[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,247 Views

  • 10,184 Comments

  • 29,994 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,688

    Overall
    969,247

ตอนที่ 6 : บทที่ 6 : วุ่นวายยกกำลังสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 714 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

? themy butter

 

 

 


 


นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ 6


ตอน วุ่นวายยกกำลังสี่




 


            อะ... ซี๊ด



                อ่า... อ๊า



                ซี๊ด... อะ ไอ้ วิน หยุดก่อน ซี๊ด



                หือ? ว่าไง ซี๊ดด ก็เราเสร็จก่อน พี่ยังไม่เสร็จ



                แฮ่ก...วะ วิน กู... แต่ กะ กู





 



                “ แต่กูเผ็ด!!


                น้ำตาแทบจะร่วงมาเป็นเม็ดที่สิบได้แล้ว มือยังขึ้นพัดลมเข้าปากไปด้วยเผื่อมันจะชวนให้หายเผ็ดขึ้นมาบ้าง


                “ มึงหยุดแดกก่อนดิว่ะ ” เอื้อมมือไปจับข้อมือมันให้หยุดตักข้าว


                สะบัดออกอย่างเร็ว “ ไม่! รอกูกินเสร็จก่อนค่อยกิน เข้าใจ๋? ”


                “ มันเผ็ด ไอ้สัด!



                ผมร้องลั่นอีกรอบพลางสูดปากแลบลิ้นด้วยความเผ็ดร้อนที่กระจายไปทั่วปากผิวหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต มองต้มยำชามโตที่แดงฉานราวกับไฟ มันใส่พริกกี่เม็ดวะ!!



                “ ถ้าอยากกินน้ำก็เดินไปเองสิครับ ถ้าจะให้กระผมหยิบให้ก็รอผมกินเสร็จ ” วินเงยหน้าขึ้นมายักคิ้วให้พลางใช้ช้อนกลางตักน้ำต้มยำร้อนๆใส่จานตัวเองและกินต่อ “ อ่า ร้อน ”

                “ กูหิวน้ำ ” ผมว่าไปพลางแลบลิ้นออกมาด้วย มันเผ็ด!

                “ ก็ไปหยิบสิครับเมีย ”

                “ ไอ้วิน ไปหยิบมาให้กูหน่อย! กูขี้เกียจ ” ผมบอกอ้อมๆ ทั้งที่จริงๆคือผมไม่อยากจะเดินทำความรู้จักกับห้องมันสักเท่าไหร่ ถึงสัดส่วนห้องจะเหมือนผมก็เถอะ

                “ รอ ” มันยิ้มอารมณ์ดีพลางนั่งกินข้าวต่อหน้าตาเฉย

                “ นี่กูอ้อนมึงแล้วนะ ” ผมถอนหายใจอย่างเซ็งๆ เห็นหน้ามันที่กวนตีนแล้วอยากจะยกเท้าประทับหน้า

                ไอ้วินหรี่ตามองอย่างประเมิน “ แถวบ้านไหนเรียกว่าอ้อนวะ ”

                “ แถวบ้านกูนี่แหละ ”

                “ งั้นลุกไปหยิบเองเลยครับเมีย ผัวทำข้าวให้แล้ว แถมผัวยังโดนถีบอีก ลุกครับลุกดิ ” เสียงกวนประสาทพูดไปเรื่อยและไม่มีท่าทีจะลุกไปหยิบน้ำให้ผมเลยสักนิด


                ผมครางงึมงำในคออย่างขัดใจก่อนจะจำใจลุกขึ้นไปหาน้ำเย็นๆกิน แต่นั่นแหละสายตาก็ต้องมองไปรอบๆห้องมองดูรูปถ่ายนับร้อยถูกติดไปทั่วห้อง... ที่ไม่อยากเข้ามาก็คงเพราะผมไม่อยากรับรู้ตัวตนหรือทุกอย่างของมัน...

                สายตาเจ้ากรรมที่มันดีเกินไปดันสะดุดเข้ากับรูปใบหนึ่ง ไม่รอให้สมองสั่งการใดๆ ตรงไปดูให้แน่ใจเลยว่าในรูปนับร้อยนั่น มันมี...รูปของผมด้วยเช่นกัน


                รูปที่ผมกำลังยิ้มรับตอนได้แต้มนำคณะนิเทศในการแข่งบอลเมื่อไม่กี่วันก่อน...

                ผมมองดูนิ่งๆจะเอื้อมมือไปหยิบแต่เสียงข้างหลังก็ดังขึ้นก่อนเลยต้องชักมือกลับ

                “ เวลายิ้มออกจะดูดี ยิ้มบ่อยๆก็ดีนะ ”

                “ เสือก ”

                ร่างสูงเปรตหน้าตี๋เดินมายืนข้างๆผม “ ตอนนั้นมึงคงดีใจที่เตะเข้าใช่ปะ ”

                “ เสือก ”

                “ แล้วนี่มึงแข่งบอลต่อกับคณะไหน ”

                “ เสือก ”

                วินพยักหน้าขรึมๆ “ ขอบคุณนะ เมีย ได้มาตั้งสามเสือก เฮ้อ ”

                เบ้ปากใส่มันหันกลับไปมองดูรูปตัวเองอีกครั้ง “ ถ่ายสวยดีนะ ”


                แต่...ถ้าว่าไปกันตามความจริง


                “ มึงมันก็โรคจิตเกิน ” ผมส่ายหน้าแล้วรู้สึกหมดคำจะพูด “ ...เป็นเอามากเหรอ ”

                “ อืม เรื่องมึง...กูเป็นเอามากจริงๆ ”

                หันไปมองมันที่ยิ้มขมๆมาให้เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ไม่รู้อะไรดลใจให้ถามไป “ คิดดีแล้วรึไงที่จะจีบกู ”

                “ คิด และจะไม่ใช่แค่คิด ” ใบหน้าทะเล้นดังเดิมหันมา “ จะจีบเลยต่างหาก รู้ตัวยังเนี่ยว่าจีบ ”

                “ ไม่รู้ กูก็ควายแหละ ” ผมเบะปากใส่แล้วหันกลับมามองรู้ตัวเอง “ แล้วมึงคิดยังไงกับโลกของกู โลกของกูมันไม่ได้ปกติเหมือนของมึงนะ ”

                “ ไม่ปกติมันก็ไม่เห็นเป็นไร ”

                “ ... ”

                “ สนุกดีออก ”

                “ ตามใจมึงเถอะ ”


                ...โลกของผม กรุณาดูไล่ทีละคน ไอ้ลมงี้ ไม่รู้มันจะบ้าไปถึงไหน ไอ้ดินงี้จะเอาสปาต้าหั่นคอคนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไอ้ไฟเงี้ยจะดราม่าชวนปัญญาอ่อนเมื่อไหร่อีกก็ไม่อาจจะทราบล่วงหน้าได้ แถมไอ้เพื่อนทั้งสองก็ยังไม่ได้ถึงขั้นปกติดี ไอ้คิมเห็นปกตินั่นมันตอแหล! ส่วนไอ้ไผ่ก็รักษาเลือดเนื้อตัวเองสุดแต่งแม้วกะเหรี่ยงลงดอยได้เวลาไหนก็ใส่เวลานั้น ที่พีคสุดก็นู่นสายรหัสของผมไอ้พี่ไทม์ พี่รหัสโคตรจะหล่อแต่มัน...รอดูเองเถอะ ส่วนที่พีคสุดนู่น ไอ้เหี้ยพี่ปายเจ้าเก่าเจ้าเดิมคนปกติสุด...ผมประชด!


                แล้วยิ่งมันเจอพี่น้องผมไม่ชอบหน้าแล้วมันก็นะ...


                ไอ้วินยิ้มกริ่มและพูดต่อ “ รู้มั้ย คนเราน่ะ ถ้ามีอะไรที่เหมือนกันเกินไป มันก็เหมือนน้ำเต็มแก้วยิ่งเติมยิ่งล้น แล้วมันจะเติมเต็มกันได้ยังไง ”


                ผมเงยหน้ามองมัน “ คิดได้ไง ”


                “ จำมาจากบทละครปีที่แล้วหน้าที่สิบเจ็ดบรรทัดที่สิบ พระเอกพูดกับนางเอก และนางเอกเขินมาก ” หันมามองแล้วขยิบตาให้ “ มึงเขินปะ ”

                “ ไม่อ่ะ มุกนี้พ่อกูใช้จีบแม่ตั้งสี่สิบปีก่อนแหละ ” ผมกลั้วหัวเราะ “ โบราณณณณ ”

                        เหวอเลยสิ “ มึงแม่ง... ”

                “ จีบกู ไปฝึกมาใหม่ไป ” ไหวไหล่สั่นๆเพราะกลั้นขำ


                หัวเราะร่าอย่างพอใจเมื่อทำมันหน้าเสียไปได้ หันตัวมาเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำมาขวดดับความเผ็ดร้อนในปากที่น่าจะหายเผ็ดไปนานแล้ว หยิบส่งให้คุณเจ้าของห้องไปขวดหนึ่งแล้วเดินกลับมานั่งกินข้าวต่อ


                “ มึงมันน่าหงุดหงิดที่สุด ” ไอ้วินเดินตามมาหัวเสียใส่แล้วนั่งลงจวกข้าวต่อ

                “ เก็บไว้บอกตัวเองเถอะ ”

                “ งอนเป็นน่ะเฮ้ย! ” มันโยนช้อนส้อมลงจานเสียงดังเหมือนเป็นการประท้วง หยิบหมอนมากอดแน่นแล้วกอดมันไว้นั่งพองลมแก้มมองค้อนมาทางผม “ ไม่ให้กำลังใจแล้วยังจะมาตัดทอนกำลังใจกันอีก ”

                “ ขอให้จีบเหรอ ” ทำหน้ามึนๆใส่มัน “ ไปจีบคนอื่นสิ ”


                “ ชอบคนนี้ ต้องจีบคนนี้ดิ ”

 

               ผมสตั๊นนิ่งไปเลยกับประโยคเรียบๆไม่ได้ปรุงแต่งให้สวยหรู พยายามบังคับตัวเองอยู่นานไม่ให้ยิ้มออกมา แต่ไอ้วินก็ชะโงกหน้ามาเห็นจนได้

                “ แน่ะๆ เขินอ่ะเด้ ” หัวเราะอย่างภูมิใจ “ มุกนี้ผ่าน ”

                ผมเม้มปากนิดๆจะยกเท้าถีบมัน มันก็หลบทัน แล้วยังมีหน้ามาล้ออีก

                “ เบื่อจะเล่นกับมึงแล้ว ” หน้าบึ้งขึ้นนิดหน่อยเพราะถีบมันไม่โดน “ กูอิ่มแล้ว กลับห้องล่ะ ”

                มองดูนาฬิกาไปด้วยก็เห็นสมควรแล้วว่าควรจะเสด็จไปอาบน้ำและทำงานต่อ... ไอ้ตี๋มันเบะปากหนักกว่าเดิมถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับ

                “ เมื่อกี้บอกงอนอยู่ เนียนไม่ง้อเลยนะ” มันสะดีดสะดิ้งใส่พลางบ่นงึมงำอยู่คนเดียว “ รอได้เป็นผัวก่อนนะ จะจิกใช้เช้ายันเย็นเลย วินค่ะ วินขาเล้ย”

                พอดีได้ยินไม่ถนัด “ มึงว่าไงนะ ”

                “ อ่อ บอกว่าให้ธาราไปก่อนเลย เดี๋ยวเค้าเก็บจานล้างจาน อาบน้ำก่อนแล้วเดี๋ยวจะตามไปนะ อย่าเพิ่งคิดถึงนะแปบเดียวครับ จุ๊บๆนะ ธาราขา ” ส่งจูบให้อีก...


                แต่เมื่อกี้มัน...ไม่ได้ยาวขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ


                ยกมือชี้หน้ามันไว้แค่นั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรหันหลังเปิดไปจะกลับห้องแต่ประตูกลับถูกกระชากออกซะก่อน


                แล้วก็เจอเข้ากับผู้ชายที่ตัวเตี้ยกว่าผมห้าเซน ใบหน้าเล็กขาวผ่องรับกับสีผมอ่อนของเจ้าตัว แววตากลมโตใสจ้องมาที่ผมอย่างงุนงง จมูกโด่งรั้นบ่งบอกความดื้อได้เป็นอย่างดี...

                “ พี่เป็นเพื่อนพี่วินเหรอ ”

                “ อือ ” ผมพยักหน้าแล้วมองกลับ “ เป็นแฟนวินเหรอ ”

                “ ห่ะ ” คนตัวเตี้ยกว่าเบิกตางงๆ อ้าปากพะงาบๆ

                   เสียงจากข้างในตะโกนออกมา “ ใครมาเหรอธารา!!

                ผมไม่ตอบได้แต่มองดูนิ่งๆร่างเล็กตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ มันล้างจานอยู่มั้ง เข้าไปสิ ”

                สองเท้ารีบพาเดินออกจากห้องทันทีโดยที่ไม่ฟังเสียงของใครอีกคน...ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าต้องพาตัวเองออกมาจากห้องไอ้เหี้ยวินให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะรู้สึกไปมากกว่านี้


                “ เดี๋ยวดิพี่! เฮ้ย! เดี๋ยวเด้!!

 

                       จ้ำอ้าวไวยิ่งกว่าควายหาย...


                “ พี่ พี่!


                       แล้วทำไมผมต้องรีบขนาดนี้ด้วยนะ...


                   มันคงเป็นเพราะ.... ผมกำลังรู้สึก รู้สึก


    

            

                    ปวดขี้!!!


 


 

ธาราคืนพื้นที่สักครู่ ข้าศึกบุก








กรกวินต์ได้เวนพื้นที่คืน


               


                ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้เพราะคำถามที่ถามไปไม่ได้รับเสียงของคนอินดี้จัดตอบมา ก้มหน้าล้างจานต่อ สงสัยคงเป็นไอ้ฟรานไม่ก็ไอ้วาไม่ก็ไอ้ไอซ์นั่นแหละมั้ง

                เสียงปิดประตูดังเบาๆก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้ผม... เลยจำใจต้องเอี้ยวคอหันไปดู...

                “ อ้าว เวียร์มาทำไมเนี่ย ”เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็หันกลับไปล้างจานต่อ

                ร่างบางในชุดนักศึกษาไหวไหล่เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน “ มาวันนี้ก็มาดูสารรูปเฮียนั่นแหละ ตายรึยัง ม๊าเป็นห่วง ไม่กลับบ้านกลับช่อง ”

                “ งานเยอะ ”

                “ เหรอ แต่เห็นพี่ฟรานบอกว่า งานหมดแล้ว ช่วงนี้ยังไม่มีโปรเจคใหม่นะเฮีย ” ความเจ้าเล่ห์แผ่ออกมาจนผมสะดุ้ง

                        “ เออ ยังไม่อยากกลับมีไรปะ ” ยอมรับไปตามตรง ก็มันขี้เกียจนี่

                “ ก็แค่นั้น ” เวียร์พยักหน้าก่อนจะขโมยโค้กกระป๋องมากิน “ เออเฮีย เมื่อกี้เจอผู้ชายผมยาวๆ หน้าสวยๆ นั่นเพื่อนเฮียปะ”

                “ เปล่า ว่าที่พี่สะใภ้มึงไง ” ผมโคลงหัวอย่างอารมณ์ดีพลางล้างจานไปด้วย “ สวยใช่มั้ย เหมาะกับเฮียใช่ปะ ”

                “ เหรอ ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นแถมยังน้ำเสียงไม่ปกติอีก “ งั้นก็น่าสงสารนะ เมียเฮียดูจะเข้าใจผิดว่าผมเป็นแฟนเฮียไปแล้ว แถมยังรีบร้อนก้มหน้าก้มตาออกไปอีก ”

                “ มึงว่าไงนะ! ” หันขวับไปมองไอ้เวียร์ที่กำลังทำหน้าทำตาเดี๋ยวพลัดโบกให้หน้าเสียโฉมเลยมึง

                เวียร์ยกยิ้มสนุก “ เมีย เฮีย งอน ไป แล้ว ชัด ปะ


                ชัดเลย ชัดเลยยยยยยยยยย

                       มึงทำให้ครอบครัวกูแตกแยก! ไอ้เลว!




                       “ มึงล้างจานแทนกูทีดิ!

                “ อ้าว เฮ้ย! ได้ไง ”


                ผมกุลีกุจอวางจานที่ยังล้างไม่เสร็จลงแล้วรีบดีดตัวออกจากห้องโดยที่มือยังเต็มไปด้วยฟองน้ำยาล้างจานก็ไม่ได้สนใจ รีบวิ่งลงมาห้องมันแล้วเคาะอย่างบ้าคลั่ง เกือบจะสะดุดอากาศล้มไปสามตลบแล้ว



                ปังๆ!



“ ธารา! เปิดเดี๋ยวนี้!มาเคลียร์กันก่อน!

                ตอนนี้ผมกำลังกังวลมากๆ มากจริงๆ ถ้ามันเข้าใจผิดไปดาวอังคารขึ้นมาว่าผมไปหลอกมันทั้งที่ตัวเองมีแฟนแล้ว มันไม่ตัดโอกาสผมเลยรึไง ถ้าแย่ไปกว่านั่นคือมันรู้สึกไม่ดีกับผม รู้สึกไม่ดีตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มอะไรเนี่ยนะ บ้าเถอะ!! ที่อุตส่าห์ยอมมันมานี่หมดกันพอดี

                  

                 แล้วนี้ไปตายที่ไหนวะ! ทำไมมาเปิดประตู

                สาบานได้เลย ในชีวิตนี้ไอ้วินไม่เคยมาบ้ากับใครขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะชอบนะ อย่าหวังเลยจะง้อขนาดนี้

                “ อุ่น! เปิดประตูให้หน่อย! ” ยิ่งมันไม่ตอบกลับอะไรมา ผมยิ่งแย่ เริ่มกระบวนการคิดแง่ร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ

                “ เชี่ยอุ่น! เปิดประตูให้หน่อย! ผัวน้องมาครับ!


                ปังๆ!!

                ทุบไม่ยั้งเลยครับ เปิดสิว่ะ!


                       ผัวะ!


                       ประตูถูกกระชากออกอย่างแรง ผมไม่ทันได้มองหน้าก็โผเข้ากอดหมับรัดอีกฝ่ายแน่น ไอ้ธารามันดีดดิ้นพอสมควรแต่ผมก็แรงควายและมั่นใจว่าเยอะกว่ามันแน่ เรายืนนิ่งกันร่วมนาทีได้จนได้ยินจังหวะหัวใจของใครอีกคน...เรียบนิ่งยิ่งกว่าอะไรดี ไอ้สัด หวั่นไหวบ้างเถิดดดด

                “ คือ ธารา คืออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ” ผมละล่ำละลักพูด ยิ่งมันไม่ตอบผมยิ่งใจเสีย

                “ ... ”

                “ มึงโกรธกูเหรอวะ ”

                “ ... ”

                “ นี่ไง มึงไม่ตอบ ” หัวเริ่มกระบวนการคิดหาคำพูดอย่างว่องไว “ คืองี้นะเว้ย ที่มึงเห็นนั่นมันน้องชายกู กูยังไม่มีแฟนจริงๆ กูไม่ได้หลอกมึง ”

                “ ... ”

                “ ที่มึงรีบออกมาจากห้องกู เพราะมึงหึงใช่มั้ย ” ผมกลั้นยิ้มพลางกระชับกอดแน่นขึ้นไปอีก “ มึงหวั่นไหวแล้วอ่ะดิ เนี่ย ไม่พูดไม่จา เขินเหรอ ”

                “ ... ”

                “ ทำไมมึงไม่ตอบวะ ถ้าไม่ตอบ กูจะกอดมึงแบบนี้ไม่ปล่อย ”

                “ เออ กอดได้กอดไป ” เสียงดังอยู่ไกลๆทั้งที่มันควรจะใกล้หูผม...

                ลองพูดต่อ เหงื่อเริ่มตกนิดๆ “ ธารา นี่มาง้อนะเว้ย สนใจกูหน่อยสิ ”

                  “ กูน่ะสนใจ แต่มึงน่ะสนใจกูเปล่า ” เสียงหน่ายๆเนือยๆตอบกลับมา “ ผัวครับ มึงกล้านอกใจกูไปกอดคนอื่นเหรอครับ ”

                        “ หะ หา ”

                ผมชะงักกึก...ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคนที่ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยง รู้สึกคอจะแห้งเป็นผงไปชั่วขณะ... ผิวแทนแบบนี้ ตาคมแบบนี้ คิ้วเข้มแบบนี้ จมูกแบบนี้ ปากแบบนี้ กล้ามแบบนี้...


                ใครวะ?!!!


                       กระโดดดีดตัวออกจากอีกฝ่ายราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค หน้าผมไม่ต้องพูดถึง...ซีดเผือกยิ่งกว่าไก่ต้มน้ำปลาริมทางอีก ค่อยๆหันไปทางซ้ายต้นเสียงของธาราตัวจริงเมียจริงของผม

                มันกำลังยืนมองผมนิ่งๆด้วยสายตาไร้อารมณ์เอนตัวพิงกำแพงกอดอก...

                “ มะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ”

                มันชี้ไปที่ตัวประกอบโคตรเข้ม “ ตั้งแต่มึงโผกอดพี่เขาเต็มรักนั่นแหละ ”

                “ แล้วทำไมไม่เรียกวะ!!

                “ ไม่อ่ะ สนุกดี ” สนุกดี แต่หน้ามึงตายมากครับ

                ผมทึ้งหัวตัวเองอยากจะเอาหัวไปทักทายกับพื้นซีเมนต์เหมือนกัน นี่ผมเป็นบ้าอะไร เมื่อกี้ทำบ้าอะไรไป น่าอับอายที่สุดและระหว่างที่ผมออกอาการบ้า ตัวประกอบที่สำคัญก็ตบไหล่ผมเรียกสติ

                “ น้องน่ารักดี มาเป็นเมียพี่มั้ย ” ไอ้ดำมันยิ้มให้ผมจนขนลุกเกลียว ผลักอกมันตั้งท่าเตรียมชกแล้ว

                แต่มือขาวดันมาคั่นกลางไว้ซะก่อนพร้อมหน้าตาเตรียมรบของธารา...


                “ โทษทีนะเฮีย พอดีคนนี้...ของผม ”


                !! ” อึ้งเด้!!


                        “ ผัวผม อย่ายุ่งครับ ”


                น้ำเสียงเสียดายจากใจจริง “ ว้า เสียดาย อยากได้ขาวๆตี๋ๆหมวยๆอยู่พอดี เฮ้อ เซ็ง ”


                หมวยพ่องมึงเซ่!!!


                ไอ้ธาราเกี่ยวคอลากผมที่เอ๋อรับประทานไปแล้วให้เข้าไปห้องมันที่อยู่ทางซ้าย... สรุปคือ... กูเคาะห้องผิด กูอธิบายผิดคน และกู...โง่เอง


                ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย


                ปัง...

                เสียงปิดประตูห้องจากธาราเรียกสติผมให้กลับคืน หันไปตีหน้าบึ้งเป็นยักษ์ทันที... “ ทำไมไม่เรียก หา!!!

                “ ก็เห็นมึงตั้งอกตั้งใจกอดเขาขนาดนั้น กูก็ไม่อยากจะขัดจังหวะ ” พูดไปพลางเดินมานั่งหน้าโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ยหยิบกระดาษลูกฟูกมาวัดแล้วก็ขีดเส้นไว้

                “ แต่กูก็พูดชื่อมึงปะ ”

                “ ก็ใช่ ” ยักไหล่ยิ้มๆ “ แล้วไงต่อ”

                “ ทำไมไม่หวงกันบ้างวะ! ” ทรุดตัวกระแทกนั่งเอนหลังพิงหลังมัน

                “ จำเป็นเหรอ ”

                “ นี่ผู้ชายของมึงนะเว้ย หึงดิ หวงดิ! ” ผมพูดใส่อารมณ์น้อยใจ ขุ่นเคือง สารพัดใส่มัน ก่อนจะลดเสียงให้เบาลงราวกับพูดให้แค่ตัวเองได้ยิน “ มึงแม่ง...เคยใส่ใจใครบ้างปะวะ ”

                “ ไร้สาระ งี่เง่า เมาก็ไปนอนไป ” สายตาของอีกฝ่ายแอบเหลือบมองพื้นก่อนจะพูดอย่างปลงๆ โดยที่ไม่สบตาผม

                “ มึง... ” หันหน้าไปจะระบายอารมณ์ใส่มันอีกรอบแต่ก็ต้องตกใจเพราะมันก็หันมาเหมือนกันเท่านั้นไม่พอประกบปากผมแน่นแล้วเริ่มจูบบดคลึงริมฝีปากผมช้าๆปล่อยให้ผมนิ่งค้างไม่ได้ตอบกลับ... ปล่อยให้มันจูบบดคลึงอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ...ในอกเริ่มเต้นแรงขึ้น....


               ขอกรี๊ดได้มั้ย มันจูบผมก่อนเว้ยยยยยย


                มันกินยาลืมเขย่าขวดรึไงวะ!!


                        มันค่อยๆผละออกแล้วจ้องหน้าผมในระยะประชิด...



                “ ขี้งอน ขี้น้อยใจนะมึง ” มันว่าเบาๆ คลี่ยิ้มนิดๆ “ แล้วก็เรื่องน้องมึง เวียร์มันวิ่งมาบอกกูแล้ว แต่ไม่นึกว่ามันจะแกล้งมึงต่อ ”


                อ้าว ไอ้น้องเหี้ย!

 

                       “ แล้วอีกอย่าง ” น้ำเสียงมันอ่อนโยนจนใจผมแทบจะกระเด็นออกมา “ ของของกู ยังไงกูก็หวง ”


                ซึ้งสัด... วันนี้ที่รอคอยชัดๆ...


                อย่ายิ้มดิ ใจสั่นมากครับ “ ยิ่งเป็นมึงแล้ว กูยิ่งหวง ”


                โอ้ พระผู้เป็นเจ้า ท่านกำลังเอ็นดูผมใช่มั้ย


                “ เพราะว่า... ” มึงชอบกู มึงชอบกู โอม จงชอบกู ชอบกู



          


                “ มึงเป็นขี้ข้ากู ”


                เพล้ง!!!


                       หัวใจแตกสลายยิ่งกว่าจุลินทรีย์ในยาคูลล์...


                “ ถ้าไม่มีมึงแล้วกูจะใช้ใคร 


                        ผมทำอะไรให้ท่านไม่พอใจเหรอถึงทำกับผมเช่นนี้...


                        จากผมยืนอยู่บนสวรรค์ ถูกฉุดกระชากลงเหวลึกเลย...



                “ ไหนๆก็มาแล้ว กูซักผ้าไว้ยังไม่ได้ตาก ไปตากให้ทีดิ ”

                “ ไม่!! ” ผมโพล่งขึ้นมาพร้อมลุกขึ้นพรวดท่าทีแข็งขืนของผมทำเอาธาราหรี่ตาจิกทันที

                “ มึงว่าไงนะ ”

                “ กูไม่ทำ ” เป็นชายเราต้องอย่าไปกลัวเมีย ธาราจ้องผมเขม็งก่อนจะลุกขึ้นตามผมพร้อมอาวุธในมือ...

                ชูคัตเตอร์ทำปลวกรายยยย “ มึงว่าใบมีดมันยังคมมั้ยวะ ”

                “ คือ... คือ กู ไม่ ” มือเริ่มเย็นขึ้นมา

                “ เอ๋? ก็ยังคมอยู่น่า บาดเนื้อคงได้เลือดเยอะแน่ ”

                เหงื่อกูจะตกไปถึงไหนวะ! “ กู ไม่ ”

                “ หือ ไม่อะไร ” เมียครับ อย่ายิ้มตอนถือของมีคมสิครับ

                “ ไม่ปฏิเสธจ๊ะ ตากผ้าใช่มั้ย อู๊ยยย ได้เลยจ๊ะ ผัวยินดี๊ยินดีทำ ”

                มันยิ้มพอใจแล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ “ ดีมาก ”


               

                ได้แต่ปลอบใจตัวเอง...


            อย่างน้อย... มันก็ยังหวงขี้ข้าเช่นกูวะ!!


ฮือ...ดีใจจริ๊งจริง


 



กรกวินต์ขอคืนพื้นที่ไปตากผ้าทั้งน้ำตา...






----------- 50% ------------

 

 



ธาราได้รับพื้นที่คืนหลังจากใช้งานขี้ข้าได้

 

                มองตามแผ่นหลังกว้างไปแล้วลอบยิ้ม... ผมชอบเวลาไอ้วินมันหงอๆมากกว่าเวลามันปกติ มันเป็นทำนองที่อยากแกล้งแรงๆให้ร้องไห้นั่นแหละ ผมชอบแมว คิดว่าหน้ามันก็คล้ายๆอยู่นะ ยิ่งเวลาหูหางตาตกนี่ยิ่งคล้ายเลย  พอมันตากผ้าให้ผมเสร็จก็ขอตัวกลับห้องแล้วเดี๋ยวจะมาอยู่เป็นเพื่อนผมต่อ...

                ละสายตาจากขี้ข้าที่น่ารักมายังกระดาษลูกฟูก... จะลงมือตัด แต่พอไอ้วินออกไปได้สักพักก็ดันมีมารเข้ามาอีก...

                ผัวะ!!

                “ อุ่นจ๋า เฮียซื้อหูฉลามมาฝากกกก ” เสียงมาแหละแต่ตัวยังไม่เสด็จ

                มาหนึ่งเดี๋ยวสองก็มา

                “ พี่อุ่นนนน ไฟซื้อปลากะพงราดพริกมาฝากกก ” นั่นไง

                และสามก็จะมา...

                “ อุ่นนนน เฮียดินคนหล่อซื้อสปาเก็ตตี้ผัดซอสกุ้งมาฝากกกก ”

                ถุงพลาสติกสีขาวสามใบถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองหนังหน้าหล่อคนละสไตล์คนละทิศละทางแล้วละเหี่ยใจ... จากนี้ทุกคนจะได้รับรู้ความบ้าบอเกินขั้นที่จะรับได้อย่างแท้จริง...

                1

                2

                3

               

                “ อุ่นเลือก!!

                มองหน้าแยกเขี้ยวใส่กันแววตาไม่เป็นมิตรอีกต่อไป... ก่อนที่น้องเล็กจะประกาศสงครามคนแรก “ พี่อุ่นต้องกินของกู!!! พวกมึงน่ะไปไกลๆ!

                “ ถุย! ไอ้ห่าไฟ อุ่นไม่กินของมึงหรอก สปาเก็ตตี้บ้านๆน่ะ! ” ลมว่าสีหน้าเยาะเย้ย “ ถลกหนังเหี้ยมาทำแทนกุ้งรึเปล่าก็ไม่รู้!

“ อ้าว ไอ้เฮีย ว่ามันแล้วทำไมมาด่าของกูวะ! ”ดินผลักอกลมอย่างแรงพร้อมหน้าที่พร้อมต่อยมาก “ หูฉลามแม่งก็เอาหูเห็บหมามา เห็บหมาจากหูมึงนั่นแหละ!

                “ ของพวกมึงมันบ้านๆพื้นๆทั้งหมดนั้นแหละ เอากลับไปให้หมดไป! ” ไฟตาพราวเป็นประกาย “ ของกูนี่ปลากะพงของแท้ ลงไปจับเองกับมือในบ่อปลา ”

                “ ตอแหล ปลากะพงหรือปลาสร้อยปลาซิว เอาไปไกลๆไป๊! ” ลมกระชากถุงของไฟโยนออกไปนอกห้อง

                ไฟตาถลนทันที “ อยากตายใช่ปะเฮีย!! ” กระชากทั้งสองถุงโยนตามไป

                  มึงอย่าคิดว่ากูไม่กล้านะเว้ย!  ” ดินตะคอกใส่ช่างไม่ได้ดูสารรูปที่ใส่เสื้อกาวน์เลยจริงๆ ว่าที่หมอนะเอ็ง

                “ มาดิว่ะ! คิดว่ากลัวรึไง! ” ลมว่า ผลักอกไฟก่อนจะไปกระแทกกับดิน สุดท้าย...

                “ มึงมาต่อยกันเลยดีกว่า!!

                “ ได้ๆ! เข้ามาเด๊ๆไอ้หมอเถื่อน!

                “ ถุย! ไอ้ทนายกาก!

                “ ไอ้วิดวะเหี้ยสร้างอะไรก็พัง!

                “ ไอ้@!$#%$#^$%&

                และสามหมาประสาทก็ยื้อคอกันไปมา ผมกอดอกมองแล้วส่ายหน้า ยกเท้าขึ้นยันพวกมันให้ออกไปจากหน้าห้องและปิดประตู...

                ยามไม่มีศึกนอก

                มันจะรบกันเอง...

                เฮ้อ... ทำงานดีกว่า

                กลับนั่งทำงานไปได้อีกสามสี่นาทีก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแทบพังจากสามบ้าที่มันน่าจะฟัดกันเสร็จแล้ว แต่ก็นะปล่อยไปเถอะ มีปัญญาเคาะได้ กูก็มีปัญญาทน

                พอมันหมดปัญญาจะเคาะก็กลับกันไปเอง เลยได้นั่งทำงานสบายๆปราศจากเหลือบไรมาวุ่นวายไปได้อีกพักใหญ่ก็ได้ยินเสียงเคาะมาพร้อมกับเสียงเอกลักษณ์...

                “ เมียจ๋าาาา ผัวที่น่ารักมาแล้วคร้าบบบบบบบ ”

                “ มาเปิดประตูเร็ววววววว ”

                เสียงที่น่ากระทืบให้จม!

                ทั้งพี่ทั้งขี้ข้า

                ไม่ว่าใครก็น่าปวดหัวไปหมดจริงๆ

                มันน่าจะให้รุ่นพี่ข้างห้องงาบไปเป็นเมียจริงๆ ไม่น่าไปช่วยมันเลย ถอนหายใจด้วยความเซ็งกระดาษเซ็งสีเซ็งคัตเตอร์ยอมลุกขึ้นไปเปิดประตูให้มันแล้วก็ปะทะกับหน้าอารมณ์ดีผิดปกติ ไม่ดิ มันไม่ปกติอยู่แล้ว ผิดปกติก็คือปกติ ปกติคือผิดปกติ เข้าใจปะ

                เข้าใจห่าอะไร! กูพูดเองยังงงเอง!

                คนตัวสูงกว่าผมไม่กี่เซนมาสภาพเสื้อกล้ามกางเกงขายาวถือหมอนถือผ้าห่มมาพร้อมมาก ผมหลบให้มันเดินเข้ามาแล้วปิดประตู

                “ ทำไรอยู่ ” มันวางผ้าห่มลงแล้วเดินมานั่งตรงข้ามโต๊ะญี่ปุ่น “ ช่วยมั้ย ”

                “ ทำเป็น? ” ลองเชิง

                มันส่ายหน้า “ ไม่เป็น ”

                “ งั้นมึงอยู่นิ่งๆ ” เดี๋ยวงานกูพัง!

                “ งั้นเค้านั่งเป็นกำลังใจให้นะตัว ม๊วบ ” ทำปากจู๋ทำเสียงประกอบอีก สยอง!

                “ ว่างนัก ไปนอนไป ” จะทำงานแล้วมีคนมาจ้องนี่ไม่ชอบเลยจริงๆ

                รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่องสว่างทันที แววตาพราวระยับเหมือนเสือ มือไวมาทันทีจับหมับที่ข้อมือผม “ ปะ เราไปนอนกันเถอะ ”

                ผมมองมือมันแล้วพาสายตาไปมองมันตอบและยิ้ม... พลั่ก!!!

                ฝ่าเท้าแสนจะสะอาด(คิดไปเอง)ยกสูงยันเข้าที่หน้าอกแข็งๆของมันแล้วออกแรงส่งเยอะพอสมควรจนมันล้มไปนอนเรียบด้วยความจุกทันที

                “ ไอ้เหี้ยธารา!!

                ผมลอยหน้าลอยตา “ ไรครับผัว ”

                “ เมียชอบความรุนแรงเหรอ เดี๋ยวผัวปั๊ด ” มันใช้ศอกเท้าตั้งฉากกับพื้นค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

                เชิดหน้าสิ “ ทำไม จะทำไม ”

มันกระตุกยิ้มแปลกๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน... เผลอมองนานไปหน่อยรู้ตัวอีกที่ก็โดนมันกระโจนพุ่งมาใส่จนตอนนี้ถูกมันคร่อมอยู่เหนือหัว มือก็ถูกจับไว้ได้ทันพอดี... ผมชักสีหน้าโมโห

“ เล่นบ้าอะไร ลงไป หนัก ” พ่นลมหายใจพรืด “ จะทำงาน ”

“ กลัวอะไรครับ ” น้ำเสียงมันดูอารมณ์ดีสุดพร้อมแรงที่กดลงมาก็ไม่เบานัก ท้องก็โดนมันทับอีก... หนักเว้ย

เสียงแข็ง “ ใครกลัวมึง!

“ เหรอ ”

                เสียงมันนิ่งพร้อมกับโน้มหน้าลงมา ผมหันโครงหน้าหนีทำให้จมูกโด่งๆของมันฝังเข้ากับลำคอเต็มๆ... รู้สึกขนลุกชิบหาย แอบกลั้นหายใจอยู่นาน ภาวนาให้มันรีบๆลุกไปตาชิบหาย แอบกลั้นหายใจอยู่นาน ภาวนาให้มันรีบๆลุกไปตาเร็วๆแต่ไหงจมูกมันเริ่มทำตัวมีชีวิตไล้และไซร้...

                ไอ้เชี่ย!!

                “ กลิ่นผม...หอมดีนะ ” เสียงกระซิบแผ่วๆดังขึ้นอย่างเบาหวิวพาให้ใจมันหวิวตาม สายตาผมยังคงมองไปอีกทาง “ รู้มั้ยถ้ามีคนสระผมให้มันจะรู้สึกดีมากเลยนะ ”

                “ ไม่รู้ ”

ไอ้วินเคลื่อนใบหน้าขึ้นสูงอีกนิดแล้วสูดกลิ่นผมของผมเข้าไปเต็มปอดจนรู้สึกเหมือนมันคือโรคจิตเป็นตาแก่ สูดเข้าไปเถอะมึงเอาที่มึงสบายใจเลยครับผัว เมื่อพอใจแล้วมันก็กดจมูกจูบลงบนหัวผมหนักๆแล้วมาจูบหน้าผากผมตบท้าย จากนั้นค่อยมาจ้องตาผมด้วยสายตาอ่านไม่ออก...

                จะอ่านออกยังไง

                ความหื่นแม่งมีเต็มลูกตามัน!

                “ หึ... หน้าแดงใหญ่แล้ว ” มันยืดตัวนั่งตรงแล้วยังคร่อมทับผมอยู่ ไม่วายเอานิ้วสากมาบีบจมูกผมอีก ทำอะไรน่ารักไปได้ ตัวควายๆสองตัวมาทำอะไรมุ้งมิ้งมันไม่ได้น่ามองสักหน่อย

                “ ยุ่ง ” ไม่สนใจหน้าแม่งล่ะจะแดงจะเขียวจะฟ้า ก็ช่างไปเด๊!

                “ โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว  ” ไอ้วินมันอมยิ้มพลางลุกขึ้นจากตัวผมแถมยังฉุด...ฉุดแขนไง ให้ผมลุกขึ้นนั่งตาม ผมนิ่งขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้ามันเงียบๆและคิด...

                “ นี่เป็นวิธีจีบของมึงเหรอ ”

                “ คิดเอาเอง ” ยักคิ้วมาให้สี่ครั้งแล้วแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์  “ แต่ก็ได้ผลอยู่หน่า  

                “ ได้กำไรมากด้วยห่า! ” ผมชักสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะผลักอกให้มันหลบไปไกลๆจากโต๊ะทำงาน แล้วผมก็มานั่งตัดสารพัดกระดาษต่อ

                ไอ้เชี่ยวินมันเบ้ปาก “ มึงสิที่ได้กำไร ได้จูบปากอันแสนจะบริสุทธิ์ผุดผ่องของเค้า แล้วดูเค้าสิ ได้แค่หอมเตงเองนะ นี่เขาเรียกว่าขาดทุน!

                “ ไปไกลๆตีนเลยเตง ”เหนื่อยใจกับมึง

                ยกมือขึ้นกิ๊วๆล้อผม “ เขินตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ปากเค้าหวานชิมิ  กิ๊วๆ ”

                “ ถ้ายังไม่หุบปาก กลับไปนอนห้องมึงไป!!! ” ทำเสียงดังกลบเกลื่อนความว้าวุ่นปั่นป่วนในตัว... สงสัย ปวดท้องขี้อีกรอบแน่ๆ เฮ้อ สงสัยต้มยำไอ้วินทำพิษซะแล้ว

                มันยกมือยอมแพ้ๆ “ โอเคๆๆ เงียบแล้ว  ” เงียบ...ไปสองวิ “ เอ่อ...แล้ว ”

                “ เงียบสองวิ ไม่ต้องเงียบก็ได้สัส! ” มองมันตาจิกตาขวางอยากจะเอาคัตเตอร์ในมือกระชากกระซวกไส้มันออกมากองจริงๆ

                “ อย่าเพิ่งหงุดหงิดดิว่ะ แค่จะถามว่า ไม้อันนี้ต้องตัดมั้ย ” ชูไม้บัลซ่าที่ผมวาดเส้นที่ต้องตัดไว้ ผมพยักหน้าไปสองที มันก็ฉีกยิ้มลุกขึ้นไปหาคัตเตอร์ มีด กรรไกรที่โต๊ะทำงานในห้องนอนของผม

                เบนสายตากลั้บมายังมือตัวเองและตั้งสติดำดิ่งสู่งาน งานชิ้นนี้เป็นชิ้นที่ 4 ของอาทิตย์นี้ และเป็นชิ้นสุดท้ายก่อนจะหยุดหนึ่งอาทิตย์ ไอ้งานชิ้นก่อนๆก็ส่งแล้วครบหมดแล้ว พรีเซ้นต์งานกลุ่มก็เรียบร้อย เทอมนี้ A ลอยมาชัวร์ๆ

                ได้ยินเสียงเท้าของใครอีกคนเบาๆแต่กลับไม่ได้มานั่งที่เดียวกับผม จากหางตาเห็นว่ามันเลือกจะเดินเข้าไปนั่งทำที่ห้องครัวแทน... คงไม่อยากให้ผมหงุดหงิดล่ะมั้ง

                เผลอนิดเดียว... ใจแม่งกระตุกอีกแล้ว

                ผมขบปากล่างตัวเองแน่นสบถหยาบมานิดๆแล้วขะมักเขม้นทำงาน ที่เหลือประกอบหลังคากับโรงจอดรถของบ้านจำลอง...

                เวลาเดินไปเรื่อยๆในห้องยิ่งเงียบเหมือนมีผมแค่คนเดียวในห้อง แต่ไม่ใช่ ไอ้วินที่ตัดไม้บัลซ่าเสร็จแล้วก็กลับมานั่งเงียบๆมองดูผมแบที่ไม่ได้จ้องอย่างเอาเป็นเอาตายให้รู้สึกว่ามันน่าอึดอัด...

                ผมประกอบงานได้ไวขึ้นเพราะมีลูกมืออย่างมันคอยช่วยส่งนู้นนี่นั่นให้ทาสี เอาไดร์ปล่อยให้สีแห้ง... ผมรู้สึกแปลกอยู่มากในใจลึกๆแอบหวังให้มันรู้สึกแย่และเบื่อแล้วกลับห้องไป พอมองหน้ามันก็มักจะมีรอยยิ้มติดมุมปากเสมอจนผมไม่รู้จะพูดยังไง ถ้ามันเป็นเหมือนคนอื่น ผมคงไม่รู้สึกอะไร

                แต่มันเพราะมันไม่เหมือนใคร

                เลยทำให้ผมรู้สึกขึ้นมา...

                นิดหน่อย

                แค่นิดเดียว... จริงๆ!

                “ นี่ เรื่องทริปอ่ะ ” หลังจากเงียบมาได้ชั่วโมงกว่าๆ เสียงหล่อทุ้มก็เอ่ยให้ได้ยินอีกครั้ง ผมเหลือบตาช้อนขึ้นไปมองมัน้เล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าฟังอยู่แล้วก็ก้มลงมามองมือสองข้างกำลังสาละวนกับการประคองไม้โครงของโรงรถไว้รอจนกว่ากาวจะแห้ง “ กูชวนเพื่อนไปได้ปะ ”

                “ รอถามพี่ปายเถอะ หมอนั่นน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่หาคนมาร่วมทริปรักษ์โลกของมันเพิ่มได้ ” ว่าไปตามนั่น ในหัวก็เริ่มจะวางแผนการเตรียมของเตรียมไปทริปแสนสนุก(ตรงไหน) “ ชวนน้องมึงด้วยดิ ”

                “ ทำไมต้องชวนมัน! ” ไอ้วินโพล่งขึ้นเสียงดัง ดูแล้วยังคงเคืองเรื่องที่น้องมันทำแสบไว้อยู่ชัวร์

                “ กูชอบน้องมึงนะ น่ารักดี ” น่ารักกว่าพี่มัน พูดก็ง่ายกว่าเยอะ

                “ กูก็น่ารัก! ” ไม่ได้ดูร่างควายๆของตัวมันเลย

                “ เอาที่มึงสบายใจนะ ” ผมส่ายหน้าน้อยๆแล้วละมือออกจากโมเดลงานตัวเองที่น่าจะเรียบร้อยแล้ว เหลือตกแต่งสวนอีกนิดหน่อย ชิ้นนี้สั่งให้ทำมา5วัน... กำหนดส่งพรุ่งนี้...ตี 5

                อย่าว่าแต่ผมอินดี้เลย อาจารย์ก็พอกัน

                นี่ก็ใกล้จะสอบกลางภาคแล้ว งานก็เริ่มมา แต่ของผมโชคดีที่อาจารย์สั่งๆมารวมกันในอาทิตย์นี้ แล้วหยุดอาทิตย์หน้า แล้วอีกสามอาทิตย์ข้างหน้านู้น... โปรเจคใหญ่ต้องมา และมันจะถึงเวลาที่ผมต้องย้ายสำมะโนครัวไปนอนที่ตึกคณะแล้วสิ

                “ พักหน่อยมั้ย ใกล้เสร็จแล้วด้วย ” เสียงอ่อนโยนว่า “ ลุกยืดเส้นยืดสายหน่อยไป เดี๋ยวจะเก็บขยะในห้องให้ ”

                ไอ้วินว่าก่อนที่ผมจะพยักหน้ารับ บางทีฟังคำพูดมันก็มีเรื่องดีหลายๆอย่างที่บวกลบหักกลบแล้วจะทำหรือไม่ทำก็ได้ แต่ผลลัพธ์มันออกมาเป็นบวก ผมก็ไม่รู้จะปฏิเสธไม่ทำทำไม

                ก่อนจะเดินไปหาน้ำกินผมบอกมันว่าอันไหนทิ้งได้อันไหนห้ามทิ้ง มันก็รับปากไม่บ่นคว้าควานหาถุงมาใส่โกยขยะใส่อย่างรวดเร็ว

                ...ได้ผัวดี ชีวิตมันดีอย่างนี้นี่เอง

                เอ๊ะ ไม่สิ

                ยังไม่ใช่ผัว นี่รุ่นพี่ที่เป็นเหมือนเพื่อนแถมยังพวงตำแหน่งขี้ข้า สถานะอนาคตตำแหน่งผัวยังไม่แน่ชัด

                เดินไปห้องครัวตรงรี่ไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำเปล่ามาสองขวด... เออ มองทำไม ไม่ได้กินเองสองขวดแล้วกัน ให้ใคร? อย่าถามมากน่า ในห้องผมมีใครอีกล่ะ ปลวกเหรอ

                “ เอาไป ” ยื่นน้ำให้มันแล้วทำไมต้องใจกระตุกเหมือนมันไม่เคยกระตุกมาก่อน

                “ ขอบใจ ” มันยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วรับน้ำไปดื่ม สงสัยจะเก็บห้องจนร้อนล่ะมั้ง เพราะผมเปิดแอร์ตั้งสิบเก้าองศา “ เมียเอาน้ำมาให้ ชื่นใจจริงๆ ”

                เสียงเข้มใส่ “ แดกเงียบๆแล้วจะตายรึไง ”

                “ ตายคร้าบตายยย ” กวนประสาทกวนอวัยวะเบื้องล่างที่สุดจริงๆ จะยกเท้าประเคนให้สักหน่อยแต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัด...

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อกๆๆ ก๊อกๆ ก๊อก ก๊อก

                เคาะมาเป็นจังหวะอีก กูนึกว่ารหัสลับของสายลับ มีใครมันจะปกติดีบ้างมั้ยวะ แล้วมาทำห่าอะไรดึกๆ ซึ่งแอบเหลือบหางตาเห็นว่าเพิ่งจะสองทุ่ม แถวบ้านผมเรียกดึก มีปัญหาปะ

                วางน้ำลงแล้วเดินไปเปิดประตู... หวังว่าจะไม่ใช่...

                “ เซอร์ไพร์สสสส!!!

                อืม...

                เซอร์ไพร์สสุดๆ -_-

                อู๊ยยย วันตายใครวะ

                ผมค่อยๆเอนตัวไปด้านข้างพิงกรอบประตูมองแขกไม่ได้รับเชิญสามคน ที่เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ลม ดิน ไฟ พี่น้องร่วมสายเลือดสุดเกรียนของผม... ที่มาแบบปกติ... แถมหน้าหล่อๆเกรียนๆยังฟกช้ำมากันคนละแผลสองแผล

                “ มาทำอะไรอีก ” ถามเสียงเขียวเข้มจนพวกมันที่มายิ้มๆเริ่มจะยิ้มค้างเหงื่อเริ่มตก...

                “ ก็แบบว่า... ” ไฟเริ่มต้นก่อนพวก แอบพิจารณาชุดที่มันใส่...เสื้อกล้ามโชว์เนื้อโชว์กล้ามกับบ็อกเซอร์สั้นเสมอไข่ตุงๆแบกหมอนมินเนี่ยนสามใบ “ บ้านไม่มีหม่อมแม่อยู่ ชายน้อยก็ไม่รู้ว่าจะนอนกับใคร กราซิก ”

                “ อ้อ แม่ทูนหัวมึงน่ะเหรอ ” ผมโคลงหัวนิ่ง “ มีชู้ไปแล้วมั้ง ”

                “ พี่อุ่น!!! ” ไอ้ไฟเผลอถลึงตาใส่ผม ก่อนจะนึกได้ “ พี่ พี่อย่าว่าแฟนผมงั้นดิ จินนี่อยากจะดี เรียบร้อย ”

                ไอ้ลมแทรก “ ยัยนั่นมันแค่หลอกแก ” พลางถือหมอนข้างสองใบเป็นลายมิกกี้เมาส์กับมินนี่เม้าส์

                “ โดนสวมเขาชัวร์ ” ดินอยู่ในชุดนอนสีแดงพริกเข็ดฟันกำลังแสยะยิ้มหยันให้พลางอุ้มกระชับผ้าห่มเอลซ่าสองผืนกับโปเกม่อนหนึ่งผืนไว้มั่น

                “ อกหักแน่ ” ผม

                “ ไอ้พี่เหี้ย!!

                ผมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าของไอ้ไฟที่ตอนนี้กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วสนุก แต่ในใจก็แอบเครียด เรื่องผู้หญิงของมัน ก็มีแต่มันนั่นแหละที่ตาบอด ไม่ฟังใคร ผมไอ้ลมไอ้ดินปรึกษากันแล้ว จะกันยัยนั่นออกแต่เพราะความหมั่นไส้น้องรักที่อยากแกล้งและเอ็นดูไปพร้อมๆกัน เลยตกลงว่า...ให้มันเจ็บแล้วซ้ำมันอีกรอบ ถือว่าเป็นบทเรียนที่ล้ำค่าจากพี่ๆที่รักมันสุดหัวใจ

                “ แล้วสรุป... พวกมึงมาทำไม เอาตรงๆ ” ถามแล้วปิดปากหาวไปรอบหนึ่ง

                ยิ้มแฉ่งให้ผม “ ขอนอนด้วยนะ!! ” ก่อนจะมองเลยข้ามไปข้างหลังผมที่มีไอ้วินยืนอยู่ห่างๆด้วยสายตาวิบวับเหมือนเสือจ้องขย้ำฉีกเนื้อของเหยื่อกระต่ายน้อยแสนน่ารัก

                “ บ้านไม่มีรึไง ” ผมกระแทกเสียงกลับไปเริ่มขมวดคิ้วเมื่อคิดถึงความปั่นป่วนในห้อง “ กลับไปให้หมด ”

                ทำท่าจะปิดประตูใส่หน้าแต่สามพี่น้องก็สามัคคีชุมนุมทันทียื่นมือมาจับประตูไว้อย่างรวดเร็ว แล้วก็ต่อด้วยบทโศก...

                “ อุ่น ฮึก ทำแบบนี้คือจะทิ้งพี่ใช่มั้ย มีมันแล้วลืมพี่เหรอ... พี่นั้นอุตส่าห์ห่วง หวง ดูแลตั้งแต่เล็ก ป้อนข้าวป้อนน้ำ ซื้อขนม ซื้อของเล่น ทำหน้าที่พี่... ”

                มึงคลอดกูออกมาแทนแม่เลยมั้ย! ถ้าจะขนาดนี้

                “ มึงเข้าห้องไป ไอ้ห่าลม!! ” ผมตวาดใส่เมื่อเจอมันยกเรื่องบุญคุณขึ้นมา ไอ้พี่เวรเอ๊ย! พอสั่งไปมันก็เลิกบีบน้ำตาเทียมสักทีรีบมุดลอดใต้แขนผมเข้าห้องไปเลย...

                “ อุ่น... ดินน่ะ ไม่เคยขัดใจอุ่น เวลาอุ่นป่วย ดินก็ไม่เคยห่าง ที่ดินเรียนหมอก็เพราะอุ่นเลยนะ เมื่อก่อนอุ่นน่ะป่วยบ่อย เฮียก็รักอุ่นมาก ยอมอ่านหนังสือมากมายเพื่อสอบหมอให้ติด... ”

                ไม่เป็นหมอทำคลอดกูเลยล่ะ

                “ มึงเองก็รีบไสหัวเข้าห้องไปอีกคนเลยไป ให้ไว ” รู้สึกประสาทจะกิน... หน้าเศร้าระรื่นขึ้นทันตาเห็นเลยมึง... รีบหอบผ้าห่มฟรุ้งฟริ้งเข้าห้องไป

                “ ไหน มึงมีอะไรจะดราม่าอีก ” จิกตาใส่น้อง

                ไฟยิ้มกว้าง “ ตั้งแต่เกิดมา ผมก็...เป็นเพื่อนเล่นกับพี่ พี่มีของเล่นอะไร ผมก็แย่ง พี่มีขนมอะไร ผมก็แย่ง พี่จะดูอุตราแมน แต่ผมจะดูเซเลอร์มูน ผมก็แย่งพี่ แม้พี่จะร้องไห้ ผมก็ไม่สน แล้วพี่... ”

                มึงนี่มันมารขวางชีวิตกูจริงๆ

“ มึงอยากโดนตีนกูมั้ย ”

                “ ไรอ่ะ ผมพูดเรื่องจริง จริงใจ! ” ยัง ยังไม่รู้ตัวอีก ผมยกมือขึ้นกุมหัวเพราะมันปวดจี๊ดขึ้นมาเลย โบกมือไล่ให้มันเข้าห้องได้ มันก็วิ่งพุ่งเข้าไปเลย ...ได้แต่ถอนหายใจให้เหมือนตายๆไปวันละหลายรอบ

                ...วันนี้มันวันซวยอะไรวะ

                เอื้อมมือจะไปจับลูกบิดประตูแต่ก็ดันมีเสียงโหยหวนแสนจะคุ้นเคยดังกระทบแก้วหูซะก่อนเลยต้องชะงักค้างยังไม่ได้ปิดประตู...

                “ ไอ้อุ่นนนนนนนน ”

                เสียงแบบนี้

                “ ไอ้หลานรหัสสสสสที่ร้ากกกกกก ”

                ตึกๆๆ

                สรรพนามเรียกแบบนี้...

                “ นึกแล้วว่าหลานรหัสคนนี้ต้องพึ่งได้!

                พร้อมกับการปรากฏตัวของ...เอิ่ม พี่ปายคนปกติของทุกคน... ยิ้มปากกว้างตาเป็นประกายเจิดจ้าแสบตายิ่งกว่าผมสีจี๊ดแดงเลือดสาดของมันที่ตอนนี้มีที่คาดผมหูเสือดาวประดับอยู่ส่วนผมก็ปล่อยยาวลงมาทำให้ตอนนี้เฮียแกดูผ่านๆจะเหมือนผู้หญิงมาก หัวเหมือนจะดี แต่ตัวนี่สิ... อะไรวะเนี่ย เสื้อสีเหลืองเจี๊ยบคว้านคอเผยไหปลาร้าสวยที่แขนไม่สมประกอบยาวข้างสั้นข้าง ลงมามองกางเกงสีเขียวโคตรที่ไม่สมประกอบพอกันยาวข้างสั้นเสมอไข่ข้างและไม่ทิ้งลายหนีบช้างดาว...มาข้างเดียว

                ขอยาดม... จะเป็นลม เฮือก!

                “ พี่... มาทำไม ” เหมือนปลาขาดน้ำเลยกู พยายามไม่มองถุงใส่เสื้อผ้าใบใหญ่ที่นึกว่าไปขโมยมาจากวงหมอลำหางเครื่องที่งานวัดมา...

                “ อะไรเนี่ย วู้ แขกมา ก็ต้องเชิญเข้าห้องก่อนดิว่ะ ” ใบหน้าสวยจิ๊จ๊ะขัดใจก่อนจะผลักผมให้หลบทาง “ เฮ้ย ขอเข้าห้องน้ำแปบ ปวดฉี่มาสามชั่วโมงแหละ จะเป็นนิ่วตายมั้ยวะ ” เดินควายขวิดตรงไปห้องน้ำทันที

                ผมแอบเหล่เหลือบซ้ายขวาว่าจะมีใครโผล่มาอีกมั้ย เมื่อไม่มีก็หดคอกลับเข้าห้องปิดประตูจริงๆจังๆหลังจากนั้นค่อยหันมามองในห้องไอ้สามหมาบ้ากำลังนั่งคนละมุมไม่วายยังจะล้อมไอ้วินที่น่ารักไว้ตรงกลางอีก... ผมเลยต้องถามขึ้น...

                “ รังแกผัวกูเหรอ ” เปรยตามองเรียงคน แต่ละคนรีบส่ายหน้าพรืด...

                ลมพุ่งหลาวไปกอดไอ้วินหมับเอาซะมันสะดุ้งเลยเหงื่อแตกยิ่งกว่าก๊อก “ ใครรังแก เราออกจะรักกันดี๊ดี กำลังเริ่มต้นความสัมพันธ์พี่เมียกับน้องเขยไงจ๊ะ ใช่มั้ยไอ้ดิน ”

                “ ใช่แล้วววว เนี่ยเราออกจะรักไอ้เชี่ย เอ๊ย ไอ้ เหี้ย เอ๊ย ไอ้สัด เอ๊ย ไอ้วิน มากสุดๆขาดใจดิ้นเลยใช่ม่ะไอ้ไฟ  ” เดินมากอดไอ้วินอีกคน...

                แต่ไอ้ดิน ถ้ามึงจะเรียกผิดขนาดนั้น เอาตีนตบหน้าเลยเถอะ

                “ โคตรรักเลยพี่ เนี่ย ผมมาถามเฮียวินอยู่ว่าแบบจะแต่งวันไหน หมั้นวันไหน ผมจะได้ดูกฎหมายไงว่าแบบจดทะเบียนคู่รักชายชายได้ประเทศไหนบ้าง นี่พวกเราหวังดีเลยนะ พี่อย่ามองแต่ด้านร้ายๆสิ ”

                พวกมึงไม่ได้ร้ายหรอก...

                พวกมึงมันโคตรตอแหลเลย!!!

                ผมเดินเข้าไปในวงนั้นแล้วงัดตัวไปวินออกจากไอ้พี่น้องประสาทที่ตอนเด็กเชื่อว่าแม่ต้องลืมพามันไปฉีดวัคซีนแน่ๆ กันพิษสุนัขบ้าเนี่ย ตอนนี้มันเลยบ้าสุดโต่ง

                “ มึงไปนั่งนู้นไป ” ผมผลักมันเบาๆไปอีกทาง นี่ผมเป็นเมียมัน หรือมันเป็นเมียผมวะเนี่ย ทุกการกระทำอยู่ในสายตาอิจฉาสามคู่...

                “ ใช่ซี้ ”

                นั่นไง...

                “ พออุ่นมีความรัก ” ไฟ

                “ อุ่นก็ไม่สนใจพวกเรา ” ดิน

                “ ใช่สิ พวกเรามันไม่น่ารักนี่ ” ลม

                ผมพยักหน้า “ ใช่ พวกมึงโคตรเหี้ยเลย ”

                “อุ่นนนนนนนน ”

                “ อ้อ โคตรตอแหลด้วย สงสัยกินสตอเบอรี่กันเยอะไปนะ เพลาๆมั้งก็ดี ” ว่าหน้าตายก่อนที่ไอ้พี่ปายจะโผล่ออกมาจากห้องน้ำ  

                “ โอ๊ะ ไอ้วินก็อยู่ด้วยเหรอ เออๆ หวัดดียามค่ำไอ้น้องรัก ” เล่นหูเล่นตากอดคอไอ้วินหมับ ทำเอาหางคิ้วผมแอบกระตุกพร้อมๆกับตีนที่เผลอกระตุกเหมือนกัน...

                สงสัย... ชักกระตุกเริ่มถามหาแล้วกู เดี๋ยวเสร็จงานจะไปโรงพยาบาลแล้วกัน เฮ้อ

                “ พี่ปาย มาไงครับ ” วินยิ้มเหมือนโลกของมันสดใสขึ้นเมื่อเจอคนมาทำลายบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความน่ากลัวของไอ้หมาสามตัว

                “ ถามแปลกๆใครมันจะเดินมา ” ขมวดคิ้วเหมือนเจอคนประหลาด แล้วคลี่ยิ้ม “ แต่กูก็เดินมาว่ะ ฮ่าๆๆ ”

                ใบ้สิมึงไอ้วิน หึ

                “ เชื่อเหรอ ” ปายถาม ไอ้วินพยักหน้า “ โง่ว่ะ  ใครมันจะเดินว่ะ ”

“ ฮ่ะๆ ครับ ” หัวเราะได้แห้งยิ่งกว่าทะเลทรายซาอาร่าอีก “ แล้วมาทำอะไรครับ ”

                “ คือนี่เว้ย กูมาขอนอนด้วย ห้องกูท่อประปาแตก แล้วก็ไอ้อุ่นมันก็ให้แล้วด้วย ” หันมายิ้มหวานเชื่อมน้ำตาลปี๊บยังอายให้เจ้าของห้องอย่างผม “ หลานรหัสใจดีจริงๆ รักนะ จุ๊บ ม๊วบ ม๊วบ ”

                ม๊วบพ่องงง!

กูไปอนุญาตมึงตอนไหนนนนนนนนนนนน!

                มึงสรุปเองทั้งนั้นนนน

ไอ้พี่ปายคนบ้ามันเออออห่อหมกปลากะพงสามรสคนเดียวแล้วชะงักเมื่อเห็นว่าห้องมีใครนั่งหัวโด่อีกหลายคน แถมกำลังมองดูอย่างความสนใจกับไอ้พี่ปายผู้เหมือนเอเลี่ยนหลุดมาจากดาวอื่น

                “ ใครอ่ะอุ่น พี่น้องที่มึงเล่าให้ฟังใช่ปะ ” ชี้นิ้วไปที่สามคนนั้นด้วยหน้ามึนๆ “ เออๆ หวัดดีๆ กูลุงรหัสมัน ชื่อปายเว้ย ห้องหลานกูก็คือห้องกู พวกมึงมันคนอื่น ทำตัวตามสบายนะ กูไม่ถือๆ ”

                สามหมาทำหน้าแบบเดียวกันคือ...อึ้ง ตะลึง

                “ ให้กูนอนไหนวะอุ่น บนเตียงใช่มั้ย โอเค แต๊งกิ้วหลายหลานรัก ” ไม่ฟังใคร เดินดุ่มๆไปห้องผมแล้วจัดการเคลียร์หาพื้นที่นอนให้ตัวเองทันทีวางของแล้วเดินออกมาหยุดมองที่โมเดลของผม “ มา เดี๋ยวกูช่วยทำเนื่องด้วยที่มึงจะให้กูนอนด้วย ”

                ...มีใครบอกมั้ยว่ามันเหมือนคนบ้าเข้าทุกวัน ฟังคนอื่นบ้างเถิดดดด

                “ เฮ้ย มึงเป็นใครวะ สั่งนู้น เอานี่เอาแต่ใจตัวเองไปเปล่าวะ ”ไอ้ดินสลัดตัวลุกขึ้นยืนมองหน้าพี่ปายอย่างหาเรื่อง “ สนิทกับน้องกูเหรอมึง ”

                “ มึงนี่ไปแคะหูบ้างไปๆ บอกไปแล้วว่าลุงรหัส ฟังดิเฮ้ย ” พี่ปายว่าหน้าป่วย “ สนิทมาก รักกันมากด้วย  ไอ้พี่ชายหัวเน่า แบร่!

                “ ไอ้เหี้ยนี่!! ” ดินทำท่าจะพุ่งมาใส่แต่ก็โดนลมจับไว้ก่อน

                “ ขืนต่อยมัน เกิดโดนโมเดลในห้องขึ้นมา ศพมึงไม่สวย กูไม่รู้ด้วยนะเว้ย ” กระซิบเสียงหนักที่ได้ยินทั่วแบบนี้อย่ากระซิบเลย ไอ้ดินกะพริบตาแล้วมองดูรอบตัวที่มีโมเดลและกระดาษเยอะมาก มีทั้งใช้และไม่ใช้ ผมเองก็ยังไม่มีเวลาคัดแยกก็ปล่อยๆไปก่อน

                ดินหายใจฟึดฟัดสงบสติอารมณ์ตัวเองได้ลมก็ปล่อยแล้วหันมามองปายเต็มตาก็ยิ่งขมวดคิ้ว...

                “ แต่งตัวบ้าอะไร... ”

                “ สวยใช่มั้ย! ” ระริกระรี้เลยครับ “ มองหน้ามึงก็รู้แล้วว่าชอบชุดกู!

                “ หะ... ” ลมถึงกับเอ๋อเลย

                “ ไม่ต้องอายๆ ชอบแฟชั่นล้ำของกูก็บอกกันตรงๆ ” ถึงช่วงปายคนปกติจะได้อวดชุดกันแล้ว ผมทำหน้าละเหี่ยใจก่อนจะกวักมือให้ไอ้วินเดินมาหาผม... แต่ก่อนจะเดินมายกนิ้วขึ้นชี้ให้มันหยิบของตกแต่งสวนแล้วตามผมมา...อย่างเงียบที่สุด

                ส่วนผมก็เดินเงียบๆไปหยิบกระเป๋าหยิบงานหยิบหนังสือแล้วก็โทรศัพท์ เอาโมเดทที่ต้องส่งพรุ่งนี้ให้ไอ้วินถือแล้วพากันเดินออกจากห้องเงียบๆ... โดยใช้พี่ปายเป็นเหยื่อล่อความสนใจ...

 

 

ธาราคืนพื้นที่ขอหนีไปทำงานและหาความสงบก่อน...

               

ช่วงสามหมาบ้า ปะทะ ปายคนไม่ปกติ...

 

“ พวกมึงฟังดีๆนะ ”

                เชิดหน้านิดๆอย่างสวยๆก่อนจะกระแอมไอพูดเสียงหวาน...

                “ นี่นะ เสื้อตัวนี้จริงๆแล้วมันเป็นเสื้อแขนยาวคอเต่า แต่กูว่ามันธรรมดาจนไม่น่าใส่เลยตัดคว้านคอตัดแขนไปข้างหนึ่ง ” หน้าภูมิใจโคตรๆ

                “ มึงแม่ง ” ไฟ

                “ โคตร ” ลม

                “ ประสาท ” ดินจิกตาเหยียดอีก

                คิดหรือว่าคนอย่างปายจะสะเทือน... พรีเซ้นต์ตัวเองต่อ

                “ ชอบมากจนต้องด่าเลย กูประทับใจน้ำตาจะไหลจริงๆ ” มันว่าด้วยสีหน้ายินดีสุดๆ “ นี่ๆๆ กางเกงกู สีโคตรโดนใจ ซื้อมาจากตลาดตัวละแปดสิบ กูต่อมาได้ตัวละสี่สิบ คิดแล้วว่าถ้าใส่ทั้งๆที่มันขายาวทั้งคู่มันคงโคตรจะบ้านพื้นๆเลยว่ะ เลยตัดออกซะเลย ”

                “ ...บ้า ” ไฟย้ำ

                “ โคตร ” ลมเหงื่อตก

                “ โคตะระบ้าเลยเถอะ ” ตบท้ายด้วยดินที่ทำหน้าไม่ถูกไม่รู้จะรับมือกับคนบ้ายังไงแล้ว...

                “ บ้าอะไร ออกจะปกติใช่มั้ย ไอ้อุ่นไอ้วิน ” หันไปหน้าตัวช่วย...ที่หายไปแล้ว... “ วินอุ่น... ไปไหนวะ ” เกาหัวแกรกๆ

                สามหมาหูตั้งทันทีสายตาเหยี่ยวสามคู่หันคนละทิศละทางอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งลนลานรอบห้อง...

                “ อุ่นนนนนนนนนนนน อุ่นอยู่ไหนนนน ” ประสานเสียงกึกก้องหอแทบแตก

                “ ฮือ ไอ้เหี้ยนั่นมันต้องโปะยาสลบแล้วพาตัวอุ่นไปแล้วแน่ๆ! ” ดินร้องครวญครางอย่างน่าสงสาร

                “ มันต้องเอาตัวอุ่นไปข่มขืนรังแกขืนใจชัวร์! โฮ น้องน้อยของเพ่! T^T  ” ดินทำหน้าจะตาย

                “ แจ้งตำรวจ ตำรวจจจจจจจจจ คนหายเว้ยยยยยยยย ” ไฟร้องลั่น

                “ ใจเย็นๆน่ะพวกมึง ”

ปายเอ่ยห้าม... แต่...

“ อุ่นนน อยู่ในตู้เย็นรึเปล่า!

“ พี่อุ่น อยู่ในชักโครกเปล่า!

“ อุ่นอยู่ในไมโคเวฟเปล่า อุ่นตอบบบบบบ ”

                ทั้งสามวิ่งวนๆทั่วห้องเปิดตู้เสื้อผ้าห้องน้ำเปิดตู้เย็นยันไมโคเวฟวิ่งหาอยู่สิบนาทีเมื่อไม่เจอก็พากันวิ่งพล่านทั่วตึกหอโดยสถานการณ์วุ่นวายนี้มีคนคนหนึ่งมองดูอยู่ตลอดเวลา... ปายมองแล้วพึมพำเบาๆ...

                “ พวกมึงสิ...บ้า ”

 

                โอ๊ะ... ไม่มีใครอยู่แบบนี้... แสดงว่าห้องเป็นของกูแล้วสินะ อิอิ

 

                ล็อคห้องเลยแล้วกัน!!

 

จบความบ้าสำหรับคืนนี้






-----------------------------------


มาครบแล้ววววว มาซะดึกเลย เเหะๆ


ฮึบบบบบบ ใครรออยู่บ้างงับ ชูมือขึ้นเเล้วหมุนๆ (ผิด!)


มาช้านิดนึงนะคะ เรียนพิเศษหนักไปหน่อยค่ะ

ยังไงก็...ชอบไม่ชอบกันก็อย่าลืมเม้นต์ส่งกำลังใจให้ด้วยนะคะ

1 คอมเม้น = 1 กำลังใจ

ทีมพี่วิน ต้องสตรองนะคะ

ทีมพี่ปาย ต้องเเฟชั่นไกล

ทีมหมาบ้า ต้องมีสติ



อย่าลืมเเวะไปทักทายกันที่เพจน่า

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 714 ครั้ง

136 ความคิดเห็น

  1. #10135 raabporn2016 (@raabporn2016) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 19:03
    .....//กูหมดคำพูด
    #10135
    0
  2. #10129 ข้าน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:18

    หมดหมดกันตำแหน่งหลัวที่ต้องการกลายเป็นขี้ข้าเฉยเลยว่ะฮ่าาาาาา

    #10129
    0
  3. #10119 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:19
    ตำแหน่งขี้ข้า ถถถถ. พี่วินวูววว
    #10119
    0
  4. วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 07:10
    ^......^
    #10088
    0
  5. #10048 fangpakaporn (@fangpakaporn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:52
    เรียนเชิญทั้งสี่คนมารับยาที่ช่องสองด้วยค่ะ
    #10048
    0
  6. #9999 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 01:19
    ปายาไปที่ไหนบ้าทุกเรื่องเลยเนอะนะระ~#ชอบ3พี่น้องหวงน้องอุ่นน
    #9999
    0
  7. #9996 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:40
    5555555 อิ่พี่ปายยยนย
    #9996
    0
  8. #9980 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 12:53

    ปายแม่งบ้าได้ใจเลยยย

    #9980
    0
  9. #9948 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:41
    ปายคือแบบ บ้าเสมอต้นเสมอปลายอีกเรื่องบ้ายังไงเรื่องนี้ก็ไม่ต่างกัน555555
    #9948
    0
  10. #9936 น่องขาหมู (@bellzatail) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:52
    จุดๆนี้ขอคนปรกติสักเรื่องได้หรืิไม่55555
    #9936
    0
  11. #9918 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 03:22
    พี่ปายยยย คิดถึงเลย 555555
    #9918
    0
  12. #9916 Rew_David (@Dahae_Rew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 22:03
    55ชอบหมาบ้าสามตัวว่ะกวนดี
    #9916
    0
  13. #9893 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:27
    คนบ้ามาเจอกัน 555
    #9893
    0
  14. #9884 1989 ํ (@198909) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
    ปายยยยยยยยยยย 5555555555
    #9884
    0
  15. #9856 893901PK (@893901PK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:00
    ไม่ปกติ...แต่ชอบมากกกก55555
    #9856
    0
  16. #9817 CLSMCSMII (@praew13333) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 20:39
    คือแบบ.... เรื่องนี้มีคนปกติมั้ยยยย
    #9817
    0
  17. #9793 AdiOzTHELF (@AdiOzTHELF) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 00:17
    FC พี่ปาย พี่คือผู้อยู่เหนือห่วงโซ่ 555555
    #9793
    0
  18. #9764 ปันปัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 18:37

    อ่านแนวตั้งไม่ได้อ่ะ..ต้องอ่านแนวนอน

    #9764
    0
  19. #9710 0887833209 (@0887833209) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 10:38
    ขำไม่ไหวแล้ว 5555
    #9710
    0
  20. #9682 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:34
    อีกคนที่จะบ้าคือตูที่กำลังอ่านเนี่ย55555555555
    #9682
    0
  21. #9633 jingjunt (@jingjunt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:42
    สรุป....ปายได้นอนห้องอุ่น:>
    #9633
    0
  22. #9627 Sutamas Amarin (@capsutamas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:49
    คนอ่านนี่จะบ้ามั้ย ที่มาพวกมันเนี่ย 55555555
    #9627
    0
  23. #9592 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 11:09
    เป็นบ้าไปหมดดด5555555
    #9592
    0
  24. #9477 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 14:30
    สามหมาบ้านี่มันบ้าสมชื่อจริงๆ ปวดประสาทแทนอุ่น
    #9477
    0
  25. #9434 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 18:32
    อุ่นอยู่ในตู้เย็นรึเปล่า!! อุ่นเป็นคนอยู่เปล่า!!!555
    #9434
    0