[Yaoi] เหนือดาว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,858 Views

  • 217 Comments

  • 3,286 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    532

    Overall
    19,858

ตอนที่ 1 : Ch.00 : นักศึกษาคนนั้น... -รีไรท์ใหม่-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 400 ครั้ง
    24 ก.ย. 61

เหนือดาว

Ch.00 : นักศึกษาคนนั้น...   

 



                “ไอ้สัสนัท อาจารย์มอง!!

                เสียงกระซิบหนักๆ พร้อมแรงบิดเนื้อบนต้นแขนทำเอาผมสะดุ้งลืมตาตื่นจากนิทราแสนสุข ตาลีตาเหลือกมองไปยังหน้าห้องกำลังมีอาจารย์ตัวสูงโย่งในชุดสุภาพยืนอธิบายทฤษฎีด้วยเสียงนุ่มทุ้มชวนหลงใหลแต่โคตรง่วงสำหรับผมในตอนนี้ เมื่อคืนมัวแต่ตัดโมอยู่จนดึกดื่นเลยง่วงอย่างที่เห็น

แล้วมันก็อย่างเป็นที่ยิมพูดเป๊ะ เพราะสายตาอาจารย์แม่งมองกู จ้องกู โอม จงหลงกู จงรักกู หน้าตาระดับอปป้าเรียกพี่งี้ กูยอมถวายตัวเลย

เฮ้ย ไม่ใช่!!

                บ้าจริง เห็นคนหล่อแล้วอาการกำเริบ

                อาการบ้าผู้ชาย แค่กๆ

“ไอ้นัท นั่งดีๆ” ยิมว่าอีกครั้งแล้วดึงผมที่กำลังจะร่วงลงไปนอนอีกครั้งขึ้นมานั่งให้ดี

ผมทำหน้าเซ็งแถมเบื่อหน่ายรอบที่เก้าร้อยเก้าสิบเจ็ดล้านห้าแสนได้ แม้ตาของอาจารย์จะจ้องผมเขม็งจ้องจนแทบทะลุก็ยังสามารถที่จะสอนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ผมเรียนกับอาจารย์แกมาสองสามคาบแล้วก็รู้สึกแปลกๆ มันอึดอัดเพราะโดนจ้องทุกการกระทำ จะแคะขี้มูกเกาตูดก็ทำไม่ได้เล่นจ้องไม่ละสายตาแบบนี้

ซึ่งไม่รู้จะจ้องอะไรได้ทุกครั้งที่เจอ ผมก็ออกจะปกติดีหรือเพราะหน้าตาดีเกินไปเลยต้องมอง แหม ทำไงได้ ผมก็อดีตเดือนคณะขึ้นทำเนียบรายชื่อคนหน้าตาดีเหมือนกันนะครับ

                “มึงว่าอาจารย์จ้องกูคือจงใจหาเรื่องกูเปล่าวะผมยกมือขึ้นเกาหัวที่ไม่ได้สระมาสาม...อาทิตย์อย่างคันๆ เอ๊ะ หรือเหาจะมาทำที่อยู่บนหัวผมแล้ว นอกมอกูเอาไม้ทีฟาดแน่

                ถ้าเป็นปากกัด ผมคงท้องไปแล้ว!

เลอะเทอะไปใหญ่แล้วมึงบอสเพื่อนรักโคตรสนิทแต่มันดันสนิทกับไอ้ยิมมากกว่า ผมน้อยใจนะบอสทำหน้าเอือมระอาใส่ผมแล้วยื่นไอโฟนลูกรักเปิดกล้องหน้ามาให้ผม “ดูหนังหน้าตัวเองบ้าง ไม่มองสิแปลก

                “ไอ้ฉิบหาย!

สบถเสียงสั่นเกือบโยนลูกรักเพื่อนทิ้งไปแล้ว ตกใจเหี้ย แม่งนั่นคนหรือโจรห้าร้อยวะ หลังจากทำหน้าเหวอลูบอกถามหาขวัญที่แตกกระเจิงกับรูปภาพสยองขวัญกลับคืนมาได้ก็

                ผัวะ!

                “ไอ้บอส มึงแกล้งกูทำห่าอะไร แม่งเอารูปผีเหี้ยอะไรมาวะ น่าขนลุก

                โบกหัวไปสองทีทำเงียบๆ กลัวเกรงสายตาอาจารย์ที่...พ่อมึงครับ หยุดมองเถอะครับ กูไม่ใช่โจรนะ! หน้าตาแบบผมเป็นเน็ตไอเด้า เอ๊ย ไอดอลได้สบายเลยนะ!

                “มึงจะตบกูทำซากอะไรไอ้ส้นตีน!” ยังมีหน้ามาด่า ตกใจหนังหน้าตัวเองแล้วมาลงไม้ลงมือกับกูมันใช่เรื่องเหรอ ไม่เกรงใจอาจารย์หน้าห้องกูยันมึงตกเก้าอี้ไปแล้ว!”

                “เชี่ย... นี่หน้ากูเหรอวะ

                ไม่เชื่อ! คุณหลอกดาว!

                ดาวไม่โง่นะ!

ผมจิ๊ปากอย่างรับไม่ได้แล้วกลั้นใจดูสภาพหน้าตัวเองอีกรอบอย่างปลงตก โทษทีพอดีที่บ้านไม่มีกระจก มันแตกสลายไปหลายเดือนแล้วเพราะเสือกรับสภาพหน้าอันดีงามที่สุดในปฐพีของเจ้านายไม่ได้เลยทำลายตัวเองทิ้ง มองสบตาภาพสะท้อนแล้วได้แต่ถอนหายใจทิ้ง ใบหน้าเรียวได้รูปปกคลุมด้วยหนวดเครายาวเป็นพุ่มไม้พุ่มไทร ผมดำยาวไม่ต่างจากนักร้องสายเพื่อชีวิตเอาผ้ามาโพกหัวนี่ใช่เลย ยังดีที่ผิวขาวช่วยทำให้สภาพยังดูเป็นคน มันดูขัดแย้งย้อนแย้งกันเหลือเกิน

หน้าดีแต่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้โทรมพอๆ กับคนไร้บ้านเลยผม

                ถึงว่าทำไมหมาหน้าปากซอยชอบเห่าจริงๆ ทั้งที่อยู่มาตั้งหลายปี

                “มึงว่ากูไปโกนหนวดดีมั้ยผมย่นคิ้วพิจารณามองแล้วรู้สึกรับไม่ได้สุดๆ ทุกคนไม่สงสารลูกตาตัวเองบ้างเหรอ

                ขนาดกูเห็นสภาพตัวเองแล้วยังขยะแขยงตัวเองเลย

                “เพิ่งมีสมองเหรอว่าควรทำอะไร นึกว่าจะปล่อยสภาพโจรป่าไปจนจบมหาวิทยาลัยเสียงเย็นๆจากโต๊ะด้านหน้าเป็นไอ้ยิม เพื่อนสนิทก๊วนเดียวกันว่าขึ้นเบาๆ ไอ้นี่เห็นมันนิ่งๆแต่ปากจัดเลี้ยงฟาร์มหมาไว้สิบฟาร์มน่ะคุณ!

                สมควรติดป้าย ระวังคนปากหมาตจริงๆ!

มายด์หัวเราะคิกคัก นั่งไกลขนาดนั้นยังได้ยิน เสือกแค่ไหนถามใจดูค่า!

ไอ้มายด์เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มซึ่งนั่งอยู่ข้างผม มันเอ่ยแทรกทำให้ไอ้คนแสร้งทำเป็นนักศึกษาตั้งใจเรียนต้องหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่แล้วกลับไปจดงานต่อ

                ส่วนผมก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความห้าวเกินชะนี เอ๊ย เกินหญิงของมายด์ ทำใจให้ชินเพราะมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว มายด์เลิกสนใจอาจารย์หน้าห้องแล้วหันไปหาเพื่อนข้างหลัง

                “สัสแข็ง กูรู้ว่ามึงคนดีตั้งใจเรียน มึงจดทุกคำของอาจารย์อปป้าด้วยนะ คำสร้อยคำบ่นคำสบถมึงจดให้หมดพลาดไม่ได้คือคำบอกรักกู” ตื่นนะมายด์ไม่มโนนะมายด์ “ ถ้าเขาสั่งงานกลุ่ม มึงก็เขียนชื่อกูลงไปด้วย เข้าใจ๋

                “กูชื่อไอซ์มั้ย...

                “แล้วไอซ์มันแปลว่าน้ำร้อนเหรอถ้ามันไม่ใช่ผู้หญิง ผมว่าไอ้ไอซ์คงถีบไปสามหลาแล้ว

                “มึงอย่าไปเถียงไอ้มายด์เลย จดไปเงียบๆเสียงไอ้ตาลว่าเบาๆ ตาลเป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักสมกับชื่อมันนั่นแหละ แต่เสียอย่างเดียวคือนิสัยติดเกมจนน่ากระทืบ

                “เป็นผัวก็ต้องเชื่อฟังเมีย แล้วชีวิตจะรุ่งน่านน้ำยิ้มกริ่มเอ่ยแซวก่อนจะแท็กมือกับเชี่ยเจคู่หูคู่เกรียนที่นั่งวาดรูปไม่สนใจเรียน

                “พวกมึงเงียบๆ อาจารย์มองจะแดกหัวแล้วเสียงเรียบของไอ้วัน จริงๆแล้วเขาน่าจะจ้องมึงนะ แดกข้าวไม่เกรงใจใคร... มึงจะแดกอะไรก็ได้แต่ต้องไม่ใช่น้ำพริกปลาร้า!

                กลิ่นฟุ้งไปทั่วห้องเลยไอ้ห่า!!

                ดู ดู๊ดูมัน! ยังไม่หยุดแดกอีก!

                “กูควรเลิกคบพวกมึงจริงๆเสียงหน่ายของไอ้บอสว่า มันรับมือถือตัวเองกลับคืนไปแล้วเปิดไอจีดูเรื่อยเปื่อย

                ผมหัวเราะขึ้นจมูกนั่งขีดๆเขียนๆ วาดการ์ตูนลงบนชีท เดี๋ยวก็จบแล้ว แยกย้ายขึ้นมาแล้วจะนึกถึงพวกกู

                อะแฮ่ม ว่าแล้วตอนนี้ผมก็ว่างอยู่ ขอแนะนำกลุ่มของผมสักหน่อยแล้วกัน เรามีกันอยู่...หนึ่ง สอง สาม เอ่อ ช่างเถอะ... ก็มี...

                ไอ้บอส หน้าตาก็ดี นิสัยเสือกเหี้ยสวนทางกับหนังหน้าแต่ใครจะรู้ว่าความจริงใต้ความเหี้ยมีความเพี้ยนติสต์แตกอยู่มากมายกองเป็นภูเขาชอบทำอะไรบ้าๆบอๆที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้าใจได้

                ไอ้มายด์ ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่แม่งไม่น่าเกิดเป็นผู้หญิง ทั้งมหาวิทยาลัยมีแต่คนอิจฉาที่แม่นางอยู่กลุ่มเดียวกับผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่ทั้งหล่อทั้งฮอตแต่ใครจะรู้ว่ามายด์มันอยากปาดคอพวกผมทิ้งวันละสามเวลาหลังอาหาร จริงๆควรสงสารมันนะ อยู่กับพวกผมแบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะกล้าเข้ามาจีบกัน

                เชี่ยยิม ไอ้นี่ตามที่บอกข้างบนว่าความนิ่งเงียบคือสิ่งหลอกตา อ้าปากเมื่อไหร่ก็ปล่อยหมาทั้งฟาร์มเลย นิสัยชอบจิกกัดชาวบ้าน มันบอกว่าการกวนตีนหน้าตายเป็นการแก้เครียดอย่างหนึ่ง แต่ถ้ามึงโดนตีนมันจะไม่สนุก

                ห่าวันหรือวันใหม่ มีน้องชื่อปีใหม่ นิสัยทั่วไปก็ปกติดีแค่ชอบกิน กินตลอดเวลาแต่อย่าให้มันทำอาหารเองนะ เผลอกินเข้าไปมีแต่ ตายและตาย ปรึกษาร้านอาหารดีอาหารดังทั่วไทยได้แต่อย่าให้มันทำอาหาร โรงพยาบาลแตก

                น่านน้ำ คำจำกัดความคือ คนโคตรเสือกไม่มีเรื่องไหนที่น่านน้ำไม่รู้ ปลาบ้านใครตาย ปลาตัวไหนท้องกับตัวไหนมันรู้หมด กูรูทุกด้าน ปรึกษาได้หมด ฉิบหายวอดวายทุกเรื่อง

                เจ งานอดิเรกคือ นิ่ง เงียบ เนียน เงี่ยหูฟังชาวบ้านเม้าท์มอยหอยสังข์โดยตัวเองก็นั่งเก็บข้อมูลไปเงียบๆ พอจับคู่เข้าขากับไอ้น่านก็ถึงได้กลายเป็นคู่หูคู่เกรียนคู่หูคู่เสือกแห่งสถาปัตย์ ใครอยากรู้อะไรถามสองตัวนี้ ถามได้ตอบได้ ตอบไม่ได้คือเรื่องตัวเองเพราะเอาเวลาไปเสือกสาระแนเรื่องชาวบ้านหมดแล้ว

                ไอ้ตาล เมีย(สมอง)เด็กของไอ้คุณชายน้ำแข็ง วันๆเล่นแต่เกมไม่หลับไม่นอน ถ้าทำงานไม่ได้นอนจะไม่ด่า ไม่รู้ว่ามีอะไรดีไปมัดใจคุณชายน้ำแข็งได้ เป็นข้อข้องใจเหลือเกิน เพราะที่รู้จักกันมาชีวิตไอ้ตาลเห็นมีแต่เกม เกม และเกม หรืออาจจะเพราะนิสัยติ๊งต๊องไม่เต็มบาทของมันไปกระแทกใจไอ้ไอซ์เข้าก็ไม่รู้

                คุณชายไอซ์ ผัวแสนดีของไอ้ตาล ต้องเรียกให้ดีหน่อยเพราะมันถือเป็นไอเทมมันสมองของกลุ่ม ไม่มีมันสักคนคงพากันเรียนแปดปีแหงๆ หน้าตาดี เรียนดี กิจกรรมเด่น เสียอย่างเดียวไม่ว่าจะฟ้าร้องไฟไหม้น้ำท่วมดินถล่มสีหน้าก็ไม่เคยเปลี่ยน อ้อ เสียอีกข้อมีเมียผิด ชีวิตบรรลัย

                และคนสุดท้าย...ผม นายพีนัท คนอะไรหน้าโคตรหล่อ กิริยามารยาทก็งามหมดจด การเรียนชอบสะสมเอเป็นชีวิต นิสัยก็ดี สรุปคือไม่ว่าจะมองทางไหนด้านไหนผมก็ดูดีเกรดพรีเมี่ยม ดูดีทุกอย่างแต่ขาดการดูแลตัวเอง ปล่อยตัวเอง เลทอิทโกมากเกินไปหน่อย

                อ้อ ผมขาดอีกอย่าง แฟนไง แฟน!! 

                ถือโอกาสประกาศความโสดเพื่อจะมีใครหลงมาจีบผมบ้าง ตอนนี้เหี่ยวแห้งจิตใจเหลือเกิน

เขาว่าตอนปีหนึ่งเข้าใหม่จะมีแต่คนสนใจ และในตอนนั้นทุกคนก็สนใจผมจริงๆ นะแต่ผมเสือกเอาแต่เรียนกับกิจกรรม พอขึ้นปีสองเหรอแม่งหายหัวไปหมด!!

                พูดแล้วมันชีช้ำดอกกะหล่ำแช่น้ำปลาเหลือเกิน ฮือ นี่ผมต้องจบออกไปโดยที่ยังซิง เอ๊ย ยังหาผัว เอ่อ ยังไม่มีแฟนเหรอเนี่ย

               โอ๊ยยยย พ้นรั้วพ้นขอบมหาวิทยาลัยไปคงหายากคูณสิบแล้วแบบนี้ผมควรทำยังไง!

ไอ้นัทไอ้นัท!

หะ หาผมมองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้ามึนๆ ปรับสติมองรอบตัวก็เห็นเพื่อนหลายคนเริ่มเก็บของลุกเดินออกจากห้องแล้ว ปล่อยแล้วเหรอวะ

เออ เก็บของ แดกข้าว อยู่ในมโนแลนด์แดนหรรษาอยู่ได้ ไม่ฟังรึไงอาจารย์สั่งงานใหม่แล้ว ลุกได้แล้วเห็นมั้ย บอกแล้วอย่าให้ไอ้ยิมอ้าปาก กัดพรุนเลยครับท่าน

อย่ากัดนัทสิ นัทกลัวหมา นัทบอบบาง!

กูไม่แดกนะ กูกับไอ้ไอซ์จะกลับไปทำรายงานต่อ ยังไม่เสร็จไม่ต้องถามว่าใครพูด น้องตาลคนอวดผัวนั่นเอง แต่มึงช่วยมองหน้าผัวหน่อยไม่ใช่จ้องแต่เกม

เปลี่ยนใจมาชอบกูได้นะไอซ์

บอสมองด้วยสายตาเอือม กลับไปทำรายงานของมึงมากกว่าปะตาล

อย่างไอ้แข็งมันน่าจะทำเสร็จตั้งแต่สองวันแรกแล้วมายด์เข้าผสมโรงด้วยก่อนจะหันมาหาผม กูไปช้อปปิ้งนะ วันนี้ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ กูจะไปช้อปแก้เครียดสักหน่อย

แม่คุณมีเรื่องอะไรให้เครียดมิทราบครับ อ้อ สงสัยเครียดที่คนคุยล่าสุดเทมันแน่ๆ เลย อุ้ย นก!

สรุปวันนี้แยกๆ จะไปไหนก็ไปผมสรุปให้ก่อนจะเตือน อย่าลืมมาส่งรายงานตอนห้าโมงนะ เออ ประชุมค่ายอาสาตอนสองทุ่มมาให้ครบด้วย

“เออๆพูดถึงงานทำท่าทางเป็นหมาถูกยาเบื่อกันทุกคน

ส่วนกูจะไปหาข้าวแดก ปานนี้ข้าวมันไก่ป่าเฉิ่มกูแถวยาวเป็นหางว่าวแล้วบอกแล้ว... ไอ้วันมีแค่เรื่องกิน “มีใครไปกับกูมั้ย”

นัทระหว่างที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายไอ้เจก็เรียกผมก่อน หยุดชะงักเท้าที่จะก้าวออกจากห้องหันไปทางเพื่อนสนิทเป็นเชิงถามว่ามีอะไร อาจารย์คามินทร์เรียกมึงให้อยู่คุยก่อน

หืออออขาเสือกพุ่งสายตามาที่ผมทันทีก่อนจะพากันไปมองที่อาจารย์...

อาจารย์ผู้ถูกมองก็กำลังเก็บของอยู่พลันรู้สึกโดนจ้องก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มหวาน เฮือก! ใจเต้นแรงสิ!

กรี๊ดอาจารย์ยิ้มให้กู คร่อก!

อิมโน! เขาไม่ได้ยิ้มให้มึง!

แต่เฮ้ย!

เชี่ยยย ไอ้มายด์เป็นลม

เจอแค่รอยยิ้มอาจารย์อปป้าเข้าไปถึงกับขาแข้งอ่อนเลยเหรอเพื่อนกู มึงนี่ไม่มีภูมิต้านทานเลยจริงๆ ดีที่ไอ้น่านมันรับไว้ทันไม่งั้นได้หัวแตกแน่

รีบพาเพื่อนไปห้องพยาบาลเถอะนักศึกษาน้ำเสียงห่วงใยกล่าวแทรกความตื่นตระหนกของพวกผมพร้อมส่งยาดมให้ใครสักคน ส่วนคุณ...ณัฐฐิพล คุณอยู่คุยกับผมก่อน

อุ้ย รู้จักชื่อกันแบบนี้แสดงว่าสนใจผมอยู่เหรอ เขินนะครับ แถมเรียกคุยต่อหน้าเพื่อนๆ งี้ อายนะ พอดีเป็นคนหน้าบางขี้อาย จำต้องหันมองหน้าเพื่อนอย่างปรึกษา...

หวังให้อยู่เป็นเพื่อนผมสักคน เผื่อกูเป็นลมล้มไปจะได้มีคนหิ้วไปห้องพยาบาล ไม่ใช่ล้มไปเพราะความหล่ออาจารย์นะ จะล้มเพราะเขาเรียกผมด้วยเรื่องอะไรไม่รู้ ก็เพิ่งจะเรียนกับเขามาสองสามคาบ ผมก็โดนเรียกซะแล้ว โดนเพ่งเล็งแล้ว แบบนี้มันหมายความว่ายังไงวะ

และเพื่อนแสนดีต่างเป็นห่วงผม...จึงมีผู้เสียสละอยู่เป็นเพื่อน...

เชิญคุยกันตามสบายครับอาจารย์ พวกผมขอหิ้วเพื่อนไปห้องพยาบาลก่อน สวัสดีคร้าบบบบ

เดี๋ยวสิเฮ้ย!

บอกเสร็จก็รีบออกจากห้องทันที

                เพียงแค่หลับตาก็เห็นว่าทั้งห้องกว้างล้วนร้างผู้คน เหลือเพียงแค่ผมกับอาจารย์หน้าเด็กแถมหล่อโคตรเห็นจากสิบลี้ก็ยังใจสั่น สาบานสิว่าเป็นอาจารย์ไม่ใช่เน็ตไอดอลมาถ่ายรายการ ไม่ทราบว่ามีกล้องซ่อนอยู่แถวนี้มั้ย

ดูสิ ยืนด้วยแล้วรู้สึกหมองหม่นทันที ขาว สูง หุ่นเฟิร์ม หน้าตาแบบนี้ซงจุนกิก็ซงจุนกิเถอะ ยังสูสีเลย หน้าตาดีระดับเกรดโคตรเพชรแบบนี้ไม่ต้องมาเป็นอาจารย์หรอก นักศึกษาที่เรียนกับอาจารย์สติก็แทบไม่มีกันแล้ว ทั้งคาบแม่งเอาแต่จ้องอาจารย์ตาเยิ้มตามันตาหวานกันหมด

                ที่ว่ามาทั้งหมด...ผมไม่เค๊ยไม่เคยมองเเละไม่เค๊ยไม่เคยทำแบบที่กล่าวมาเลยนะครับ

                “เอ่อ... อาจารย์มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ” เห็นจ้องมาทั้งคาบเรียนแล้ว จะหาเรื่องอะไรกูรึเปล่าวะ หรือจะบอกเลิฟก็ไม่ว่าครับ อิอิ

                เขายิ้มหวานให้ โอ๊ย ใจพัง หือ... ไม่มีธุระแล้วเรียกคุยไม่ได้เหรอครับ

                “ก็...ไม่ใช่อย่างนั้นครับผมย่นคิ้วนิดๆ รู้สึกเหมือนโดนกวนประสาทนิด แล้วอาจารย์มีอะไรครับ

                “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเขาว่างั้น แต่คุณไปทานข้าวก่อนก็ได้แล้วค่อยมาพบผม อาจจะต้องคุยยาว

                คุยยาวคงเมื่อย

                เราไปนอนคุยกันดีมั้ย

                มึงละเว้นอาจารย์เขาเถอะไอ้นัท!

                อาจารย์ส่งยิ้มให้อย่างใจดีพลางหยิบชีทเรียนขึ้นมาถือ ใจดีแบบนี้ไง สาวๆหนุ่มๆถึงหลงแกกันทั้งนั้น

                “เอางั้นเหรอครับ

                “เที่ยงแล้ว คุณควรไปทานข้าว เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะเสียงทุ้มกังวานเอ่ยอย่างเป็นห่วง หลังจากทานข้าวเสร็จช่วยมาที่ห้องพักส่วนตัวของผมทันทีเลยนะ อย่าให้ผมรอนานท้ายประโยคฟังดูอ่อยมาก ถ้าผมเป็นผู้หญิงคงใจแตกไปนานแล้ว

                เอ๊ะ หรือเขาอ่อยผม

                ช่วงนี้ผมคงอยากมีแฟนจัดเกินไปแล้ว นิดหน่อยก็เหมาว่าชอบ

                พยายามดึงสติเข้าเรื่องงานเรื่องเรียน อาจารย์มีอะไรจะใช้ผมรึเปล่าครับ

                “ไม่ได้ใช้อะไรหรอก แค่มีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณ มันก็สำคัญกับคุณมากนะนักศึกษาดวงตาทรงเสน่ห์มองผมด้วยความอ่อนโยน คือมึง คือกูจะระเหยกลายเป็นไออยู่แล้ว ใครก็ได้เอากูออกไปจากตรงนี้ที “เอาเป็นว่าทานข้าวเสร็จค่อยมาหาผม ตกลงนะ

                ผมสะดุ้งรีบคว้าแขนอาจารย์แกไว้ก่อนอย่างลืมด้วย เอาเเล้ว แขนอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวนุ่มนิ่มมาก สาบานว่าไม่ได้จงใจจับ เอ่อ คุยตอนนี้เลยได้มั้ยครับพอเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเองพาทำให้ผมอยู่ไม่สุข แบบนี้จะให้แดกข้าวลงได้ไง เปล่าใจแตกอยากอยู่กับอาจารย์นะเออ

                “งั้นก็...คุณช่วยไปซื้อข้าวเที่ยงมาให้ผมหน่อยแล้วกัน ผมสอนตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าวเลยโน้มหน้ามาใกล้แล้วหัวเราะนิดๆ จากนั้นก็ผละออก “อ้อ ถ้าซื้อข้าวมาไม่ถูกใจผม ผมจะทำเป็นว่าไม่เห็นคุณในคาบเรียนของผมในวันนี้นะครับ

ยิ้มหล่อออร่าฟุ้งให้แล้วเดินออกจากห้องไปปล่อยผมยืนเอ๋อมองตามอย่างงงๆ

                รู้สึก เหมือนนาทีต้องมนต์เลยครับ... ออร่ากระแทกเรติน่ามาก

                

          แต่เดี๋ยว... คำสั่งเมื่อกี้คือ... คืออะไรวะ!

 

แล้วๆ แล้วเอาเงินใครจ่ายวะครับ!!

         

                 เดินตัวปลิวหนีขึ้นห้องพักไปแล้วแปลความหมายได้ว่า...เงินคุณครับนักศึกษา

                ไอ้อาจารย์เวรกูเพิ่งจ่ายค่าอุปกรณ์โมเดล มึงยังจะมารีดไถนักศึกษาตาดำๆอีกเหรอ!!

                ว่าแต่...เขาจะเรียกผมไปพบส่วนตัวทำไมวะ

                หรือว่าจะเป็น...

                แอบชอบผมอยู่ก็บอกมาเถอะอาจารย์

                ทำเป็นเอาเรื่องสำคัญที่ไม่รู้มีจริงรึเปล่ามาอ้าง

                จุ๊ๆ ไม่เนียนๆ

               

---

 

               ขอนับหนึ่งถึงร้อยสงบสติอารมณ์ก่อนนะ...

               ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอฮาร์ทแอคแทคเข้าจังๆ รอยยิ้มซื่อหวานปานน้ำผึ้งสิบสองเดือนรวมกันส่งตรงมาให้แววตาเอ็นดูเปี่ยมเมตตามามองจ้องแล้วจุดยิ้มเลศนัย เดี๋ยว...หรือกูตาฝาด เหมือนจะเห็นแว่บๆ แต่มันแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่เห็นตาคู่นั้นส่องประกายวิบๆ วับๆ

"มาเเล้วเหรอ"

               ใจอยากจะตอบว่าถ้ายังไม่มาแล้วไอ้คนที่ยืนหน้าสลอนนี่คงเป็นผีมั้ง เเต่เขาเป็นอาจารย์ที่สามารถแจกเอฟได้ตลอดเวลา... "ครับ รอนานรึเปล่าครับ"

               "ก็นาน" เหี้ย... ตอบรักษาน้ำใจกูมาก "คราวหน้ามาให้เร็วกว่านี้นะครับ"

               ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ!!

                เนี่ย จีบผมอยู่ชัวร์ๆ!

               กระผมผู้อยู่ในฐานะพูดอะไรไม่ได้ก็ทำได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม " ข้าวกะเพราะทะเล ผมไม่รู้ว่า... "

                รู้ได้ยังไงว่าผมชอบกะเพราทะเล" ดูอาจารย์เขาจะชอบใจกว่าเดิม รับข้าวกล่องไปพร้อมส่งเงินค่าข้าวให้ผม คงเพราะรู้ว่าซื้อจากโรงอาหารคณะเลยให้เงินมาพอดี... พอดีกับผีสิ แบงค์พัน!! 

               รับมาอย่างงงๆพลางมองซ้ายมองขวา คือ จะให้แลกเงินที่ไหนครับ ผมไม่มีเงินเว้ย ติดตัวอยู่สี่สิบบาทเนี่ย!!

               "ผมไม่มีทอนครับ อาจารย์ไม่มีแบงค์..."

               ทำหน้าตาไม่ทุกข์ร้อน เขานั่งลงแล้วเริ่มกินข้าวเที่ยง มึงจะชิวไปแหละอาจารย์ "เก็บไว้ซื้อมื้อต่อไป"

               หือ...มื้อต่อไปจะแดกทองเหรอครับ ให้มาตั้งพันหนึ่ง

               "ยังจะมีมื้อต่อไปอีกเหรอครับ" 

               อุ๊บ... เผลอพูดไปตามที่คิดจนได้ พอหลุดปากไปแบบนั้นแทนที่คนฟังจะโกรธกลับยิ้มให้พลางตักข้าวเข้าปากไปด้วย โอ๊ย แม้แต่กินข้าวยังดูดี ทำไมตอนกูกินมันยาจกขอทานวะ โลกไม่ยุติธรรม!

               "ทำไมครับ ไม่อยากซื้อข้าวให้ผมเหรอ"

               "เปล่าครับ แค่เห็นว่า...มันไม่มีเหตุผลจำเป็นที่จะต้องซื้อข้าวให้อาจารย์อีกนี่ครับ" กูขอตีปากตัวเองแป๊บ สาบานว่าไม่ได้ยียวนกวนประสาท

               มีหัวเราะอีก ทำไมครับ หน้าผมเหมือนแก๊งสามช่า ชิงร้อยชิงล้านว้าว ว้าว! ว้าววว!!รึไง

               "พูดตรงดีนะ ผมชอบ" อิเเม่ ใจเเทบร่วง! 

               "..." เอาสิ สติหลุดเเล้ว

               "ยืนเเบบนั้นไม่เมื่อยเหรอ"

               "ก็ไม่เท่าไรครับ"

               "งั้นยืนต่อไป"

               "อ้าว" หน้าผมเหวอไปเลยเเล้วอาจารย์ท่านจะถามกูเพื่อ

               "ฮ่าๆๆ" ดูอาจารย์แกจะอารมณ์ดีเหลือเกินนะ "หน้าคุณนี่ตลกดีนะ"

               "ครับ" ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้ววางเงินลงบนโต๊ะ ถือว่าเงินค่าข้าวยี่สิบห้าบาทเป็นเงินทำบุญทำทานกับอาจารย์เเล้วกัน ผมต้องรีบกลับไปนอน "ผมขอตัวนะครับ"

               "เดี๋ยวสิ แกล้งนิดหน่อยโกรธเป็นผู้หญิงไปได้นะ" อาจารย์คามินทร์รีบเรียกรั้งไว้ก่อน "โอเค ผมเข้าเรื่องก็ได้"

               "ดีครับ ผมรอฟังนานแล้ว" จิกกัดไปที คราวนี้ทั้งเสียงทั้งหน้าไปหมดแล้ว คนมันง่วง!

               อาจารย์หนุ่มยกมือยอมแพ้ "มานั่ง... อา ล็อกประตูด้วยครับ"

               "ทำไมต้องล็อก" อดไม่ได้ที่จะหรี่ตามอง คิดอะไรกับกูปะเนี่ย

               "จะได้ไม่มีใครมาขัดจังหวะระหว่างเรา" ทำไมต้องทำเสียงมีพิรุธ "...เรื่องสำคัญ ผมไม่อยากให้ใครมาได้ยินหรือเข้ามาขัดจังหวะ"

               "แล้วมันคือเรื่องอะไรครับ" เอาเป็นว่ากูจะตัดสินใจเองว่าจะล็อกไม่ล็อก เฉพาะนั้นบอกมาว่าเรื่องอะไรครับจารย์

               เสียงบ่นเบาๆ ซึ่งผมไม่ได้ยิน "เฮ้อ ระวังตัวดีเกินไปแล้ว" ก่อนจะพูดขึ้นมาสั้นๆ "การประกวด MInW (เอ็มอินดับเบิ้ล)"

แกร๊ก พึ่บ!

              ไม่ต้องย้ำครั้งที่สอง คราวนี้เป็นผมเองที่รีบล็อกประตูแล้วถลาร่างไปหาอาจารย์ด้วยความตื่นตัวตื่นเต้นเนื้อตัวเต้นระริกๆ เลยทีเดียว 

               "อาจารย์พูดอีกทีครับ!" เอาชัดๆ ว่ากูมิได้หูฝาด!

               "เอ่อ ชิดไปแล้วครับ"

               "ไม่ได้ครับ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน!" เรียกชิดไม่ได้เเล้ว อีกนิดผมจะจูบคุณแล้วต่างหาก แหม เรื่องใหญ่อภิมหาใหญ่ขนาดนี้พูดดังไปได้ยังไง

               อาจารย์แกยิ้มนิดๆ แล้วส่ายหน้า ย่นคอหดไปเพื่อเว้นระยะห่างกับผม "นึกว่าจะไม่สนใจซะเเล้ว"

               "ก็อาจารย์ไม่บอกสักทีนี่" ใช่ๆ ผมไม่ผิด

               "จะให้บอกต่อหน้าเพื่อนเราน่ะเหรอ" คิ้วทรงสวยเลิกขึ้นนิดๆเป็นเชิงถาม

               ส่ายหน้าพรืด "ไม่ครับ อย่าบอก ผมไม่ต้องการคู่เเข่งเพิ่ม" ถึงเป็นเพื่อนกัน ผมก็ไม่ยอมหรอกนะ อย่าว่าผมเห็นแก่ตัวเลย แต่อนาคตเลยนะ ผมก็ต้องตัดคู่แข่ง!

               ใช่... การเเข่ง MinW เป็นการเเข่งขันของเหล่าสถาปนิกอายุน้อย โดยรอบเเรกคือการหาตัวแทนในมหมาวิทยาลัยชั้นนำเพียงสอง ไปแข่งต่อในระดับประเทศเเล้วก็นานาชาติ 

               "นี่อย่า อย่าบอกนะ อาจารย์เลือกผมน่ะ!" สภาพผมตอนนี้ตื่นเต้นยิ่งกว่าปลาได้น้ำ เด็กได้ขนมอีก ไม่ติดว่าเป็นอาจารย์จะเขย่าคอเเล้ว "จริงใช่ปะ ใช่มั้ยครับ!"

               ไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง ในเมื่อการเเข่งขันนี้มหาวิทยาลัยของผมเรียกว่าเฟ้นหาสุดยอดของสุดยอดเเล้วรุ่นพี่ที่เคยไปแข่งมาก็ชนะระดับนานาชาติ เข้าทำงานกับบริษัทดีๆ เงินเดือนเป็นเเสน เป็นล้านก็เยอะ เเค่เข้าร่วมการเเข่งขันก็มีนักธุรกิจมาเชยชมงานเพียบ ถึงไม่ได้รางวัลเเต่ก็มีหลายบริษัทซื้อตัวไว้ก่อนเรียนจบก็เยอะ

สวรรค์รักไอ้นัทเหลือเกิน

แถมมหาวิทยาลัยผมไม่ได้รับสมัครอย่างเปิดเผย เพราะถ้ารับสมัครไม่จำกัดเด็กได้แห่มาลงเพียบ เขาเลยกำหนดให้เป็นปีสุดท้ายเเละจะเลือกเพียงสิบคนมาเเข่งกัน โดยคนเลือกจะเป็นอาจารย์ ซึ่งเด็กเเข่งกันไม่พอ อาจารย์ยังต้องคัดเด็กที่ดีที่สุดอีก เหมือนเป็นผลงานก็ว่าได้ 

               เด็กเป็นพัน เเต่อาจารย์เลือกกู เขาเลือกกู๊ววววว ดีใจน้ำลายไหล เอ๊ย น้ำตาไหลเหมือนเขาขอแต่งงาน

               "ผมจะหลอกคุณทำไมเล่า" จุดยิ้มเอ็นดู "นั่งดีๆ"

               ผลักหัวผมเบาๆ แล้วชี้ที่เก้าอี้ "ครับๆๆ"

                นาทีนี้จะให้ลุกให้นั่งให้เห่า ยินดีทำหมดครับ

               "ไม่มีใครจองตัวคุณไว้ใช่มั้ย" เขาถามอย่างกังวลก่อนจะหยิบเอกสารรายละเอียดการเเข่งขันออกมาจากซองสีน้ำตาล "ผมกลัวเหมือนกันว่าจะมีใครจองตัวคุณตัดหน้า ผมเลยเรียกมาคุยก่อนถึงสามเดือน คุณคงไม่ว่าใช่มั้ย"

               "ไม่ว่าเลยครับ! ไม่สักนิด!!" กูดีใจจนจะไปซื้อพลุมาจุดเเล้ว!! 

               อ้อ แบบนี้ที่เจอหน้ากัน อาจารย์ถึงได้จ้องกูไม่เลิกไม่รา คงเป็นเรื่องนี้สินะ...แหม เผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปเสียยกใหญ่ อายจัง

               "ผมเห็นผลงานคุณมาตลอดสี่ปี ผลงานคุณนับว่าเป็นชั้นหนึ่งของรุ่น" อาจารย์คามินทร์ว่าเสียงนุ่ม ตอนนี้เขาหยุดกินข้าวแล้วเอาแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งมาเปิดให้ผมดู 

               แอบตกใจเล็กน้อยที่มันเป็นประวัติส่วนตัวผมเเล้วก็ผลงานโมเดล แบบแปลนงานตลอดสี่ปีตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่

               "ผมคิดว่างานประกวดนี้มันเหมาะสมกับคุณที่สุด" ปลายนิ้วชี้ไปที่ชื่องานประกวดอันยิ่งใหญ่ "คุณว่าผมเลือกถูกคนใช่มั้ย"

               "ถูกมาก ถูกที่สุด ไม่มีใครนอกจากผมแล้วครับ" กูเปล่าอวยตัวเองนะ

               "เป็นอันว่า...ตอนนี้คุณจะสมัครแข่งรายการนี้ให้ผม" ยิ้มหวานอะไรขนาดนี้ครับ 

               "ครับ แน่นอนครับ"

               ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม "งั้นนับจากนี้คุณเป็นเด็กในความดูเเลเอาใจใส่ใจ...ของผม"

               "เอ่อ ครับ" ใช้คำที่ไม่กำกวมได้มั้ยวะ

               ผมหน้ามุ่ยลงอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เจอ... 

               "คุณต้องเชื่อฟังผม เข้าใจมั้ย"

               "ครับ แล้วมีเรื่องเท่านี้ใช่มั้ยครับ" กูรู้สึกอันตรายกับรอยยิ้มพวกนี้เหลือเกิน ขณะที่สายตาไปสะดุดกับรูปในแฟ้มเมื่อเปิดดูงานจนครบก็เจอรูปตัวเองตอนปีหนึ่งสมัยหน้าใสหน้าตาดีอยู่เป็นสิบรูป...

เหมือนจะมีลางร้ายสาดส่องมายังไงไม่รู้ 

               "เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน ยังคุยไม่จบเลยนะ" รีบคว้ามือผมก่อนจะลุกหนีได้ทัน

               "ผมได้ยินว่าวันนี้ฝนจะตก จะรีบกลับบ้านไปเก็บผ้าครับ" แถครับ จริงๆ แล้วแดดเปรี้ยงเลย

               ล็อกข้อมือไว้แน่นไปอีก "งั้นเดี๋ยวผมพาคุณไปเก็บผ้าที่บ้านก่อนแล้วไปตัดผมกัน"

               "ว่าไงนะ!" 

               ตาเท่าไข่ห่าน รู้สึกได้ฟังเรื่องสยองหนึ่งบรรทัด 

               "ตัดผมไง" วางมือแหมะลงบนผมแสนโสโครก เอ๊ย สวยงามเป็นธรรมชาติ “ปล่อยตัวแบบนี้ ไม่น่ามองเลยนะครับ"

               "ก็ ก็ไม่ต้องมองครับ"

               ถอนหายใจทำไมแล้วมืออะมือ มือก็ปล่อยสิ! "ภาพลักษณ์ก็ต้องมีด้วย ดูหน้าตาผมสิ ดีขนาดนี้ เด็กในความดูเเลของผมก็ต้องดีตามสิ"

 

               ไอ้คนหลงตัวเอง!!!

               ชมตัวเองแบบนี้ก็ได้เหรอ

 

               "ผมไม่เข้าใจ"

               ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวุ่นวายกับกูขนาดเน้!

               "งั้นก็ทำความเข้าใจนะครับ ต่อจากนี้"

              "..."

               "คุณเป็นเด็กของผม :)"

 

              ประโยคมันทะเเม่งๆ นะ

               สรุปนี่ผมจะเข้าการประกวดทำโมเดล หรือ เข้าเป็นเด็กในสต็อกของอาจารย์วะ 

 

               ไอ้นัทไม่ขอทำความเข้าใจเเล้วววว!!!



-----

รีไรท์ใหม่นะคะ

#เหนือดาว

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 400 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #215 luckynim (@luckynim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    กลับมาอ่านอีกรอบแล้วนะเดือนพราย
    #215
    0
  2. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:30
    เฮียนัทดูเพี้ยนๆอะ555555
    #194
    0
  3. #165 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 15:33
    เฮียนัท เรื่องคนบ้าของหมอดินเหรอ อยากอ่านมาก คงเพี้ยนๆๆ
    #165
    0
  4. #116 Kyoheizing (@Kyoheizing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 00:19
    เย้ๆๆ เฮียนัทกลับมาแล้ว
    #116
    0
  5. #113 Dek-Wann (@kitti_wann) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 22:53
    มีที่ผิดนะครับ
    ถ้าเป็นปากกัด น่าจะเป็น ถ้าเป็นปลากัด มากกว่านะครับ
    #113
    2
    • #113-2 Dek-Wann (@kitti_wann) (จากตอนที่ 1)
      24 กันยายน 2561 / 23:15
      แก้ สมควรติดป้ายระวังหมา มี ต เดินทางปลอดภัย นะครับ
      และ M in W น่าจะอ่านว่า เอ็มอินดับบลิว หรือ เอ็มอินดับเบิ้ลยู นะครับ
      #113-2
  6. #101 salammy2546 (@salammy2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 19:22
    คุณเป็นเด็กของผมล่ะนะ :)
    #101
    0
  7. #93 Minusonce (@luffybear) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:05
    พูดได้กำกวมมากเหอะอาจารย์ ;_;
    #93
    0
  8. #85 mind_kaneki (@mind_kaneki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:01
    ชอบบบบบบบบ
    อาจาร์ยค่ดจะร้ายกาจ55555
    #85
    0
  9. #81 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 20:07
    5555. สงสารรรร
    #81
    0
  10. #75 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:26
    ร้ายอ่าาาาาา
    #75
    0
  11. #68 lukpon (@lukpon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 09:49
    ชอบมากค่าาาา
    #68
    0
  12. #64 phaC (@phaC) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 16:37
    อาจารย์อปป้า ถ้าพี่นัทตัดผมมาแล้ว ต้องมาคอยหวงก้างเหนื่อยเลยนะ 555
    #64
    0
  13. #56 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 19:17
    แต่ละประโยคของอาจารย์นี่มีความนัยแอบแฝง จงใจเตาะเด็กชัดๆ
    #56
    0
  14. #26 Slot (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 19:50
    รอคอยเธอมาแสนนาน~~~ ฮื่ออออได้อ่านแล้วว
    #26
    0
  15. #25 Kyoheizing (@Kyoheizing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 18:36
    อาจารรรรรรย์ 555555
    #25
    0
  16. #24 pim9492mnsn (@pim9492mnsn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 16:50
    ตามมาจากพี่ปายตอนเรียกว่าหนูค่ะ
    #24
    0
  17. #23 harmin (@harmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 14:54
    ดูอิมเมจพี่นัทเเล้วเเบบ.. สวยมากกกกกก ฮืออ อาจารย์คามินทร์ก็เจ้าเล่ห์เหลือเกินนน เเหมมมมมมมม่ พี่นัทไม่รอดเงื้อมือ(?)อาจารย์อปป้าเเน่ๆ
    #23
    0
  18. #22 ao_Sumaree (@ao_Sumaree) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 03:54
    พี่นัทนิซื่อเหมือนพี่ปายเลย5555
    #22
    0
  19. #21 PATPAT69 (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:53
    อยากเห็นพี่นัทโดนกินจริงๆ
    #21
    0
  20. #20 namnueng06 (@namnueng06) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:11
    จารย์..ดูเจ้าเลห์ๆ พีนัทอย่าหลงกลความหล่ออปป้าระดับS ของจารย์นะ
    #20
    0
  21. #19 kitf8128 (@kitf8128) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:08
    อาจาร์อ่อยเด็กหรอ.....
    รอๆๆ
    #19
    0
  22. #18 Lentear (@Lentear) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:59
    จารย์อ่อยแรงเว่ออออ ว่าแต่...เด็กถาปัตไม่โสแค่กๆ ไม่ซกมกขนาดนั้นม้าง เต็มที่ก็แค่ช่วงใกล้ส่งงานเท่านั้นแหละน่า......มั้งนะ//หันถามข้างๆ//จริงปะ-
    เพื่อน: ......//หลบตา
    #18
    0
  23. #17 The_Teech (@The_Teech) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:54
    แอบแซ่บเด้ออออ 55555555555555
    #17
    0
  24. #16 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:45
    นี่มันไม่ใช่ประโยคชวนเป็นเด็กป๋าใช่ไหม?
    #16
    0
  25. #15 PATPAT69 (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 14:12
    วู้ววว อาจาย์แซ่บ
    #15
    0