โอ้ม่ายย~ ฉันคือนางร้ายแม่ลูกอ่อนหล่ะค่ะ!!

ตอนที่ 2 : นางร้ายแม่ลูกอ่อน {{01}}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    4 ก.ค. 62





    มีใครเคยคิดมั้ยว่าเวลาของเรานั้นชั่งสั้นแสนสั้น เพียงแค่เรานอนหลับไปพอตื่นขึ้นมาอีกทีโลกก็พลันแปรเปลี่ยนไปเสียจนตัวเราเองตั้งตัวแทบไม่ทัน ซ้ำร้ายยังต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบสุดๆจนกู่ไม่กลับเรื่องที่ไม่คาดฝัน เรื่องเหนือธรรมชาติ แม้แต่วิทยาศาสตร์เองก็ยังไม่สามารถพิสูตรได้

    ใช่แล้วคะ ตอนนี้ฉันกำลังเจอเรื่องราวเหนือธรรมชาติตามที่ได้กล่าวไป อันที่จริงฉันก็พอจะรู้ล่ะนะว่าสิ่งเหนือธรรมชาติมันเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่มีอยู่ทั่วทุกที่แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือทำไมจะต้องเป็นฉันที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะ ถามจริงฉันทำผิดอะไรแค่จะนอนงีบสักหน่อยทำไมชีวิตฉันถึงจะต้องมาเจอเรื่องราวร้ายๆเหล่านี้ด้วย!! นี้สินะที่เขาเรียกกันว่าไหลตายแต่ทำไมต้องเป็นฉ๊านนน ทั้งๆที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันดูแลสุขภาพร่างกายตัวเองดีมาตลอดแล้วทำไมพระเจ้าถึงได้กลั้นแกล้งหญิงสาวธรรมดาๆแบบฉันได้ หนำซ้ำยังให้ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้อีก แถมตามเนื้อตามตัวฉันยังรู้สึกระบมไปทั้วทั้งร่างอีก เกิดมาจนอายุย่างเข้าเลขสามแล้วฉันยังไม่เคยเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างจะแตกสลายแบบนี้เลย 

          "ทำไมมันถึงได้เจ็บตรงนั้นนักนะ เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายนี้ก่อนที่ฉันจะมา?" คิดพลางก้มลงมองสำรวจสิ่งผิดปกติ ก่อนที่ฉันจะต้องเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีที่รู้ถึงสาเหตุ

    ร่างกายนี้ถูกข่มขืน!! ละ...แล้วใครเป็นคนทำ? ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ จากที่เคยลองอ่านในหนังสือนิยายดู พอทะลุมิติมาอาศัยอยู่ในร่างของตัวละครในเรื่องเสร็จแล้วก็จะต้องได้รับความทรงจำของร่างนั้นมาด้วยไม่ใช่เหรอ?! ละ...แล้วนี้มันอะไรกันทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยเล่า!! ฉันลองสูดหายใจเข้าลึกๆหายใจออกช้าๆเพื่อรวบรวมสติ ยังไงซะก่อนอื่นฉันต้องไปอาบน้ำแต่งตัวให้สบายใจขึ้นซะก่อนขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังฉันคงจะต้องปรีดแตกแน่ๆเพราะฉะนั้นแล้วฉันก็ควรจะไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำให้ใจเย็นกว่านี้ก่อนจะดีกว่า

    คิดได้ดังนั้นฉันก็ค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที พอได้แช่น้ำอุ่นๆก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่เมื่อครู่จางหายไปทันที รู้สึกผ่อนคลายมากอ่ะแม้จะยังคงเสียดๆตรงนั้นอยู่บ้างก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้มากเท่าไหร่นัก ท่าฉันคิดไม่ผิดล่ะก็ร่างนี้คงจะถูกข่มขืนเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านั้นแน่ๆแผลถึงได้หายเร็วขนาดนี้ ว่าก็ว่าเถอะฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าใครที่มันกล้าทำเลวระยำแบบนี้ หากฉันรู้นะฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่!! ดูจากร่างบางๆแบบนี้แล้วเดาได้ไม่ยากเลยว่าร่างนี้เป็นเพียงเด็กสาวที่มีอายุประมาณ14-16ปีเท่านั้นเอง หากเป็นโลกเก่านี้ก็คงจะโดนข้อหาพลากผู้เยาว์ไปแล้วแน่ๆ เด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยด้วยซ้ำ!!

          "เฮ้อ~~" ฉันถอนหายใจยาวๆอย่างอ่อนแรง

    หลังจากออกมาจากห้องน้ำเสร็จแล้วท้องก็เริ่มร้องขึ้นมาซะแล้วสิค่ะ ไปหาอะไรทานรองท้องหน่อยดีกว่า คิดพลางเดินออกจากห้องเพื่อเดินลงบันไดไปยังห้องอาหาร ตลอดทางเดินก็มีเหล่าคนที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นสาวใช้ของที่นี้มองมาที่ฉันกันตาเดียว แม้จะพยายามที่จะไม่สนใจแล้วแต่ก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกได้เช่นกัน มองกันเยอะขนาดนี้คิดว่าฉันเป็นดาราดังกันรึไง!! ระหว่างทางฉันก็ได้ยินเสียงซุบซิบพูดคุยกันของเหล่าสาวใช้กัน ตอนแรกฉันกะจะไม่ใส่ใจแล้วแต่ฉันก็ต้องชะงักเพราะชื่อของใครคนหนึ่งที่ลอยผ่านเข้ามาในหัวสมองชื่อที่ใช้เรียกร่างของเด็กคนนี้!! ท่านหญิงมาทิลด้า แกรนด์เคย์แมน ว่าก็ว่าเถอะหากฉันคิดไม่ผิดล่ะก็เด็กคนนี้คงจะเป็นท่านหญิงของตระกูลใดตระกูลหนึ่งและน่าจะมีฐานะร่ำรวยกว่าตระกูลปกติธรรมดาแน่ สักรู้สึกอยากจะรู้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเด็กนี้มากกว่านี้ซะแล้วสิ ไม่แน่ว่าบางทีฉันอาจจะสืบรู้อะไรที่เกี่ยวข้องกับไอ้คนที่มันบังอาจมาย้ำยีฉันบางก็ได้ ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะเอาคือมันให้สาสมกับสิ่งที่มันทำไว้แน่!!

    แต่ก่อนอื่นฉันว่าฉันหาอะไรทานก่อนดีกว่า ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะไม่รู้ทาง ก็จริงอยู่ว่าที่นี้ใหญ่โตแต่มันก็ไม่ได้สร้างมาเพื่อทำให้คนหลงทางสักหน่อย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีความทรงจำของเด็กคนนี้เหลืออยู่ฉันก็สามารถเดินไปไหนมาไหนในคฤหาสน์แห่งนี้คนเดียวได้อย่างสบายๆ ก็นะจริงๆแล้วฉันเคยไปเล่นบ้านเพื่อนอยู่คนหนึ่งครอบครัวของยัยนั้นรวยมากๆถึงขั้นสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งสองร้อยล้านบาทได้แบบไม่ล้มละลาย จริงๆฉันก็แอบฉิจฉาบ้างอะไรบ้างอ่ะนะแต่ทำไงได้ก็ฉันมันลูกคนหาเช้ากินค้ำนิไม่ได้มีเงินมีทองเหลือใช้แบบยัยนั้น วันหนึ่งยัยนั้นชวนฉันไปที่บ้านตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอยากจะไปนักหรอกแต่เพราะถูกขยั้นขยอจนสุดท้ายฉันจึงจำยอมต้องไปจนได้

    วินาทีแรกที่ฉันเห็นบ้านมันนะฉันนี้แทบจะเป็นรมล้มอยู่หน้าบ้านมันเลย อะไรจะสวยและงดงามขนาดนั้นคฤหาสน์ทั้งหลังถูกสร้างขึ้นด้วยทอง!! แบบเป็นทองแท้จริงๆ ฉันมองมันอย่างหลงไหลแวบหนึ่งในหัวฉันคิดว่าอยากจะขโมยทองจากบ้านมันไปขาย แต่เพราะจิตสำนึกฉันดีก็เลยไม่ทำ จากนั้นมันก็พาฉันทัวบ้าน(คฤหาสน์)จนขาลาก หลังจากวันนั้นมาฉันก็ไม่เคยลืมมันอีกเลย ใครมันจะไปลืมได้กันเล่า!! รวยขนาดนั้นคิดแล้วก็อิจฉาอยากจะมีมั้ง แต่เอ๋...ตอนนี้ฉันก็มีแล้วนี้หว่าแถมคฤหาสน์นี้ยังประดับไปด้วยอัญมณีสีสันต่างๆอีกด้วย นี้ท่าไม่รวยจริงคงไม่ได้ขนาดนี้อ่ะบอกเลย

    หลังจากที่ฉันกำลังเหม่อลอยคิดเรื่องคฤหาสน์อยู่นั้นอยู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังเข้ามาในโทนประสาททำให้ฉันต้องหันไปมองต้นเสียงเรียกแทบจะทันที เสียงใครเรียกฉันกันล่ะเนี่ย

          "มาทิลด้า!!?" ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสงสัย หญิงตรงหน้าเธอนั้นชั่งดูราวกับเทพธิดายอมรับเลยว่าเธอสวยมากตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นใครสวยและสง่างามได้มากขนาดนี้เลย

    ขนาดร่างนี้เองก็ยังเทียบเธอตรงหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ หรืออาจจะเพราะร่างนี้ดูจืดเกินไปจนแทบจะไม่มีสีสันอะไรเลย อ่ะ! ไม่ใช่สิไม่ใช่แค่แทบจะแต่ฉันน่ะมันไร้สีสันเลยล่ะนอกจากสีขาวตั้งแต่ศีรษะไปจนถึงเท้าแล้วก็ไม่มีสีอื่นอีกเลย ส่วนคนตรงหน้าฉันกลับแตกต่างออกไปอย่างชิ้นเชิญ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างใสไม่ว่าจะมองยังไงเธอก็ดูดีไปเสียหมดทุกๆอย่าง

          "...?" ฉันมองเธอตรงหน้าอย่างงุนงง เธอเรียกฉันเหรอ?
          "มาทิลด้าลูกแม่ ลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เอ่ยจบเธอก็เดินเข้ามากอดฉันทันทีโดยที่ฉันยังไม่ได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ แถมยังกอดฉันแน่นซะจน...
          "อึก..หะ..หายใจไม่ออก!" จะกอดรัดอะไรขนาดนี้เนี่ย คนนะไม่ใช่ตุ๊กตา!!
          "...มะ...แม่ขอโทษจ๊ะ" 
          "ไม่เป็นไรค่ะ" ไม่เป็นอะไรซะที่ไหนเล่า!! คนยิ่งระบมไปทั้งตัวอยู่
          "...แม่ขอโทษลูกนะมาทิลด้าลูกรักของแม่" ฉันมองเธอด้วยความสับสนงุนงงว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดอยู่มันคืออะไร ทำไมจะต้องมาขอโทษฉันด้วยแล้วไหนจะใบหน้าเศร้าหมองนั้นอีก ฉันมองอย่างไม่เข้าใจก่อนจะทนต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น
          "คุณขอโทษหนูทำไมค่ะ!?" นั้นสิขอโทษทำไม
          "แม่ขอโทษยกโทษให้แม่ด้วยเถอะนะ อึก! ฮือออ" อ้ากกกแล้วทำไมมาร้องไห้ใส่ฉันล่ะเนี่ยแถมยังมาพูดพลามอะไร ฉันไม่รู้เรื่องโว้ยยย

   ฉันพยายามพลักเธอให้ถอยห่างออกจากตัวแต่ก็ทำได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน อะไรจะรัดฉันแน่นขนาดนี้เนี่ย!! สุดท้ายฉันจึงจำยอมให้เธอกอดรัดฉันอยู่อย่างนั้นจนเธอพอใจ จะทำอะไรก็ทำตามสบายเลยเอาเลย!! ดื้อดึงไปก็มีแต่ฉันที่จะหมอแรงไปฟรีๆแถมยังไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกแรงกายก็ยิ่งจะถดถอย เฮ้ออ ฉันลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

          "คุณจะกอดฉันอีกนานแค่ไหนค่ะ?ฉันหิวข้าว!! ส่วนเรื่องที่คุณขอโทษฉัน ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะคุณขอโทษฉันเรื่องอะไรแต่ฉันยกโทษให้คุณค่ะ เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปฉันไม่อยากจะเก็บมันมาคิดให้เปลื่องสมอง" เพราะเรื่องที่ทำให้ฉันคิดมันไม่มีเลยยังไงล่ะ!!







#นางร้ายลูกสอง
      มาลงตอนแรกค่ะสำหรับนางร้ายแม่ลูกอ่อนฮ่าๆๆ ยังไงมาตอนแรกไรท์ยังไม่อยากสปอยอะไรมาก รอติดตามกันต่อไปนะค่ะ

ปล1. แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

ปล2. หากมีคำผิดไรท์ไม่ขอแก้ไขจนกว่าจะถึงครึ่งเรื่องนะค่ะ เพราะฉะนั้นแล้ว....แล้วเจอกันใหม่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:21

    รอค่ะ ตอนแรกยังมึนๆงงๆนิดหน่อย หลังจากดูตัวละครไรท์แล้วเค้าเล็งไว้ล่วงหน้า2คนว่าต้องเป็นคนข่มขืนน้องแน่นอน แต่ถ้าไม่ใช่ก็เรียกเก็บเศษหน้าด้วยนะคะ น่าจะกระจุยไปไกลเลยล่ะค่ะ

    #13
    2
    • #13-1 Naoto_Kogame (@gift45678) (จากตอนที่ 2)
      4 กรกฎาคม 2562 / 20:13
      มีใครบ้างเหรอค่ะ
      #13-1
    • #13-2 (_(เพรียวๆ)_) (@Gifb2545) (จากตอนที่ 2)
      9 กรกฎาคม 2562 / 21:58
      มีใครบ้างค่ะ ไรท์อยากรู้จัง555
      #13-2
  2. #3 pafrank (@pafrank) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 20:39
    fav ไว้ก่อน เกิน 10 ตอนค่อยอ่านรวดเดียว 555+
    #3
    0
  3. วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:14
    งง!!!จร้า
    #2
    3
    • #2-1 ราชากุหลาบสีดำ (@Gifb2545) (จากตอนที่ 2)
      13 มิถุนายน 2562 / 20:17
      งงยังไงค่ะ
      #2-1
    • #2-3 ราชากุหลาบสีดำ (@Gifb2545) (จากตอนที่ 2)
      13 มิถุนายน 2562 / 20:22
      มันมีสาเหตุนะค่ะแต่ยังบอกอะไรไม่ได้ตอนนี้ สรุปง่ายๆนางก็เป็นแบบนี้ของนางนั้นแหละค่ะ //นี้เรียกกรสปอยรึเปล่า?!!-_-
      #2-3