[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,175 Views

  • 10,184 Comments

  • 29,994 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,616

    Overall
    969,175

ตอนที่ 48 : แฝดฟราน 9 : เขาบอกว่าจะจีบเหยื่อ (50%) -3/3/61-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 385 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

 

บทที่ 9 เขาบอกว่าจะจีบเหยื่อ

 



“ นี่ ”

“ ครับ ”

ผมชะงักมือที่กำลังแกะกุ้งเพราะน้ำอุ่นเดินมาพิงขอบเคาน์เตอร์ชวนผมคุย แอบหวั่นกับน้องมันเหมือนกันนะ ชวนคุยแต่ละครั้งไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีสักครั้งเลย

“ คิดยังไงถึงมาอยู่กับพี่กู ” เป็นคำถามที่ตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัดไม้เมตรอีก

“ ก็ไม่ได้คิดอะไร ” มันเป็นเรื่องจริง ผมไม่ได้คิดอะไรเลย

พี่เขาให้มาอยู่ ก็มา ...ส่วนมาอยู่ในฐานะอะไรก็ฐานะแฟนตามใจพี่เขานะ แต่สำหรับผมความรู้สึกก็ยังคงเส้นคงวากับพี่น้อง ความสัมพันธ์พวกเรามันดูแปลกๆ เขาดูกึ่งบังคับผมมา ส่วนผมก็ยินยอมมา แฟนที่อยู่ๆก็ได้มามันเป็นความรู้สึกที่ยังไม่ชิน บางทีมันเร็วไปจนผมตั้งตัวไม่ถูก ยังไงก็ยังคงวางพี่เขาในฐานะพี่ชายไปก่อน

ถือว่าประหยัดค่าหอพักไปแล้วกันนะ ใช้สมองคิดอะไรมากๆมันปวดหัว แค่เรื่องที่ผมอีกคนทำไว้มันน่าปวดหัวจะแย่แล้ว ทำยังไงถึงจะเหมือนคนปกติทั่วไปนะ ผมอยากจะดื่มเหล้าโดยไม่ต้องมานั่งคิดมากว่าจะไปทำอะไร

หรือผมควรพบจิตแพทย์รักษาแบบจริงจัง

“ นายเป็นพวกไม่คิดอะไรอย่างที่วินบอกจริงๆสินะ ” ดูน้ำอุ่นจะสนใจเรื่องผมไม่น้อย

“ คิดมากมันน่าปวดหัว ” ตอบไปตามความรู้แล้วตั้งคำถามกับน้องมันบ้าง “ แล้วทำไมถึงสนใจเรื่องผมขนาดนั้น ”

คนโดนถามถอนหายใจทิ้งไปก่อน “ เพราะวินดูเป็นห่วงนายจนน่าหงุดหงิด  

แอบหลุดขำเบาๆ นี่น้ำอุ่นกำลังหึงผมงั้นเหรอ

“ แต่ดูจากหลายๆอย่างแล้ว ” มองหน้าผมอย่างไร้มารยาท จริงๆน้ำอุ่นมันก็ไม่เคยมีมารยาทอยู่แล้ว เลิกถือสากับน้องมันเถอะ “ นายมันก็น่าห่วงจริงๆ ”

“ เอาตัวรอดได้ ” พูดไปก่อนแต่ยังไม่รู้เลยว่าจะเอาตัวรอดจากแฝดสองคนนั้นยังไง แต่ถ้าถึงเวลาก็คงทำได้แหละ

“ กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าไปมายังไงถึงมาอยู่กับพี่กูได้ แต่ทางที่ดีอย่าไปชอบพวกมันเลย ” คนตัวสูงว่าเล่าขานพลางส่งขวดซีอิ๊วมาให้ผม

“ ก็คงนับถือในฐานะพี่ชาย ” ผมคิดว่าตอนนี้ผมมีให้พวกเขาแค่นั้นนะครับ ส่วนมันจะพัฒนาหรือไม่พัฒนาก็เรื่องอนาคต

น้ำอุ่นทำหน้าเหมือนจะไม่เชื่อเท่าไหร่ “ ทนพี่กูได้คงไม่ใช่คนแล้ว ” จานถูกส่งมาให้ น้องมันก็ดีนะ ไม่ได้ยืนนิ่งดูดาย เป็นลูกมือให้ด้วย สงสัยจะหิวจัด แล้วนี่ไอ้วินไม่หาอะไรให้น้องมันกินมาก่อนรึไง

“ ทำไมเหรอ ”

“ เป็นพวกที่เอาใจเก่งมากเลยนะ ” ดูหน้าเพวกเขาก็รู้นะเป็นคนที่เอาใจเก่ง แบบพวกคนเจ้าชู้ที่มักเอาใจหญิงเก่ง ประมาณนั้น

ระบายยิ้มให้อีกฝ่ายที่ดูจะห่วงผมไม่มากก็น้อย “ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ ”

“ ไม่เกี่ยวว่าจะเพศไหน ถูกเอาใจก็หวั่นไหวทั้งนั้น ” น้ำอุ่นรับจานใบใหญ่จากผมไปแล้วหยิบช้อนหยิบส้อมมายืนตักกินเลย น้องแกจะชิวเหลือเกิน ส่วนผมเริ่มลงมือทำอาหารเช้าอย่างอื่นต่อ

เอ่ยหยอก “ หมายถึงตัวเองด้วยรึเปล่า ” วินก็เอาใจเก่งนะ

เหมือนมีคนหน้าแดงแต่ผมจะไม่แซวแล้วกันเพราะมีดมันอยู่ใกล้ๆมือน้อง ผมไม่เสี่ยงหรอก ทำข้าวต้มกุ้งง่ายๆสี่ที่แล้วกัน ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรให้เป็นพิเศษแถมในตู้ก็มีของไม่เยอะ

ทำอาหารได้แต่ไม่ถึงขั้นโปร ง่ายๆคือกินได้หมากินได้แล้วกัน ก็อยู่คนเดียวนี่ครับต้องทำให้เป็น

“ ว่าแต่...สามคนนั้นไปคุยอะไรกัน นานจัง ” คงไม่ได้ต่อยกันปากแตกไปแล้วนะ

“ ทำอะไรเอ่ย หอมไปถึงข้างล่างเลย ”

พูดถึงผี ผีก็มา ...ผีทะเลน่ะครับ

เป็นพี่ฟ้าคราม...แก้มนุ่มเหมือนก้นเด็กแนบลงข้างแก้มผม อือหือ รู้สึกอายนะ แก้มผมไม่ได้นุ่มขนาดนั้น พี่ใช้ครีมอะไรครับผมจะไปขโมยใช้

พอถูกกอดโดยไม่ตั้งตัวปฎิกิริยาของร่างกายมันก็ไปโดยธรรมชาติคือสะดุ้งสุดตัว เผลอศอกเข้าท้องพี่ฟ้าครามจังๆ

“ โอ๊ยยย ฟราน!

ผมลนลานทำอะไรไม่ถูก “ เอ่อ คือ ขอโทษครับ ” ยิ้มแหยไปให้จะเข้าไปดูก็เกรงใจหม้อข้าวต้ม

“ สมน้ำหน้า ” แขกกิตติมศักดิ์พูดขึ้นแล้วจิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ แต่เมื่อกี้คือมึงเห็นหัวกูปะพี่ กอดจูบลูบคลำไม่อายน้อง ”

แต่มึงช่วยอายปากหน่อยก็ได้น้ำอุ่น พอน้องมันพูดแบบนี้แล้วพาลจะให้ติดถึงเรื่องเมื่อสามสิบนาทีก่อน โอ๊ย อับอายที่สุด แต่ว่าถ้าอุ่นไม่มาห้าม ผมเสียซิงแน่

เออ ผมยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่นะ ยังไม่โดนเสียบ ไอ้พวกพี่แฝดมันมั่ว!

“ พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยสักหน่อย ” เสียงทุ้มหวานหูว่าด้วยความน้อยใจ “ เอะอะก็ว่าพี่ตลอด ใช่สิ พี่มันไม่ดี ” อ้าว แล้วทำไมท้ายประโยคต้องมาพูดกับผมเล่า

“ ก็รู้นี่ แล้วทำไมไม่ปรับปรุง ”

“ เอามีดมาเสียบเลยมั้ย! ” กอดเอวผมแน่นจนผมตกใจเกือบปัดหม้อข้าวต้มตกแล้ว เลยเลื่อนมือไปตีแขนคนด้านหลังเบาๆ แต่อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจเลย

ไหวไหล่แล้วปล่อยเลยตามเลย แต่พี่ฟ้าครามอย่าไปท้าน้องมันเลย เดี๋ยวมันจะ...

ชิ้ง!

“ ขอมาก็จัดให้ ไหน... จะให้เสียบตรงไหน ” นั่นไง มันหยิบมีดขึ้นมาจริงๆด้วย

ไหนคนปากกล้าเมื่อกี้ “ ฟราน ช่วยพี่ด้วย ”

“ หลบหลังเมีย มึงแมนมาก ” น้ำอุ่นเสียดสีด่าไปทีแล้วเก็บมีดเข้าที่เดิม “ ไอ้วินอยู่ไหน ”

พี่ท้องฟ้าเดินเข้ามาพร้อมเสียงน้อยอกน้อยใจ “ พวกพี่ไม่ใช่ไอ้สามหน่อนั่นที่คิดจะยำตีนไอ้วินตลอดเวลานะ ” เปรยตาไปยังเพื่อนหน้ากวนตีนที่เดินคุยโทรศัพท์ตามมา แอบเห็นน้ำอุ่นตาขวางเหมือนกัน

อะไรจะห่วง หวงแฟนขนาดนี้นะ

“ พวกมึงไม่ได้ต่างกันนักหรอก ” นัยน์ตาเฉี่ยวดูจะไม่เชื่อคำพูดของพี่นักแล้วหันไปเสียงเข้มกับวิน “ คุยกับใคร ”

 “ เพื่อนที่คณะ ” ตอบโดยไม่มีแววแฝงนัยใดๆ “ เรื่องค่ายอาสา เขาขอให้กูไปช่วยถ่ายรูป พี่ปายรีเควสมาว่าเป็นกู ”

“ ตามสบายเถอะ ” ถามนิดเดียว เพื่อนผมตอบมาเป็นชุด ดีนะ ไม่บอกเวลาและสถานที่มาด้วย

ผมที่กำลังคนข้าวต้มอีกรอบก็หันไปถาม “ คณะเราไม่ได้ไปสักหน่อย ” เอาช้ามาฉุดผมคราวนี้ก็ไม่ไป วีรกรรมฝังใจจากทริปปั่นจักรยานยังชัดเจนในหัว

ขืนไปค่ายอาสาด้วยล่ะก็คงไม่พ้นอยู่กับพวกเกรียนแตกกลุ่มเดิม เพราะงั้นผมจะเก็บตัวนอนตีพุงอยู่บ้าน

เป็นไง คนดีมั้ยครับ ไม่ทำประโยชน์ให้ส่วนรวมแต่ก็ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร

คำโคตรคมจดไปใส่แคปชั่นไอจีก่อนนะ

“ แต่เมียกูไปไง กูก็ต้องไปสิ ” วินเหลือบไปทางน้ำอุ่นที่ยังยืนกินไม่ทุกข์ร้อน เอื้อมไปหยิบชามมาใส่ข้าวต้มแล้วยื่นให้วินไป เพื่อนรีบๆกินไปเผื่อไอ้น้องน้ำอุ่นเกิดอยากลับขึ้นมาเดี๋ยวจะไม่ได้กิน

คู่นี้มันก็ปาท่องโก๋จริงๆ หมั่นไส้

“ นี่ๆ ใส่กุ้งเยอะๆ ” พี่ท้องฟ้าขยับเข้ามามองหม้อต้ม “ อ้าว กุ้งหมด ” หันไปเห็นซากเปลือกและหางกุ้งในอ่างล้างจาน

“ เดี๋ยวหลังเลิกเรียน ผมจะแวะซื้อของสดให้นะ ” ว่าไปนั่นแล้วทั้งที่ยังไม่กล้ามองตาพี่แฝดสักเท่าไหร่ เอาจริงผมกำลังหาทางเลี่ยงเจอหน้าพวกพี่เขาช้าๆ

พี่ฟ้าครามพูดคาดโทษ “ วันนี้ฟรานต้องทำมื้อเย็นอยู่แล้วชดใช้ความผิดตัวเองครับ” ดึงจมูกผมอย่างลงโทษแต่เดี๋ยวนะ ผมไม่ได้ทำ! แต่ผมก็ทำนั้นแหละ โว้ย อธิบายไม่ถูกเว้ย! “ เดี๋ยวเย็นพี่ไปรับแล้วกันนะ แล้วจะพาไปซื้อของต่อ ”

“ แต่ขาไป พี่ไปส่งนะ ” กลัวจะไม่ได้หน้าใช่มั้ย แฝดคนน้องเดินไปเก็บซากเปลือกกุ้งลงถังขยะแล้วเริ่มทำความสะอาดตรงที่ผมทำเลอะเทอะ

แผนที่จะหลบหน้าไปเตรียมใจตั้งตัวสักครึ่งวันพังไม่เป็นท่า... พวกพี่ไม่คิดจะให้เวลาส่วนตัวผมหน่อยเลยรึไงฟะ!

ผมเทสายตาไปมองทางพี่ท้องฟ้านิดๆแค่นั้นก็ทำให้พี่ฟ้าครามรีบผละออกไปช่วยเก็บตรงโต๊ะที่ผมใช้วางเขียงหั่นผักหั่นเนื้อ อะไรที่ยังเหลือก็เก็บใส่ตู้เย็น

“ อุ่น... พี่ว่านะ เรามาอยู่ผิดที่ผิดทางสุดๆ ”

“ สาบานดิ๊ว่าพวกมันเพิ่งจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน ” ก็เพิ่งมาสองวันได้นะ แต่ความรู้สึกเหมือนอยู่มาเป็นปี

“ เหมือนคู่แต่งงานใหม่ดีเนอะ ” วินว่าอย่างล้อเลียนแต่ดูจะกระทบส่อเสียดไปทางฝาแฝดมากกว่า “ พ่อบ้านดีนะ ”

รอยยิ้มหวานจ๋อยน่ามองของพี่ฟ้าครามถูกส่งไปให้วิน “ ดูซะไอ้น้อง เดี๋ยวอนาคตมึงก็เป็นแบบนี้ ”

“ ผมน่ะยินดี แต่พวกพี่จะทำได้นานเหรอ ”

ไย...เพื่อนปากหมาแบบนี้

ถ้าเขาทำได้ไม่นานคือเพื่อนมึงก็จะถูกทิ้งไม่ก็กลายเป็นแม่บ้านคูณสองไปแทน... เอาจริงขอเป็นอย่างหลัง... เพราะถ้าพวกพี่เขาไม่ชอบผมแล้ว เราก็คงมองหน้ากันไม่ได้อีก

แต่ถ้าจะให้มองหน้ากันได้อีกคือผมต้องไม่รู้สึกอะไร...  

แล้วมันทำง่ายเหรอวะ!

คำพูดพวกนั้นทำให้ผมหันไปทางพวกพี่แฝดแล้วพูดไปตามความคิด “ ถ้าลำบากไม่ต้องทำนะครับ เดี๋ยวผมทำเอง ”

“ ลำบงลำบากอะไรฟราน พี่เต็มใจ ” พี่ฟ้าคราม

“ อย่าไปฟังไอ้วินน่า งานบ้านของถนัด ” พี่ท้องฟ้า

อุ่นวางจานเปล่าไม่เหลือซากใดๆลงในอ่างล้างจาน “ ถนัดใช่มั้ย งั้น มื้อนี้ก็ล้างจานไป อย่าทำแตกแล้วกัน ง่ายๆแค่นี้คิดว่าทำได้นะ ”

“ หือ พี่ท้องฟ้าล้างจานไม่เป็นเหรอ ” ปิดเตาแล้วเดินไปหยิบชามในตู้เพราะตรงชั้นวางมันไม่พอ

“ ก็แค่ล้างปะอุ่น ไม่ได้ยาก ” แสดงว่าล้างไม่เป็น แล้วใช้ชีวิตกันยังไง

“ แล้วปกติใครล้างเหรอ ” จานสวยดีแฮะ

“ แม่บ้าน แต่ส่วนใหญ่ก็กินข้างนอก ”

วินยกชามข้าวต้มซด “ ปกติไปเที่ยวไง ไม่ค่อยจะอยู่บ้าน ”

“ หุบปากได้ปะไอ้วิน ”

ไม่ปฏิเสธแสดงว่าใช่

“ กินเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว เปลืองข้าวบ้านคนอื่น ”

น้ำอุ่นดึงชามข้าวต้มเปล่าเหลือเพียงแต่น้ำลง “ ไปเถอะ ผัวเมียเขาจะสวีทกัน ”

อิแม่! เกือบทำจานแตก

“ แหม เราก็จะไปสวีทกันใช่ปะ ” วินทำท่าสะดีดสะดิ้งคลอเคลียคนหน้าสวย

“ เปล่า ” ส่ายหน้าแล้วยกยิ้ม “ ไปซื้อของทำโมเดลต่างหาก ”

แล้วก็ถูกลากออกไปโดนวินทำหน้าหมดอะไรตายยากคอตก อืม ทำไงได้เล่า เด็กสถาปัตย์เขางานเยอะ ว่างเป็นต้องคิดงาน คิดแบบเขียนแบบตรวจแบบมันทุกอาทิตย์ แถมโมเดลก็ต้องทำ เทอมละตั้งสองชิ้นอีก  ฟังมาจากวินบ่น ซึ่งวินก็ฟังมาจากน้ำอุ่นอีกทีเช่นกัน

ผมยกชามใส่ถาดหยิบแก้วเปล่าวางมาด้วยจากนั้นค่อยยกมื้อเช้ามาจัดวางที่โต๊ะอาหารแต่ผมก็แอบหน้าร้อนผ่าวยามนึกถึงเหตุการณ์อันตรายที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด หลังจากวางจัดที่นั่งให้แล้วสองขาพาเดินกลับมาที่ห้องครัวเพื่อเอาน้ำใส่เหยือกใบใหญ่

ตอนแรกผมจะชงกาแฟให้อยู่หรอกแต่ว่าตอนเช้าๆควรจะดื่มน้ำเปล่ามันเป็นเรื่องที่ดีต่อสุขภาพ

“ เก็บเสร็จแล้วอย่าลืมล้างมือด้วยนะครับ ” ผมเตือนพวกพี่เขาเล็กน้อยแล้วเดินกลับมานั่งรอที่โต๊ะ

รอไม่ทันให้ข้าวต้มได้เย็นผู้ชายตัวสูงสองคนพากันเดินเอื่อยออกมาทิ้งตัวนั่งลงตามที่นั่งของตัวเองหรือก็คือผมอยู่หัวโต๊ะแล้วพวกพี่เขานั่งขนาบข้างผม

“ หอมดีนะ ” พี่ฟ้าครามเอ่ยชมขณะที่กำลังสูดกลิ่นหอมๆของข้าวต้ม

“ ถ้ามีใบเตยใส่ด้วยก็จะหอมมากกว่านี้ครับ ” ตอบไปก้มหน้าไปมือหยิบช้อนยกข้าวขึ้นมาเป่า คือยังไม่พร้อมมองหน้าใครอ่าครับ “ แถมจะได้ข้าวสีเขียวด้วย ”

“ ฟราน... พวกพี่ไม่ทำอะไรแล้ว เงยหน้าครับ ” เสียงหงุดหงิดของพี่ฟ้าครามเอ่ยขึ้น “ จะกลัวอะไรพวกพี่ครับ ”

ผมเงยหน้าตอบหวั่นๆ “ กลัวพวกพี่ปล้ำครับ ”

“ น้องแม่งตอบตรงได้ใจ ” ใช่เรื่องหัวเราะปะวะไอ้พี่ท้องฟ้า!

“ ไม่เห็นต้องระแวงเลย ”

มึงลองมาอยู่ในสถานะคนจะถูกเสียบมั้ยพี่ จะได้รู้ว่าอยู่กลางสายตาหื่นกระหายมันรู้สึกยังไง

“ พวกพี่มันไม่น่าไว้ใจ ” ผมยื่นปากใส่พี่ฟ้าครามเพราะพี่เขานั่นแหละเป็นตัวตั้งตัวตีสกิลชิพผมแทบทุกนาที

ยกมือข้างหนึ่งตั้งศอกเท้าไว้กับโต๊ะแล้วมองตาผมด้วยประกายวิบวับวาวๆ “ ก็อย่าทำตัวน่ารักสิครับ ”

“ ผมเปล่า!! ” เถียง เถียงขาดใจ!

พี่ท้องฟ้ายกเหยือกน้ำมารินน้ำใส่แก้วส่งให้ทุกคน “ ครามึงก็อย่าแกล้งน้อง เดี๋ยวน้องจะกลัวมึงไปใหญ่ ” ดีมากครับพี่ท้องฟ้า พี่ต้องปกป้องผม “ ว่าแต่ฟรานครับ ให้พี่ป้อนมั้ย ”

พวกพี่มันก็เจ้าเล่ห์ทั้งคู่นั่นแหละ เว้ย ไว้ใจไม่ได้สักคน!!

“ผมทานเองได้ครับ ”

พี่ฟ้าครามไม่ปล่อยให้ผมนั่งกินเงียบๆ พยายามจะถามเก็บเกี่ยวข้อมูลตัวผม “ ฟรานชอบทำอาหารเหรอ ”

เคี้ยวอย่างละเอียดแล้วกลืนลงคอไปก่อน “ ชอบนะครับ ทำแล้วมันเพลินดีนะครับ ชอบพอๆกับถ่ายรูปเลย ”

“ แสดงว่าชอบมาก ” พวกพี่เขาพอจะรู้อยู่ว่าผมเป็นพวกเล่นกล้องชอบถ่ายรูป นอกจากเขียนข่าวเขียนนิยายเขียนบท ผมก็ชอบถ่ายรูป ถึงจะไม่ได้ลงสาขาโดยตรงแต่ก็เข้าพวกชมรมถ่ายภาพนะ  

“ เรื่องถ่ายรูปปรึกษาพี่ได้นะ พี่เอกถ่ายภาพ ” ขยิบตาขวาให้แล้วยิ้มกว้างยืดอกประหนึ่งว่าตัวเองมีประโยชน์กับผมแล้ว

ผมงง “ จริงเหรอครับ ”

“ ไม่สังเกตเหรอว่าแบบส่วนใหญ่มีแต่ไอ้ฟ้าเขียน ” ถึงว่าพี่ฟ้าครามถึงว่างดูเหมือนคนตกงาน

“ มันเอาเปรียบมากเลยฟราน ” มีฟ้อง

ถามจริงนะ ฟ้องผมแล้วผมจะไปทำอะไรได้ฮะพี่

เวลาบนโต๊ะอาหารเช้าที่แทบจะเป็นมื้อแรกสำหรับพวกเราสามคนมันก็ดูจะผ่านไปด้วยดีนะครับแต่ถ้าผมไม่ได้สร้างสรรค์ก่อเรื่องอะไรไว้

“ อย่าเพิ่งมานำเนียนหนีความผิดนะ ” พี่ฟ้าครามว่าเสียงดุขณะที่กำลังเติมพริกใส่ข้าวต้มตัวเองเล็กน้อย “ แค่ข้าวต้มชามเดียว พี่ยังไม่หายโกรธนะ ”

ผมตอบตาใส “ ยังมีให้เติมอีกนะครับ ”

แหม กูนึกว่าจะรอดแล้วซะอีก ความจำดีจังนะครับ

แอบได้ยินเสียงหัวเราะของพี่ท้องฟ้าเหมือนกัน “ อย่ามากลบเกลื่อนน่าฟราน ”

“ แล้ว เอ่อ... จะให้ผมพูดยังไงดีครับ ” เกาแก้มจนรู้สึกว่าหนังจะถลอกติดเล็บมาอยู่แล้ว “ ผมขอโทษครับ ผมเมา ผมไม่มีสติ ” กูจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละพี่

“ พี่ว่าเมาก็ไม่น่าจะเป็นขนาดนั้นนะครับ ” พี่ท้องฟ้าว่าเสียงจริงจัง “ พี่ถามตรงๆนะ ฟรานมีอะไรปิดบังพวกพี่ คือเราทำตัวแปลกไปจนมันเหมือนคนละคนมากกว่าเมานะ ยังเดินตรง พูดรู้เรื่อง และก็มีสติดี ”

ถ้าจะจับผิดกันขนาดนี้นะ ไปเป็นนักสืบมั้ยครับ ถ้าจะไปรุ่ง

“ จริงๆมันก็ไม่เรื่องที่เป็นความลับอะไรหรอกครับ ” ผมเริ่มที่จะคนข้าวต้มไปมาเมื่อพูดเกี่ยวกับเรื่องตัวเอง อันที่จริงผมไม่ค่อยเล่าเรื่องตัวเองให้ใครฟังนักหรอก  

พี่ฟ้าครามถามอย่างระวัง “ เล่าให้พวกพี่ฟังได้รึเปล่า ”

...ผมเงียบใช้ความคิดเล็กน้อย

พอเห็นว่าผมเงียบไปพวกพี่เขาจึงเปิดปากพูดก่อน “ ถ้ายังไม่พร้อม ไม่เป็นไร พวกพี่รอได้ ”

ก้มหน้าลงมากกว่าเดิมแล้วพึมพำเบาๆ “ ขอบคุณครับ ” มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ผมแค่ไม่อยากเล่ารายละเอียด “ พวกพี่รู้แค่ผมดื่มเหล้าไม่ได้พอครับ ”

พี่แฝดเขามองหน้ากัน “ หรือเพราะดื่มเหล้าแล้วนิสัยจะเปลี่ยน ” พี่ท้องฟ้าลองเดาสุ่มดู

“ ก็ใช่ครับ ” ขยายความอีกหน่อย “ รู้แล้วก็อย่าคิดจะมอมเหล้าผม!

ชี้หน้าไว้ก่อน

พี่ท้องฟ้าจับมือผมลดลง “ โห พวกพี่ไม่เลวขนาดนั้น ”

เหรอ!!

ผมเบ้ปากมองบนแสดงออกว่าไม่เชื่อ

“ แต่ถึงพวกพี่จะไม่รู้ พวกพี่ก็คิดจะห้ามฟรานกินเหล้าอยู่แล้ว ” หน้าตาจริงจังขึ้นมาทันที

“ เพราะอะไรครับ ” เริ่มดึงชามของพี่แฝดมารวมซ้อนไว้ที่ตัวเอง ตอนนี้เริ่มอิ่มกันหมดแล้ว

“ เพราะพี่หวง!

สั้นๆง่ายๆแต่มันมีความหมายไม่น้อยต่อใจผมเลย ให้ตายสิ...

“ เมาแล้วน่าฟัดแบบนั้น ห้ามไปเมาที่ไหน ต้องเมากับพี่เท่านั้น!

...เกือบจะดีแล้วไอ้พี่หื่นเอ๊ย!

ผมถามบ้าง “ พวกพี่ไม่คิดว่าผมประหลาดบ้างเหรอ ผมดูไม่ค่อยปกติเลยนะ พี่ไม่สับสนบ้างเหรอ ”

ทั้งคู่ส่ายหน้าเป็นพี่ท้องฟ้าพูดก่อนอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวผมไปด้วย “ ไม่ประหลาดนะ...แต่ถ้าถามว่าสับสนมั้ยก็สับสนแหละครับ ฟรานเวลาปกติก็น่ารักน่าฟัด พอเมายิ่งทำตัวน่ากอดไป ”

“ แล้วชอบแบบไหนมากกว่ากันครับ ”

“ จะแบบไหนก็คือฟรานไม่ใช่เหรอ ” พี่ฟ้าครามตอบอย่างไม่คิดอะไรหรือแต่งประโยคให้ดูสวยหรู

ผมตีหน้าขรึม “ เอาความจริงครับ ”

“ แฮ่.. ชอบตอนเมาครับ ” ยังมีหน้ามาทะเล้นทะลึ่งอีก

ใครๆก็หวังแค่ร่างกาย พวกเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น... แย่เนอะที่เผลอเมาต่อหน้าไป...

“ เหอะ ” หัวเราะขึ้นจมูกแล้วลุกขึ้นหนีพวกเขา

“ เดี๋ยวสิ โกรธเหรอ ”

ตอบแบบนั้นใครไม่คิดมากหรือไม่โกรธเลยก็แปลกแล้ว

อยู่ด้วยกันใช้คำว่าแฟนกับผม

แต่หวังแค่ร่างกาย

กูคงดีใจลุกขึ้นเต้นไก่ย่างบางตาลมั้ง

“ เปล่าครับ ”

แล้วยิ้มละมุนอบอุ่นให้

“ เพราะผม...ไม่ได้ชอบพวกพี่แต่แรกอยู่แล้ว ”

มันเลยไม่ได้เจ็บปวดดราม่ากินปลวกอะไร

คนอึ้งแดกจุดไปแล้วทั้งคู่ก็รีบตะครุบตัวผมไว้... “ ขอโทษ แต่ฟรานบอกให้พูดความจริง พี่ก็พูด... เห็นปะพี่คนดี ไม่โกหก ”

อืม ไม่โกหกแต่ไม่รักษาน้ำใจกูเลย

“ ก็ไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ ” พยายามจะดึงแขนออกจากมือกาวสองคู่ “ แถมไม่มีอะไรต้องขอโทษด้วยครับ แฟร์จะตาย ผมไม่ได้ชอบพวกพี่ และพวกพี่ชอบแค่ร่างกายผม ”

เออ.. แล้วเราจะมาเป็นแฟนกันทำแป๊ะอะไร

งงฉิบหาย

“ มันไม่ใช่แบบนั้น ” ร้องโอดโอยปานจะร้องไห้

“ ช่างเถอะครับ ผมไปล้างจานดีกว่า ” เปล่าทำตัวเป็นสาวน้อยประชดรักนะครับ  

“ เดี๋ยวพี่ล้างให้ ฟรานไปอาบน้ำให้สบายใจเถอะ ” พี่ท้องฟ้าเสนอตัวแล้วดึงชามทั้งสามใบไปจากมือผม “ เตรียมตัวไปเรียนดีกว่านะครับ ”

เรียนตั้งบ่ายเลยนะ นี่เพิ่งแปดโมงเอง พี่จะให้ผมไปเปิดคณะเหรอ

หรือเขาจะไล่กูทางอ้อมเพราะข้อหางี่เง่า

ไรฟะ เพิ่งมาอยู่บ้านเขาได้สองวันต้องเตรียมหาที่นอนใหม่แล้วเหรอ

“ พี่อยากไปส่ง แต่พี่มีงาน คงไปส่งเร็วหน่อย ” อ้อ แบบนี้เอง

เริ่มติดเชื้อมโนไปก่อนแบบพี่ปายแล้วสิ ตายๆ แย่ๆ

“ ผมเกรงใจ ผมไปเอง ” ดูหน้าด้วย เกร๊งใจ๊เกรงใจ

“ พี่จะไปส่ง อย่าดื้อครับ ให้พี่ไปส่งนั่นแหละดีแล้ว พี่อยากให้ฟรานนั่งรถสบายๆ ไม่ต้องไปเบียดในบีทีเอส ” โดนหอมแก้มไปที ฉวยโอกาสตอนเคลิ้มอีกแล้ว จากนั้นก็ถูกต้อนให้ไปอาบน้ำได้ยินเสียงทะเลาะกันแว่วตามหลังมา “ เอ้า เอาไปล้างดิไอ้คราม กูจะไปอาบน้ำ อ้อ มึงเตรียมแซนวิชให้น้องด้วย เผื่อน้องหิวระหว่างเรียน ”

แอบชะงักในความใจดี...

“ เรื่องไรมาใช้กูเนี่ย จะไปนอนเว้ย!

“ กูต้องไปส่งน้อง กลับมาก็ต้องเขียนแบบใหม่ให้ทันเก้าโมงพรุ่งนี้ แค่ล้างจานกับทำขนมรองท้องแค่นี้ทำไม่ได้ใช่ปะ ไม่อยากดูแลน้องใช่มั้ย ได้ เดี๋ยวกูออกมาทำเอง  

“ มึงร่ายยาวขนาดนี้ กูไม่ทำคงเหี้ยน่าดู ”

“ ไม่ต้องทำ เดี๋ยวกูทำเอง ”

“ ไม่ได้ กูไม่ยอมให้มึงเอาหน้ากับน้องคนเดียวหรอก!

แอบขำกับแฝดคู่นี้นะ จิกกัดกันพอประมาณเพื่อกระชับมิตรความสัมพันธ์ให้แน่นขึ้นไปอีก ผมพาตัวเองไปอาบน้ำสระผมในอารมณ์คงเส้นคงวาไม่มีต่ำหรือสูงไปกว่าปกติ

แวบหนึ่งของความรู้สึกแฝงไปด้วยความกลัวในความกรัก... แถมมันยังอันตรายเกินไป พวกพี่เขาเป็นคนอันตรายที่ผมไม่ควรจะตกหลุมรัก ทว่ามือกลับกุมหัวใจตัวเองที่มันเต้นแรงกว่าทุกทีเมื่อรวบรวมสติคิดย้อน

“ อันตรายชะมัด ”

ไม่ดีเลย แบบนี้ไม่ดีเลยสักนิด

ผมใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมงเพราะมัวแต่ทำใจให้สงบอยู่ พอเดินออกมาก็เห็นพี่ฟ้าครามกำลังรีดผ้า ใช่ครับ ฟังไม่ผิดหรอก พี่ท้องฟ้าคนนั้นกำลังรีดเสื้อนักศึกษาของผมอยู่

“ ทำอะไรน่ะครับ! ” ผมเบิกตากว้างแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหา

มองดูให้แน่ใจว่าเสื้อที่กำลังนอนแผ่อยู่นั่นเป็นเสื้อของผมจริง แต่ว่าผมรีดแล้วนะ

“ แฮ่ พอดีพี่ทำตกตอนเลือกเสื้อผ้าตัวเองเมื่อกี้ ” คนตัวสูงเผยสีหน้าแดงๆเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง “ เลยเอามารีดให้ใหม่ ”

พยายามที่จะไม่ยิ้มออกไปแต่ว่าคนตัวสูงๆกำลังหน้าแดงเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะได้รับหรือเห็นมาก่อน

“ ขอบคุณนะครับ ” ผมกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำให้เข้าที่ก่อนจะเดินไปเช็กเลนส์กล้อง วันนี้ต้องเข้าชมรม

พ่อบ้านจำเป็นหันมาคุยกับผม “ สุดสัปดาห์นี้พวกพี่จะต้องไปเชียงใหม่ ” แอบตาโตเมื่อได้ยินจังหวัดน่าเที่ยวอีกที่ในประเทศไทย

  “ ไปทำงานเหรอครับ ” ถามอย่างสงสัยแล้วนั่งลงตรงปลายเตียง

คนตอบเป็นพี่ฟ้าครามที่เปิดประตูเข้ามาพอดี “ ใช่ครับ พี่ต้องเอาแบบรีสอร์ทไปเสนอ มีนักลงทุนรายใหญ่กำลังจะสร้างรีสอร์ทน่ะ ”

“ จะเอางานไปเสนอ ถามกูยังว่าโมเดลตัวอย่างเสร็จยัง ” คนรีดผ้าว่าเสียงหงุดหงิด “ เจ้าของรายนี้เรื่องมากที่หนึ่งเลยฟราน แต่เงินดีพวกพี่เลยรับทำ ”

“ ไปกี่วันเหรอครับ ” ผมเปล่าแอบเหงานะ!

“ หือ กลัวเหงาเหรอ ” นั่นไง พี่ฟ้าครามได้ทีก็เข้ามากอดเอวนอนตักผม “ แซนวิชพี่ใส่กล่องให้แล้ว ใส่ถุงผ้าวางอยู่บนโต๊ะข้างนอก อย่าลืมหยิบไปนะ ”

“ ขอบคุณครับ ”

หันไปมองดูคนรีดผ้าตอนนี้พี่แกแปลงโฉมมาเรียบร้อยเตรียมออกจากบ้านได้ทุกเมื่อ แค่จะไปส่งผมจำเป็นต้องหล่อขนาดนี้มั้ย หรือจะไปอ่อยนักศึกษาสวยๆที่มหาลัยกันนะ

“ พวกพี่ไม่อยู่ก็ดี ” ให้ได้พักหายใจหายคอหน่อยเถอะ

“ พูดงี้เสียใจนะ แบบนี้พี่คงต้องพาฟรานไปด้วยแล้วล่ะ จะมัดมือมัดเท้าพาไปด้วย ” คนที่นอนตักผมอยู่ว่าอย่างเอาแต่ใจพร้อมชูโทรศัพท์ให้ดู “ ฟรานไม่อยากไปเที่ยวดอยเหรอ ”

ภาพทะเลหมอกถูกส่งมาให้ดู “ นี่มันฤดูหนาว ไปตอนนี้ไม่มีหมอกให้ดูสักหน่อย ”

เสียงเตารีดกระทบกับที่วางพักจนมันเกิดเสียงดัง “ แต่กรมอุตุบอกว่าจะหนาวสุดขั้วห้าวัน พี่ก็เลยอยากชวนฟรานไปดูทะเลหมอก  

แฝดคนพี่แย้ง “ กูชวนน้องก่อน ทำไมมึงต้องตัดหน้า ”

“ ฟรานตอบเลยว่าจะไปกับใคร ”

เดี๋ยวนะ คือมึงไปทำงานด้วยกัน ใครชวนก็เหมือนกันปะ

แค่นี้ยังต้องเอาชนะกันอีก ให้ตายๆๆ ปวดหัว

“ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าว่างไป ” ว่าไปแล้วลุกพรวดจนหัวพี่ฟ้าครามกระแทกหล่นลงบนเตียงได้ยินเสียงสำออยมานิดหน่อยแต่ผมไม่ได้สนใจเลือกที่จะไปรับเสื้อจากพี่ท้องฟ้ามากกว่า อยู่สภาพเปลือยนานๆไม่ดีเท่าไหร่

ผมเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาเจอกับพี่ฟ้าครามกวักมือเรียกให้ไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจก ใกล้ๆมือไดร์ฟเป่าผมเสียบปลั๊กอยู่

“ เหมือนพวกพี่กำลังง้อผม ” ผมเลิกคิ้วนิดๆแล้วทำตัวเป็นตุ๊กตาให้พี่ฟ้าครามจัดทรงหัวตามใจชอบได้เลย

“ แล้วสำเร็จรึเปล่า ” เหมือนพวกเขาจะคิดมากเรื่องก่อนหน้านี้นะครับ

ผมมองตัวเองในกระจกไม่รู้ว่าจะแสดงสีหน้ายังไง “ ไม่สำเร็จหรอก เพราะผมไม่ได้คิดอะไร ” เป็นพวกพี่เขามากกว่าที่หน้าหงาย

พวกพี่เขาไม่ควรจะทำอะไรซับซ้อนเพราะมันทำให้คิดตามไม่ทัน และพวกตามไม่ทันผมก็จะขี้เกียจคิดไปในทันที

อย่าประณามว่าผมตามคนไม่ทัน

เขาเรียกว่าไม่ตามจะดีกว่า #แถให้ดูดี

เสียงหัวเราะแหบแห้งยิ่งกว่าทะเลทรายในซาอุดิอาระเบียมันเบาหวิวเกินไป เสียงไดร์ฟเป่าผมดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครชวนคุยอะไรทำให้ห้องเงียบจนน่าอึดอัด ผมชอบความเงียบนะแต่เงียบแบบนี้มันก็ไม่สบายใจ

เงยหน้ามองผ่านกระจกเห็นสีหน้าหงอยๆของพี่แฝดแล้วไม่ชอบใจเลย

“ พี่ครับ ”

หันมาจ้องแบบนี้เขินนะครับ กี่ทีๆก็ไม่ชินกับสายตาสองคู่นี้จริงๆ “ หือ ”

“ เชียงใหม่น่ะ ”

“ ... ”

“ ผมไปก็ได้ครับ ”

ความเงียบกลับมาอีกครั้งก่อนที่พวกพี่แก...

“ ฟรานคนดีของพี่ น่ารักที่สุด!!

ทั้งคู่โถมตัวกอดผมเต็มรักมากคนถูกกอดนั่งตัวแข็งตาโตไม่คาดคิดว่าจะได้รับการตอบรับด้วยการกอดที่รัดแน่นเหมือนงูหลามอันกำลังบีบรัดเหยื่อ

“ ปล่อยได้แล้วครับ ” กูจะตายก่อนได้เที่ยวแล้วครับพี่มึงทั้งสอง “ หายใจไม่ออกเว้ยพี่!!

“ โทษที ดีใจไปหน่อย ” พี่ฟ้าครามคลายอ้อกอดออกก่อน

นี่คือหน่อย ถ้ามากคือผมไปนอนในหลุมชัวร์ป้าบ

แต่พี่ท้องฟ้ายังคงกอดผมไม่ปล่อย “ ดีใจนะครับ... ไม่เคยมีใครตามพวกพี่ไปทำงานสักเท่าไหร่ ”

“ ก็นะ ขึ้นชื่อว่าทำงาน มันก็ต้องเทเวลาให้งาน ถูกต้องมั้ยครับ ” พยายามพูดให้ดูดีแล้วแกะมือพี่แกออกจากตัวผม “ จะเที่ยวเล่นก็ไม่ใช่ ”

“ ทำไมน้องดูโตมีความคิด ” พี่ท้องฟ้าด่าผมไม่มีสมองรึไง

“ มึงมันไม่โตมากกว่า ” พี่ฟ้าครามทำหน้าเบื่อใส่แล้วสั่งต่อ “ ไปส่งน้องได้แล้ว จะได้รีบกลับมาเขียนแบบ ส่วนกูจะทำโมเดลไปพลางเท่าที่ทำได้ก่อนแล้วกัน ”

“ เออ อย่าตัดไม้ผิดแล้วกัน ”

พี่ท้องฟ้าขู่ไว้ก่อนแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงพยักหน้าให้ผมเล็กน้อย “ พี่ไปรอที่รถแล้วกัน ”

“ ครับ ” เดินไปหยิบกระเป๋าเรียนกระเป๋ากล้อง

“ พี่เช็กเลนส์เมื่อกี้ตอนเราไปเปลี่ยนเสื้อ ” พี่ฟ้าครามเดินมาหยุดข้างๆผม “ เลนส์เสริมแตกนิดๆแล้วยังไม่ซื้อใหม่อีกเหรอ ”

“ ไม่มีเงินครับ ” ตอบแบบไม่กั๊กใดๆ พี่ชายยังไม่ส่งเงินค่าขนมมาให้ แถมเพิ่งจ่ายค่าหน่วยกิตไปด้วย ก็แทบจะไม่กินอยู่แล้ว แต่โชคดี ฟ้าเห็นใจส่งพวกพี่มาให้ลดค่าใช้จ่ายลง

แหม... ทำไมรู้สึกเกาะพวกพี่เขากินยังไงไม่รู้

อย่าคิดว่าไปเป็นบาร์เทนเดอร์แล้วพี่รหัสผมจะให้เงินค่าเหนื่อยนะ ไม่ได้สักบาท

“ ไม่เป็นไร ”

“ ? ” เครื่องหมายคำถามแปะหน้าผาก

“ ฟรานคนเดียว พวกพี่เลี้ยงได้ ”

 

...ป๋าฟ้าครามมาเองเลยเว้ยยย

สงสัยเขาต้องสวมบทเป็นอีหนูแล้วมั้ง

#ล้อเล่นครับ






---------------


ช่วงนี้ก็ปั่นเล่มน้องฟรานอยู่ เรื่องราวน่ารักๆสบายๆเบาสมอง อาจจะมาม่าสักนิดนะ 55555

แฝดจริงๆเขาก็น่ารัก

ค่อยๆทำงานอย่างช้าๆ ตอนนี้รู้สึกปวดคอเเละบ่ามากเลย 

ช่วงนี้นอนไมม่ค่อยหลับ มีวิธีอะไรเเนะนำมั้ยอ่า 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 385 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #10161 prayfarsipang (@prayfarsipang) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:38
    ไรต์เมื่อไหร่จะมาอัพอีกค้าาาา
    #10161
    0
  2. #10134 คนบ้านนอก (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:22

    ขอนุญาตทำงานกับคอมก้พักเดินเปลี่ยนอิริยาบถบ้าง

    #10134
    0
  3. #10094 มาดามอินดี้ (@aewsuwannet) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:58
    คิดถึงแฝดฟรานแล้วอ่ะไรท์ หายไปครบปีแล้ว เค้ายังรออยู่นะเออ
    #10094
    0
  4. #10035 kar1022 (@kar1022) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 10:50
    จะได้อ่านจนจบมั้ยน้อ ยังงัยก้รอค่ะ
    #10035
    0
  5. #9971 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:37

    น้องฟรานอ่าาา เอาเสือ2พี่น้องให้อยู่หมัดนะ!!
    #9971
    0
  6. #9944 toon_smile13 (@toon-sunicha) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 01:57

    ชอบแบบบบ
    #9944
    0
  7. #9930 cutebam424 (@cutebam424) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 15:53
    งื้อออชอบมากเลยแอบหวังไรท์จะเเยกเป็นเรื่องยาว//งอแงได้ไหมแถมกอดเข่า
    #9930
    0
  8. #9905 Payupat (@Payupat) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 16:49

    รอค่าาา
    #9905
    0
  9. #9871 THIRDJK (@thirdthirddddddd) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:04
    รอต่อนะคะ อยากอ่านมากก ร้องไห้
    #9871
    0
  10. #9861 Jeerawan6725 (@Jeerawan6725) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 15:29
    รออีพี่แฝดกับน้องฟรานอยู่น๊า 😘
    #9861
    0
  11. #9851 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:51
    รอแฝดฟรานอยู่เด้ออออ ไรท์หายไวๆเด้อออ
    #9851
    0
  12. #9847 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:08

    ไรท์ ดูแลตัวเองด้วยคะ จะได้เขียนนิยายให้อ่านเยอะ
    #9847
    0
  13. #9820 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:52
    คริสเถิงงงงงแฝนฟรานนนน ฮื่ออออออ
    #9820
    0
  14. #9708 pvrz (@pvrz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:49

    แงงงงง ไรท์คิดถึงจุงงงง
    #9708
    0
  15. #9675 pvrz (@pvrz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 08:56

    คิดถึงน้องฟรานแน้ววว
    #9675
    0
  16. #9651 iPrsc_9889 (@iPrsc_9889) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 19:43
    ฟรานน่ารัก >< ไรท์ลองซื้อโวลทาเรนมานวดดูนะคะ
    #9651
    0
  17. #9640 มาดามอินดี้ (@aewsuwannet) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:24
    คิดถึงแฝดฟรานแล้วน๊า ไรท์มาอัพต่อหน่อยจิ
    #9640
    0
  18. #9637 AuyMb1 (@AuyMb1) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:19
    รอแฝดฟรานอยู่นะคะ มาต่อหน่อยนะคะไรท์
    #9637
    0
  19. #9622 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:48
    ฟรานมีต่อมั้ยอ่ะ รอนะ หรืออยู่ในเล่มค่ะ
    อืออออ...อยากอ่านต่อออออต้องทำไง
    #9622
    0
  20. #9530 tinyizezy (@tinyizezy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 00:29
    โง้ยยยยย จาอ้าวๆๆๆๆ จะเปย์เล่มแฝดฟราน พิมรีบคลอดมาเร็วววววว เราหยุดปุกรอทุกวันเลยเนี่ย
    #9530
    0
  21. #9527 Sadoria Dorn (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 23:55
    น่ารักเกินไปแล้วกวางน้อย
    #9527
    0
  22. #9512 jjnatbaek (@maewji2542) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:15
    แงงงงงงง น่ารักโว้ยยย
    #9512
    0
  23. #9510 pvrz (@pvrz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 11:19
    คิดถึงจังเลยยยย
    #9510
    0
  24. #9507 Nattawat Phaesuwan (@phumivocaloid01) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 15:04
    นิยายสนุกๆแบบนี้ไม่อยากให้หยุดเเต่งเลยย
    #9507
    0
  25. #9456 มาดามอินดี้ (@aewsuwannet) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:42
    คิดถึงแฝดฟรานแล้วน๊า
    #9456
    0