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:55
    จ้าาา ไม่สำนึก
    #10061
    0
  2. #10047 Bonefitty (@Bonefitty) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:18
    ฟราน ตกลงน้องไม่ได้ซื้อใช่ไหม๊ จัดว่าเด็ด
    #10047
    0
  3. #10033 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:37
    เราเชื่อว่าฟรานไม่ได้ซื่อบื้อแต่คนที่โง่คืออิแฝด2ตัวต่างหาก. เอาเลยลูกเอาให้ดิ้นเหมือนโดนน้ำร้อนลวกเลยจะได้หายเจ้าชู้
    #10033
    0
  4. #10032 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:35
    5555+สะใจมากกสนนอิแฝดเลวดีนัก
    #10032
    0
  5. #9990 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:12

    555 สะใจอิแฝดมากกก ขอบคนแบบฟรานจังงง

    #9990
    0
  6. #9966 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 09:36

    เจ้ากวางน้อยยยยยย
    #9966
    0
  7. #9873 THIRDJK (@thirdthirddddddd) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 09:23
    น้องมันร้ายยยย โอ๊ยชอบสะใจแฝด555
    #9873
    0
  8. #9868 893901PK (@893901PK) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 14:14
    ทีมฟราน
    #9868
    0
  9. #9842 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 08:37

    จะดูกวางน้อย ถอดลายเสือแฝด
    #9842
    0
  10. #9813 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:55
    สมนํ้าสองแฝด5555555
    #9813
    0
  11. #9783 motanoy-naruk (@motanoy-naruk) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 17:59
    ความซื่อของหนูฟราน หนูจะซื่อแบบนี้ไม่ได้นะลูกฟรานนนน
    #9783
    0
  12. #9641 jingjunt (@jingjunt) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:02
    สะอึก..... แถมจุดแดกกกก55+
    #9641
    0
  13. #9639 00000000101 (@00000000101) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 20:03
    โหฟรานนนน สะอึกเป็นเเถบ555
    #9639
    0
  14. #9616 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:00
    กด1 จร้าาาาา
    5555สมน้ำหน้า ฮามากกกกกหนูฟราน
    ชอบสุดๆๆๆๆๆ #ทีมฟราน
    #9616
    0
  15. #9577 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 06:32
    สมนํ้าหน้าแฝดดดดดดด คิดจะเป็นเสือดันจับเหยื่อที่ไม่สนใจโลก55555555
    #9577
    0
  16. #9416 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 17:35
    #ทีมฟรานนนน
    #9416
    0
  17. #9345 Meuan Fan. (@SomethingColor) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 15:41
    ตะมายสะใจจจจชอบบบมีความซื่อแต่ความหมายของคำที่พูดนี่อย่างจุกกกก
    #9345
    0
  18. #9320 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 20:11
    ชอบฟราน หูย...อย่างเจ็บ วอนอิแฝดช่วยสำนึกผิดที 555555555
    #9320
    0
  19. #9283 UUFern (@0815573043) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:40
    ชอบอ่ะ ทีมฟรานๆๆๆ
    #9283
    0
  20. #9282 MonKyMind (@MonKyMind) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:20
    ทีมฟรานค่ะ
    #9282
    0
  21. #8989 Papaya80 (@Papaya80) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 14:28
    ทีมฟราน คำพูดนิ่มๆ คนฟังจุก
    #8989
    0
  22. #8951 Area_00 (@Area_00) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 09:46
    คำพูดของกวางน้อย เหมือนขนมีดมาทั้งโกดังอ่ะ555/วงวารแฝดจริมๆ
    #8951
    0
  23. #8911 Mimellow12 (@autumn302) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 17:36
    คำพูดนิ่มๆ แต่เชือดเฉือน สองแฝดมากก 55555555 ชอบๆๆ
    #8911
    0
  24. #8910 335360 (@335360) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 17:18
    นิ่งๆแต่ทำคนตายได้!!55555555555555+
    #8910
    0
  25. วันที่ 20 มกราคม 2561 / 16:12
    หว่ายยยยยยย5555555555555
    #8905
    0