[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 968,117 Views

  • 10,171 Comments

  • 29,950 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    9,558

    Overall
    968,117

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 : ง้อในแบบฉบับตัวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 663 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

 บทที่ 8 : ง้อในแบบฉบับตัวร้าย




 


ธาราบังคับขอพื้นที่คืน


               


                “ มึงจะมองเสื้ออีกนานมั้ยครับ จะแดกเข้าไปล่ะ ”


                ชิ้ง!


                “ มึงนี่นะไอ้ไผ่ โง่จริงๆ มันกำลังคิดถึงผัวมันอยู่ต่างหาก ไม่ได้หิว เคปะ คิดถึงมากเลยนั่งจ้องเสื้อด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่ ”


                ไอ้คิมส่ายหน้าทำตาเศร้าๆแล้วมองผมประมาณว่าไม่เป็นไรนะมึง... ถุย!! ผมแยกเขี้ยวใส่มันสองตัวก่อนจะจัดการเตะหน้าแข้งพวกมันไปอีกคนละสองทีสามที


                “ ไอ้เชี่ยอุ่น เจ็บนะเว้ย! ” ไอ้ไผ่โวยวายพลางยกขาตัวเองขึ้นมาลูบป้อยๆ “ โกรธผัวแล้วมาลงที่เพื่อน มันใช่ปะวะ”


                “ มันไม่ใช่ผัวกู! ” หน้ามันลอยมาแล้วพาลจะองค์ลง 10 คะแนนของกู!!


                ไอ้ไผ่เบ้ปากก่อนจะก้มลงดูดชาไข่มุกแก้วโต “ เออ นี่ก็ส่งงานกันครบแล้ว แล้วนี่รอใคร ”


                “ รอไอ้พี่ปายอยู่ ” ผมตอบพลางถอนหายใจระบายความกรุ่นเคืองในอก “ ส่วนเฮียไทม์ กำลังออกจากหอ ”


                “ เฮ้อ จะปั่นจักรยานจริงใช่ปะ เดี๋ยวกูจะได้ไปถอยมาเย็นนี้ ” ไอ้คิมที่แย่งชาไข่มุกเพื่อนตัวเล็กมากินได้ก็ถามต่ออย่างอารมณ์ดี


                “ เออ มึงคิดว่ามึงล้มความคิดไอ้พี่ปายได้ มึงก็ลอง ”


                ส่ายหน้ากันพรืดและถอนหายใจทิ้งลงคลองกันเลยทีเดียวกับการที่จะคิดกบฏต่อความคิดสุดเจิดจรัสของไอ้พี่ปายคนปกติ


                เราสามคนกำลังนั่งอยู่ที่ใต้ตึกคณะกระดิกเท้ารอรุ่นพี่ทั้งสองที่ยังไม่เสด็จมาสักที ผมยกโทรศัพท์ขึ้นเปิดเล่นเฟสบุ๊คไปด้วยความหงุดหงิด...


 


                ลินลลิน ลิลลี่ : หวานไม่เกรงใจคนโสดเลยคู่นี้


                พร้อมแนบรูปตอนไอ้วินกำลังหวีผมให้ผมอยู่...


 


                หวานเหวอะไรกูจะฆ่ามันตายอยู่แล้ววว!!


 


                กดเลื่อนลงไปดูโพสต่อไป...


 


                วีวิว อลิสรา : ก็ไม่มีอะไรมาก... แค่เดือนสถาปัตย์ปีสอง กำลังจะเปิดตัวแฟน


                พร้อมภาพหน้าอกผมที่มันซูมเสื้อจนเห็นเป็นชื่อไอ้เชี่ยวิน และอีกรูปเป็นของไอ้วินที่โดนจับมาถ่ายทั้งตัวพร้อมกับรูปสุดท้ายให้เห็นว่ามันใส่เสื้อของผม


 


                503 likes and 154 comments


 


                Bowwww : เด็กนิเทศกับสถาปัตย์เหรอเนี้ย ใครรุกใครรับอ่ะพี่ @วีวิว อลิสรา


                สาววายในตำนาน : แลกเสื้อกันขนาดนี้ แสดงว่า...ไม่เหลือแล้ว หุห -////-


คิตตี้ ฟรุ้งฟริ้ง คือแมวน่ารัก : คู่จริงใช่มั้ย!!


สาววายว๊าย วายคือสายเลือด : ติดตามค่ะ #วินอุ่น


PissyCo : หนูไม่รู้หนูไม่สน หนูชอบบบบบ


Rika RIN : อ้าว แล้วพี่ซีอ่ะ พี่วินนนน แล้วพี่ซีที่น่ารักของเราล่ะ!


                Jody Deer : พี่ซียังเหมาะกว่าอีกนะเราว่า *แนบรูปของผู้ชายหน้าใสน่ารักกำลังยิ้มกว้างอย่างสดใสให้กล้อง*


QueenKim : @Jody Deer เหมาะกว่าแล้วไง พี่อุ่นก็น่ารัก! *แนบรูปแอบถ่ายของผม สมัยตอนแต่ง...ไอ้เหี้ย!!*


 


ผมเบิกตาโพล่งโทรศัพท์แทบร่วง สีหน้าตื่นๆของผมเรียกความสนใจให้เพื่อนสองตัวหันมาสนใจ...


“ อะไรของมึงวะ อุ่น ” ไอ้ไผ่ถามขณะปากยังคงเคี้ยว “ ไหน ดูดิ ”


และมันก็ฉกโทรศัพท์ผมไปอย่างรวดเร็ว พอเห็นรูปก็หยุดแดกแล้วหลุดหัวเราะทันที


“ รูปตั้งแต่มึงปีหนึ่งเนี่ยนะ ฮ่าๆๆๆ ” มันหัวเราะร่าแล้วชูให้ไอ้คิมดู “ จำได้ปะ วันนั้นมันใส่ชุดนี้มาเข้าคณะ เด่นสุด ”


ไอ้คิมหยิบต่อไปดู “ เออ มีแต่คนชมว่ามึงน่ารักนะ ตอนนั้นอ่ะ ”


ผมทำหน้ายักษ์ขบเขี้ยวฟันแล้วโวยวาย “ วันนั้นไอ้เหี้ยลมมันเอาชุดกูไปซักให้ แล้วแม่งเหลือไอ้ชุดมังกรสีชมพูตัวเดียว จะให้กูทำไงวะ!


วันนั้นแม่งแทบจะเอาหน้ามุดพื้นหินอ่อน เดินก้มหน้าแทบตายยังจะมีคนถ่ายมาได้อีก... แต่ดูจะเฟสไอ้เด็กนี่แล้วมันคนละคณะกับผมนี่ มันไปขุดมาจากไหนนนนน


“ อะไรเนี่ย ไอ้ซีก็ชอบพี่วินของมึงเหรอ ” ไอ้ไผ่จ้องเขม็งทันที


ไอ้คิมรีบชะโงกมาดูทันทีก่อนจะได้รับสายตาแปลกจากไอ้ไผ่ “ ซีเหรอ อักษรที่ตัวเล็กๆน่ารักๆปะ ดังๆเหรอ ”


“ มันเป็นเป็นอะไรกับพี่วินของมึง ” ไอ้ไผ่ไม่ได้ฟังเลย ถามผมลูกเดียว


“ กูจะรู้มั้ยวะ ”


“ มึงเป็นเมีย มึงต้องรู้สิว่ะ ”


“ กูไม่ใช่เมียมัน! ” กระแทกเสียงใส่อย่างโมโห ตอนนี้ไม่อยากจะเป็นอะไรกับมันทั้งนั้นแหละ โมโห อยากกระทืบ!!


“ ใช่ไม่ใช่ ช่างแม่งเถอะ ” ไอ้ไผ่ว่าเสียงเหี้ยมๆ ก่อนจะกดรูปไอ้คนที่ชื่อซีขึ้นมาชัดๆ “ มึงระวังๆไว้นะเว้ย อย่าให้มันเข้าใกล้ไอ้พี่วินน่ะเว้ยยย  


“ ไม่ดีเหรอ? ” เลิกคิ้วถามกลับ ไอ้ไผ่ดูจะไม่ชอบหนักนะเนี่ย ปกติมันก็ไม่ค่อยจะบอกตรงๆนะ ว่าไม่ชอบใคร


 “ มึงดูหน้าดีๆดิ ใสๆงี้ ร้ายชัวร์ ” ไอ้ไผ่ดึงแขนเสื้อผมให้หันไปสนใจมัน


กูล่ะอยากจะบ้า “ ทฤษฎีไหนของมึงเนี้ย ”


                “ กูห่วงมึง ระวังไว้ๆๆ รับปากกูดิ ”


ผมพยักหน้าไปทีเพราะความรำคาญก่อนจะเอาโทรศัพท์คืน มองดูโพสของไอ้วิวอีกรอบก็เห็นว่าเกิดสงครามกันไปแล้ว... ไอ้คนที่ชื่อซีนี่มันชอบไอ้วินจริงดิ...


พลันความรู้สึกในอกก็เริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่รู้อะไรนึกดลใจให้กดเข้าไปดูโปรไฟล์ของซี...


กดเข้าไปนี่รู้สึกเหมือนหลุดไปในพวกโลกสวยยังไงยังงั้น แต่ละรูปนี่ฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวสุดๆ ลองส่องดูโพส มันตั้งเป็นสาธารณะเลยส่องง่าย... ดูไปก็...อือหือ รู้เรื่อง!


 


ZEEzee V : วันนี้มีคนเลี้ยงขนม J


เป็นรูปเซลฟี่ที่ติดไอ้วินมาด้วยกำลังนั่งดื่มกาแฟ...


 


2,589 likes and 275 comments


 


หมีพูอยากกินน้ำผึ้ง : อร๊ายยยย คบกันแล้วใช่ปะ


Jody Deer : ทำไมน่ารักกันขนาดนี้! @kornkavin พี่วินนนน คบกันเถิดดด


Rika RIN : คนหนึ่งก็น่ารัก คนหนึ่งก็หล่อ เฮ้อออ อย่าลืมแจกการ์ดนะ


ZEEzee V : คบอะไรกันครับ พี่ๆน้องๆกันทั้งนั้น


Jody Deer : พี่น้องที่กำลังจะพัฒนาเป็นแฟน


ZEEzee V : ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคตดีกว่านะครับ J


Jody Deer : อร๊ายยยยยยยยยยยย


 


ผมกดดูรูปของมันเงียบๆ...


 


รูปนับร้อยปรากฏขึ้นมาที่กระแทกตาสุดก็คือรูปของซีเซลฟี่กับไอ้วิน นอกจากนั้นก็มีรูปที่ถูกแท็กพร้อมกับไอ้วินอีกเป็นตัน


 


กดปิดลงแล้วลองอ่านโพสอื่นๆ...


 


                ZEEzee V : แค่เขายิ้ม เราก็ยิ้ม เพราะเขาคือรอยยิ้มของเรา


                พร้อมภาพของไอ้วินที่กำลังยืนมองไปที่ไหนสักแห่งยกกล้องขึ้นแล้วยิ้มให้กับภาพในเลนส์...


 


เหอะ! น้ำเน่า


 


ผมหรี่ตามองประโยคนั่นแล้วเหลือบมองบนโดยไม่รู้ตัว มือก็รีบปิดโทรศัพท์แล้วยัดใส่กางเกง จากนั้นก็ลุกพรวดพราดขึ้นท่ามกลางความงงๆของไอ้เพื่อนทั้งสองที่ตอนนี้สีหน้าผมค่อนข้างจะน่ากลัว


“ เฮ้ย จะไปไหนวะ” ไอ้คิมเงยหน้าจากเกมในมือ


“ ยุ่ง!


“ เฮ้ย แล้วทำไมต้องตะคอกวะ ” ไอ้ไผ่เสริมหน้างงๆ


“ เสือก!!


“ เอ่อ... ”


“ กูจะกลับหอ!!


“ แล้วไม่รอพี่ปายกับพี่ทะ... ”


“ ไม่รอ!!!


(-0-)!! (-0-)!!


ไม่รู้ ตอนนี้ไม่รู้อะไรทั้งนั้น รู้แค่หงุดหงิด โมโหมาก ยิ่งกว่าโดนตัดคะแนนอีก... สองขาแทบจะวิ่งอยู่แล้ว แต่เสียงไอ้สองตัวนั่นก็ยังคงด่าไล่หลังกลับมา


ผมเม้มปากตัวเองแน่น และรีบบึ่งกลับหอด้วยความหงุดหงิดสุดๆ... มองโทรศัพท์แล้วยิ่งโมโห


 


โคตรเหี้ยเลยจริงๆ ความรู้สึกตอนนี้



แม่งลืมชาร์ตแบตโทรศัพท์เมื่อคืน


 


แบตเหลือ 7%


 


ไม่ให้หงุดหงิดได้ล่ะว่ะ!


 


 


 


                กลับมาถึงห้องอย่างรวดเร็วภายในห้านาที เท้าแตะห้องปั๊บแทบช็อกกับสภาพห้อง แต่เวลานี้สนแค่สายชาร์ต เดินหาอยู่นานกว่าจะเจอแบตที่เหลืออยู่แม่งศูนย์ ดับสนิทตายตาหลับไปแล้วลูกกู


                ถอนหายใจทิ้งก่อนจะกลับมาให้ความสนใจห้องตัวเองที่ปล่อยไว้ให้ไอ้พี่ปายกับไอ้สามหมาอยู่แล้วก็...อืม เละ โดยเฉพาะเตียงผมเนี้ยหมอนกระจัดกระจายคนละทิศเลย


มันตีกันท่าไหนวะ


แล้วทำไม...ตีกันบนเตียง


...


เฮ้อ ช่างเถอะ


ยังดีที่ของสำคัญไม่พังไปด้วย


                ไหนๆก็ว่างแล้วผมเลยเก็บสักหน่อย... เห็นทำรกแบบนี้ ผมก็รู้จักทำความสะอาดนะครับ!!!


                กว่าจะเก็บเสร็จก็ล่อไปเที่ยงพอดี... จะลงไปหาอะไรกินมันก็...ร้อนครับ รอไปกินเย็นทีเดียวแล้วกัน ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแต่เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานไปซื้อขนมกับไอ้เหี้ยมา (ชื่ออะไรทุกคนคงรู้) พอนึกถึงทีไรแล้วโมโหเรื่องคะแนนทุกที


                สะบัดหัวไล่อารมณ์แย่ๆให้ไปไกลๆแล้วเดินไปทางห้องครัวหาขนมกระแทกปากสักหน่อย กินขนมปังไปได้นิดหน่อย ผมก็เดินไปเตรียมกระดาษเตรียมขาตั้งมาวางกลางห้อง...


                เดินไปยังชั้นวางของแล้วหยิบสารพัดสีน้ำ พู่กันนับสามสิบอันออกมาวางที่โต๊ะญี่ปุ่นข้างๆกับขาตั้งไม้ พอเตรียมเสร็จแล้ว ผมเลยกลับไปห้องนอนตัวเอง ค่อยๆคุกเข่าลงข้างเตียงก้มตัวหยิบกล่องขนาดใหญ่ออกมา...


                เลือกหยิบภาพที่อยู่บนสุดที่ยังวาดไม่เสร็จกับรูปวิวที่ยังไม่เสร็จดีออกมาเช่นกัน จากนั้นจึงกลับไปนั่งประจำแท่นเตรียมลงมือวาด...


                ผมเลือกหยิบภาพที่ไม่ใช่รูปวิวขึ้นมาก่อนจะหยิบสีมาลง พลางคิดนึกไปด้วยจะลงสีอะไร ยังไง ให้เหมือนภาพจริงที่สุด... และไม่ลืมที่จะคิดถึงภาพในความทรงจำที่เคยเห็นมากับตาในแต่ละวัน


                เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วผมก็ไม่แน่ใจ คงใกล้เย็นแล้วล่ะมั้ง... พู่กันจุ่มลงแก้วน้ำพลาสติกที่บรรจุน้ำสีประหลาดเบาๆเป็นการบ่งบอกว่า...เสร็จแล้ว


การวาดรูปมันทำให้ผมรู้สึกสงบและไม่ฟุ้งซ่าน...


วาดเสร็จไปรูปหนึ่งรูปก็เอาไปวางที่พื้นไกลๆตัว ปล่อยให้สีแห้งเอง ก่อนจะกลับมาหยิบรูปวิวน้ำตกที่เหลือตกแต่งต้นไม้เขียวๆรอบๆตัวน้ำตก...


ปัง!


วาดไปได้สิบนาทีได้มั้ง ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ผมหน้าตื่นเล็กน้อยรีบลุกไปคว้าภาพที่สีเกือบจะแห้งดีแล้วมาวางซ้อนหลังรูปวิวน้ำตก ก่อนจะทำนิ่งหรี่ตามองผู้บุกรุก


“ ไอ้อุ่นนนนนนน ”


พอเห็นว่าเป็นพี่ปาย ผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วขมวดคิ้วต่อเมื่อเจอสีหน้าเศร้าๆเหมือนหมาถูกทิ้งของพี่แก


“ มึงต้องช่วยกูนะเว้ย ”


“ ช่วยอะไรครับ ” ถามส่งๆไป ไม่ได้เป็นห่วง แล้วหยิบพู่กันมาละเลงสีต่อ


ไอ้พี่ปายที่มาในชุด... เออนั่นแหละชุดปกติของแกย่างสามขุมมานั่งเกาะขาผมแล้วงอแงใส่ไม่อายใคร จะอายอะไรล่ะ ในห้องมีกันสองคน แถมหน้าหนาและด้านสุดๆ


“ ฮือ พี่มึงทำกูอ่ะ ไอ้อุ่น ” เบะปากจะร้องแต่น้ำตาไม่มีสักแอะ ตอแหลไม่เนียนนะครับ...


พยักหน้าไป “ ครับ ” ดูจากสภาพห้องที่เละก็พอจะเดาได้ เลิกสนใจมันเตรียมจะวาดต่อ


“ เฮ้ย มึงสนใจกูก่อนดิว่ะ! ” แย่งพู่กันผมไปอีก “ พี่มึงทำกูเลยน่ะเว้ย!


“ แล้วทำอะไรล่ะ โดนมันต่อยมารึไง ” ผมถามแล้วละสายตาไปมองสำรวจไอ้พี่มัน ก็ไม่มีอะไรแปลกไป


“ ยิ่งกว่าโดนต่อยอีก ไอ้ดิน ฮึก มัน มัน ” ทำหน้าจะร้องไห้อีก ทำไม ไอ้หมอเถื่อนมันทำอะไรอีก จับทำอาจารย์ใหญ่รึไง


ถามอย่างสงสัยปนเสือก “ ไอ้หมอเถื่อนมันทำอะไรล่ะพี่ ”


“ มันทำกูท้อง!!


ห่ะ อีกทีสิ


“ ท้อง? ”


“ เออ!!


อย่าบอกนะ ไอ้หมอเถื่อนกับไอ้พี่ปายเมื่อคืน...มัน...มัน...


.


.


.


มันเล่นพ่อแม่ลูกกันใช่ปะ!


สงสัยผมจะทำหน้างงจนออกนอกหน้าไป ไอ้คนมองก็เลยต้องอธิบาย... “ ก็เมื่อคืน มึงทิ้งกูให้นอนคนเดียว แล้วไอ้ดินมันก็เข้ามา กอดรัดกู จูบกูอีก ”


“ พี่ ”


“ แบบนี้มันผิดผีนะเว้ย นอนด้วยกันแบบนี้ กูท้องแน่ๆ!


“ พี่ปาย ”


“ ไอ้อุ่น พี่มึงจะรับลูกในท้องกูมั้ยอ่ะ มันจะฟันแล้วทิ้งเปล่าวะ ”


“ พี่ปาย ” ผมเรียกเป็นครั้งที่สาม ก่อนที่เฮียแกจะหยุดฟัง “ หยุดมโนครับ ”


ช็อกไปเลย... ไอ้พี่ปายนิ่งไปเลยก่อนจะส่ายหน้าพรืด ลุกยืนค้ำหัวผม “ มึงพูดแบบนี้ มึงจะไม่ยอมรับกูเป็นพี่สะใภ้ใช่มั้ย!


“ ไปกันใหญ่แล้วพี่ ” ถอนหายใจด้วยความหน่ายใจกับการคุยกับคนบ้าเนี่ย “ คืองี้นะพี่ เอาเรื่องท้องก่อน... พี่เป็นผู้ชาย พี่ท้องไม่ได้ โอเคมั้ย ”


“ แต่กูอยากท้อง ” ไอ้พี่ปายสวนมา “ ในละครก็เห็นเอาลูกมารั้งคนรักได้เลย ” ทำหน้าประมาณว่า กูทำไรผิด


มึงผิดทุกอย่างแหละ ไอ้พี่ปาย!!


ผิดตั้งแต่ชุดแหละ!


“ นี่พี่ชอบไอ้หมอเถื่อนเหรอ ” เปลี่ยนเรื่องแม่งเลย! ผมถามอย่างไม่เข้าใจ มันมีเหวอะไรดีให้ชอบ คนถูกถามรีบพยักหน้าทันทีแล้วยังจะยิ้มแก้มปริอีก


“ ช่ายยย สเปกกูเลยเว้ย ” เพ้อล่ะพี่มึง “ อ่อนโยน แสนดี อบอุ่นนนน ”


“ ...โดนมันเอาน้ำมันพรายสำนักไหนสาดเนี่ย ” แต่พอมาคิดว่าตัวมารจะออกจากชีวิตไปหนึ่งแล้วรู้สึกดีขึ้นมา “ เออ ไอ้พี่ดินมันก็โสด ไม่มีใคร พี่จีบมันไปเถอะ ”


พอผมตอบรับไปแบบนั้นไอ้พี่ปายก็ยิ่งดีใจ โผกอดผมเต็มรักเลยทีนี้...


“ เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะอุ่นนนนน ดีใจปะ!


“ ไม่ครับ ” ตอบไปตามความจริงก่อนจะโดนไอ้พี่ปายกระชากผมจากข้างหลัง “ โอ๊ย! ไอ้!


“ พูดจาดีๆกับพี่สะใภ้มึงหน่อยดิว่ะ เดี๋ยวโบกเลย ” วางกล้ามทันที แล้วมันก็ทำหน้าคิดไม่ตกก่อนจะถามผม “ อุ่น สรุป ผู้ชายมันท้องไม่ได้เหรอวะ ”


“ เออครับ!!!


นี่พี่บ้าหรือพี่โง่วะครับ


“ ว้า แย่จัง แล้วแบบนี้ไอ้ดินมันจะสนใจกูเหรอวะ ” หันมาถามความเห็นของผม


“ ทำตามใจพี่เถอะ ชอบมันก็ตามติดมันไปเลย จีบไปเลย ” แนะนำได้แค่นี้จริงๆ ชีวิตไม่เคยจีบใคร มีแต่คนมาจีบ พอดีหล่อ


ลุงรหัสตัวเตี้ยกว่าผมทำหน้างอๆยกมือเกาผมสีจี๊ดอย่างเครียดๆ “ กูจีบคนไม่เป็นว่ะ ”


“ กูเกิ้ลมีไว้ทำไร พันทิปไง ไปตั้งกระทู้ถามไป ” ผมที่เริ่มรำคาญอยากจะวาดรูปต่อก็เลยโพล่งไปแบบไม่ทันได้คิด ไอ้พี่ปายก็บ้าจี้เว้ย!


“ แต๊งกิ้วมากน้องรัก!! ” ยิ้มโลกสดใสเว่อร์ก่อนจะถลาตัวไปข้างนอก “ กูไปร้านเน็ตข้างหอแปป!!


มองร่างเพรียววิ่งไปแล้วรู้สึกละเหี่ยใจจริงๆ ถ้าไอ้ดินมันชอบเฮียปายกลับนี่... ไม่อยากจะคิดสภาพ ถ้ามีลูกได้นี่ กูล่ะสงสารลูกจริงๆ


เลิกสนใจมันแล้วกลับมาวาดรูปต่อ... เก็บรายละเอียดไปได้ครู่เดียว ประตูก็ถูกกระชากออกอีกรอบ ผมชักสีหน้าหงุดหงิดทันที


“ ไอ้พี่ปาย มีอะไรอีกวะครับ! ” เถื่อนแต่ต้องสุภาพ โยนพู่กันแล้วลุกขึ้นมองไปทางประตูที่ไอ้พี่ปะ... เอ่อ...ไม่ใช่


ห้องเงียบลงทันที... ผู้มาใหม่ยืนยิ้มกว้างกวนประสาทผมเห็นแล้วอยากชกหน้า ยืนนิ่งได้ไม่นานผมก็ถลาไปหามันทันที


“ ไอ้วิน!! มึง มึง! ” เห็นหน้ามันแล้วความโกรธแค้นเรื่องคะแนนตีขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็วพอๆกับเชื้อโรคที่แพร่พันธุ์อย่างว่องไว


“ เมียใจเย็นๆดิว่ะ ” มันยังคงทำหน้าสบายอกสบายใจ ไม่ยี่หร่ะกับสภาพที่มันกำลังโดนกระชากคออยู่สักนิด “ คิดถึงเค้ามากใช่ปะ โอ๋เอ๋ เพิ่งเรียนเสร็จ รีบมาหาเลย มามะ กอดให้หายคิดถึงหน่อย ”


มันอ้าแขนกว้างเตรียมกอดผม แน่นอนว่าผมไวกว่าเยอะ


ผัวะ!!


ผัวทาสที่น่ารักลงไปหน้าหงายตึงกับพื้นอย่างไวแทบจะไม่ได้ตั้งตัว ผมลดเท้าลงแล้วทำหน้าทะมึนตึงใส่


“ กูเจ็บน่ะเว้ย! ” มันโวย


“ มึงทำกูโดนตัดคะแนน! ” เถียง


มันกลิ้งลูกตาดำไปมาแล้วแยกเขี้ยวใส่ผมกลับ “ มึงหยิบไปใส่เองปะครับเมีย!


“ กูไม่รู้ กูไม่ผิด! ” ผมกอดอกเชิดหน้าทันที ยังไงผมก็ไม่ผิด มันเอาเสื้อมาวางบนเตียงทำไมเล่า! ถ้ามันไม่วาง ผมก็ไม่หยิบผิดหรอก! “ มึงผิด!


“ เหรอ ”


มันกัดฟันลากเสียงยาวก่อนจะทำหน้านิ่งเหมือนคิดอะไรสักอย่างแล้วพึมพำเบาๆกับตัวเอง จากนั้นมันก็ลุกพรวด ยิ้มร่าให้ผม ...โดนผมถีบครั้งเดียว สมองมึงละเลือนเลยเหรอวะ


“ มึงโกรธอยู่ใช่มั้ยเมีย ” ไอ้วินมันถาม


“ มันน่าโกรธมั้ยละวะ คะแนนกูหายไปเลยตั้ง 10 คะแนน!


“ มึงผิดนะเมีย ” มันกลับมาทำหน้าป่วยใจและส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ หยิบผิดเองมั้ย ”


“ มึงผิด! ใครใช้ให้มึงเอามาวางเล่า!


สายตาขี้เล่นเริ่มจะหรี่ลงอย่างไม่น่าไว้ใจ “ จะไม่ยอมรับผิดใช่มั้ยเมีย ”


“ ก็กูไม่ผิด! ” เถียงคอเป็นเอ็น


ยกมือขึ้นยอม “ โอเค ผัวผิดเองครับ ” ถอนหายใจแบบเซ็งสุดๆ ก่อนจะพูดขึ้นใหม่ “ งั้นตอนนี้มึงกำลังโกรธ แล้วกูก็ต้องง้อใช่มั้ย  


ผมชะงักอารมณ์โมโหงุ่นง่านทันที “ ง้อทำแป๊ะไร กูไม่ใช่ผู้หญิงไม่ต้องง้อ!!


“ ไม่ได้ครับเมีย ” มันส่ายหน้าราวกับว่าผมทำไม่ถูก “ ถ้าเมียอารมณ์ไม่ดี กูก็แย่สิครับ ” เบ้ปากอย่างเจ็บเมื่อขยับตัวไปมาสะเทือนหลังสะโพกเลยทีเดียว


“ เรื่องของมึง ไปไหนก็...!!


กำลังจะไล่มันออกไปจากห้องก็โดนมันล็อคแล้วดึงออกจากห้องทันที ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้อีกด้วย  ผมทำหน้าตื่นๆ มองไอ้วินที่แสยะยิ้มร้ายออกมาแล้ว ขนลุก!!


“ มึงจะพากูไปไหน!!


“ ง้อไง ” ลากลงมาที่ลานจอดรถ ไอ้เหี้ย! จะพากูไปขายเปล่าวะ! “ จะได้หายโกรธสักที ”


“ ... ”


“ เผลอๆ... ” รอยยิ้มมึงเทวดา แต่สายตาแม่งจะแดกกู “อาจจะระทวยด้วยซ้ำ J


!!


 


ง้อประเภทไหนของมึง กูไม่รู้


 


ที่แน่ๆ


 


กูไม่ปายยยยยยยยยยยยยยยยยยย









**********************50%*******************







คิดว่าผมยังมีชีวิตดีอยู่ปะ



                ยังครบสามสิบสองดี แต่ที่ไม่ครบ


คงเป็นสติ




“ จอดรถ! บอกให้จอดไงว่ะ!


“ ไม่จอด ”


“ ไม่จอด กูโดด!


“ เฮ้ย เมียยยย ”


ไอ้วินรีบตะครุบแขนผมทันทีเมื่อผมทำท่าจะโดดลงจากรถจริงๆ ใช้อีกมือประคองพวงมาลัยรถหรูของมันไปด้วย ไอ้นี่ มึงจะเก่งไปแหละ มันขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเท่าไหร่กับท่าทางดื้อรั้นของผม


“ นั่งนิ่งได้มั้ยวะ ซนเป็นเด็กไปได้ ” บ่น มีบ่น “ ไม่ได้พาไปขายหน่า สบายใจเถอะ ”


มากับมึงในสภาพอารมณ์มึงตอนนี้ กูไม่สบายใจสักนิด!!


                “ แล้วมึงจะพากูไปไหน ” ผมจ้องมันแทบตาถลน


                กวนตีนไง “ ไม่บอก ” ยักคิ้วแถมมาอีก


                ไอ้เชี่ยวินยังคงมีสีหน้าระรื่นอารมณ์ดีชิบหายจนอยากจะยกเท้าไปฟาดรอยยิ้มมันสักรอบ... ผมที่ขี้เกียจจะโวยวายก็เลยเลือกจะนั่งเงียบทิ้งตัวนั่งนอนไหลกับเบาะนั่งไปเลย ไอ้วินหันมามองแล้วยกนิ้วให้ราวกับชมเด็กอนุบาลไม่ปาน ผมปัดมือมันทิ้งไปอย่างหงุดหงิด มันเลยชักมือกลับไปจับพวงมาลัยรถตามเดิม ปล่อยให้เสียงเพลงเบาๆคลอไป


                เงียบได้แปบเสียงโทรศัพท์ใครบางคนก็ดังขึ้น ไม่ต้องมองกูเลยห่า! ฉุดกูออกจากห้องมา มีรองเท้ามาด้วยก็บุญแล้วเว้ย! เจ้าของโทรศัพท์ทำหน้างงๆกดปิดเพลงก่อนจะคลำหาโทรศัพท์แล้วกดรับ...


                “ ฮัลโหล ” เสียงทุ้มรื่นหูกรอกลงไป “ หือ? ซีเหรอ ”


                ตาพลันผมกระตุกทันที... เหลือบมองไปทางไอ้วินที่มือหนึ่งก็ขับรถอีกมือก็ถือโทรศัพท์แล้วแถมคนในเป็น...ซี


                .


                .


                .


ซีไหนวะ!


                ขอเวลาคิดสองวิ...


อ้อออ นึกออกแหละ ซีที่มีเรื่องกุ๊กกิ๊กกับไอ้วินในเฟสสินะ...


                “ วันนี้พี่ไม่ว่างครับ ” เหลือบมามองทางผม อ้าว นี่กูผิด? “ วันนี้พี่กับไอ้ฝุ่นไม่ได้นัดกันครับ พี่ไม่ได้เป็นแฟนกับฝุ่นนะที่จะตัวติดไปเที่ยวกับมันตลอด ฮ่าๆๆ ”


                “ หือ อยากกินเค้ก? ฮ่าๆๆ ก็ชวนเพื่อนๆเราไปสิ ”


                ผมก็เหม่อมองท้องฟ้าไปเรื่อยไม่สนใจมันหรอก ไม่ฟังด้วย เพราะแม่งคุยลั่นรถ ยิ้มอยู่นั้น ยิ้มเข้าไป!


                “ ซี ไม่งอแงสิครับ ” เสียงแม่งอ่อนโยนชิบหาย จะอ้วก


                แล้วทำไมผมต้องมานั่งกระฟัดกระเฟียดไม่สบายตัวอีกแล้ววะ ไม่เข้าใจ! หงุดหงิด!


                สงสัย... เหลือบไปทางด้านขวา


นั่นไง!! ไอ้เหี้ย แอร์ไม่เปิด!


                ผมมุ่ยหน้าก่อนจะเด้งตัวลุกนั่งดีๆเอื้อมมือไปเปิดแอร์ ถึงว่าทำไมมันอึดอัดขนาดนี้ ขับมาเป็นสิบนาทีแล้วไม่ได้เปิดแอร์ นี่ควายหรือควาย


                “ ซี แค่นี้ก่อนนะ พี่ขับรถอยู่ ” จากนั้นมันก็กดตัดสายไป


                มึงควรรู้ตั้งนานแล้วเปล่าวะ ว่าแม่งขับรถอยู่ ไม่ควรรับโทรศัพท์ เกิดพากูตายขึ้นมานี่เหี้ยน่ะเว้ย


                พอมันวางสายก็หันมามองผมด้วยความงงงวย “ เป็นอะไรเมีย หน้าบึ้งเชียว ”


                “ เปล่า!


                “ อารมณ์ไม่ปกติจริงๆเลยมึงนี่ ” มันว่าแล้วส่ายหน้าโดยที่ยังไม่รู้ตัวว่ามันทำผิด ผิด ผิดดดด ผิดฐานอะไรก็ช่างแม่งเถอะ กูพาล เข้าใจมั้ย


                “ จะบอกได้ยัง ไปไหน!


                “ นี่ไง ถึงแล้ว ”


                ไอ้วินมันจะเลี้ยวเลยต้องชะลอความเร็วลงเพื่อเข้าไปสถานที่หนึ่ง... ผมหันไปมองแล้วเบิกตากว้างแทบจะออกจากเบ้าตา...


                สระโอ รอเรือ งองู สระแอ รอเรือ มอม้า...


                .


                .


                โรงแรม!!!


                “ ไอ้เหี้ยยยยยยยย!! มึงพากูมาโรงแรมทำแมวอะไร!! ” ท่าทีสงบของผมก่อนหน้านี้แตกกระเจิงทันที เหงื่อตกแตกพลั่กเต็มหน้ากันเลยทีเดียว


                ไอ้คนโดนตะคอกใส่ยังคงนิ่งเฉยเมินผมแล้วขับรถเข้าใกล้ตัวโรงแรมเรื่อยๆ ยิ่งเข้าใกล้บริเวณหน้าล็อบบี้ที่มีพนักงานรับรถรออยู่ก็หันมาฉีกยิ้มให้ผมพร้อมแววตากระหาย...


                “ มาโรงแรม ก็ต้องมานอนสิครับ ” มันหัวเราะร่วน “ คิดว่าพี่พามาขับรถเล่นรึไง ”


                “ ไอ้วิน... ” หาคำพูดไม่ได้ วินาทีนี้กูอยากโดดลงมาก ไม่ใช่โดดเข้าโรงแรม โดดหนีเว้ย!!  แม่ง!! ถ้าเอาจริงๆ มันก็แรงเยอะกว่าผม ถึงตัวจะไล่ๆกัน มันก็ใหญ่กว่าผม เกิดมันหื่นหน้ามืดชกผมแล้วลากขึ้นไปก็ไม่ยาก


                “ หึ ” มันหลุดหัวเราะมาเป็นเสียงหัวเราะแบบปกติที่ไม่จิตๆหรือหื่นๆ ก่อนจะระเบิดหัวเราะดังลั่น แล้วเหยียบคันเร่งแทบมิด ขับผ่านจากหน้าล็อบบี้ตรงมายังทางออกโรงแรมเพื่อกลับเข้าสู่ถนนใหญ่ดังเดิม


                “ นี่มึง... ” ได้เพียงแค่อ้าปากพะงาบๆ


                “ พอดีพี่แค่อยากขับรถผ่านเล่นๆให้คนแถวนี้หน้าซีดเล่นๆอ่ะครับ ” ขยิบตาให้ผมอีก เออ มึงหล่อ


                แต่วินาทีนี้ มึงเป็นปีศาจ!!


                ผมหอบหายใจหนักแทบจะเป็นลม นั่งนิ่งปรับสภาพอารมณ์และสติที่กระเจิงให้มาเข้าที่เข้าทางแล้วก็... หันไปทางขวาและ...


                ผัวะ!!!


หัวทุยๆของมันแล้วโขกกับพวงมาลัยรถ “ เจ็บน่ะเว้ย ”


“ มึงทำกูตกใจ ก็สมควร! ”กัดฟันข่มอารมณ์คุกรุ่นแล้วกระแทกหลังลงกับเบาะ “ แล้วตกลงจะพาไปไหน จะถึงยัง! กูหิว ”


“ มึงช่วยค่อยๆปรับอารมณ์ได้มั้ยวะ กูตามไม่ทัน! ” ไอ้วินว่าเสียงดัง “ โวยวายอยู่ก็กลับมาเป็นปกติ เรื่องนี้จบ เอาเรื่องใหม่มา กูตามอารมณ์ไม่ทัน!


“ เรื่องของมึง จะถึงยังวะ!!


                “ เลี้ยวข้างหน้าก็ถึงแล้วเว้ย!!


                “ แล้วจะตะโกนทำซากไร!


                “ มึงตะโกนก่อนปะเมีย!!


                “ ยอมรับผิดบ้างดิวะ!


                “ กูไม่ผิด!


มันเงียบ...


                ผมเงียบ


                ปล่อยให้แอร์มันดังไป...


                และก็เป็นอย่างที่มันบอกจริงๆ...เลี้ยวข้างหน้าก็ถึงแล้ว มันเลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณที่ว่างก่อนจะดับเครื่องแล้วหันมามองผมประมาณว่า มึงไม่ลงรึไง


                ผมเบือนหน้าไปอีกทางด้วยความเหม็นหน้ามัน รีบเปิดประตูลงจากรถแล้วมองสถานที่ที่มันพามาให้เต็มตา...


                จตุจักร...


                พากูมาทำแป๊ะไรครับ วันธรรมดาแบบนี้จะมีร้านไรเปิดครับ


                ยืนรอมันล็อครถเสร็จก็เดินมาอยู่ข้างๆผมแล้วยกแขนเกี่ยวคอผมอีก จะลากไปไหนก็ไป แต่ใจยังคงโกรธมันอยู่


                “ ตอนแรกว่าจะไม่ แต่ตอนนี้กูโกรธมึงแล้ว ” เสียงทุ้มว่าขึ้นขณะเดินผ่านร้านมากมายที่ปิดสนิท สายตาผมก็ยังคงมองสอดส่องไปอย่างสนใจเพราะไม่เคยมา แต่ไอ้คนข้างๆคงจะบ่อย พาเดินชิวมาก


                “ โกรธกูแล้วไง ” น้ำเสียงผมดังขึ้นจมูก “ กูไม่ง้อ ”


                “ แล้วมึงจะต้องขอโทษกู หึ ” เกลียดเวลามันแสยะยิ้มที่สุด


                “ ฝัน” อดที่จะบ่นไม่ได้ คือหิวเว้ย  ร้อนเว้ย  “ มึงจะพามาให้กูดูตลาดร้างรึไง ”


                ไอ้วินส่ายหน้าก่อนจะพาผมเลี้ยวไปอีกโซนหนึ่งและเจอเข้าเต็มๆกับ...ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยยยย


                แขนที่คล้องคอผมอยู่ลดลงเปลี่ยนเป็นจับข้อมือแทนแล้วดึงเข้าไปในร้าน ร้าน ร้าน สัตว์เลื้อยคลาน...


                มึงฆ่ากูเลยเถอะ!


                ลูกตาผมเบิกโตรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ ปากก็เริ่มจะรู้สึกถึงแรงกระทบของฟัน... แข้งขาเริ่มจะอ่อนแรงกะทันหัน... จะหนีก็ขาอ่อนปวกเปียกได้แต่ปล่อยให้อีกคนฉุดเข้าไปในร้าน


                “ เฮียเป้ หวัดดีครับ ” มันปล่อยมือผมแล้วยกมือไหว้คนร่างหมีควายไว้หนวดไว้เคราด้วยความสนิทสนม


                เจ้าของชื่อเงยหน้าจากสิ่งมีชีวิตแสนน่ากลัวมาพยักหน้ารับพร้อมสีหน้าหน่ายๆจากนั้นค่อยเลื่อนสายตาโหดๆมามองที่ผม...


                “ เมียมึง? ”


                “ เฮียแม่งตาถึง ” ยกนิ้วชื่นชอบ กูโคตรอยากจะแย้งเลยสัด แต่ปากกูไม่ขยับนี่สิ “ พอดีเมียผมกำลังอยากได้สัตว์เลี้ยงน่ารักพอดี เลยพามาหาเฮียเนี่ย ”


                หันขวับเอ็นคอแทบขาดสะบั้น กูบอกมึงตอนไหน ละเมอเมาแดดรึไง


                คนมีหนวดมองผมตาเป็นประกายทันทีก่อนจะวางสัตว์ในมือลงในตู้ว่างเปล่าแต่จัดแต่งสวนซะสวยเว่อร์แล้วเดินมาหาผมใกล้


                “ สนใจแบบไหนล่ะ ”


                ใบ้ไง “ เอ่อ คือ ” กูอยากออกจากร้านครับ กูไม่สนใจสัตว์ประเภทนี้


                “ ไม่ต้องๆเฮีย เดี๋ยวผมให้เมียผมไล่จับทีละตัวเลย ” ห่ะ!! เดี๋ยว!! “ จับได้มั้ยเฮีย ”


                เฮียหน้าโหดพยักหน้าให้ “ จับๆไปเถอะ ลูกกูรีดพิษหมดแล้ว เชื่อง ” ยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจอีกก่อนแกจะขมวดคิ้ว “ เออ กูฝากร้านแปบนะไอ้วิน นึกได้ว่าสั่งอาหารเด็กๆไว้ยังไม่ได้ไปเอา ”


                แล้วเฮียแกก็ชิ่งไปเหลือเพียงผมกับไอ้เหี้ยตัวหนึ่งและกับน้องงูมากมาย...


                “ มาๆ มาเลือกกัน ” เห็นผมใบ้แดกหน้าซีดก็สนุกมันเลยสิ ฉุดไปไหนก็ไป มันลากผมมาหยุดที่ไอ้ตัวยาวๆสีดำเกล็ดวาวตัวอวบอ้วน...


                “ กะ กูจะกลับ! ” พูดตะกุกตะกักแล้วเตรียมสะบัดหน้าหนีสะบัดตูดไปเลย แต่ลืมไปไอ้คนข้างๆนี้มันไม่ธรรมดา...


                “ หึ หึ จะไปไหนครับเมีย ” วงแขนแข็งแรงล็อคคอผมไว้อีกครั้งแล้วโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสนุก แต่กูไม่สนุกสักนิด!! “ แต่ก่อนจะง้อ... ขอลงโทษเด็กนิสัยไม่ดีก่อนนะครับ ” ไม่วายที่จะหากำไรจากผม


                จมูกโด่งกดลงเบาๆที่ผิวแก้มของผม...


                “ กูนิสัยไม่ดีตรงไหน! ” ขึ้นเสียงได้เท่านั้นก่อนความรู้สึกหนักๆจะกดลงมาที่ไหล่ทั้งสอง ผมเลื่อนสายตาลงมามองแล้วแทบช็อก...


                “ น่ารักมั้ย ชื่อ อลิเซีย ตัวเมีย  ” ไอ้ผัวเวรก็ยืนชอบอกชอบใจสุดๆ ส่วนผมก็ยืนตัวแข็งทื่อตาค้างนิ่งมองไอ้ตัวน่ากลัวสีดำกำลังเลื้อยอยู่บนตัวผม... สยอง!!! “ ตัวนี้หมื่นกว่าๆเลยนะ แพงเอาเรื่อง อย่าทำมันตกนะ ”


                “ ไอ้วิน ไอ้วิน ไอ้เชี้ยยย ” ผมทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอมันแลบลิ้นใส่ส่งเสียงฟ่อ...เสียงแทบจะหายไปกับอากาศ เรียกขอความช่วยเหลือแต่อีกฝ่ายไม่แยแสสักนิด “ ไอ้เหี้ย!! เอามันออกไปนะเว้ย!


                “ หือ... อยากเอาออกก็เอาออกไปไว้ในตู้เองดิ ” เมินผมแล้วไปสนใจตัวอื่น ผมรู้สึกเลยว่าตอนนี้ใจผมกำลังเต้นเป็นจังหวะร็อคอย่างหนัก เหงื่อนี่ท่วมใบหน้าไปแล้ว “ มีอีกทาง หายโกรธกูก่อนครับ ”


                “ ใครสอนมึงง้อคนแบบนี้วะ!!


                “ พี่กู ” กูจะไปฆ่าพี่มึ๊งงงงงงง


                คนหล่อของทุกคนเวลานี้มันก็ปีศาจดีๆนี่แหละ


                เลิกคิ้วกวนบาทา “ หายโกรธยังวะ  


                “ กูโกรธยิ่งกว่าเดิมอีก ห่า! ” กัดฟันพูดออกไปแอบกลั้นใจสุดๆตอนไอ้เจ้าตัวดำๆผิวมันลื่นเลื้อยพันมาข้อมือผมเล่น “ ไอ้เหี้ยมึง เอาออกไปดิ เร็ว!!


                สายตามันยังคงความยียวน “ งั้นอยู่แบบนั้นไปสักพักนะ ”


                อะ ไอ้เหี้ย! มันเอาจริงดิ!!


                ผมยืนขาสั่นแทบทรงตัวไม่อยู่ พยายามทำใจกล้าจับตัวไอ้งูเวรนี่ แต่ทันทีที่แตะตัวมันมือก็กระตุกชักออกอย่างหวาดๆ จริงๆผมไม่ได้กลัวงูอะไรขนาดขึ้นสมอง แต่ผมไม่ชอบ ไม่ชอบมากๆ แล้วมีไม่กี่คนที่รู้... หนึ่งในนั้น...ไอ้เชี่ยวา!!


                ผมยืนค้างได้สองนาทีกดอารมณ์และสติให้มั่นคงกลั้นลมหายใจแล้วจับตัวไอ้ดำอีกรอบแล้วโยนลงตู้ของมันอย่างเร็วและแรง แพงก็แพง ช่างแม่ง กูกลัว! พอมันพ้นตัวไปได้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย หายใจคล่อง แต่แค่หน่อยหนึ่งเท่านั้น หันหน้าไปเตรียมจะไปยันตีนใส่คนที่มันพามา เจอมันยืนยิ้มร่าแล้วใจกระตุกเต้นระบำไม่เป็นส่ำทันที...


                ไม่ได้เต้นเพราะความเทพบุตรหล่อลากของมัน แต่เป็นของในมือมันต่างหาก!!!


                “ นี่... ลูกรักของไอ้เฮียเป้ เผื่อมึงอยากรู้จัก  ” มันเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆสวนทางกับใจผมที่หนีเตลิดไปแล้ว... “ น่ารักกว่าอลิเซียอีก ”


                และไอ้วินมันก็ยื่นกล่องมาให้ผม...


                ตุ้บ!!


                คราวนี้ไม่ใช่แค่ขาอ่อน แต่ขาไม่มีแรงเลยไอ้เหี้ย ผมล้มลงกับพื้นอย่างแรงรู้สึกเหมือนโดนสูบพลังงานชีวิตสุดๆ พอไอ้วินเห็นผมล้มมันก็เอาไอ้กล่องที่มีสัตว์ประหลาดที่ผมกลัวและเกลียดที่สุดมาวางลงตรงปลายเท้าผมด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ดูก็รู้ว่ามันพอใจกับปฏิกิริยาของผมไม่น้อย มึงโรคจิตเหรอไอ้สัส!!


                วางกล่องไว้ในตำแหน่งที่ผมเห็นชัดที่สุดแล้วทำเอาแทบอยากจะเป็นลมมันซะตรงนี้  ตัวสัตว์ประหลาดที่มีขนาดใหญ่กว่าจิ้กจกตัวสีม่วงๆตัวดูขรุขระมีสีสันสดใสแดงส้มจนน่ากลัวและตามันกำลังจ้องมาที่ผม มีตัวเดียวผมก็อยากตายแล้ว และในกล่องใสเสือกมีอยู่ห้าตัว!! ตัวแม่งอย่างช้าง ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พวกมันมองผมแล้วค่อยๆอ้าปากส่งเสียงร้องเป็นเอกลักษณ์...


                ตั๊บแก... ตั๊บแก... ตั๊บแก... ตั๊บแก...


                “ อ๊ากกกกกกกกกกก ” ผมร้องลั่นรีบชักเท้าหนีกล่องนั้น  และ  “ ไอ้วิน เอาออกไป ออกไป!! ” ผมโวยวายลั่นร้าน ไม่รักษาภาพพจน์มันแล้ว


                มันเงยหน้ามาสบตาแล้วยิ้ม “ หายโกรธยัง ”


                มึงนี่ก็คิดจริงว่ากูโกรธ ไอ้สาดดด กูหายแล้ว กูหายโกรธมึงแล้ววววววววววววว


                “ กูยอมแล้ว กู กู ” ลิ้นแทบพันกันตาย ลมหายใจเริ่มสะดุดและหอบหนักด้วยความกลัว “ กู กู ยอม เอาออกไป!!  


                “ เสียงยังแข็งอยู่เลย ” ไอ้วินมันหยิบกล่องขึ้นมาแล้วแกล้งทำท่าจะโยนใส่ผม “ จะหายโกรธมั้ย ”


                มึงพูดเป็นประโยคเดียวเหรอ จะหายโกรธมั้ย เนี่ย!


                “ โกรธเหี้ยไร ใครโกรธ!! ” พยายามทำเสียงให้ดูนุ่มสุด แต่น้ำเสียงกูยังคงเขียวขุ่น


                “ จะหายโกรธผัวมั้ยครับเมีย ” เสียงทุ้มกวนประสาทหนักกว่าเดิมราวกับจะสะกดจิตผม


                ผมส่ายหน้า เอ๊ย พยักหน้า “ ใคร... ใครโกรธ มึง ไม่ ไม่มี! ” ถึงผมจะยอมมันแต่น้ำเสียงของผมมันไม่ได้อ่อนตามสภาพผมสักนิด ไอ้วินที่ฟังก็ดูจะไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ก็อยู่ในระดับที่หยวนๆกันได้


                “ เสียงอ่อนจังเลยยย พูดอีกทีสิ ” มันประชดผม หลังจากนั้นเดินมานั่งยองๆข้างผมแล้วโน้มหูลงมา มันจะดีกว่านี้ถ้าไอ้เหี้ยวินมันเอาไอ้ตุ๊กแกผีไปเก็บ!


                “ มึง มึง ” พูดไม่ออกครับ


                โน้มลงมาใกล้กว่าเดิม “ ว่าไงครับบบบ พูดดังๆ ”


                “ ไอ้เหี้ยยยยยยย หายโกรธแล้วไอ้สัด หายแล้ว!!! ” หลับตาปี๊ดแล้วพูดออกไปศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่พังพินาศลงทันตา ก่อนจะลืมตาขึ้นใหม่ที่มีประกายความโมโหเจืออยู่


                “ ก็แค่เนี้ย ต้องให้โหด ” ทำท่าจะเอาตุ๊กแกไปไกลๆแต่ยังลีลาไม่เลิก


“ กูถามจริงๆ นี่คือง้อของมึงจริงๆใช่มั้ย คนสอนมึงบ้าเปล่าห่ะ! ฮะ เฮ้ยยยย ไอ้วินนนนนนนนนน ”


                ผมร้องเสียงสูงคอแทบแตกเมื่อมันแกล้งผมไม่เลิก เขย่ากล่องให้ตัวตุ๊กแกมันขยับๆ อยู่ใกล้ๆหน้าผม


                “ หึหึ ” ไอ้วินยังจะมาหัวเราะได้อีก มึงชอบเหรอที่เห็นกูสติแตก “ แล้วนอกจากจะหายโกรธ มีอะไรอยากพูดอีกมั้ย ”


ผมนิ่งไปเล็กน้อย แต่ก็นานพอที่จะให้มันเอาของในมือมากระตุ้นผม “ เออๆๆ!! มีๆๆ มีเว้ยยยยยยยย แต่ช่วยเอาออกไปก่อนได้มั้ยวะ กูไม่ชอบ  ” สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วหดคอหนีปิดตาลงหนีภาพน่ากลัว “ กูผิดเอง มึงไม่ผิดเว้ย!


                “ หือ... เรื่องไหน ” แกล้งโง่ไม่รู้อีก


                ผมยังคงหลับตาแน่น “ ก็เสื้อไง เสื้อ... กูผิดเอง กูผิด กูยอมแล้ว มึงเอาไอ้ตัวเวรๆไปไกลๆกูนะ นะ ” คลำมือไปกระตุกแขนเสื้อมันยิก ไม่รู้ว่าผมแสดงสีหน้าและน้ำเสียงยังไงออกไป สัมผัสได้ว่าเสียงผมยังคงแข็งเสมอต้นเสมอปลาย แต่ผมอ่อนให้มันได้แค่นี้จริงๆ มันถึงเงียบนิ่งไปเลย...


                ผ่านไปหลายวิก็ได้ยินมันถอนหายใจ...


                “ เฮ้อ... ทำหน้าแบบนี้ กูจะไปไหนได้ ” รู้สึกถึงภัยคุกคามที่ถดถอยออกไป


                ผมค่อยๆลืมตาขึ้นใหม่...ไม่มีกล่องตุ๊กแกน่ากลัวแล้ว แต่ยังมีงูอีกเป็นสิบรอบตัว ยังไงก็ยังดีกว่าตุ๊กแกล่ะว่ะ ไอ้วิน เดินกลับมาหาผมแล้วยื่นมือมาให้ผมจับ ตอนแรกคิดจะปัด แต่เดี๋ยวมันเสือกคิดอีกว่าผมโกรธเลยต้องยอมจับมือมันให้มันดึงผมขึ้น...


                “ ที่กูทำแบบนี้ เพราะกูอยากให้มึงรู้ตัวว่ามึงผิด ให้มึงยอมรับ ” มันยกมือขึ้นดีดจมูกผมเบาๆส่วนมือก็ยิ่งกุมไว้แน่น “ ผิดก็ต้องยอมรับ ไม่ใช่โทษคนอื่น เข้าใจมั้ยอุ่น มึงไม่ใช่เด็กแล้วนะ ”


                “ วิธีอื่นก็มีปะวะ ”


                “ ก็กูอยากแกล้งมึง ”


                “ ไอ้เชี่ย!


                “ ถ้าวิธีอื่น จะง้างปากให้มึงบอกว่าตัวเองผิดได้มั้ยละวะ ”


                เออ... ก็ไม่


                จริงของมัน...


                “ แต่จริงๆน่ะเว้ย ...กูไม่อยากให้คนอื่นมองมึงไม่ดี ” ไอ้วินระบายยิ้มราวกับมันไม่เคยแกล้งผมมาก่อน เป็นจังหวะเดียวกันที่ไอ้เฮียเป้กลับมา มันเลยพาผมเดินออกจากร้าน “ ถ้าเกิดมึงไปทำแบบนี้กับคนอื่นที่ไม่ใช่กูไม่ใช่พี่น้องมึงแล้ว คนอื่นจะว่ามึงไม่ดี ”


                “ ก็ช่างคนอื่นไปดิว่ะ แคร์ที่ไหน ” ผมเบือนหน้าไปอีกทาง “ มึงไม่ชอบก็ไปไกลๆ ไม่ต้องมายุ่งกับกู ”


                นึกถึงคอมเม้นต์หนึ่งในโพสของไอ้วิว... แล้วพลันจะเจ็บในอก...


 


                พี่วินไม่น่าไปยุ่งกับเด็กสถาปัตย์คนนี้เลย เขาบอกว่า อารมณ์ร้าย ใช้กำลัง


 


                ...เหอะ ไม่แคร์สักหน่อย


                ผมจมอยู่กับความคิดในหัวก่อนมืออุ่นๆจะวางลงที่หัวผมเบาๆแล้วโยกไปมา


                “ เฮ้อ คิดไปถึงไหนกันเด็กปากแข็ง ” น้ำเสียงสบายๆไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้น “ คราวนี้ไม่ได้โกรธ แต่งอนสินะ ”


                “ ใครงอน!! ” ผมโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ


                ไอ้วินส่ายหน้าแล้วดึงไปทางหนึ่ง ผมก็ตื่นตระหนกเลยทีเดียวยื้อยุดรั้งตัวเองสุด ไปไหน ไม่ไป! ไม่เอาแล้วเว้ยยย ”


                “ ก็กูบอกแล้วว่าง้อ แล้วกูก็ยังไม่ได้ง้อสักหน่อย ”


                มันว่าเองเออเองแล้วดึงๆลากๆผมไปอีกร้านถัดไปจากไอ้ร้านสัตว์ประหลาดไกลพอควรเข้าสู่โซนสัตว์เลี้ยงน่ารักบ้าง... ไอ้วินพาเข้าไปร้านร้านหนึ่ง เป็นร้านขายสุนัขพันธุ์เล็ก... แววตาเกรี้ยวกราดของผมที่มีมาทั้งวันพลันจะมลายทลายหายวับไปทันทีแทนที่ด้วยแววตาเป็นประกาย...


                คนพามามองดูผมเงียบๆแล้วยิ้มน้อยๆ...


                “ ตัวไหน เลือกเลย ” ไอ้นี่ก็ป๋าจริง เดี๋ยวกูเหมาหมดเลย


                ผมขมวดคิ้วนิดๆ “ ซื้อให้? ”


                “ ชอบไม่ใช่รึไง ง้อไง” ไอ้วินสวนกลับพร้อมสีหน้ามั่นใจสุดๆ ผมก็พยักหน้าตอบไปทีหนึ่ง เลิกสนใจมันแล้วตรงรี่ไปหาลูกหมาพันธุ์ที่ชอบ


                เดินสำรวจจนมาหยุดที่เจ้าตัวเล็กขนสีน้ำตาลฟูๆบวกกับแววตาสดใสกำลังจ้องมองผมตอบ หางเล็กๆส่ายไปมาเรียกร้องความสนใจ ซึ่งก็ได้ผล ผมเดินเข้าไปดูใกล้ๆพิจารณาข้อมูลในป้ายที่แขวนอยู่ ยืนชื่นชมความน่ารักของมันได้แปบ เสียงกวนประสาทก็ดังมา


                “ เลือกลูกสาวเหรอ ” เสียงมาไม่พร้อมยังจะมายืนซ้อนหลังเอาคางเกยไหล่ผมอีก ร้อน! ผลักหัวมันออกไม่สนว้าจะหักมั้ย


                “ ลูกพ่อง ” ผมว่าเสียงขุ่นไม่สนใจไอ้คนข้างหลัง เทความสนใจให้หมาน้อยอีกครั้งแล้วก็รู้สึกว่ามัน น่ารักมาก แต่ขืนซื้อไปก็คงไม่ได้เลี้ยงเอง ผมก็มีเรียน


                “ ไม่คิดว่ามึงจะชอบหมาตัวเล็กๆเลยนะ ” คนเขาไม่อยากจะเสวนาด้วยมึงก็ยังจะหน้าด้านอีก ผมเองก็พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ปะทุ เดี๋ยวมันลากผมกลับไปร้านสัตว์ประหลาดทำไงเล่า


                เสียงห้วน “ ทำไม หน้าอย่างกูต้องชอบจระเข้รึไง ”


                “ ก็ได้อยู่ ” หยอกกลับอีก ผมล่ะเบื่อมันจริงๆ พ่นลมหายใจทิ้งอย่างตัดใจไม่ซื้อ... แล้วเดินออกจากร้านท่ามกลางความไม่เข้าใจของไอ้วิน ได้สติก็วิ่งตามออกมา


                รีบคว้าไหล่ผม “ เดี๋ยวดิว่ะ ”


                “ อะไรอีก ” หันไปทำหน้าเมื่อยใส่


                “ ไม่เอาเหรอ มึงชอบมากไม่ใช่เหรอ ” คนตัวสูงกว่าผมแค่นิดหน่อยถามอย่างสงสัย “ กูซื้อให้ ถ้ามึงชอบ  


                “ เอาไปแล้วจะเลี้ยงที่ไหน ” ผมถามกลับ “ ถ้ากูซื้อไป คงต้องเอาไปไว้บ้าน ไปได้หามันก็คงแค่เสาร์อาทิตย์ ลำบากแม่บ้านต้องดูมันอีก ”


                “ คือถ้าซื้อ จะเอาไปไว้บ้านแล้วกลับไปหาทุกเสาร์อาทิตย์ ”


                “ เออ มึงจะทวนประโยคกูซ้ำทำไม ”


                ไอ้วินฟังผมเงียบๆก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจพึมพำกับตัวเอง ผมก็เออ รู้เรื่อง เคลียร์ไม่ซื้อ...


                ซะที่ไหนล่ะ!!


                ไอ้วินเดินกลับเข้าไปในร้านแล้วพูดคุยกับเจ้าของร้านจากนั้นก็ชี้ไปที่เจ้าตัวเล็กที่ผมชอบแล้วก็ชี้ไปที่กระเป๋าใส่สุนัขอีก ผมยืนเอ๋ออยู่อย่างนั้นด้วยความตกตะลึง... ไอ้วินมันทำบ้าอะไรของมัน


                ยืนค้างอยู่นานไอ้วินมันก็เดินยิ้มร่าถือกระเป๋าที่ใส่หมาน้อยมาหาผม...


                “ ทำเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย ” ถามไปเพราะจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าตอนนี้มันคิดอะไรอยู่ ผมเพิ่งบอกไปหยกๆว่าไม่มีเวลาเลี้ยง


                “ มันเป็นลูกของเราแล้วนะ ” สรุปเองเออเองอีก ไอ้เหี้ย “ ไหนลูก เรียกหม่าม้าสิ ”


                “ โฮ่ง! ” เสียงร้องแบบสุนัขทั่วไปแต่แค่มันจะแหลมเล็กเสียดหู


                พอไอ้เจ้าหมานั่นทำตามที่มันสั่งทีนี้ล่ะ ปากแทบจะฉีกถึงรูหู... ยังมีหน้ามายักคิ้วให้อีก ภูมิใจมาช่ะ?


                “ ส้นตีนเถอะ ” ด่ามันไปทีหนึ่ง “ จะเอาไปเลี้ยงที่ไหน ”


                “ บ้านกู ” รอยยิ้มหล่อแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ทันที “ เมื่อกี้มึงบอกแล้วนะ ถ้าเอาไปไว้ที่บ้าน จะกลับไปหาทุกเสาร์อาทิตย์ หึหึ ”


                “ นี่มึง!! ” ยกนิ้วขึ้นชี้หน้ามันด้วยความเหนือคาด นี่มันกะจะใช้หมาล่อให้ผมไปบ้านมันเนี่ยนะ!


                ไอ้วินยังคงยิ้มไม่เลิก “ ตามนั้นนะครับ ”


                “ ใครบ้านจะไปบ้านมึงวะ! กูจะเอาไปไว้บ้านกู! ” กระโจนจะแย่งกระเป๋า แต่มันเสือกยกหลบทำเอาผมแทบจะหน้าคะมำดีที่มันรีบคว้าเอวผมไว้ได้ทันท่วงที


                “ หึ มึงพลาดเองนะอุ่น ” เหลือบตาไปทางหมาน้อย ใช่ มันให้ผมเลือกแล้ว แต่ผมไม่เลือก เลยเปิดโอกาสให้มันหาทางเข้าทางตัวเองได้ตลอด


                ผมสะบัดตัวจากแขนมันแล้วยืนให้ตรง ก้มมองดูเจ้าหมาแล้วถอนหายใจ มันเล่นกับผมถูกจุดขนาดนี้ จะให้ทำไงวะ ผมจะหนีมันพ้นมั้ยเนี่ย


                รู้ว่าแม่งผมกลัวอะไร ก็งัดมาเล่นงานเล่นสอนผมซะน่าถีบ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครมาโทษว่าผมผิดเลยสักครั้ง แล้วมันเป็นใครมาสอนผมทำไมวะ!


                แล้วไหนจะเอาเจ้าหมานี่มาบังหน้าอีก


                มันร้ายเกินไปแล้ว!!


                กลิ้งลูกตาไปมาใช้ความคิดอีกหน่อยก่อนจะหาข้อสรุปได้... “ เออ ไว้บ้านมึงก็ไว้บ้านมึง ” เอาไปไว้บ้านกลัวจะโดนสามหมากัดเอา


                “ ว่าง่ายๆจะได้โตไวๆ ”


                “ เดี๋ยวถีบ ”


                “ ถีบมีจูบ ”


                พูดแค่นั้นและทุกอย่างก็เงียบลง... เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากไอ้วินที่ยิ้มบ้าอยู่คนเดียว ก่อนจะเดินนำผมกลับรถในบรรยากาศเงียบๆ แต่ไม่ได้อึดอัดอะไร


                “ หิวแล้วใช่มั้ย ” เสียงทุ้มว่าขึ้นหลังออกจากจตุจักร ผมพยักหน้าตอบไปไม่ได้เงยหน้ามองเพราะกำลังสนใจหมาในกระเป๋าที่วางอยู่บนตัก


                “ สนใจคนหน่อยดิว่ะ ไม่น่าซื้อให้เลย ” โหมดงี่เง่ามาอีกแหละ หน้าบูดบึ้งมาเลย ผมหัวเราะหึแล้วหันไปแสยะยิ้มให้


                “ มึงพลาดเองนะวิน หึ ” และกลับมาสนใจหมาต่อ “ ไหน เรียกปะป๊าสิ ”


                “ .... ” เงียบกริบสัสสลัดอิตาลี ไอ้หมาเลว!


                “ ฮ่าๆๆๆๆ ” แต่ไอ้คนข้างๆแม่งหัวเราะเอาเป็นเอาตายกันเลยทีเดียว “ หมามันรู้ว่าใครเป็นแม่ใครเป็นพ่อว่ะ”


                ผมทำหน้าไม่พอใจแล้วเฉไฉไปเรื่องอื่น “ ให้ชื่ออะไรดี ”


                “ ลูกคนแรกเหรอ... พ่อชื่อกรกวินต์ แม่ชื่อธารา ” ใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยไปด้วย “ งั้นชื่อ ธาวิน ”


                ผมหันไปมองมันด้วยความดูถูก “ ชื่อสิ้นคิดมาก ใช้สมองคิดแล้วเหรอวะ ”


                “ ใช้หัวนมคิดมั้งเมีย ” เสียงเคืองมาเต็ม “ มึงคิดว่าชื่อไหนดีกว่าชื่อนี้มั้ยล่ะ!


                “ มี ” ผมตอบไปแล้วจ้องลงที่ปอมเปอเรเนี่ยนตัวน้อย


                “ งั้นชื่ออะไร ”


                “ อิน ” ผมว่าเสียงแผ่ว แล้วอมยิ้ม เหมาะกับเจ้าตัวเล็กชะมัด “ อินอิน เออ ชื่อนี้แหละ ”


                ไอ้คนข้างๆดูจะไม่ชอบ “ ชื่อเหี้ยไร ไม่เอา ไม่เพราะ!


                “ เพราะกว่าของมึงแล้วกัน ”


                “ ของกูมีความหมายนะเว้ย ”


                “ เออ กูก็มี ”


                “ งั้นบอกมาดิ๊ ” หน้าหล่อๆเริ่มบูดบึ้งตึงหนักขึ้น


                ผมเหลือบหางตาไปมองมัน “ ไม่บอก ”


                “ ทำไม มันเป็นชื่อใคร!


                “ คิดเอง ”


                “ อย่ากวนประสาทดิว่ะ เครียดนะเฮ้ย ” ไอ้วินแยกเขี้ยวแต่ตามันยังคงจ้องไปที่ถนน ลองหันมามองผมดิ มีทัวร์นรกแน่ๆ “ แฟนเก่ามึงเหรอวะ หรือใคร หรือเพื่อนในคณะมึง ”


                “ ... ” เอ๋? อินอินเป็นตัวเมีย น่าจะหากระโปรงให้มันใส่นะ


                “ ไอ้อุ่น มึงบอกมาน่ะเว้ย!


                “ ... ” เอ๊ะ ให้ไอ้พี่ปายมันตัดชุดหมาให้ดีกว่า เผื่อจะออกมาแปลกแหวกไม่เหมือนใคร


                “ ไม่ตอบ แสดงว่า มันเป็นแฟนเก่ามึงใช่มั้ย!


                “ ... ”


                “ เดี๋ยวกูต้องสืบ!


                มันทำหน้าจริงจังและเครียดสุดๆ หยิบโทรศัพท์โทรหาใครก็ไม่รู้แต่จากที่เสือกเงียบๆ น่าจะเป็นไอ้วา เลิกสนใจไอ้คนข้างๆแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสีและค่อยๆคลี่ยิ้มนิดๆ...


 


                นี่มันโง่ หรือ โง่...ถึงไม่รู้ว่าอินหมายถึงอะไร


 


                แน่นอนว่า...ผมไม่บอก! J


 






*********************************

*******************************

มะ มะ มาเเล้วววววว มาเเล้วววว

ครบ 100 เเล้วววววว

เป็นการง้อที่...หลุดโลกที่สุดแล้ววค่ะ ไม่มีบ้านไหนทำทั้งนั้น 55555555555555555


รู้ปะ อิน มาจากอะไร (' ')?


และระหว่างวันที่ 1-3 เม.ย จะไม่มีการอัพน่า พิมไปเข้าค่ายค่ะ

ตอนแรกวันนี้พิมจะอัพพี่ปายกับหมอดินด้วย แต่ไม่ทัน 555555 ยังไม่ครบ 100

ไม่อยากให้ค้างกัน เจอดินปายหลังเข้าค่ายน่าาาา

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์น่าาาาาา

เป็นกำลังใจให้พิมมากๆเลยค่ะ >0<

ดีใจที่ทุกคนชอบทั้งสองคนนี้




** แล้วก็ เรานำข่าวดี ดี๊ดีมาฝากกกกกกก มีใครอยากได้โปสการ์ดวินอุ่นมั้ยคะ? (._.)

ภาพร่าง...คาดว่าจะได้คืนนี้ 555555 พิมคงอัพเดทพรุ่งนี้เช้านะคะ

โปสการ์ดไม่ได้ขายน้า พิมทำเเจกค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกัน  ^^


จะมีการสุ่มจากสี่ช่องทางน่า...

- สุ่มจากคอมเม้นต์ (คนละ 1 สิทธิ์น้า)

- สุ่มจากแท็กทวิตเตอร์ (คนละ 1 สิทธิ์น้า)

- สุ่มจากเลขโปรดของพิมในลำดับการเฟบนิยาย

- สุ่มจากในเพจเฟส (คอมเม้น,โพสหน้าวอล) (คนละ 1 สิทธิ์)


อัพเดทภาพร่างคร่าวๆของโปสการ์ด น่ารักมั้ย ><!



และอีกหนึ่ง.... ตอนนี้บนเพจเรามี....!




ติดตามกันได้ที่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 663 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #10155 CreamPKC (@CreamPKC) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 11:17
    อุ่นกับวินผสมกันไงพี่วิน แหมมมม งานนี้ความหึงบังตา เอ๊ะ หรือสมอง
    #10155
    0
  2. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:34
    อิน = อุ่น+วิน ป่ะ พี่แกล้งน้องโหด ไปไหมมมมม
    #10147
    0
  3. #10131 dang24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:02

    family man นะชอบ

    #10131
    0
  4. วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:48
    ^......^
    #10090
    0
  5. #9940 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:00
    เป็นการง้อที่โหดมาก5555
    #9940
    0
  6. #9894 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:56
    หึงจนหน้ามึนเลยสามี
    #9894
    0
  7. #9891 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:41

    อินอิน. วิน+อุ่น.
    #9891
    0
  8. #9788 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:06

    เมีย พี่วินดุจัง น่าจะได้ตำแหน่งผัวทาส แห่งชาติ
    #9788
    0
  9. #9744 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 14:29
    อินอิน = วินกับอุ่น ไงนังวินคนเด๋อ
    #9744
    0
  10. #9717 joker555666 (@joker555666) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:21
    อุ่น วิน -&#8203;--}&#8203; อิน หวุ่น
    #9717
    0
  11. #9705 Sunny Pie (@1162658) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 10:15
    วิน+อุ่น=อินนนนนน
    #9705
    0
  12. #9696 ㅡ; Optimaskrman (@98019801) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 19:36
    วินอุ่นใช่มั้ยนายยยยยยยยย.กุมใจ
    #9696
    0
  13. #9684 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 10:25
    วินอุ่นอ่ะดิ อ๊ายยยยยย
    #9684
    0
  14. #9594 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 13:37
    น่ารักกกก55555555555555
    #9594
    0
  15. วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 11:12
    วิน-อุ่น = อิน. อ๊ากกกกก
    #9582
    0
  16. #9542 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:54
    อินอินๆ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ
    #9542
    0
  17. #9541 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:54
    อินอินๆ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ
    #9541
    0
  18. #9479 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 20:44
    ง้อกันแบบนี้ดีที่อุ่นมันกลัวจนไม่มีแรงจะสวนกลับ หัวใจอุ่นไม่วายตายก็ดีแล้วนะวิน
    #9479
    0
  19. #9403 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 21:04
    วิน+อุ่น=อินอิน นี่โง่หรือโง่
    #9403
    0
  20. #9367 Sayhi_exofan (@prig_exofan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 19:40
    เรารู้น๊าาาา
    #9367
    0
  21. #9358 ฮอลฮอล◡̈⃝ (@nalinnh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:43
    อุ่นวินไง จ๊าดง่าวเนี่ยยยย5555555
    #9358
    0
  22. #9347 cbchanbaek (@iimmaayy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 23:01
    โง้ยยยยยยยย อุ่น+วิน โง้ยยยยยยยยย
    #9347
    0
  23. #9342 $>.หมีลิง!. (@0490) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 15:51
    อินอินน่าร้ากกกก
    #9342
    0
  24. #9097 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:31
    อุ่นวินอ่ะดี๊
    #9097
    0
  25. #8958 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 15:35
    ทำไมไม่รู้นี้อ่านแล้วรู้เลยนะความหมาย555555555
    #8958
    0