[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,173 Views

  • 10,184 Comments

  • 29,994 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,614

    Overall
    969,173

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 : เสื้อใครหว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 722 ครั้ง
    18 เม.ย. 59





นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ

ตอน เสื้อใครหว่า

 




ธารายึดพื้นที่เนื่องจากหาที่สงบได้แล้ว

 


                ที่สงบนี่ที่ไหนกันล่ะ...


                ห้องผัวทาสนั่นเอง


                ไม่ใช่ที่อื่นที่ไกล


                ผมมองไอ้วินที่นั่งทำหน้ายิ้มกริ่มตาปิดจ้องหน้าผมมาร่วมชั่วโมงแล้วได้แต่ถอนหายใจ ดึงสติกลับมาทำงานตรงหน้าให้เสร็จ... แต่ทำไมยิ่งเพ่งมันยิ่งช้าวะ


                แล้วไอ้สายตาที่จ้องมาเหมือนจะแดกกูเข้าไปนี่จะเลิกได้ยัง


                เรียกหนีหมา ปะจิ้งจอกได้มั้ย


                เจ้าเล่ห์ชิบหาย


                “ มือสั่น หนาวเหรอ ” เสียงทุ้มถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เอาซะ สติผมวิ่งหนีกระเจิงเลยทีเดียว


                หนาวเหี้ยไร ร้อน ร้อนเพราะสายตามึงเนี่ย วูบวาบเลยมึง


                “ เสือก หุบปากไป ” ผมระบายลมหายใจทิ้งก่อนจะหยิบกาวมาทาขาโต๊ะจิ๋วแล้วติดมันลงกับโมเดลบ้าน “ เสร็จแล้ว ”


                “ โอ๊ะ เสร็จเร็วแบบนี้ก็ต้องกลับห้องแล้วอ่ะดิ ” หน้าตาซึมทันทีที ใครมันจะไปหลงกลมันกัน


                ผมเลิกคิ้วอารมณ์ประมาณไม่ตอบไม่ปฏิเสธ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเดินไปหาอะไรในตู้เย็นห้องมันกินแก้หิว เหลือบมองนาฬิกาก็เกือบๆห้าทุ่มแล้ว ปล่อยห้องให้ไอ้เหี้ยพี่ปายอยู่พร้อมกับหมาบ้าสามตัว หวังว่าคงไม่ตีกันห้องพังไปแล้วนะ


สองขาพาตัวเองขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์เท้าแขนรอการมาของเจ้าของห้อง...


“ หือ? อะไร ” มันเดินตามเข้ามางงๆ ก่อนจะถามขึ้น  “ มานั่งนี่ทำไม ”


ผมเหลือบตาไปอีกข้างก่อนจะพูด “ หิว ”


“ ห่ะ ”


“ ทำอะไรให้กินหน่อย ” พยายามปรับเสียงให้เบาลงนิดๆ ให้ดูเหมือนผมอ่อนมัน ถึงผลที่ออกมาจะเข้มห้าวก็เถอะ... ไม่ต่างจากตอนผมขู่มันสักนิด


“ อ้อนเหรอ ดีใจจริ๊งจริง ” มันแยกเขี้ยวใส่ “ จะเล่นละคร กรุณาทำให้เหยื่อตายใจหน่อยสิครับ ”


“ กูอ้อนได้แค่เนี้ย จะทำไม ” แหวใส่พร้อมหน้าที่เริ่มเหวี่ยง หิวน่ะเฮ้ย


มันส่ายหน้าแล้วเบือนหน้าไปอีกทางเหมือนคิดอะไรสักอย่าง “ หิวใช่มั้ย ”


“ เออ จะแดกหัวมึงได้แล้ว ” จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด เวลาทำงานเสร็จผมจะหิวมากๆ ถึงแม้จะกินมื้อเย็นไปแล้วก็เถอะ


“ กินทั้งตัวก็ได้นะ พี่ไม่ว่า ” ทำท่าจะถอดเสื้อกล้ามโชว์ผิวขาวสว่างของมันอีก


“ มึงเลิกหื่นกับกูสักทีเถอะ ” กูกลัว! สาบานนี่กลัวแล้ว แต่แสดงออกไม่เป็น “ หาอะไรให้กูกินเร็วๆ หิว


ผมเริ่มปั้นหน้านิ่งไม่ไหว ถ้ามันไม่ทำให้ผมกินภายในห้านาทีสาบานได้เลยว่ามันจะเจอกับนิสัยอีกด้านของผมที่ผมเองก็ไม่เคยรับได้ แน่นอนว่าจะไม่ให้ใครเห็น แค่วันนี้ผมก็แสดงด้านที่ไม่ควรจะให้ใครสัมผัสแต่มันก็อดไม่ไหวจริงๆ แต่ยังดีที่มันไม่รู้ตัว


“ โอ๋เอ๋ๆ ไม่งอแงนะฮันนี่ ไปกินข้าวต้มถ้วยละบาทมั้ย ” มันยิ้มละไมให้มองผมด้วยสายตาอ่อนโยนแล้วกระตุกข้อมือผมยิกๆ “ เลี้ยงไม่อั้น ”


...ถ้วยละบาท... กูแดกยี่สิบถ้วย มึงก็ไม่สะเทือนหรอก


“ ไป ” พยักหน้าก่อนจะหันไปดูนาฬิกาเล็กน้อย “ พากูกลับมานอนก่อนเที่ยงคืนครึ่งด้วย  ”


“ รับทราบ ” มันพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะทำหน้าไม่แน่ใจ “ เอ่อ... ให้ปลุกกี่โมง ”


“ ฮะ!? ” ผมเผลอร้องอย่างลืมตัวก่อนจะหันควับไปมองหน้ามัน “ อะไรนะ ”


ใบหน้าหล่อของมันดูจะมีอะไรแปลกๆที่ผมอ่านไม่ออก มันไม่ได้อะไรอะไรย้ำคำถามเดิม “ ให้ปลุกกี่โมง ส่งงานกี่โมงจะได้ปลุกถูก มึงจะได้นอนสบายๆไม่ต้องกังวลจะตื่นไม่ทัน ”


“ ส่งงานตีห้าตรง ” ผมตอบไป... มองมันที่กำลังสาละวนกับการหาเสื้อคลุมมาสวมทับเสื้อกล้ามแล้วก็เปลี่ยนกางเกงแม่งกลางห้องเลย ไม่เกรงใจเบ้าตาผมสักนิด แต่ช่างเถอะ ผู้ชายผู้ชายไม่มีไรให้อาย แต่...แอบเห็นแวบๆ กล้ามหน้าท้องสวยว่ะ


“ อ่าฮะ โอเค ”  เพราะมันหันหลังให้เลยไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าผมกำลังมองมันอยู่


“ ปะ ไปกัน ”


.


.


.


ความมืดรอบตัวสร้างความเงียบสงบให้ความรู้สึกที่ฟุ้งซ่านสงบลง... สองเท้าเดินไปเรื่อยๆเอื่อยๆ แต่ใจก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย...


เริ่มจมลงกับความคิดตัวเองทบทวนหลายอย่างเงยหน้ามองอยู่แผ่นหลังกว้างที่เดินนำอยู่ข้างหน้า เราทั้งคู่ตกลงว่าจะเดินเท้าไป เพราะมันอยู่ไม่ไกลมาก ถือว่าออกกำลังกายไปในตัว ไม่รู้อะไรทำให้รู้สึกว่าผมไม่ควรเดินข้างมัน...


ข้างๆมัน...เป็นผม จะดีเหรอวะ


คิดแล้วคิดอีก มันแม่ง...ดี ดีเกินไปด้วย ดีจนผมไม่รู้จะทำยังไง ถึงจะอยู่กันมาแค่สองสามวัน แต่มันกลับไม่บ่นอะไรสักเท่าไหร่เวลาโดนกระทำ...


บางครั้งผมก็ถามตัวเองซ้ำๆ ...คนแบบมันจะดีเกินไปสำหรับผมมั้ยวะ


ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้หลงมาจีบผม...


ใช้หัวแม่เท้าคิดรึไง หรือเพราะกูหล่อ


ต้องเพราะกูหล่อชัวร์ๆ


“ คิดอะไรอยู่ ”


ผมสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงทุ้มข้างๆหู เปลือกตากะพริบถี่ๆแล้วหันไปมองมัน... รู้ตัวอีกทีผมกับมันก็ยืนข้างกันแล้ว... ผมเบือนหน้าหนี ไม่รู้เว้ย ตอนนี้สับสน!!


“ โกรธอะไรรึเปล่า ” มันถามจริงจัง คงรู้สึกได้ว่าผมแปลกๆ


แน่นอนว่าผมต้องพูดความจริง “ เปล่า ” กูแค่สับสนตัวเองเว้ย ให้เวลากูหน่อยดิว่ะแค่อยากคิดอะไรเงียบๆ


“ นึกว่าหิวจนโมโหไม่พูดแล้วซะอีก ” มันถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะยกยิ้ม “ กูก็ไม่รู้หรอกว่ามึงเป็นอะไร แต่โกรธอะไรกูก็ขอให้บอก ”


“ ... ” ไม่ได้โกรธไง แค่กูสับสนตัวเอง สับสนเรื่องมึงเนี่ย ไอ้เชี่ยวินคิดว่ากูจะพูดเหรอ ไม่มีทาง!!


“ แต่ถ้ามึงกำลังคิดเรื่องกูอยู่ ”


หน้ากูสื่อขนาดนั้นเลยเหรอวะ!!


“ มึงไม่ต้องเครียดหรอก ” น้ำเสียงดูหมองลงอย่างชัดเจนจนผมที่ก้มมองพื้นอยู่ต้องเงยหน้ามองมัน สบเข้ากับแววตาสั่นๆ...


“ เชี่ยวิน... ”


“ ถ้ามึงพูดว่ารำคาญเมื่อไหร่ ” รอยยิ้มขมๆถูกหยิบขึ้นมาประดับบนใบหน้าขี้เล่น


“ ... ”


“ กูจะไป... แล้วไม่มาให้มึงเห็นหน้าให้รำคาญอีก ”


ความรู้สึกเหมือนถูกชกกลางอากาศมันเป็นแบบนี้สินะ นัยน์ตาเบิกกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมรู้สึกเหมือนจะหูอื้อไปชั่วขณะมือแอบรู้สึกสั่นนิดๆ ก่อนจะเม้มปากตัวเองแน่น... หึ...ก็ได้... หลับตาลงแล้วจ้องหน้ามันด้วยสายตายียวน...


“ เหี้ยวิน ”


“ อะไร ” เริ่มระแวงกับสายตาผม...


“ น่ารำคาญ ”


“ !! ” มันนิ่งชาไปเลย ก่อนผมจะหัวเราะในลำคอเบาๆ... “ เข้าใจแล้ว ”


“ เข้าใจห่าไร รำคาญ พูดมาก กูหิว จะไปแดกข้าวต้มได้ยัง ” บ่นใส่แม่ง “ ดราม่าเพื่อ ถ้ากูไปนอนไม่ทัน มึงตาย ”


มันสตั๊นอีกรอบก่อนจะหลุดยิ้มจากที่ยืนเป็นพระเอกอกหักอยู่ จะดราม่าเพื่อไร... สัดจิ้งจอก มึงเล่นละครดราม่าใส่กูเหรอวะ!!


“ ยิ้มเหี้ยไร เดินดิ


เป็นผมเองนั่นแหละที่ฉุดแขนให้เดินตาม... คราวนี้มันเดินตามมาง่ายดายไม่อิดออดมีมาแซะๆเดินเบียดจะสิงร่างอีก... ผมสะบัดแล้วเดินห่างมันหลายรอบแล้ว แต่สุดท้ายมันก็เดินมาขนานขนาบข้างตลอด พอจะเดินขึ้นนำคราวนี้มันคว้ามือผมไปจับเลย... ผมที่เดินขึ้นหน้าไปแล้วก้าวหนึ่งหยุดนิ่งแล้วหันกลับไปมองมือข้างหลังที่ถูกจับไว้แน่น... ผมหันกลับไปมองข้างหน้าก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง...


“ จะปล่อยไม่ปล่อย ”


“ ไม่ปล่อย ” มันบีบมือผมแน่นขึ้นไปอีก เหมือนจะรู้ความหมายของคำถาม


ผมเอี้ยวคอกลับไป... “ ดี ”


จากนั้นผมก็ถอยหลังลงไปก้าวหนึ่งเพื่อจะยืนข้างๆมัน... มันพยายามกลั้นยิ้มก่อนจะเดินอีกครั้ง ไปพร้อมๆกัน...


ข้างๆมันน่ะ... เป็นผมน่ะดีที่สุดแล้ว


เพราะมันเป็น(ผัว)ทาสของผม


ของของผม...ไม่ว่าจะสถานะไหน


ก็คือของผม


ตอนนี้ผมแน่ใจแล้ว... แน่ใจแล้วที่จะเปิดใจ... ลองรับมันเข้ามา...


ยังไม่ได้ชอบสักหน่อย อย่าเข้าใจผิดL


คนอย่างธารา... ใจไม่ง่ายน่ะเว้ย!


ยิ่งกับคนเจ้าเล่ห์อย่างมัน... ดูกันยาวๆ!!




“ หลังจากนี้... มึงคงปวดหัววันละหลายๆรอบชัวร์ ”


เสียงดังขึ้นพลางตักยำไข่เค็มเข้าปาก ซี๊ด เปรี้ยวชิบจากนั้น ค่อยยกถ้วยข้าวต้มหนึ่งบาทที่แม่งหนึ่งบาทสมราคาจริงๆ ตักคำเดียวหมดถ้วย ต่อให้ห้าสิบถ้วยก็ยังไม่รู้จะอิ่มรึเปล่า


“ ทำอย่างกับตอนนี้กูปกติดีครบสามสิบสองงั้น ”


“ กวนตีน ” ยักไหล่พลางพองลมปากไปด้วยเพราะความร้อนของข้าวต้ม “ มึงคิดว่าพี่ปายนี่บ้ามั้ย ”


“ เอาตรงๆ หรือ อ้อมๆ ”


กลืนข้าวคำใหญ่ลงไป “ ตรงๆ ”


“ โคตรบ้า ” มันว่าด้วยสีหน้าแปลกๆ “ ดูประหลาด ”


หางคิ้วผมกระตุกยิกพร้อมกับตีนที่เริ่มคันๆ...


“ ไม่ชอบ? ”


“ เปล่า ” มันรีบปฏิเสธทันที แล้วเรียกเด็กในร้านมาเติมข้าวให้อีก เอาใจเก่งจริงๆเลยนะมึง


เอื้อมมือไปหยิบน้ำมาดื่มเคี้ยวน้ำแข็งหลอดไปด้วยแก้ปากพองคอพองเพดานเหงือกพอง แม่งพองทั้งปากแล้ว...


“ กูจะบอกอะไรไว้อย่างนะ ” ยกหลอดสั้นสีชมพูสว่างชี้หน้ามัน...


“ ... ”


“ มึงว่าพี่ปายบ้าแล้ว ”


“ ... ”


“ กูน่ะ...บ้ากว่ามันสองเท่า ”


“ !! 


“ แฟชั่นกูเจ๋งกว่าเยอะ” ตักไข่เค็มเข้าปากต่อ เชี่ย! มีพริก ซี๊ดด เผ็ด " รอกูส่งงานก่อนนะ แล้วจะโชว์ " 


เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง “ ...ถอนตัวทันมั้ย ”    


“ ไม่ทันแล้ว” มุมปากของผมยกยิ้มกว้าง “ เตรียมตัวปวดหัวได้เลย ที่รัก J 







*************ต่อตรงนี้น่า**********

 



 


กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงงงงง


“ อืม... ” คิ้วเผลอขมวดเข้าหากันอย่างเสียมิได้เพราะเสียงรบกวนดังขึ้นข้างๆหู เปลือกตาปิดแน่นขึ้นด้วยความง่วงงุนสุดกำลัง ผ้าห่มที่กอดแน่นมาทั้งคืนถูกกระชากออกอย่างแรง


“ ตื่นเร็ว ตีสี่กว่าแล้ว ” เสียงแมลงวันที่ไหนวะ รำคาญ!


ผมไม่ตอบพลิกตัวนอนคว่ำฝังหน้าลงกับหมอนได้อยู่ไม่กี่นาที แรงควายก็มาดึงแขนดึงไหล่ให้ผมลุกขึ้น ผมดิ้นเบาๆเป็นการประท้วงเหมือนไม่อยากลุก


“ มึงนี่บทจะเด็กก็เด็กจริงๆ ” เสียงทุ้มว่าอะไรผมก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่ รู้แค่ว่าตอนนี้ ง่วง!!


ปัดมือทิ้ง “ จะนอน! ” ผลักออกทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมามอง ผลักได้ก็ล้มตัวนอนต่อ


“ ธารา ลุก เดี๋ยวไปส่งงานไม่ทัน ” เสียงเครียดดังขึ้นอีกรอบ คราวนี้ความง่วงทั้งหลายปลิวสะบัดตาสว่างเหมือนโด๊ปกระทิงแดงผสมM150เข้าไปเลยทีเดียว ดีดตัวขึ้นจากเตียงแทบไม่ทัน


“ กี่โมงแล้ว ” ผมรีบถามเลย


“ ตีสี่สิบนาที ” มันว่าแล้วยื่นผ้าขนหนูให้ผม คิ้วขมวดหรี่ตามองของในมือนิ่งเงียบ “ ผืนใหม่น่า กูรู้ยังไงมึงก็คงไม่ใช้ผ้าของกู รับไปสิ ”


รู้สึกมีการประชดประชันและน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ในนั้น... ผมไม่ได้พูดอะไร รับมาไม่ได้มองหน้ามันแล้วเข้าไปอาบน้ำ... พออาบไปได้แปบก็...


“ เฮ้ย! วินยืมสบู่นะ!


“ เออ ”


“ ยืมยาสระผมด้วยนะ!


“ จะยืมอะไรก็ยืมไปเถอะครับเมีย ” เสียงหน่ายจิตดังมา ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบแปรงสีฟันสีน้ำเงินเข้มที่มีอยู่อันเดียว


“ ยืมแปรงสีฟันด้วยนะเว้ย ”


“ เออ!!


มันเงียบไปสองวิก่อนจะโวยวาย “ เฮ้ยยยย มึงจะบ้าเหรอ ” ปัง! เวร ทุบประตูทำแป๊ะไร แปรงสีฟันแทบจะร่วงจากปาก “ รังเกียจมั้ยหา!


“ อืม ถามกูเหรอ ” ผมครางตอบไปขณะที่ปากก็เต็มไปด้วยยาสีฟันที่ขึ้นฟองเลอะทั่วปาก “ ก็ไม่นะ มึงอย่าคิดไปเองดิว่ะ รำคาญ คิดเล็กคิดน้อยเป็นตุ๊ดไปได้ ”


“ มึงนี่มัน... ” ไอ้วินมันร้องโอดครวญ เป็นห่าอะไรของมึง “ ทำไมมึงน่ารักแบบนี้วะ ”


ปัง!!!


“ น่ารักบ้านอากงเตี่ยมึงสิว่ะ!  ต่อยกันมั้ยวะ! ” เหวี่ยงมือไปทุบประตูอย่างดังกับความร้อนที่อกมันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อมันพูดไม่เข้าหู มันไม่สนอะไร นอกจากหัวเราะแล้วเงียบไป


ปล่อยให้ผมยืนฟึดฟัดเป็นหมีกินผึ้งอยู่นาน ใช้เวลาในห้องน้ำต่ออีกไม่กี่นาทีผมก็เดินออกมาในสภาพเปียกชุ่มทั้งตัวพันผ้าขนหนูช่วงล่างหลวมๆ ไม่ได้อ่อยมันน่ะเฮ้ย! แต่ไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปก็แค่นั้น


“ มึงควรรู้นะ ว่ามีกูอยู่ในห้องไม่ควรออกมาสภาพนี้ ” เสียงเจ้าของห้องดังแทบจะทันทีตอนขาผมก้าวออกมาพ้นขอบประตูห้องน้ำ “ ถึงกูจะโคตรจะเป็นคนดีในสายตามึง  กูก็มีอารมณ์นะ ”


“ มึงมันหื่น มึงมันโรคจิต มึงมันไม่ปกติ ”ตอบกลับไปไม่ได้ยี่หร่ะอะไร “ เลิกใช้สายตาหื่นๆมองกูได้แล้วไอ้เหี้ย ”


“ ก็ดูหุ่นมึงดิว่ะ! แม่ง ”


“ ห้องกูมีกระจก กูหุ่นดี กูรู้ตัว ” หันไปมองมันแค่เสี้ยวหน้า “ ส่วนมึง... คงอ้วนเป็นหมูล่ะมั้ง ”


“ จะดูมั้ยล่ะเมีย! ” ลุกพรวดมาพร้อมหน้าตาขึงขัง เตรียมโชว์


ส่ายหน้า “ เสียสายตา ”


“ เห็นแล้วจะน้ำลายหก ” ยิ้มกระหยิมกระย่องใจสุดๆ มั่นหน้าจริง เวลาอยู่กับผมนี่อย่างกวนประสาท แต่เวลาอยู่ต่อหน้าไอ้สามบ้านี่แมวป่วยเป็นมะเร็งใกล้ตาย “ และจะอดใจไม่ไหววว ”


 เลิกสนใจมันแล้วลงมือคุ้ยหาชุดนักศึกษของตัวเองพร้อมเสื้อสูทที่ต้องใส่คลุมทับตามกฎที่เท่าไหร่ของมหาลัยไม่รู้ที่ต้องใส่ให้เรียบร้อยเวลาจะทำงานส่งงาน ออกงานพิธี เสื้อสูทจะใส่ทับเเค่เวลาส่งงานเพราะมันจะปักชื่อกับรหัสนักศึกษาไว้ เผื่อให้อาจารย์เเก่ๆบางคนอ่านชื่อได้ จำได้ เพราะเเต่ละชั้นปีนักศึกษาเป็นร้อยๆพันๆคน หยิบออกมาได้แล้วก็เอาไปข้างๆกับชุดของไอ้วินที่มันวางไว้บนเตียง จากนั้นเดินไปโต๊ะกระจกยืมแม่งทุกอย่าง ตั้งแต่สบู่จรดโลชั่น


“ มึงนี่มันชักช้าจริงๆ จะตีห้าแล้ว  ” เสียงกวนประสาทกระทบเยื่อแก้วหู “ จะแต่งตัวอีกนานมั้ยพ่อคุณ ครีมกูจะหมดกระปุกแล้วครับ ”


“ แล้วทำไมไม่รีบบอกวะ! ” ผมตวาดลั่นโยนบีบีครีมกันแดดของมันทิ้งแล้วผุดลุกไปคว้าเสื้อผ้ามาใส่ “ เอาเนกไทมายืมดิ เอาเข็มขัดด้วย เอารองเท้าด้วย ถุงเท้าด้วย ”


“ มึงไม่เอาชุดกูไปเลยล่ะ แหม ถ้าจะขอขนาดนี้ ” มันทำหน้ามึนๆ พูดกวนตีนจบก็หาของมาให้ผม มือผมก็สาละวนยุ่งกับกระดุมเสื้อ โอ๊ยยย ปานนี้หน้าห้องแม่งต้องเต็มแล้วชัวร์ๆ


“ มึงเอารองเท้ากูไป แล้วกูจะใส่อะไร ” มือหนายื่นถุงเท้ามาให้ผม รีบคว้ามาใส่อย่างว่องไว


ตอบแบบไม่ต้องคิด “ ช้างดาวลูกเลิฟกูไง ”


“ กูได้โดนตัดคะแนนสิมึง ” มันถอนหายใจปลงๆ เพราะคิดแล้วว่ายังไงวันนี้ผมต้องยึดรองเท้ามันแน่ๆ “ ช่างมันเถอะ เจ๊นิสิตาไม่ค่อยเคร่งเท่าไหร่ ”


“ ไปเอากุญแจรถดิว่ะ เร็ว ” พอแต่งตัวเสร็จ ผมก็จิกใช้มันทันที แขนมือก็คว้าข้าวของเตรียมพร้อมไป


ไอ้วินมันเลิกคิ้ว “ จะให้กูไปสภาพนี้ ” เสื้อกล้ามกางเกงบ็อกเซอร์


“ ใครแคร์ ”


“ กูนี่ไง!! ” ปากว่าแต่มันก็เดินไปหยิบกุญแจรถมา  แถวบ้านเรียก กวนตีน จากนั้นแล้วจึงเดินไปคว้าผ้าขนหนูติดมือมาอีกไม่พอ ยังเอาหวีมาอีก เอามาทำแป๊ะไรวะ ช่างเถอะ


“ เร็วๆดิว่ะ ” หน้าตาเริ่มไม่พอเก็บอารมณ์ ยืนขาแข็งถือโมเดลรอมันหน้าห้อง ไอ้วินมาแกล้งเดินเอื่อยๆหยิบนู้นนี่นั่นหาเสื้อแจ็คเกจมาสวมแล้วใส่ช้างดาวลูกชายที่น่ารักของผมออกมา


“ เชิญครับเมีย ไปเร็วครับเมีย อีก 10 นาที ตีห้าครับ ”


“ มึงช้าเองปะ ” บ่นด้วยความหงุดหงิด หอบโมเดลไว้ในมือก่อนจะตรงไปบิ๊กไบค์ของมันแต่ไอ้วินมันคว้ามือผมแล้วส่ายหน้า “ มึงจะอะไรอีกวะ เดี๋ยวกูไปไม่ทัน ”


“ ไปมอไซด์ งานมึงได้พังสิเมีย ” ถุ้ย ไอ้ผัว ทำหน้าทำตาเหมือนกูโง่มาก “ อย่าโง่ ”


“ งั้นบอกมาดิ๊ พ่อคนฉลาด จะให้ไปยังไง ”


ชี้ไปอีกทาง “ คันนู้นครับเมีย ”


ลากสายตาไปมองตามนิ้วของมันแล้วพบกับออดี้สี...สีเหี้ยอะไรก็ไม่รู้เพราะแม่งฟ้ายังมืดอยู่ ตอนนี้ไม่สนเหวอะไรแล้ว นอกจากส่งงาน และงาน และงาน!


เท้ารีบตรงดิ่งไปรถของมันทันที


“ ไม่ต้องรีบหน่ามึง ทันอยู่แล้ว ” ไอ้วินสอดตัวเข้ามาในรถได้ก็พูดขึ้นให้ผมคลายกังวล


สีหน้าของผมไม่ได้ดีขึ้นเลยจริงๆ “ มึงขับไปเร็วๆเถอะน่า ”


สั่งเสร็จแล้วค่อยมาคลำหาโทรศัพท์โทรหาไอ้เพื่อนสองตัว ไอ้สายแรกนี่มาแบบเพิ่งตื่นแทบเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง พอต่อสายไปหาอีกคนก็ตอบมาด้วยเสียงอารมณ์ดีสุด บ่งบอกว่ามันถึงหน้าห้องพักของอาจารย์เลย


ภายในรถเงียบสนิทจนไปถึงคณะของผม นี่ก็ไม่ได้รู้จักมารยาทเลย ถึงที่ปุ๊บเฉดหัวสารถีทิ้งทันที โกยเท้าวิ่งไปชั้นสองทันที เท้าข้างขวาแตะถึงชั้นสองแล้วต้องชะงักเมื่อเจอเพื่อนยี่สิบกว่าคนกำลังนอนกับพื้นมีโมเดลหลากหลายวางข้างตัว บางคนไม่ห่าง แล้วห่างออกไปไม่กี่เมตรก็มีพวกที่กำลังนั่งทำโมเดลอยู่ด้วยสีหน้าเกร็งเคร่งเครียด ผมเดินไปหาห้องพักอาจารย์เพื่อหยิบป้ายหมายเลขแล้วเดินไปนั่งที่ที่นั่งริมระเบียงอันมีไอ้เชี่ยคิมนั่งหล่อกระดิกหัวแม่ตีนอยู่


           " โห เเต่งตัวเรียบร้อยนะมึง มาซะเต็มยศเลย " เสียงเพื่อนดังเเซวมาทันที ซึ่งมันก็มีสภาพไม่ต่างจากผม หัวจัดทรงมาอย่างถูกระเบียบ เสื้อสูทสีดำพาดไว้บนไหล่


            " คะเเนนทั้งนั้นไอ้ห่า " ผมบ่น ยกมือเช็ดหงื่อบนหน้า " ร้อนชิบหาย " อยากจะถอดเสื้อสูทนอกออกแต่เดี๋ยวผมลืมใส่เข้าไป



                “ แล้วได้นอนกี่ชั่วโมง ” ถามพร้อมตาหมีแพนด้าบ่งบอกว่า..ยังไม่ได้นอน



“ 5 ชั่วโมง ” ผมตอบก่อนจะนั่งลงเหนื่อยๆ รู้สึกเย็นๆหัวพิกล อ้อ สระผมมา ยังไม่แห้ง


มันโยกหัว “ กูยังไม่ได้นอนเลยครับเพื่อน ”


“ บอกกูทำไม กูจำเป็นต้องรู้มั้ย ” เลิกคิ้วกวนอารมณ์มัน มันส่ายหน้าเอือมๆก่อนจะบุ้ยปากทางข้างหลังผัว “ อะไร ”


“ ผะอัว ผัวมึงอ่ะ ” ชี้ไปข้างหลัง ผมเลยหันไปมองพบกับไอ้วินหัวฟูๆเซอร์สัสฝรั่งเศสมากกำลังยืนทำหน้าหาฝ่าพระบาทประเคนหน้าถือผ้าขนหนูกับหวี


อย่าถามถึงรอบกาย... จ้องมองมาเป็นสิบ ใครๆที่นอนอยู่ก็พากันลุกพรึ่บมาขัดสมาธิจับจ้องอย่างไม่ปกปิด... จริงใจมากครับเพื่อน ไม่ค่อยเผือกกันเลย... งานพวกมึงตั้งใจขนาดนี้มั้ย


“ มาทำไม กลับไปได้แล้ว ” ไล่ครับ


หน้าด้าน “ ไม่ ”


“ จะเอาอะไรห่ะ ” น้ำเสียงเริ่มขุ่นขึ้น... จะทำอะไรของมัน


มันไม่พูดอะไรนอกจากเดินมาประชิดผมแล้วดึงให้ผมลุกลงไปนั่งกับพื้นอย่างมึนๆงงๆแล้วมันนั่งแทนที่ผม กลายเป็นผมกำลังนั่งหันหลังต่ำกว่ามันหัวอยู่ตรงเท่ามันพอดี... อะไรวะ


“ จะทำอะไ... ” ไม่ทันได้พูดจบ ผ้านุ่มๆถูกคลุมลงบนหัว เพราะผ้าผืนใหญ่มันจึงคลุมทั้งหัวปิดหน้าหมด... ผมเผลอกลั้นหายใจไปชั่วครู่ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกดเบาๆบนหัว จากนั้นก็...


“ กรี๊ดดดดดดดดดดดด มึงดูๆๆๆ!!!


“ ไอ้มิ้ง มึงตื่นเร็วววว ดูๆๆๆ ”


“ โทรศัพท์ๆ!!! กรี๊ดดดดดดดด พี่วินกับไอ้เชี่ยอุ่นเว้ยยยยย ”


พ่อง! เอ๊ยย


ผมกัดปากแน่นจะลุกขึ้นโวยวายก็ทำไม่ได้เพราะความร้อนบนแก้มที่ไม่ต้องหากระจกมาก็คงรู้แล้วว่าหน้าตัวเองกำลังเปลี่ยนสี... ได้แต่นั่งชันเข่ากอดเข่าปล่อยให้มันทำตามใจ... ท่าทางเหมือนไม่แคร์ แต่สภาพหน้านี่ไปแล้ว


“ ปล่อยผมไว้แบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบาย ” บ่นเป็นตาแก่ไปได้...เหอะ


“ เสือก ”


“ หัวร้อนๆนะ รู้สึกไม่ดีเหรอ ”


กัดปากตัวเองแน่น “ สาระแน! ” หน้ากูร้อนฉ่าเป็นเตาไฟเพราะมึงเนี่ย ไอ้เหี้ย


“ นี่ห่วงนะ ”


“ สตอ ”


“ ได้มาสาม สอ ขอบคุณนะเมีย ”หัวผมถูกผลักแทบคว่ำเมื่อไอ้เชี่ยผัวมันผลักอย่างแรงจากด้านหลัง ยังไม่ทันได้โวยวายมันก็รีบแก้ตัว “ โทษที มือกระตุก ” แล้วก็กลับมาจับผมนั่งดีๆ เช็ดหัวต่อ...


เดี๋ยวนี้มึงกล้าลงไม้ลงมือเหรอ!!


ถ้ามือมึงจะกระตุกแรงขนาดนี้นะ ไอ้เวร


จะอ้าปากด่าก็ต้องหุบฉับเมื่อเสียงจากรอบทิศดังเข้ามา...


“ มึงงงงง มึงได้ยินมั้ย กรี๊ดดดดด ”


“ เขาคุยกันมุ้งมิ้งชิบหาย กูจะตายยย ”


“ กูอัดสียงทันเว้ยยยยยยยย ”


“ กูถ่ายคลิปไว้แล้ว ฟินยาว กรี๊ดดด ”


ข่มอารมณ์เดือดดาลที่ใกล้จะปะทุอยู่ ไอ้เพื่อนตัวดีอย่างไอ้คิมก็เอาแต่หัวเราะใกล้ๆ มิวายยังตะโกนถามเพื่อนในคณะอีกว่าใครอยากถ่ายแบบใกล้ชิดฉบับHDบ้าง มันจะถ่ายให้ ไอ้ขายเพื่อน!!


“ อย่าไปสนใจน่า ” เสียงเหนือหัวว่าเบาๆแล้วเช็ดผมต่อไปอีกสักใหญ่ๆ จากนั้นมันค่อยเอาผ้าออก “ เป็นไรอีกครับเมีย หน้าบึ้ง เมนส์มาเหรอมึง ”


“ เมนส์แม่มึงสิ ” เอี้ยวคอไปแยกเขี้ยวเขาโผล่เขางอก


ผมพยักหน้าด้วยสีหน้าตายสนิท “ อืม แม่กูยังสาวยังมีเมนส์ เพิ่งไลน์มาบอกเมื่อกี้ว่าปวดท้องเมนส์ให้กูไปซื้อผ้าอนามัยโซฟีติดปีกด้วย ”


เบิกตาโต “ จริงอ่ะ ”


ไอ้วินมันทำหน้าจริงจังอยู่ได้สามวิก่อนจะหลุดยิ้มออกมา “ เชื่อเหรอ ”


“ ไอ้เชี่ยยยยยยยยย ” ยกมือเตรียมจะตะกุยหน้าแต่มันปัดๆออกแล้วจับผมหันหลังให้มันต่อ ทำเหมือนผมเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ก็ไม่ปาน “ อะไรอีกวะ ”


“ ยังไม่ได้หวีผม ” มันคลำหาหวีจากเสื้อคลุม “ เข้าห้องไปแล้วหัวฟูเป็นไอน์สไตล์คงไม่ดีมั้ง ”


“ งั้นก็หวีไป หุบปากด้วย  เกลียดเสียงมึง ” พยายามบังคับเสียงให้เขียวขุ่นแดงเดือด ก่อนจะตวัดตาไปทางเพื่อนผู้หญิงร่วมคลาสร่วมห้อง “ มองทำไม ไม่เคยเห็นคนรึไง ” พาลแม่งแม้กระทั่งเพศแม่


ผู้หญิงผมสั้นอย่างไอ้วิวที่เป็นถึงรองดาวคณะคลี่ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี “ พอดีไม่เคยเห็นเด็กสถาปัตย์โดนเด็กนิเทศเต๊าะวะ ก็เลยต้องขอมองสักหน่อยให้ชุ่มจิตชุ่มใจ ”


ตาแม่นางนั้นแวววับเป็นเสือจ้องจะแดกกระต่ายตัวน้อยอย่างผมให้ได้เลยจริงๆ


“ ยัยผู้หญิงบ้า ” ผมพูดเสียงดังแล้วทำหน้าหงิก แล้วเมื่อไหร่ไอ้นี่มันจะหวีผมเสร็จสักทีว่ะ จะได้ไสหัวไป “ หวีเร็วๆดิ!


“ จะไล่กูก็บอกมา ” เสียงรู้ทันมาไม่พอยังจะหวีสางหัวช้าลงไปอีก


จะกวนไปถึงไหนวะ!!!


“ รู้แล้วยังจะหน้าด้านอยู่อีก ไปได้แล้ว!! ” ไม่ทนแม่งแล้ว หันไปคว้าแย่งยื้อขโมยหวีมาจากไอ้คนกวนประสาทก่อนจะทำหน้าบึ้งใส่ มันก็เล่นหูเล่นตา


“ ไปก็ได้ ” ว่าเอื่อยๆ “ วันนี้เรียน ไม่มีเวลามารับนะ”


“ เรื่องของมึง!


“ โอ๋เอ๋ ไม่ร้องนะเด็กดื้อ ”


“ ดื้อพ่อง!! ไปไหนก็ไป! ” มือหยิบผ้าขนหนูแล้วสะบัดใส่หน้ามัน ไม่พอผมยังหยิบทุกอย่างของตัวเองเดินหนีมันไปไกลๆจนสุดมุมตึกนู้น


เสียงแซวต่างๆนานยังคงกระทบประสาททำให้รู้ว่าเพื่อนร่วมคณะกูแม่ง...บ้า!!!


“ มึงดูดิ เขาบอกลากันแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ ”


 


น่ารักพ่อง!!!


 


จะฆ่ากันตายแล้วห่า


 


นอนรอนั่งรออยู่ได้สิบนาทีคนแรกก็เพิ่งได้เข้าไปแล้วจากนั้นสามนาทีต่อมาก็เดินคอตกออกมาพร้อมด้วยโมเดลสุดสวยของมัน หลายคนเห็นสภาพคนแรกแล้วพากันหน้าเครียด... เอฟลอยมาแต่ไกลจริงๆ


 ผมที่ก้มมองดูคิวในมือตัวเองแล้วก็ถอนหายใจไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเช็คเฟสบุ๊คสักหน่อย แค่ปลายนิ้วกดเปิดปุ่มเน็ตสามจีที่แม่งนึกว่าหอยทากเป็นตะคริวสามชาติ แต่มันก็ไวพอที่ให้แชทของไอ้พวกหมาบ้ามันเด้งขึ้นมาพรึ่บๆๆ


เลือกที่จะมองข้ามแล้วเช็คแจ้งเตือน...ที่มาอย่างมหาศาลแถมยังแอดเพื่อนมาอีกมากมายจนผิดปกติ


“ อะไรเนี่ย... ” ขมวดคิ้วมึนๆเมื่อมีแจ้งเตือนแท็กรูปของผมเป็นสิบอัน


เลื่อนกดจากเพื่อนผู้หญิงที่พอจะจำชื่อลางๆได้เป็นคนแรก...


มามา มาลามิว :


รองเดือนมหาลัยปีสาม กับ น้องเดือนปัตย์ปีสอง น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก #วินอุ่น  – Kornkavin และ Thara Sirikunchai


พร้อมรูปไอ้เชี่ยวินนั่งอมยิ้มเช็ดหัวใหผมที่นั่งจ่อมอยู่พื้น


 


มาม มาลามิว , Kornkavin and 435 likess


 


ไอ้เชี่ยวินนนนน มึงจะไลค์หาอะไรครับ!!


 


เลื่อนมาดูคอมเม้นต์แทบลมจับ...


 


QueenKim : ตัวจริงเขามาแล้วเฮ้ย!


                Rika RIN : ไม่ใช่พี่ซีของหนูเหรอ โฮ!!


PissyCo : เคมีเข้ากันแปลกอ่ะ แต่ไม่รู้ ชอบ!!


Wayu Sirikunchai : ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยย มึงเอาน้องกูคืนมา @Kornkavin


Agni Sirikunchai : มึงเป็นใคร ทำไมถึงมาแตะต้องหัวสวยๆของพี่กูได้!!! คอยดูนะมึง กูจะจับมึงเข้าคุก!! ข้อหาลวนลามอนาจารพี่กูในที่สาธารณะ!! เดี๋ยวกูขอหามาตราก่อนมึง! @Kornkavin 


                Jody Deer : คืนนี้เจอกันที่ร้านเหล้านะ สาวๆครึ่งมอ... ฮึก


                Farn Farn : ไอ้คนติดเมีย เพื่อนฝูงนี่ยังจำหน้ากันได้มั้ย ไอ้เหี้ย มาเรียนด้วยวันนี้! @Kornkavin


 


ถอนหายใจอย่างโมโหทำอะไรไม่ได้ ให้ไปเต้นๆตามโพสคงเป็นกระแสอีกยาว ปิดโทรศัพท์แล้วหันความสนใจมาที่โมเดลเช็คความเรียบร้อย มองไปเห็นไอ้คิมนั่งคนเดียวไม่มีวินแล้วเลยเดินกลับไปนั่ง


“ ไงมึง ดังใหญ่เลย ” มันทักแล้วชูคลิป... มาเป็นคลิปเลยสัด...


“ กูหล่อ ” เสยผมขึ้นอย่างนึกเจ็บใจที่ลืมเอายางรัดผมติดตัวมา ไอ้คิมมันก็รู้ใจหยิบยางจากกระเป๋ากางเกงมาให้ ผมได้แต่งงๆ ผมมันก็สั้น จะพกยางรัดผมทำไม “ ทำไมมึงมีวะ ”


“ ไอ้เชี่ยไผ่มันก็ลืมรัดผมตลอด ที่มึงเห็นหัวมันเรียบร้อยก็เพราะกูนั่นแหละ แต่...แม่ง คนเหี้ยอะไรไม่เคยดูแลตัวเอง ลืมแม่งทุกอย่าง ลำบากกูแม่งทุกครั้ง แถมยังแดกหญ้าเป็นอาหารหลักอีก คนแม่งจีบมาจะสามชาติ รู้ตัวบ้างยังวะ ” มันว่าไปตามความจริงแต่กว่าจะรู้ตัวก็...หึหึ “ มึงไม่ได้ยินใช่ปะวะ ”


“ เต็มๆ ” ยกยิ้มกระตุกเจ้าเล่ห์ “ เลิกป๊อดสักทีเถอะมึง ”


“ ใครป๊อด!! ” หน้านี่แดงเถือกตั้งแต่หูจรดคอ “ มึง... อย่าไปบอกมันแล้วกัน ”


“ ปล่อยไอ้เหี้ยนั่นให้โง่ไปเถอะ หมั่นไส้ ” ไหวไหล่แล้วเอนตัวพิงกำแพงหลับตาลงแล้วหันไปสั่งไอ้คิม “ ถึงคิวกูเรียกด้วยนะสัด ”


ไอ้คิมพนักหน้าแล้วทำหน้านิ่งๆ ไม่พอยังโน้มตัวมาจ้องแถวๆหน้าอกผมอีก เอาซะผมดีดตัวยกมือปิดหน้าอกตัวเองแทบไม่ทัน


“ มึงคิดจะทำเหี้ยไรวะ!!


ไอ้คิมทำหน้าเซ็งแล้วส่ายหน้า “ ใครมันจะพิศวาสมึง กูไม่ใช่ไอ้พี่วินที่หลงมึงสุดใจน่ะเว้ย ” ถอนหายใจแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ ตอนแรกจะบอก แต่ตอนนี้ ไม่ล่ะ ”


“ เรื่องอะไร ” เสือกครับ


“ ยุ่งครับ ” แล้วมันก็ชิงหลับตานอนทันทีไม่ให้ผมเซ้าซี้ต่อได้ มองดูตัวเองก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรแปลกก็กลับไปเอนหลังพักสายตาบ้าง...


พักสมองสายตาไปได้ครึ่งชั่วโมงก็โดนแรงสะกิดจากใครสักคน ผมสะลึมสะลือมองคนปลุกก็เป็นไอ้คิมที่ทำหน้าสดชื่นสบายอกสบายใจ ดูแล้วคงผ่านไปได้ดีสินะ จัดสภาพให้เป็นผู้เป็นคนสักนิด


“ โชคดีนะเพื่อน ”


มั่นใจครับ “ กูจะเอาคะแนนเต็มมาดู ” หอบโมเดลลูกรักขึ้นมา


ไอ้คิมทำหน้าเชิดอารมณ์คือ เหนือกว่า “ ไม่มีทางได้มากกว่ากูแน่ๆ ถ้าไม่จริงให้เอาตีนตบหน้าเลยเอ้า!


ยกมือชี้หน้าคาดโทษไว้เพราะยังไงก็มั่นใจว่าต้องได้คะแนนเต็มแน่ๆ สองเท้าเดินไปห้องพักอาจารย์จัดการเคาะไปตามมารยาทที่ดีแล้วเข้าไป... สิ่งแรกที่กระแทกตาคือความสวยสลัดของอาจารย์ เธอเป็นถึงด็อกเตอร์เลยนะ แถมดีกรีจบนอกอีก อายุก็น้อยด้วย มากกว่าผมแกสามสี่ปีเอง แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องความโหดสลัดเช่นกัน


“ ไหนคะ คุณนักศึกษา บอกมาสิว่าแบบของคุณดีกว่าของคนอื่นยังไง น่าสนใจกว่ายังไง ” อาจารย์เมสินียกยิ้มเอนหลังกอดอกรอฟังผมพรีเซ้นต์... ผมวางโมเดลไว้ที่โต๊ะว่างตรงหน้าของเธอแล้วเริ่มอธิบายบอกทุกอย่างชี้หมุนโมเดลสามร้อยหกสิบองศากันเลยทีเดียว ใช้เวลาเกือบห้านาทีสำหรับการพรีเซ้นต์ผลงานตัวเอง


อาจารย์โน้มหน้ามาพิจารณาผมงานแล้วดูรายงานของผมไปด้วย ก่อนจะคลี่ยิ้มพึ่งพอใจ


“ รอบนี้ถือว่าคุณทำได้ดีกว่าคราวก่อนนะ ” คิ้วผมนี่พลันจะกระตุกกับคำว่าครั้งก่อน ที่ต้องแก้ไปเกือบเจ็ดรอบ... “ ความพยายามของคุณรอบนี้ถือว่าดีเยี่ยม ทั้งรายละเอียด ผลงาน...อืม เป็นแบบที่สวยดี อาจารย์ชอบนะ ”


ก่อนที่จะหยิบแฟ้มสีดำสนิทมาเปิดไล่หาชื่อของผมหยิบปากกามาเขียนเป็นอันว่าคะแนนผมมีแล้วเรียบร้อยส่งงานแล้ว เพราะถ้าเขียนด้วยดินสอ หรือดีไม่ดี ไม่เขียนเลย คือ...มึงต้องแก้ครับ  


แล้วมือสวยก็ยื่นแฟ้มให้ผมดู “ คะแนนของคุณถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี ” ยังไม่ทันจะได้สาดส่องดูคะแนนเต็มตาก็กระชากกลับแล้วปิดลง “ แต่น่าเสียดายที่ฉันต้องตัดคะแนนคุณสิบคะแนน ”


นัยน์ตาของผมเบิกโพล่ง “ ทำไมผมถึงโดนตัดคะแนนครับ!!


ก็ทำมาถูกทุกอย่าง ตัวก็เรียบร้อย งานก็ตรงเวลา แล้วทำไมถึงตัดคะแนน!


“ ห้องคุณมีกระจกมั้ย ”


ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถาม อะไรนะ “ ...มีครับ ”


“ แล้วคุณได้ส่องก่อนออกมามั้ย ”


“ ส่องครับ ” ตอบหนักแน่น “ วันนี้ผมถูกระเบียบทุกอย่างนะครับ ”


เธอส่ายหน้า “ สงสัยกระจกบ้านเธอจะขุ่นมัวมากสินะ ถึงไม่รู้ว่าที่ใส่อยู่นั่นมันใช่เสื้อคุณรึเปล่า ”


ผมก้มมองลงไปที่ตัวอักษรปักชื่อสีสีเหลืองเข้มบนเสื้อสูทสีดำสนิทแล้วอ่านมันชัดเจน...


 


กรกวินต์ อมรรัตน์วัฒนากุล..


 


อ้อ... ชื่อกูเอง...


 


ชื่อ...ผัว...กู...เอง


 


ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยย!!!!


ผมเบิกตาโพล่งมือยกกระชากเสื้อสูทขึ้นมาดูชัดๆให้เต็มตา กรกวินต์ กรกวินต์ เวร!!! เสื้อมึงมาอยู่นี้ได้ไงวะ!! ยืนขาแข็งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกำหน้าอกตัวเองแน่น จนอาจารย์สาวต้องเอ่ยไล่ ผมถึงพาร่างไร้สติเดินออกมาพร้อมลูกรักโมเดลบ้าน...


คนที่คิวถัดจากผมเดินสวนไปแต่ก็ชะงักมองมือผมที่กำเสื้อตัวเองแน่น...


“ เฮ้ย!! นี่เสื้อใครวะธารา ” ไอ้เชี่ยทิว เพื่อนอีกกลุ่มร้องถามอย่างมึนๆ แค่นั้นแหละเพื่อนที่ยังรออยู่หันพรึ่บมาอย่างพร้อมเพรียง “ โอ๊ะ... กูว่า กูไปส่งงานดีกว่า ”


ไอ้สัดดดดดด มึงหางานให้กูแล้วมึงชิ่งเหรอ!!


หันไปคาดโทษมันได้แปบ ก็เกิดเสียงแฟลชดังขึ้น... ผมสะดุ้งรีบหันไปมองทันที


ไอ้วิวเจ้าเก่าทำหน้าแบ๊วใส่ “ อุ๊ย กูลืมปิดแฟลช ”


“ ไอ้วิว มึงจะถ่ายทำแมวอะไร ลบ ” ผมว่าเสียงขุ่น แต่เธอก็ยังคงลอยหน้าเชิดตาใส่ เตะผู้หญิงผิดมั้ย


รีบวิ่งหลบ “ ลบก็โง่แล้ว!! ” จากนั้นเธอก็เอาไปให้บรรดาเพื่อนคนอื่นๆดู พากันกรี๊ดหวีดว้ายไม่หยุดยังหันมาทำสายตาล้อผมอีก...


หน้าผมก็ด้านทนพอที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าที่อยู่ท่ามกลางเพื่อนที่ล้อไม่หยุด... ถึงหน้ากูจะตายแต่ใจกูนี่เต้นหนักสลัด ไอ้เหี้ยวิน มึงอยู่ไหน มึงมาเคลียร์กับกูเลย ไอ้สัสสสสสสสสส


                เนื่องจากไม่มีเบอร์มัน ทำให้โทรไปด่าไม่ได้...


 


                มึงอยู่ไหน มาให้กูฆ่าเลยนะเว้ยยยยยยยยยยยยย


 


                10 คะแนนของกูววววว


 


 


ธาราขอไปตามล่าหาตัวไอ้เจ้าของเสื้อก่อน


 


กรกวินต์ได้รับพื้นที่กะทันหัน...


 


                ทำไมมีแต่คนมองผมแปลกๆวะ...


                ตั้งแต่เดินเข้าคณะมาสาวๆหนุ่มก็มองตามกันให้ควั่กแต่ไม่ได้มองหน้านี่สิ แปลก มองรองเท้า... ซึ่ง เอิ่ม วันนี้ผมก็มาค่อยข้างแปลก... ช้างดาวของไอ้คุณเมียแสนดีที่ยึดรองเท้าไปแล้ว ส่วนเสื้อวันนี้ก็ดูจะคับแน่นไปสักนิด กางเกงก็สั้นแปลกๆ นี่ผมสูงขึ้นเหรอ เสื้อนักศึกษาก็รัดเเน่น เสื้อสูทเเม่งก็ต้องเเขม่วพุงอีก นี่กูอ้วนเหรอวะ


เดินขึ้นมายังห้องคลาสเรียนวันนี้ แต่ยังไม่ทันได้ผลักประตูเข้าไป ไอ้เชี่ยคุณเพื่อนรุ่นน้องอย่างไอ้วาก็ตรงรี่มากระชากตัวผมไปคุยแถวระเบียงมุมอับคน


                ...เหมือนกูกับมันเล่นชู้ลับหลังเมียชิบหาย...


                “ มีไรครับมึง ” เลิกคิ้วถามมัน ที่ตอนนี้ทำหน้าทะเล้นไม่เลิก


                “ ร้ายนะพี่มึง ” มันว่าก่อนจะชูโทรศัพท์ให้ผมดู “ ข้าวต้มมื้อดึกนี่หวานเนอะ ”


                เป็นรูปของผมกับธาราที่กำลังยื้อแย่งกุ้งแห้งตัวสุดท้ายอย่างดุเดือด แต่พอมองจากมุมอื่นคืออย่างอย่างมุ้งมิ้ง เห็นแล้ว เขินๆ


                “ ไหนมาเหลาๆให้ฟังกันบ้างดิ ไปถึงขั้นไหนแล้ว ” ทำหน้าเสือกสุดๆ “ ได้ข่าวว่าโดนตีนพี่มันมาแล้ว ”


                ชี้ให้ดูมุมปากที่เริ่มจางแล้ว “ นี่ไง อย่างเจ็บ ” คิดแล้วสยองแต่ผมก็เผลอยิ้ม “ แต่เจ็บแล้วคุ้มว่ะ มีคนทำแผลให้ ” ขออวดบ้างเถอะ


                ไอ้วาทำหน้าไม่เหลือ ถามช้าๆ “ ไอ้ธาราทำแผลให้มึง? ตลกแล้ว ไม่มีทาง ”


                “ มีดิ! ก็มันทำให้กู ไม่เชื่อมึงไปหาพยานของกูมั้ย ” ร้านข้าวนั่นแหละครับ เกี่ยวคอมันเตรียมลากไปจริงๆ แต่มันก็ยื้อรั้งไว้ก่อน


                “ เออๆ เชื่อๆ แต่แม่งโคตรแปลกใจเลยว่ะ ” หน้าหล่อๆของมันกำลังเคร่งเครียดสุดๆ “ ปกติ ไอ้ธารามันไม้ค่อยจะสนใจใคร จะเป็นจะตายขาหักแขนหัก อย่างดีมันก็แค่เปรยตามอง แล้วเดินไปสะกิดคนอื่นให้มาช่วย ”


                พูดซะเมียกูเลวเลยมึง เดี๋ยวมีมวย


                “ ถ้าไม่มีอะไร กูไปเรียนก่อนนะ ” ผมว่าแล้วแตะไหล่มันให้หลบทาง มันก็จะหลบให้อยู่แล้วแต่มันเสือกดันไหล่ผมไว้ แล้วตามันก็จ้องลงที่หน้าอกผม... “ มึงคิดไรกับกูเปล่าเนี้ย ”


                “ คิดบ้าอะไรล่ะ ” มันสวนทันที “ นี่มันเสื้อสูทธาราไม่ใช่เหรอ ”


                “ ว่าไงนะ ”


                “ เสื้อ ไอ้ ธา รา! ” กระชากเสื้อดึงขึ้นให้ผมมองชัดๆเต็มตา


                ตาก็รีบก้มมองดูเสื้อและได้เห็นอย่างเต็มตาปวดใจเมื่อรู้ว่าเป็นชื่อใคร...


 


                ...ธารา สิริกุลชัย


 


ชื่อไอ้ธาราประดับอยู่บนตัวผม อือหือ ถ้าเป็นเวลาอื่น กูคงฟินไปสิบชาติ กับการบ่งบอกว่า ผมเป็นของมัน แต่นี่มันไม่ใช่ เรียกได้ว่าสถานการณ์ย่ำแย่สุดๆ และแล้วตาขวาพลันเริ่มกระตุก... ขวาร้ายซ้ายดี... ไอ้เลว มึงมากระตุกอะไรตอนนี้


                “ มีซัมธิงอะไรปะเนี้ย ” สีหน้าเจ้าเล่ห์พร้อมแววตาวิบวับไม่ได้เป็นที่สนใจของผมอีกต่อไป “ เฮ้ย ได้ยินเปล่าวะ ”


                หูแม่งดับไปแล้ว รีบหาโทรศัพท์เตรียมจะโทรหามัน แต่นึกได้ว่ายังไม่มีเบอร์มัน เลยกะจะทักเฟสไป เผื่อมันจะยังไม่ได้ส่งงาน ผมจะได้ไปเปลี่ยนทัน


                เปิดเน็ตปุ๊บ เน็ตคลานปั๊บ ทุกวินาทีพาให้เหงื่อผมไหลท่วมอย่างหาสาตุไม่ได้


                กดเข้าไปหน้าเฟสไอ้ธารา เตรียมจะกดแชท แต่สเตตัสล่าสุดเมื่อสิบนาทีก่อนพออ่านจบ มือที่จะกดแชทหามันนี่ค้างแข็งไปเลย...


 


                Thara Sirikunchai : โดนตัดคะแนน เพราะเสื้อใครก็ไม่รู้ #เผาเสื้อแม่ง #อย่าให้เจอ #มึงตาย


 


                จะเสื้อใคร เสื้อผัวมึงไงครับ


               นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นหลักของเรื่องคือ... เมียโกรธ!!!


                 เขาว่ากันว่า ทำเมียโกรธ ชีวิตจะบัดซบไปอีกสิบวัน


                เขาที่ว่า คือ กูเอง นายกรกวินต์คนนี้ไง ฮือออออออ


  


กรกวินต์ขอไปหาทางง้อเมียก่อนนะ



 


 

+++++++++++++++++++++

 

มาเเล้วววววววววววว

รอนานมั้ย555555 (โดนถีบปลิว)


 มาต่อแย้วววววววว รีบปั่นสุดชีวิต (สปีดหอยทากฝุดๆ)


ชอบไม่ชอบกัน คอมเม้นต์ได้น่าา

เป็นกำลังใจให้พี่วินที่น่ารักด้วยนะคะ 55555



 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 722 ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:54
    สงสารรรร555555
    #10146
    0
  2. #10130 dang24 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:38

    โฮ้ยขำ55555555

    #10130
    0
  3. #10115 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:08
    ตายแน่วินทำเมียโดนหักคะแนน
    #10115
    0
  4. วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:05
    ^......^
    #10089
    0
  5. #9997 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:15
    แหม มีเรียก ที่รงที่รัก
    #9997
    0
  6. #9938 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 07:16
    สงสารวินวินอ่ะ ทำดีมาตลอด มาตกม้าตายตอนเสื้อเนี่ย55555
    #9938
    0
  7. #9919 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 10:12
    ผัวทาสที่แท้ทรู 5555555555555
    #9919
    0
  8. #9890 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:47

    พี่วินสู้ๆ
    #9890
    0
  9. #9798 K-kwangWannapron (@K-kwangWannapron) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 17:28

    น่ารักจังเลย อ่านเรื่องนี้เเล้วยิ้มตลอดเลย
    #9798
    0
  10. #9786 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:48

    สงสารพี่วินเนอะ มีเมียอุ่นเจ้าอารม แต่น่ารักทั้งคู่
    #9786
    0
  11. #9761 Lime SoDa (@click2you) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 16:14
    พี่วินน่ารักอ่ะ
    #9761
    0
  12. #9683 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 10:01
    อาจารย์โหดมากอ่ะ ใส่เสื้อสลับกันตัด 10 คะแนนเลยอ่ะ แต่น่ารักดี5555
    #9683
    0
  13. #9677 Phantira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:45

    ชอบพี่ปายหนักมากกกกก ชอบความมั่นนนนนน

    #9677
    0
  14. #9665 paer_bl (@paer_bl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 08:18
    นอกจากตัวละครจะบ้าแล้ว คนเขียนและคนอ่านก็บ้าเช่นกัน #เราจะบ้าไปพร้อมกัน555
    #9665
    0
  15. #9593 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 12:04
    น่ารักอะ55555555555
    #9593
    0
  16. #9514 Sadoria Dorn (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:09
    วินน่ารักเนอะ
    #9514
    0
  17. #9478 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:54
    กรกวินต์นี่ผัวทาสสุดๆ รีบหาวิธีง้อเมียเลยนะเมียโดนตัดคะแนนเลยเพราะหยิบเสื้อผิด
    #9478
    0
  18. #9328 -{JJ.YOY}- (@1OmiJung8) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 15:44
    คริคริคริ
    พอมาอ่านตอนนี้ใหม่ละนึกถึงพี่ปายว่ะ อยากเห็นตอนพี่แกพรีเซ้นต์งานจังวะ 555
    #9328
    0
  19. #9192 apichaya5566 (@apichaya5566) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:06
    โฮกสิบคะเเนน 555ง้อเมียให้ได้นะพี่วิน
    #9192
    0
  20. #8955 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:52
    โอ้ยตั้งสิบคะแนนอ่า!55555555
    #8955
    0
  21. วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 09:48
    จะง้อไงดีน้าาา55
    #8337
    0
  22. #8313 mwh_no (@mwh_no) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:32
    โอ้ยเมียโกรธอะ 555555
    #8313
    0
  23. #8229 TaTooo (@netd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 08:35
    เตรียมหาวิธีง้อเลยนะพี่วิน 10 คะแนนเลยนะ
    #8229
    0
  24. #8045 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:45
    ฟินกันต่อไป น่ารักอะ
    #8045
    0
  25. #8017 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 20:43
    คุณสามีน่ารักกกกกกกก
    #8017
    0