[Yaoi] เหนือดาว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,912 Views

  • 217 Comments

  • 3,291 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    586

    Overall
    19,912

ตอนที่ 2 : Ch.01 : อาจารย์คนนั้น... (100%) -รีไรท์ใหม่-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 485 ครั้ง
    24 ก.ย. 61

Ch.01 : อาจารย์คนนั้น...   

 




ยุบหนอ พองหนอ สติหนอ...

ไม่โมโหหนอ...

อดทนหนอ...

                 ...อดทน

                ...อ..อด...ทน

                .

.

.          

สัส!

                ขนาดนี้ไม่ต้องทนแล้ว!

           

อาจารย์ ปล่อย!

                ก็คุณจะหนีผม

                โอ๊ย ไม่หนีแล้วปล่อยยยย

                นัท นิ่งๆ

                ผมจะนิ่งเมื่ออาจารย์ปล่อย มือ ผม!

                งั้นเชิญคุณดิ้นให้พอใจเลยครับ

            กวนประสาท!!

            ผมแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูงกว่าและตอนนี้เขากำลังเดินจูงมือกระชากลากถูผมออกจากตึกคณะไปยังลานจอดรถด้านหลัง ซึ่งระหว่างทางก็ผ่านผู้คนมากมายทั้งรุ่นเพื่อนทั้งรุ่นน้องที่ต่างมองมาที่พวกผมอย่างสนใจ จริงๆคือเขาสนใจอาจารย์ ไม่ใช่ผมเลยสักนิด ทุกสายตามองอาจารย์อย่างหลงใหลชื่นชมแล้วพอมองมาที่ผม...ตัวเหี้ยอะไรเนี่ย

            เอิ่ม เหมือนผมอยู่ผิดที่ผิดทางเลย ไม่ได้โดนมองขนาดนี้มาหลายปีแล้ว พอมาตอนนี้รู้สึกหน้าบางครับ ยิ่งสภาพเละเทะขนาดนี้ ได้โปรดอย่ามองให้เคืองต่อสายตาเลย...

            “ อาจารย์คามินทร์ครับ

            อาจารย์หยุดเดินกะทันหัน หือ... ว่าไงครับ นพเก้า

            โป๊ก!

            “อ๊ยยยผมหลับตาแน่นรับความเจ็บปวดที่จู่โจมมาอย่างว่องไวและกะทันหันไม่ทันตั้งตัว หยุดทำบ้าอะไรวะ

            “ณัฐฐิพล พูดเพราะๆครับ

            “เออครับ อาจารย์หยุดทำไมครับ หยุดหาอะไรครับ ถ้าจะหยุดช่วยมีมารยาทบอกกันด้วยครับอยากได้สุภาพ กูสุภาพให้ก็ได้ถลึงตาใส่คนที่ว่าผมเสร็จก็หันไปหาคนที่ทำให้ไอ้อาจารย์บ้านี่ต้องหยุดเดิน

            อ้อ ไอ้เก้า... สัมภเวสีร่วมคณะ 

            “นัท พูดกับอาจารย์ให้มันดีๆหน่อยสิ

            ผมหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเสหน้าไปทางอื่น สาระแน

            “ณัฐฐิพลพูดว่าอะไรครับเดี๋ยวกูด่าเสือกอีกคนเลยดีมั้ย

            “สา...รานุกรมที่ยืมจากห้องสมุด ผมเอาไปคืนยังก็ไม่รู้เรื่องแถเราก็ไม่แพ้ใคร ฉีกยิ้มซื่อประหนึ่งนางงามไม่เค๊ยไม่เคยด่าใคร

            จากสามพยางค์ปาไปเป็นประโยคยาวขนาดนี้ใครเชื่อก็...ฟาย

            อาจารย์คนหล่อเอียงคอเล็กน้อยแล้วพยักหน้า ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่าปรับอาจารย์จ่ายให้

            อิเหี้ย คนดี!

            แบบนี้ต้องยืมหนังสือไว้สักปี ให้แม่งจ่ายค่าปรับเยอะๆ แต่เดี๋ยววว มันธุระอะไรของคุณครับแต่ก็ดี ได้เห็นสีหน้าคนคับแค้นอกคับแค้นใจ

            “อาจารย์จะไปไหนกับนัทเหรอครับพยายามเก็บสีหน้าไม่ชอบใจแล้วหันไปยิ้มหวานเชื่อมน้ำตาลให้อีกคน

            กูอยากปั้นหน้ายิ้มกับมึงนักนี่ เหม็นหน้าเหมือนกันแหละว่ะ ผมกับไอ้เก้าเรียกว่าไม่กินเส้นกันอย่างแรงกล้า เนื่องจากงานหลายๆอย่างในคณะเป็นผลให้ผมกับมันไม่ถูกกัน

            “ธุระน่ะ

            แปลว่าส่วนตัว และมึงไม่จำเป็นต้องรู้

            “ธุระอะไรเหรอครับ

            เอ๊ะ ไอ้นี่ เขาบอกธุระมั้ย ที่สำคัญ...ธุระกับกูด้วยไม่อยากจะอวด

            “ธุระของนัทน่ะ

            อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด ชื่อเล่นกูคุณนพเก้า!

            “นะ นัทงั้นเหรอกูอยากหัวเราะกับสีหน้ามึงจริงๆ แล้วเรื่องเย็นนี้ของเรา” 

เราไหน มึงมโนไปคนเดียวเปล่าเก้า แต่ดูจากนิสัยอาจารย์แบบลวกๆ แล้ว ก็น่าจะเจ้าชู้ไม่หยอกทั้งหน้าตาดีทั้งแสนสนดี จะม่อใครก็ได้นี่ แต่ล่นนักศึกษาตัวเองเลยรึไงวะอาจารย์ ร้ายนะเนี่ย เเต่ผมเเนะนำคนอื่นให้มั้ย ไอ้นี่มันเหี้ยไป มาม่อผมดีกว่า เอ๊ย ไม่ใช่! 

          

            “วันนี้อาจารย์ขอยกเลิกก่อนนะน้ำเสียงทุ้มว่าอย่างอ่อนโยนแล้วยิ้มมาให้ผม พอดีต้องไปจัดการเรื่องของนัทก่อน

            แปลได้ว่า เรื่องกูสำคัญกว่ามึงไง

            ทำไมกูรู้สึกเป็นผู้ชนะแบบนี้!

            “แต่อาจารย์นัด...ไอ้เก้าทำท่าจะแย้งแต่อาจารย์แกเบรกไว้ก่อน

            “ไว้พรุ่งนี้อาจารย์เลี้ยงข้าวขอโทษนะครับ ตอนนี้อาจารย์ต้องรีบไปแล้วพลิกนาฬิกาเรือนหรูดูแล้วว่าเบาๆ ตบท้ายด้วยรอยยิ้มพิฆาตอีก

            เป็นใครก็ยอมแหละ ก็ได้ครับ แต่คราวหน้าห้ามผิดนัดอีกนะครับ

            กูขออ้วกที ทำไมกูต้องมาดูคนจีบกันด้วย

            ไม่สิ คนอ่อยต่างหาก

           แต่เพิ่งรู้ว่าอาจารย์มีรสนิยมชอบเด็กแว่น

            เเต่สาบานเลยว่าไอ้เเว่นตรงหน้ามันตอแหล นี่มันเเว่นเเฟชั่น อย่าคิดว่ากูรู้ไม่ทัน!

            “ครับพยักหน้ารับปากแล้วกระตุกมือผมเล็กน้อย นัท ไปเร็ว ต้องไปเก็บผ้าที่บ้านไม่ใช่รึไง

            “อ้อออออลากเสียงยาวแล้วมองหน้าอีกคนที่นิ่งและซีดไปเลย ใช่ ต้องรีบกลับบ้านด่วน เดี๋ยวเสื้อผมที่ตากไว้จะเปียกหมด

            “แล้วจะยืนยิ้มอีกนานมั้ย เดินสิกระตุกมือยิกเลยส่วนผมก็ฉีกยิ้มแล้วยกมือโบกลาไอ้เก้าที่ยืนหน้าซีดมองผมกับอาจารย์ด้วยสายตาเคลือบแคลงปนไม่พอใจ

แหม ต้องขอบคุณอาจารย์ที่เกิดซื่อขึ้นมาถูกจังหวะ

ใช่... ไอ้อาจารย์มันยืนยันนอนยันตีลังกายันจะลากผมไปแปลงโฉมให้ได้โดยพาไปส่งบ้านเพื่อเก็บผ้าก่อน ซึ่งความจริง... หน้าอย่างกูเหรอจะซักผ้า

ช่างเถอะ เดี๋ยวถึงบ้านก็เนียนๆหางานบ้านทำตัวยุ่งเอาแหละกัน ถือโอกาสไม่ต้องเสียค่ารถเมล์กลับบ้านแล้วกัน

แต่ว่านะ จะเนียนไปแล้ว

            “อาจารย์ ผมไม่หนีแล้ว ปล่อยสักทีเถอะผมไล่สายตาไปที่มือแก มันร้อน

            “โทษที... ก็มือเรานุ่มจับเพลินไปหน่อย

            ...มันเป็นคำด่าใช่มั้ย รู้สึกหน้าร้อนหน้าชากะทันหัน ผมทำหน้าแมวเมากาวใส่ อีกฝ่ายก็ยิ้มแล้วเดินไปยังรถวีออสสีดำ ปล่อยให้ผมอึนๆงงๆ

            ผมลองจับๆ ลูบๆ มือตัวเองดูบ้าง... นี่เรียกนิ่มเหรอวะ หยาบกร้านตรากตรำทำโมเดลขนาดนี้ยังนิ่มอยู่อีกเหรอ เออ ช่างมันเถอะ

            ส่ายหน้าไล่ความคิดแปลกๆ ออกไปแล้วเดินตามไปขึ้นรถสารถีเต็มใจไปส่งผมถึงบ้าน วันนี้โชคดีจริงๆ ได้รับเลือกลงแข่งงานประกวดใหญ่ ได้ฉีกหน้าไอ้เก้า และได้ขึ้นรถกลับบ้านฟรีอีก ไม่มีอะไรจะดีงามพระรามสิบแปดได้ขนาดนี้แล้ว

            “นัท

            “อะไรระหว่างทางกลับบ้านผมก็นั่งเช็กงานเล็กน้อยเลยไม่ได้ชวนไอ้อาจารย์คุยทำให้ในรถมันเงียบๆ มีแต่เสียงแอร์ คือมึงเปิดเพลงก็ได้กูไม่ว่า

            “พูดเพราะๆเสียงทุ้มติดดุเล็กน้อยทำให้ผมจิ๊ปากอย่างเซ็งๆ

            “มีอะไรไม่ทราบครับอาจารย์คามินทร์

            “คิงอะไร ชื่อใคร พี่คิง

            “หา?” งง ชื่อใครวะ

            “ชื่อเล่นของผมเองมองหน้าผมเล็กน้อย เวลาอยู่ด้วยกันเรียกพี่คิงก็ได้

            “ไม่เอาไม่ต้องเสียเวลาคิด ไม่อยากสนิท

            แค่นี้ก็ประสาทกินแล้ว

 

            “แต่พี่อยากสนิทกับเรานะนัท

 

            “ก็บอกว่า...

            “ตกลงตามนี้ ขัดใจผม ผมไม่ส่งชื่อคุณลงแข่งนะ

            เม้มปากเข้าหากันทันที...

            ไอ้คนเผด็จการ!!

            “ดีมาก เชื่อฟังแบบนี้แหละดี

            ยังมายิ้มอีก

            “น่ารัก

                ผมว่าอาจารย์กำลังมีปัญหาทางสายตาอยู่แน่ๆ สภาพผมคือยาจกดีๆ นะตอนนี้ หาคำว่าน่ารักไม่เจอเลยสักนิด หรืออาจารย์จะประชดผม?

            เขาให้ยิ้มไม่พอยังเอื้อมมือมาหยิกแก้มผมอีก... ให้ทายว่าสภาพผมจะเป็นยังไง

           

            ตึกตัก...

 

             ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ไม่มี๊!!

 

 

---

 

            “นัท ไปทางไหน

            “เลี้ยวซ้าย

            “ตอบดีๆ ครับ

            “แล้วผมตอบไม่ดีตรงไหน!

            “ตรงที่คุณบอกให้ผมเลี้ยวซ้ายมาสี่รอบแล้วเสียงทุ้มนุ่มละมุนหูว่าตามปกติไม่ได้มีความหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย ไม่อยากให้ผมไปส่งขนาดนั้นเลย

            “แล้วที่ผมให้คุณวนๆ อยู่เนี่ยยังไม่รู้อีกแล้วว่าไม่อยากให้ไปกลับผมเหลือบมองคนหน้าด้านที่จะด้านจะไปส่งผมถึงบ้านให้ได้

            ตอนแรกกะประหยัดค่ารถแต่คิดไปคิดมาให้คนอันตรายแบบนี้รู้ที่อยู่บ้านรังนอนคงไม่ดีกับชีวิตแน่ คิดว่าแกล้งให้วนไปวนมาเดี๋ยวไอ้อาจารย์มันหงุดหงิดก็ถีบผมลงเอง

                เป็นไง แผนของคนฉลาด!

            แต่ใครจะไปคิดว่ามันมีความอดทนสูงขนาดนี้!

            “เหรออาจารย์แกเลิกคิ้วนิดๆแล้วหักพวงมาลัยไปทางขวา “ผมนึกว่าคุณอยากจะอยู่กับผมนานๆซะอีก

            “มโน!” แล้วนั่นจะไปทางไหน

            “เปล่า แต่คุณทำให้ผมคิดแบบนี้เองโอ๊ยยย กูสยองกับรอยยิ้มของมึ๊งงงง หยุดเถอะ พลีส เพราะว่าบ้านใกล้เกินไปกลัวว่าเวลาของเราจะน้อยสินะ

            “เราไหน!” ผมหันไปมองแรงด้วยความระแวง แล้วรู้ได้ยังไงว่าบ้านใกล้!

            “รู้สิครับอาจารย์มันกินอะไรเข้าไปถึงยิ้มไม่เลิก แต่จะว่าไป...นี่มันเส้นทางเข้าหมู่บ้านของผมแล้วนี่

นี่มึงเป็นโรคจิตเหรอ!”

แย่ๆ มันจะทำอะไรผมเปล่าวะ!

จะฆ่าชิงทรัพท์เหรอ อย่าเลยทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่สี่สิบบาท

จะฆ่าข่มขืน เอ่อ...สภาพผมแบบนี้ใครมันจะทำลง

สรุปคืออย่าอะไรดาวเลย ดาวยังไม่มีลูกมีเมีย ปล่อยดาวไปนะ!

“ถ้าผมไม่ได้ขับรถอยู่ ผมจะลงโทษใบหน้าหล่อลากกระชากไตดูหล่อขึ้นทันตาเมื่อความโหดเข้ามา โหดแล้วดูดีอะ หลงรัก  เฮ้ย ไม่ใช่สิ!

มึงก็เลิกปล่อยฟีโรโมนใส่กูได้แล้ว!! เห็นมั้ยว่ากูเคลิ้มไม่หยุดหย่อน

ตอบมาก่อนรู้บ้านผมได้ยังไง!” ผมเริ่มระแวงแล้วนะ ขอมองหน้าปัดความเร็วหน่อยเพื่อคำนวณว่าถ้าผมโดนลงจากรถในตอนนี้จะได้แผลแค่ไหนหรือว่าตายดับ

อาจารย์โรคจิตหันมาทางผมแล้วผลักหัวเบาๆ หยุดความคิดประหลาดๆเลย เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก

หน้ากูสื่อขนาดนั้นเลยเหรอ

จะบอกให้ก็ได้เออดี บอกมาถ้ามึงเป็นโรคจิตจริงๆ กูแจ้งตำรวจแน่! “ผมต้องสำรวจประวัติของนักศึกษาที่ตัวเองเลือกเข้าประกวดมันก็ถูกไม่ใช่เหรอ เวลาทำงานทำโมเดล ผมจะได้มาบ้านเราถูกไง

ขอคิดตามหน่อย

ก็จริง...เออ ทำไมแค่นี้คิดไม่ได้

นอกจากนี้ผมก็ต้องเอาของเอาเสบียงมาส่งคุณด้วยพอเห็นกูเคลิ้มรีบใส่สีเพิ่มความดีเลยนะ

ผมพยักหน้าแบบขอไปที งั้นก็แล้วไป

วันนี้พี่คุณไม่อยู่เหรอ

นี่มึงสืบเรื่องกูยันรากเหง้าเลยรึไง โอ๊ย!” ทันทีที่ผมหลุดคำหยาบออกมาไอ้อาจารย์แม่งเล่นเบรกรถแบบกระชากจนหัวผมทิ่มกระแทกกับคอนโทรลรถ “เหี้ยเดินตัดหน้ารึไง!

โอ๊ยย หน้าผากของผม

“ผมบอกแล้วใช่มั้ยเสียงเย็นตัดขั้วปอดมาก เฮ้ยๆ เอาอาจารย์คนอ่อนโยนคืนมาแบบนี้กูไม่ชิน! “ถ้าพูดคำหยาบจะลงโทษ

อาจารย์...คุณจะอะไรกับผมนักหนาเนี่ยจะร้องไห้แล้วนะ ไหนคุณบอกอยากสนิทสนมกับผมไง คำหยาบบ้างไม่เห็นจะผิด

กูแถ กูยอมรับ

อาจารย์คามินทร์... ผมว่าเรียกเต็มๆ แม่งยาวไป เรียกมันว่าคิงอปป้าแล้วกัน นี่เรียกในมโนความคิดผม จะชื่นชมจะจิกกัดก็แล้วแต่ผม มันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยกมือขึ้นมาดีดหน้าผากเหม่งผมแรงๆไปที

มันเจ็บ!” ซ้ำทีเดิมกับที่หัวโขกด้วย อาจารย์มันร้ายมาก!

ยิ้มอีก นี่มีรสนิยมชอบทำร้ายคนอื่นเหรอ! “เจ็บจะได้จำ แล้วไม่พูดอีก

ว่าจบก็ขับรถต่อปล่อยให้ผมนั่งจมอยู่กับความเจ็บร้าวรานบนร่างกาย

แล้วก็นะ...คนเราจะสนิทกันไม่จำเป็นต้องหยาบใส่กันหรอกมีสอนอีก ทำไมดูมันจะผู้ดี๊ผู้ดีผิดกับผมที่แค่สภาพตอนนี้ก็สถุนแล้ว

ไม่ต้องมาสอนไม่ชอบเลย มันทำเหมือนว่าผมไม่มีคนสั่งสอน รู้สึกอกตัญญูทำบรรพบุรุษที่เคารพรักต้องถูกตำหนิ

ผมเปล่าสักหน่อยฆ่ามันได้มั้ยครับ แค่คิดว่าพี่กับน้องไม่เหมือนกันเลยก็เท่านั้น

คุณรู้จักพี่ผม?”

ผมทำตาโตมองอย่างแปลกใจ

ครับตอบรับพร้อมพยักหน้าก่อนจะเปิดปากเล่า “ผมรู้จักกับวอลตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

คุณอายุเท่ากับพี่ผม?” ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ คุณจบจากฝรั่งเศสงั้นเหรอ

อ้าว นัทไม่รู้เหรออีกฝ่ายทำหน้าแปลกใจตอบ

บ้าเหรอ ผมจะไปรู้เรื่องเขาได้ยังไง ไม่ได้ติ่งอาจารย์ แต่ถ้าถามว่าเซฮุนจบจากโรงเรียนไหน ชอบกินอะไร สถานที่ที่ชอบคือที่ไหน ตอบได้หมด!

ถ้ารู้จักกับไอ้พี่วอลแปลว่ามันก็อายุแค่ยี่สิบหกงั้นสิ โห แต่ได้เป็นถึงอาจารย์มหาวิทยาลัยแสดงว่ามันต้องมีดีสุดๆ

แต่มันไปเป็นเพื่อนกับไอ้พี่ตัวดีของผมได้ไง ในเมื่อพี่ผมไปเรียนต่อด้านทำขนม ปัจจุบันนู้นไปคลุกนอนกลิ้งเฝ้าร้านขนมของตัวเองอยู่ไม่ห่าง นานทีเดือนหนจะกลับบ้าน

“ผมกับวอลเป็นรูมเมทกันที่นู้นด้วยนะจะขยายความหาความใกล้ชิดเหรอ สนิทกันมากด้วย

ผมเอียงคอแล้วใช้หัวกลั่นกรองคำพูดทั้งหมดจึงสรุปได้ว่า

คุณกับพี่ผม... คบกันเหรอ?”

อูยยยย แผนสูงนะจารย์! แหม่ๆๆๆ รักพี่ก็ต้องเอ็นดูน้องใช่เปล่า

กำลังหัวเราะคิกคักในมโนอยู่ รถก็เบรกอีกครั้ง...

เอี๊ยดดดด!!

คราวนี้ผมพูดอะไรผิดอีก!

ขอโทษที พอดีตกใจไปหน่อยคิงอปป้าทำหน้าตกใจก่อนจะหันมาถามไถ่ผมที่มีประสบการณ์มาแล้วคราวนี้เลยหัวไม่กระแทกเป็นครั้งที่สอง นัทถามอะไรน่าขนลุก

“ก็มาตีสนิทกับผมเพราะเป็นพี่สะใภ้ผมไม่ใช่เหรอว่าไปตามความคิดก่อนจะได้เห็นสีหน้าประหลาดใจ

พี่สะใภ้? อย่างผมน่ะเหรอเขามองดูตัวเองแล้วไม่เข้าใจ

ก็พี่ผมมันเป็นรุกถึงมันจะมีรสนิยมแปลกๆ แต่มั่นใจว่ามันรุกแน่ๆ ก็แม่งเล่นฟันสาวมาไม่น้อยขนาดนั้นมันคงไม่ยอมไปเป็นรับให้ใครแน่ๆ

แล้วหน้าผมไม่เหมือนคนเป็นรุกเหรอนัท

แล้วคุณมึงทำไมต้องทำหน้าตาซีเรียสเหมือนบ้านกำลังจะล้มละลายด้วย!

จะไปรู้เหรอผมเบื่อที่จะคุยแล้วนะ มองเห็นว่าบ้านตัวเองอยู่ไม่ไกลเท่าไร เดินไปอีกสองร้อยเมตรก็ถึงบ้านแล้วเลยปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะเปิดประตูรถลงไป

เดี๋ยว จะลงไปไหน

เข้าบ้านผมตอบไปแล้วปิดประตูหนี

จากนั้นก็เดินไปเปิดรั้วเตรียมเข้าบ้านแต่ยังไม่ทันได้ปิดล็อกไอ้คนมาส่งก็รีบมายึดข้อมือไว้ได้ อาศัยจังหวะที่ผมตกใจก็ผลักประตูรั้วแล้วเข้ามาในเขตบ้านผม

คือสาบานสิว่ามึงเป็นอาจารย์ ไม่ใช่โจร

เฮ้ยเข้ามาทำไมร้องเสียงหลง

ก็คุณชวนผมเข้าบ้านทำหน้าซื่อได้ใจมาก

เดี๋ยวครับ... ไอ้ประโยคข้างบนนั้น... เป็นประโยคคำชวนเหรอ เหรอ!

ผมอยากจะกัดลิ้นตายจริงจัง นี่อาจารย์ คุณต้องการอะไรจากผม

ผมก็บอกแล้วนี่ครับดูมันเซ่ มันเดินไปยกกระถางต้นไม้หน้าประตูบ้านแล้วหยิบกุญแจประหนึ่งมันเป็นเจ้าของบ้านแล้วผมเป็นแขก... วันนี้คุณต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทำไมต้องเปลี่ยน แบบนี้ก็ดีแล้ว

ยัง... ยังไม่รู้สึกถึงสายตาผม คิงอปป้าไขกุญแจบ้านอย่างคล่องแคล่ว

คำถามคือ... นี่บ้านผมหรือบ้านมัน?

นัท... ผมว่าในบ้านก็มีกระจกนะ

เอ่อ... พี่ด่าผมตรงๆ เลยก็ได้นะ ผมจะได้ไม่รู้สึกเจ็บมาก

แล้วไม่ต้องมองขนาดนั้นเปิดประตูบ้านแล้วผายมือเชิญผม ตกลงนี่บ้านพี่ใช่มั้ย ผมมาที่นี่บ่อย แต่ตอนที่ผมมาคุณไม่ค่อยอยู่บ้าน

แสดงว่าเป็นบุญของกูมาก

มาหาไอ้พี่วอลเหรอผมถามขณะถอดรองเท้าเก็บเข้าชั้นแล้วเอากรระเป๋าเป้แขวนบนผนัง แต่พอถามไปก็อยากตีหัวตัวเอง ถามอะไรโง่ๆ ทั้งบ้านก็มีผมกับไอ้พี่วอลแล้วคิงอปป้าเป็นเพื่อนพี่วอลคงจะมาหาผมมั้ง

ถามอะไรไม่ใช้หัวคิดเลยไอ้นัท!

ใช่ วอลให้มาชิมขนมสูตรใหม่ๆ

มันบ้าขนมอดบ่นไม่ได้ แม่งบอกหิว ขอข้าว เสือกทำเค้กนมสดกับคุกกี้มาให้ กูคงอิ่มนะพี่ จะทำอะไรก็เชิญ หิวก็หากินเอง รู้ทุกมุมของบ้านแล้วนี่

จิกกัดไปทีก่อนที่ผมจะเดินไปทางด้านหลังบ้าน

แล้วเราจะไปไหน

เก็บผ้าสิผมตอบไปพลางหยิบตะกร้าเปล่ามาด้วย ถึงจะบอกไปว่ากลัวฝนตก แต่จริงๆ ก็สมควรเก็บผ้าได้แล้วในเมื่อผมตากมาสองอาทิตย์แล้ว

คงจะแห้งจนไม่รู้จะแห้งยังไงแล้ว

คิงอปป้าพยักหน้าแล้วเดินไปทางห้องของพี่วอล ...บอกทีว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน ดูจะสนิทกันเหลือเกิน เอาจริงผมก็ไม่เคยเห็นพี่วอลมันสนิทกับใครสักเท่าไร แน่นอนว่าเพื่อนไม่เอามันนั่นเอง

ระหว่างที่เก็บผ้าอยู่ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์

ใครโทรมาวะ

โหลสามโหลสี่โหล มีห่าอะไรครับเฮีย

มองชื่อแล้วถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเป็นไอ้พี่วอล พูดถึงผี ผีก็มาเลยแฮะ

(รับสายแบบนี้อย่ารับเลยดีกว่า)

งั้นผมวาง

(เดี๋ยว!) ปลายสายรีบห้าม (ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก)

เรื่องไอ้พี่คิง เพื่อนพี่รึเปล่าถามไปแล้วก็เอาเสื้อออกจากไม้แขวนไปด้วย

(รู้แล้วเหรอ)

มีแฟนแล้วไม่บอกน้อง นิสัยเสียว่ะ

(ใครแฟน ฉันโสด โสดตัวเท่าบ้าน!) แล้วไอ้ที่เดินทั่วบ้านอยู่ตอนนี้มันใครกัน

ทำไมเสื้อผ้ามีแต่ฝุ่นวะ ต้องซักใหม่เหรอแต่ขี้เกียจ เปลืองแฟ้บ! จะบอกว่าไอ้พี่คิงไม่ใช่แฟนเฮียงั้นเหรอ

(ก็ไม่ใช่น่ะสิ เพื่อนฉัน!) มีความเกรี้ยวกราด (ฉันชอบผู้หญิง!)

ถามจริง ตอนนี้มีหญิงแลมั้ย

(เสือก) ไร้ความอ่อนโยน นี่น้องนะ(แค่จะโทรมาบอกว่าหลังจากนี้ไอ้คิงจะมาอยู่บ้านเรานะ พอดีมันจะต่อเติมบ้านใหม่ คงใช้เวลาครึ่งปี เฮียเลยให้มาอยู่บ้านเราไปก่อน)

อ้อ เรื่องแค่นี้เอง ผมไม่มีปัญหา

แค่เรื่องไอ้พี่คิงจะมาอยู่บ้านเรา... ครึ่งปี... เหมือนจะมีแปลกๆ แต่มันแปลกที่ตรงไหน

เฮ้ยเดี่ยว!! ขออีกรอบ มันจะมาอยู่บ้านเหรอ!

(เออ และฉันก็ตอบตกลงมันแล้วด้วย วันนี้มันน่าจะเข้ามาที่บ้าน)

หันกลับไปในบ้านก็เจอพ่อตัวดียืนกอดอกพิงประตูยิ้มหวานจนผมอยากจะตะกุยหน้า

นี่มันรู้อยู่แล้วเหรอ

แล้วทำไมไม่บอกผม!

แต่เฮียยังไม่ได้ปรึกษาผมเลยนะ

(พอดีบ้านหลังนั้นฉันซื้อ ฉันจะให้ใครอยู่ก็ได้ จะไล่แกออกจากบ้านก็ยังได้) บ่งบอกว่ามันรักผมเหลือเกิน พี่น้องกันจริงปะเนี่ย

แต่ว่าผมไม่อยากอยู่กับมัน!

(ฉันฝากไอ้คิงดูแลแกไว้แล้ว มันนิสัยดี ไว้ใจได้) ดีกับผีสิ (มีอะไรก็ปรึกษามัน อย่ามารบกวนเวลาฉัน)

....เกือบน้ำตาไหลแล้วนึกว่ามีปัญหาก็โทรหามันได้ ที่ไหนได้ให้ปรึกษาไอ้พี่คิงแทนซะงั้น เปลี่ยนพี่ทันมั้ย

ไม่ให้ท้วงแย้งอะไรได้อีก ตัดสายและปิดเครื่องหนี

เหลือแต่ผมกับไอ้คนร่วมบ้านใหม่หนึ่งอัตรา

 

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับน้องนัท

 

รู้สึกไปเองรึเปล่าว่า...บ้านมันเริ่มจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

แม่จ๋า ดาวกลัวววว

 



---



 

                ผมเอาผ้าขึ้นไปเก็บในห้องแล้วอาบน้ำช้เวลาประมาณชั่วโมงหนึ่งได้ก็เคลื่อนตัวออกจากห้องน้ำในสภาพชุดอยู่บ้านเตรียมนอนแต่ว่ายังนอนไม่ได้เพราะยังมีงานค้างอีกนิดหน่อยแล้วยังต้องกลับไปมหาวิทยาลัยอีกรอบ

                เดินออกมาก็ได้ยินเสียงกุกกักในห้องของไอ้พี่วอล นี่คิงอปป้าจะพังห้องพี่ชายผมรึไงกัน ด้วยความอยากรู้จึงเดินไปดูสักหน่อย เพราะประตูปิดไม่สนิทเลยผลักเปิดเข้าไปเลย

                “คุณหาอะไร” ผมเห็นเขาเปิดหาของในตู้ลิ้นชัก

                ไอ้พี่วอลมันเก็บทองเก็บเพชรไปหมดแล้วดังนั้นผมไม่จำเป็นต้องกลัวว่าอาจารย์จะมายกเค้าบ้าน

                “ผมกำลังหากรรไกรสำหรับตัดผมอยู่” คิงอปป้าตอบแล้วเปิดหาของต่อ “รู้รึเปล่าว่าอยู่ตรงไหน”

                แปลกใจนิดๆ ไม่รู้ว่าเขาจะเอากรรไกรตัดผมไปทำอะไรแต่ก็เดินไปหยิบมาให้ “เอ้า เอาไป”

                “ดี งั้นเราไปตัดผมกัน” คลี่ยิ้มกว้างแล้วหันไปหยิบหวี

                ผมขมวดคิ้ว “เรา? เราไหน ใครตัดผม”

                “ก็ต้องนัทสิ” เขาว่าเสียงเอื่อยประมาณว่าผมถามอะไรโง่ๆ

                “ไม่ตัด!

                โพล่งออกไปแทบจะทันที เรื่องอะไรจะยอมให้มาตัดผมอันนุ่มนิ่มเลอค่าของผมกัน คนเขาอุตส่าห์เลี้ยงผมมายาวขนาดนี้แล้ว

                อาจารย์ไม่ได้ใส่ใจสีหน้าผมสักนิดดึงตัวผมไปนั่งลงที่หน้าโต๊ะกระจกแน่นอนว่าผมต้องขัดขืนสิ ใครมันจะไปยอมตัดกันแล้วมึงเป็นอาจารย์นะ ไม่ใช่ช่างตัดผม

                “ปล่อย!” เป็นผู้ชายเหมือนกันแต่ทำไมแรงเยอะกว่าผมมากขนาดนี้วะ!

                “ถ้ายังไม่ยอมให้ตัดจะไม่ส่งชื่อแข่งนะ” ขู่อีกแล้ว เอะอะก็เอาเรื่องแข่งขันมาขู่!

                คิดว่าดาวจะกลัวเหรอ!

                เออ ดาวกลัว!

                “โอเค จะตัดทรงไหนเต็มที่! สกินเฮด รองทรง ไถข้างเอาเลย!” เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็จำต้องยอมไปแต่ผมก็ยังคงถลึงตาใส่เขาผ่านกระจกบ่งบอกความไม่พอใจ

                แต่มีหรืออาจารย์ผู้หน้าด้านจะรู้สึกรู้สาเพียงยกยิ้มหล่อให้ผมตาพร่า “งั้นก็โกนหัวได้สินะ”

                “ไม่เอา!” ผมไม่ควรไปท้าทายอำนาจมืดของอาจารย์

                คิงอปป้าหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบหวีขึ้นมาสางหัวฟูๆ ยุ่งๆ ของผม “ถ้าโกนหัวก็คงไม่น่ารักเท่าไร”

                “ผมหล่อ!” ดีกรีเดือนคณะนะครับไม่อยากจะอวดแต่มันก็ห้าปีที่แล้ว สภาพตอนนั้นกับตอนนี้คือฟ้ากับเหวจริงๆ

                “ถ้าคุณหล่อ ผมเรียกอะไร”

                “...” มันจงใจอวดเบ่งความหล่อ! ไอ้อาจารย์ขี้อวด! “ตัดผมไปเงียบๆ ไป!

                “เถียงไม่ได้ก็ว่ามา” ยังไม่หยุดอีก เออ กูเถียงไม่ชนะ จบมั้ย

                คิงอปป้าส่ายหน้าอย่างเอ็นดูแล้วค่อยๆ หวีเส้นผมพันกันยุ่งเหยิงของผมอย่างเบามือ “ถามจริง คุณสระผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจนัก

                เอ๊ะ หรือว่ามันมีกลิ่นตุแล้ว แถมเริ่มรู้สึกคันๆ แล้วด้วยหรือว่าเหาจะมาสร้างถิ่นฐานผมหัวผมแล้วนะ

                “ก็สักสอง...” พยายามเค้นสมองนึก

                “สองวัน?”

                “เปล่า สองอาทิตย์” ผมทำตาใสกะพริบตาปริบๆ เหมือนว่าหนูไม่ได้ผิดนะ หนูแค่ลืมสระผมไปสองอาทิตย์เอง 

                สีหน้าของคิงอปป้าเคร่งขรึมลงมองมือตัวเองที่จับผมเหนียวเหนอะด้วยแววตาอ่านออก อะไรอะ รังเกียจกันเหรอ เสียใจนะ “ไปสระผมเดี๋ยวนี้”

                ส่ายหน้า “ไม่ เดี๋ยวผมต้องเข้าไปส่งงานที่คณะต่อ”

                “ทำไมปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้” เขาบ่นอย่างหงุดหงิดแล้วลงมือหวีผมต่อคราวนี้ไม่เบาแรงเลยครับ

                “เจ็บๆ โอ๊ย!” แกล้งกันอยู่ใช่มั้ย!

                “ก็ผมมันพันกัน” เอ่ยว่าเบาๆ “เคยหวีบ้างมั้ย”

                “เคยสิ!” เห็นผมเป็นคนยังไง อย่างน้อยออกจากบ้านก็ต้องหวีผมสักสองสามจึกให้เส้นผมรู้สึกโดนหวีสักนิด

                คนอายุมากกว่าส่ายหน้าไม่มีความเชื่อเลยสักนิด เขายังคงหวีผมให้อย่างดุเดือดพร้อมกับเสียงครวญครางหนังหัวจะหลุดของผม

                ดาวจะตายแล้ว จะฆ่าดาวใช่มั้ย!

                “โอเค เรียบร้อย” เขาถอนหายใจพรืดใหญ่ราวกับว่าพิชิตยอดเขาไท่ซานได้แล้ว

                เป็นผมรึเปล่าที่ต้องถอนหายใจ!

ส่วนผมเหรอก็ยกนิ้วเช็ดน้ำตาบริเวณหางตาอย่างเจ็บร้าวไปถึงก้านสมอง “คุณมันโหดร้ายที่สุด!” เห็นเส้นผมที่ถูกกระชากโดยอาวุธสังหารที่เรียกว่าหวีด้วยใจบอบช้ำ

                หลุดมาเป็นกระจุก โฮ ผมน้อยๆ ของดาว!

                “ผมทำเพื่อคุณทั้งนั้น”

                ดวงตาของผมเบิกโตอย่างตกใจกับคำพูดล่อแหลมของอาจารย์ที่ขยันสร้างความปั่นป่วนให้ผมจริงๆ ผมเป็นคนที่แสดงออกทางสีหน้าชัดเจนไม่มีกั๊กเลยแสดงหน้าโง่ๆ มึนๆ ออกไป   

                เห็นความเอ๋อของผมแล้วคนคงสงสารล่ะมั้งเลยขยายความ “ผมหมายถึงภาพลักษณ์ก็ต้องดูดี เวลาเขาจะจ้างงานก็ต้องดูบุคลิกภาพประกอบ”

                พูดจาดูดีมีเหตุผล

                ดาวเป็นคนซื่อ ดาวเชื่อคนง่าย

                “คุณนี่...น่าเคารพกว่าพี่แท้ๆ ผมเยอะเลย” เออ พี่ผมไม่เคยจะแลความทุกข์ยากของผมนัก ดีแค่ส่งเงินมาตามความต้องการของผมครบทุกเดือน

                ปรึกษาอะไรไม่ได้สักอย่าง น้อยใจอยู่นะเว้ย รู้ตัวบ้างสิ!

                “วอลได้ยินจะเสียใจแย่นะ” ยกยิ้มมุมปากแล้วมองดูหนวดเคราของผมอย่างรู้สึกขัดหูขัดตา “จะไว้ทำไมหนวดพวกนี้ คุณเป็นนักศึกษานะไม่ใช่โจรข้ามชาติ”

                อือหือ แรง!

                ตอนนี้ผมรู้สึกแล้วว่าผมไม่ดูแลตัวเองจนน่าสังเวชเลยจริงๆ ดูสภาพแล้วไม่ต่างจากโจรจริงๆ นั่นแหละ “ผมไม่ค่อยมีเวลา”

                เหมือนตอนนี้ผมเป็นเด็กที่ทำความผิดและกลัวจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิจึงมีท่าทีที่อ่อนลงต่อคิงอปป้าพอสมควร ถ้าอาจารย์เขามีเจตนาดีกับผมจริงๆ ไม่ได้มีความคิดร้ายๆ ผมก็ไม่จำเป็นต้องตั้งแง่กับเขา

                แถมเขายังต้องอยู่บ้านผมไปอีกครึ่งปี ทางที่ดีผมก็ควรจะเป็นมิตรสนิทสนมกับเขาถึงจะถูก ทำตัวดีๆ เพื่อจะได้คะแนนพิศวาสกลับมาบ้าง

                ได้ยินว่าอาจารย์คนนี้เขี้ยวลากดินสุดๆ ในเรื่องของงาน

                “ข้ออ้าง” รู้ทันไปอีกนะมึง!

                กะจะทำตัวโอนอ่อนสักหน่อยแต่คงไม่ไหว ผมชักสีหน้าใส่อาจารย์ “ผมก็เป็นของผมแบบนี้ คุณจะเดือดร้อนทำไม”

                “ก็เปลี่ยนซะ” อาจารย์หยิบกรรไกรขึ้นมาแล้วง้างออก “ให้คนเขามองแล้วรู้สึกสบายตาขึ้นหน่อย”

                “เหอะ ใครจะมอง” ผมมันเลยช่วงโซฮอตรุ่นน้องรุมจีบไปแล้ว ตอนนี้ต่อให้กลับมาหน้าตาดีหล่อเหลาตามเดิมก็คงคิดกันว่าพี่ปีห้าแม่งต้องมีแฟนแล้วแน่ๆ

                คิดแล้วมันก็เศร้าใจนัก!

                “ถ้าไม่มีใครมองคุณ” โน้มหน้าลงมาแล้วเอ่ยกระซิบแผ่วข้างหู 


               “ผมจะมองคุณเอง”




-----------

รู้สึกใจเต้นจังเลยค่ะ

#เหนือดาว

ถ้าลืมเนื้อหาก็อ่านใหม่โลด!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 485 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #216 luckynim (@luckynim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:43
    กลับมาอ่านอีกรอบแล้วนะ
    #216
    0
  2. #214 Arinkelly (@Arinkelly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:30

    หู้ยยย อาจารย์คามินทร์คร๊า เนียนจิงๆ น๊ะ มืออ่ะมือ ถึงเนื้อถึงตัวเชียว ว่าแต่ ชื่อคิงทำให้ไปโยงกับเรื่อง เราชื่อชายา ซึ่งชายา ก้อมีพี่ชายชื่อ คิง เอ๊ จะคนเดียวกันหรือป่าวค่าาา ไร้ท์คะ รี๊ด สงสัยค่ะ

    #214
    0
  3. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:58
    คิง จีบน้องใช่ไหมมม
    #195
    0
  4. #149 Liona Am (@aomamkuli) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 00:34
    เนียนเลยนะคะ
    #149
    0
  5. #142 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 22:02

    สนุกคะ
    #142
    0
  6. #124 Sirintra2560 (@Sirintra2560) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:47
    รอค่าาา รอออ ฮืออออ อยากอ่านมากมาย แงงง ไรท์ทททท มาอัพน้าาา
    #124
    0
  7. #123 PaweenaChaiyaros (@PaweenaChaiyaros) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:42
    รออออิ
    #123
    0
  8. #122 lk-ket (@lk-ket) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:39
    มาต่อก่อนนนนมันค้างงงงง
    #122
    0
  9. #120 NangDmx (@NangDmx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 20:28
    เย้ๆๆๆอัพแล้ว
    #120
    0
  10. #118 Kyoheizing (@Kyoheizing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 01:10
    อาจารย์อปป้าขี้อ่อย...ว่าแต่กับเก้านี่คือยังไงอ่ะจารย์ ทำงี้เดี๋ยวนัทลำบากนะ
    #118
    0
  11. วันที่ 25 กันยายน 2561 / 00:38
    เย้ๆๆๆอัพแล้วววว
    #117
    0
  12. #115 ao_Sumaree (@ao_Sumaree) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 23:40
    ไม่ลืมๆๆ
    #115
    0
  13. #114 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 23:31
    อัพแล้วว เย่ๆๆๆดีใจจจจ อย่าทิ้งเรานะไรท์ ฮือออ
    #114
    0
  14. #112 Ampme (@ampmeamppaire) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 22:38
    กรี๊ดดดดดีใจที่อัพ
    #112
    0
  15. #110 19SUI12 (@Sui1912) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 21:17
    มาแล้ววว เราชอบบบ คิงอปป้าต้องกำราบนัทหน่อยละ555555
    #110
    0
  16. #109 nsnenee (@nsnenee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 20:59
    โจรป่าข้ามชาติ555โว้ยยยพี่คิงงง
    #109
    0
  17. #107 AreeyaBubphamart (@AreeyaBubphamart) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 20:29
    โง้ยหายไปนานมากกกก
    #107
    0
  18. #106 Baitoey115 (@Baitoey115) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 20:09
    อาจารย์ กับ ลูกศิษย์!!!
    #106
    0
  19. #105 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 19:53
    น่าสนุก เง้อออออ
    #105
    0
  20. วันที่ 24 กันยายน 2561 / 19:13
    โอ๊ยยยยยยยย อปป้าคิงอิสเดอะเบสท์!!! ดาวต้องห้ามทน กระชากอปป้ามาค่ะนัททท 5555
    #104
    0
  21. #103 miemieYG (@PawichSPN) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 18:52
    มาาาาต่อออ้ลยยยยย
    #103
    0
  22. #102 PimmyChu (@PimmyChu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:56
    พี่คิงงงงงงงง
    #102
    0
  23. #99 Pim Kaeothaworn (@guygyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:35
    ชอบบบบบบบ
    #99
    0
  24. #98 numfon_21 (@numfon_21) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 13:09
    เพิ่งมาอ่าน ขำมากกกก 5555 มาต่อเร้ว
    #98
    0
  25. #97 Princess_NNN (@139451) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:19

    รออออออออออออออเด้ออออ

    #97
    0