นางร้ายคนใหม่! มาพร้อมกับความจิตๆ!?

ตอนที่ 18 : เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    16 มี.ค. 61

พอผมกำลังจะเดินจากไป จู่ๆอาโมนี่ก็ล้มลงกับพื้น มือของนางกำเสื้อที่หน้าอกข้างซ้ายไว้แน่นก่อนที่เธอจะหมดสติไป ผมจึงอุ้มเธอไปที่ห้องพยาบาล จากนั้นแพทย์ก็มา ผมจึงต้องมานั่งรอเธออยู่หน้าห้อง สักพักคุโระก็วิ่งมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"คุณหนู คุณหนูเป็นไงบ้าง!?"

"หมอกำลังดูอาการอยู่..."


"พวกเธอเป็นเพื่อนของคุณหนูอาโมนี่ใช่มั้ย เข้ามาสิ"

"ครับ/ครับ"

ผมและคุโระเดินเข้ามาในห้อง สภาพของเธอก็ยังไม่เห็นจะดีขึ้นเลย หมอบอกว่ามันน่าจะเป็นผลที่ใช้พลังของเธอ คุโระที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างก็รีบออกไปจากห้อง

ผ่านไป15นาทีท่านดยุกพ่อของอาโมนี่ก็มาพร้อมกับพี่ชายของเธอด้วย 

"ท่านพ่อ อาการแบบนี้มัน!" ฮานัตสึกิ

"อืม อาโมนี่คงใช้พลังแห่งความมืดมากไปโดยแลกด้วยความเจ็บปวดที่ตามมา" ท่านดยุก

"แล้วมีวิธีทำให้เธออาการดีขึ้นมั้นครับ?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คงทำได้เพียงเป็นกำลังใจให้เธอแล้วดูแลเธอให้ดี" ท่านดยุกพูดพร้อมกำมือแน่นจนเลือดแทบซิบๆ คนเป็นพ่อมาเห็นสภาพลูกสาวตัวเองเป็นแบบนี้คงจะเศร้าใจไม่น้อย

"อาโมนี่!" จู่ๆมาเรียก็เข้ามาพร้อมกับยูมิที่มาพร้อมกัน "ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?"

"อาโมนี่ใช้พลังแห่งความมืดเพื่อช่วยทุกคนเอาไว้ เข้าใจรึยัง?"

"นะ-นี่ฉัน พูดอะไรกับเธอไปบ้างเนี่ย ฉันขอโทษจริงๆ ฉันขอโทษ ฮือ..."

จากนั้นมาเรียก็เอาแต่ร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงที่มีอาโมนี่นอนอยู่ แต่ก็เหมือนมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอาโฒนี่ค่อยๆลืมตาขึ้น

"มาเรีย...ร้องไห้ทำไม?"

"ฮึก อาโมนี่ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆที่พูดแรงกับเธอแบบนั้น ทั้งๆที่เธออุตส่าห์ช่วยพวกเราไว้ ฉันกลับไม่เข้าใจความรู้สึกของเธออีก ฮือ.."

"อืม ตอนนี้เธอก็เข้าใจความรู้สึกฉันแล้วนิ ถ้างั้นก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว เพื่อนของฉันต้องห้ามร้องไห้เพียงเรื่องแค่นี้นะ"

จากนั้นทั้งสองคนก็ปรับความเข้าใจกัน ส่วนยูมิที่เข้าใจอาโมนี่อยู่แล้วก็เอาแต่ขอบคุณที่ช่วยทุกคนเอาไว้ เท่านี้ก็จบด้วยดีแล้วสินะ 


"อาโมนี่ ลูกใช้พลังความมืดมากเกินปมันจะไม่ดีต่อตัวลูกนะ"

"ค่ะ ขอโทษทีี่ทำให้ท่านพ่อต้องเป็นห่วง"


พอตอนนั้นที่สติของฉันดับลง ฉันก็ลืมตาเจอกับพระเจ้าอีกแล้ว

"ไง เด็กน้อย"

"อีกแล้วหรอ? คราวนี้มีอะไรอีก?"

"ตอนนี้เจ้าได้สลบไปเพราะเจ้าได้ใช้พลังแห่งความมืดมากเกินขีดจำกัดของเจ้า ข้าเลยต้องพาเจ้ามาที่นี่เพื่อชำระเจ้าให้กลับเป็นปกติ สลายของมืดที่เข้าปกคลุมใจของเจ้า"

"งั้นหรือ...ถ้าเช่นนั้นก็พาฉันกลับได้แล้วมั้ง?"

"อืม ขอให้เจ้ามีความสุขนะ"

จากนั้นฉันก็ลืมตาเจอกับมาเรียที่เอาแต่ร้องไห้อยู่ข้างๆฉัน เอาจริงๆก็อยากจะเล่นตัวงอนมาเรียไปอีก2-3วัน แต่ช่างมันเถอะ ขี้เกียจแล้ว ปกติฉันไม่ค่อยจะงอนใครได้นานๆอยู่แล้ว ยิ่งเห็นมาเรียร้องไห้แบบนี้มันยิ่งใจอ่อนนะเนี่ย

จากนั้นท่านพ่อกับท่านพี่ยังเป็นห่วงฉันเลยให้ฉันกลับไปที่คฤหาสน์แล้วพักผ่อน1อาทิตย์เต็มๆ ระหว่างนั้นก็มีคนส่งของเยี่ยมต่างๆมามากมาย มาเรียที่ยังรู้สึกผิดก็เลยมาค้างที่บ้านฉันเพราะอยากดูแลฉัน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ดันไม่ใช่แค่คนเดียวมันดันมากันเป็นฝูงเลย(เรียกเป็นฝูงเลยเหรอ) ท่านพี่ก็เอาแต่เป็นห่วงฉันไม่ให้อยู่คนเดียวจะไปไหนก็มีท่านพี่เป็นเงาคอยติดตาม โชคดีอย่างน้อยท่านพี่ก็ไม่ตามเข้าห้องน้ำด้วย

การที่ได้นอน อ่านหนังสือ กินข้าว วนไปทั้งวันมันก็ดีเหมือนกันได้พักสักที ระหว่างนั้นฉันก็ลงไปเยี่ยมมาเซียเป็นพักๆ แต่ฉันยังไม่มีอารมณ์จะทำอะไรกับนางเลยให้ทรมานอยู่ในนั้นนั่นแหละ แต่จะให้อยู่แบบนี้ไปมันจะลำบากคนอื่นเขาฉันเลยให้เธอมาเป็นเมดของบ้านฉันให้คุณคาตะช่วยอบรมเธอ ก็คงไม่เป็นไรหรอกยังไงฉันก็ร่ายคำสาปกับเธอแล้ว

พอผ่านมาเดือนนึงหลังจากเหตุการณ์นั้นฉันก็ได้เรียนหนังสืออย่างสงบ แต่ก็ข่าวลือของฉันก็ยังไม่ดับสักที บางคนที่เลื่อมใสฉันก็ให้ดอกไม้ของขวัญวางไว้บนโต๊ะเรียนฉันอยู่เป็นประจำ แต่ท่านพี่ก็จัดการมันไปจนหมด 

"อาโมนี่ แม่ฉันอยากจะให้เธอมาที่บ้านฉันน่ะ จะไปมั้ย?" คิริว

"อืม...ตอนนี้กำลังว่างพอดีเลยล่ะ ไปดูบ้านนายสักหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ"

"โอเค วันมะรืนนะ ทำไมเธอถึงอยากรู้เรื่องบ้านฉันจังเลยนะ?"

"ก็นายมันน่าสนใจดี ปกตินายดูลึกลับถ้าได้เผยความลับความนายคงได้เจออะไรสนุกๆแน่ๆ"

"เธอนี่มัน...สนใจฉันมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ดีใจจังแหะ///"

"เอาที่นายสบายใจเลย"

พอถึงวันที่ต้องไปที่บ้านของคิริวคาตะก็ให้คนเตรียมรถ ท่านพี่บอกว่าจะไปด้วยฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร(เพราะไม่มีสิทธิ์ขัดยังไงล่ะ) 

เมื่อถึงหน้าบ้านของคิริวถือว่าเป็นคฤหาสน์แนวญี่ปุ่นที่ดูเก่าแก่ มีคนยืนรอฉันและท่านพี่รวมถึงคิริวอยู่หน้าบ้าน จากนั้นคุณหญิงดารอสซ่าก็พาฉันเข้าไปในบ้านแล้วก็เอาแต่พูดนั่นพูดนี่เกี่ยวกับลูกชายตัวเอง ประมาณว่าขายลูกแบบส่วนตัว(ปกติจะมีแต่ที่งานเลี้ยง แต่นี้ถึงขั้นเรียกมาบ้านเลย) แต่คราวนี้มีคนมาเพิ่มอีกสองคนเป็นพ่อของคิริวแล้วก็ท่านปู่ ท่านปู่ดูจากแววตาของท่านเป็นคนที่ดูสุขุม แต่ก็มีรอยยิ้มประดับไว้ตลอด น่าจะพอดูออกว่าฉันไม่ใช่เด็กใสซื่อเหมือนที่แสดงออกมา

"สวัสดีคุณหนูอาโมนี่ บรูลาตน์ ลุงชื่อไค รินอฟล์ เรียกลุงเฉยๆก็ได้"

"ค่ะ ท่านลุง"

"คุณหนูเป็นเด็กที่น่ารักเหมือนดังข่าวลือจริงๆด้วย แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียว แวตายังดู...เฉียบแหลมอีกด้วย"

"ขอบคุณที่ชมค่ะ แต่ที่ท่านลุงกล่าวมามันออกจะเกินไปสำหรับเด็กอย่างหนูนะคะ"

"ไม่หรอก....ลุงดูคนไม่เคยพลาดหรอกนะ"

จากนั้นฉันกับท่านลุงก็นั่งคุยกันจนเริ่มสนิทพอสมควรเป็นผู้ใหญ่ที่ฉลาดหลักแหลมคนนึงเลย สงสัยต้องระวังแล้วสิ 

"คุณหนูอาโมนี่ สนใจมาเล่นหมากรุกกับลุงสักกระดานมั้ย?"

"อืม...ก็ได้ค่ะ"

จากนั้นท่านลุงก็พาฉันมาที่ห้องห้องนึงที่เห็นวิวบ่อน้ำในสวนข้างๆอย่างชัดเจน เหมาะแก่การเล่นอะไรแบบนี้จริงๆ 

ผ่านไปประมาณ10นาที ฉันก็เผลอเล่นเพลินไปหน่อยเลยสามารถคุมกระดานได้ทั้งหมดท่านลุงก็ลอบมองฉันเป็นพักๆ พอฉันวางตัวสุดท้าย

"รุกฆาตค่ะ"

"เห้อ สนุกจริงๆ ไม่ได้เจอคนที่สามารถเล่นกับลุงได้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย คุณหนูเก่งจริงๆเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะ แต่หนูว่าหนูยังต้องฝึกฝนอีกมากค่ะ ท่านลุงเดินหมากได้สุขุมมากจนหนูเกือบเขวไปแล้วล่ะค่ะ"

"งั้นหรอ ลุงชักชอบคุณหนูแล้วสิเนี่ย"

"หึๆ หนูก็ชอบท่านลุงเหมือนกันค่ะ"

ท่านพี่และคิริวนั่งมองฉันกับท่านลุงที่เอาแต่คุยกันไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่นิด 



ตอนแรกที่ได้เจอหน้าคุณหนูอาโมนี่ ฉันก็รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นและสุขุมที่เกินเวัยของคุณหนูคนนี้ ใบหน้าเหมือนกับตุ๊กตาอังกฤษ ดวงตากลมโตสีน้ำเงินเหมือนอัญมณี แค่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกสนใจในตัวเด็กคนนี้อย่างมาก ครั้งที่เคยได้ยินข่าวลือของเด็กคนนี้ก็สงสัยว่ามันเป็นจริงรึ? แต่พอได้เจอตัวจริงแถมได้เล่นหมากลุกแล้ว ก็รับรู้ได้เลยว่าในข่าวลือยังน้อยไป ระหว่างการเดินหมากทุกตัว เด็กคนนี้มีสาตาที่เฉียบคมตัดสินใจภายในครั้งเดียว เราสองคนต่างนั่งเงียบต่างคนต่างผลัดกันรุกและป้องกัน มันเป็นกระดานที่สนุกที่สุดในชีวิตคนแก่ๆอย่างฉันเลยล่ะ

สายตาของหลานฉันก็เอาแต่มองเด็กคนนี้อย่างชอบใจ ดูเหมือนหลานฉันจะได้เจอผู้หญิงที่สนใจแล้วสินะ ถ้าเป็นคุณหนูคนนี้ล่ะก็ฉันก็จะสนับสนุน หากเป็นคนอื่นฉันไม่ยอมแน่นอน 



"วันนี้หนูสนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณท่านลุงจริงๆนะคะ"

"จะว่าไปคุณหนูอาโมนี่มีคนในใจหรือยัง?"

"อะ-เอ๊ะ ยังไม่มีค่ะ?"

"งั้นหรอ ดีจัง แบบนี้ช่วยรับหลานลุงเป็นผู้ท้าชิงหน่อยได้มั้ยล่ะ?"

"คะ?"

"ไม่เป็นไรลุงจะรอให้หนูตัดสินใจเองละกัน เดินทางกลับดีๆล่ะ"

"ค่ะ"

ลุงเขาพูดถึงอะไร? แล้วไหงท่านพี่ถึงต้องมองคิริวด้วยตาแข็งแยกเขี้ยวแบบนั้นล่ะคะ คิริวก็เอาแต่ก้มหน้า หูแดงอีก มีแต่คนไม่ปกติทั้งนั้นเลย กลับบ้านแสนสุขดีกว่า


วันต่อมาก็เป็นการสอบปลายภาค รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก แปปเดียวก็สอบซะแล้ว แต่ข้อสอบก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรกับฉันเลย การสอบสองวันก็ได้ผ่านไป แล้วฉันก็กลับมาอยู่ที่บ้านระหว่างปิดเทอมตามปกติ แต่ก็มีสัมภเวสีมาอีก(คิริว มาเรีย และยูมิ) ฉันแปลกใจจริงๆที่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นยูมิอยู่กับองค์ชายเท่าไหร่ ยูมิก็บอกว่าช่วงนี้องค์ชายมีงานเยอะมากจึงไม่ค่อยว่างสักเท่าไหร่ พวกเราจึงได้ส่งจดหมายไปเยี่ยมองค์ชายที่วังสักหน่อย พระราชาก็ส่งกลับมา ให้มาด้วยความยินดี รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลยแหะ

พอมาถึงที่วังแล้วก็เข้าไปบังเอิญเจอกับองค์ชายที่ำลังคุยกับผู้หญิงคนนึง ยูมิมองด้วยสายตามองแรงอยู่เบาๆแต่ก็ยังkeep lookนางเอกไว้ได้ แล้วค่อยๆเข้าไปทักองค์ชาย

"สวัสดีค่ะอากิโตะ" ยูมิ

"ยะ-ยูมิ!" องค์ชายพูดพร้อมพยายามผลักผู้หญิงคนนั้นออกไป ""เอ่อ..นี่คือ...คุณหนูอลิซาเบธ ไพน์ดี้" 

"เป็นคู่หมั้นของอากิ" คุณหนูพูดขึ้นมาแถมยังมองยูมิด้วยสายตาเหยียดๆ รู้สึกฉันกับมาเรียจะเป็นกขคนะเนี่ย

"คู่หมั้น?" ยูมิพูดพร้อมส่งสายตาสงสัยไปทางองค์ชาย เอาแล้วไงเริ่มละครน้ำเน่าได้!!

"ยูมิ คือมัน...มันเป็นเรื่องจำเป็น ท่านพ่อให้ฉันหมั้นน่ะ"

"งั้นหรอคะ องค์ชายไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกค่ะ ฉันเป็นเพียงเพื่อนขององค์ชายก็มากพอแล้วค่ะ" ยูมิพูดพร้อมวิ่งออกไปจากห้องมาเรียก้ตามไป เหลือฉันที่ยืนมองด้วยความสนุก

"หึๆ" คุณหนูมั่นหน้าแอบหัวเราะออกมา องค์ชายก็ลอบมองด้วยสายตาที่โกรธมาก "อะไรคะ? อากิจะทำสายตาแบบนั้นกับอลิซไม่ได้นะ"

"แล้วจะทำไมล่ะ ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงอย่างเธอสักหน่อย" 

พอองค์ชายพูดจบก็รีบวิ่งตามยูมิไป เหลือเพียงฉันที่ยืนมองคุณหนูนี่อยู่

"อะไร? แกมองหาอะไรห้ะ!"

"ผู้ชายทิ้งก็อย่าพาลสิคะ ดิฉันเพียงแค่มองคนโดนทิ้งเท่านั้นค่ะ"

"แก!"

เธอพูดพร้อมพุ่งเข้ามาหวังจะตบฉันแต่คิริวก็มาจับข้อมือเธอเอาไว้ พร้อมมองนางด้วยสายตาเย็นชา นางลอบกลืนน้ำลายก่อนจะชักมือกลับไป แล้วทำหน้าใสซื่อไร้เดียงสา

"มารยาเธอใช้กับฉันไม่ได้หรอก เอาเวลาไปเรียนมารยาทดีกว่านะคุณหนู" คิริว

"หึ้ย ชิ!" นางจึ๊ปากพร้อมเดินมากระแทกแขนฉันแต่ฉันก็หลบก่อนทำให้นางแทบล้มหน้าคว่ำ เห็นแล้วโคตรฮา "ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

"อย่าลืมมาเอาคืนนะคะ"

ฉันพูดตามหลังนางไป แล้วเดินออกจากห้องพร้อมคิริว แล้วเดินรอบวังเพื่อหาตัวสามคนนั้น 

"ท่านอาโมนี่ครับ! พระราชารับสั่งว่าให้ท่านไปหาครับ" ทหารคนนึง

"อืม นำไปสิ"

"ครับ!"

โอ๊ย จะตะโกนทำไม รู้ว่ามันเป็นหน้าที่แต่ไม่ต้องตะโกนทั้งๆที่อยู่ใกล้ๆก็ได้มั้ง ฉันและคิริวเดินเข้ามาในห้องโถง และมีพระราชานั่งอยู่บนบัลลังก์กับราชินีที่รัก 

"ถวายบังคมเพคะ/พะยะค่ะ พระราชา" ฉันและคิริวพูดพร้อมกันแล้วก้มลงอย่างสง่างาม

"เงยหน้าขึ้นเถิด วันนี้ข้าเพียงแค่อยากเห็นหน้าคุณหนูอาโมนี่เท่านั้น"

"เพคะ พระราชา"

"ไม่ต้องสุภาพหรอก"

"ค่ะ ท่านลุง"

"หนูคงได้เจอกับคู่หมั้นของเจ้าอากิโตะแล้วสินะ"

"ค่ะ จะให้เธอคนนั้นหมั้นกับองค์ชายจริงหรอคะ?"

"อืม แต่สุดท้ายก็จะให้เจ้านั่นตัดสินใจเองอยู่ดี ลุงก็ใช่ว่าจะดูไม่ออกว่าอากิโตะชอบใคร"

"ฉันก็ชอบเด็กผู้หญิงที่อากิชอบ แต่เราเพียงแค่อยากลองใจลูกชายเท่านั้น" ราชินีพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้

"ค่ะ ถ้าเป็นเช่นนั้นคงดี เพราะดิฉันคิดว่าเธอที่เป็นคู่หมั้นคนนั้นออกจะ..."

"เธอเป็นลูกของขุนนางชั้นสูงแถมยังเป็นลูกสาวคนเดียวเลยมีนิสัยเอาแต่ใจน่ะ เรื่องก็มีเพียงเท่านี้หากหนูอยากเดินเล่นก็เชิญตามสบายเหมือนเป็นบ้านตัวเองก็ได้นะ เอาจริงๆลุงก็อยากได้หนูเป็นลูกสะใภ้นะแต่เจ้าอากิโตะคงไม่ประสงค์เช่นนั้น หนูก็คงด้วยสินะ"

"ค่ะ ท่านลุงดิฉันขอตัวค่ะ"

จากนั้นฉันก็เดินออกมาถึงสวนข้างๆวัง ก็เจอกับทั้งสามคนสักที รู้สึกว่ากำลังจะปรัความเข้าใจกันอยู่สินะ

"มาเรีย สองคนนี้เป็นไงบ้าง?"

"อืม ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ องค์ชายพูดชัดเจนเลยล่ะว่าไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นแถมยังบอกรักยูมิตรบงๆเลยล่ะ เอาซะไม่เห็นหัวฉันเลย"

"เอาเถอะ มันเป็นเรื่องผัวเมีย"

"คุณหนูอาโมนี่ก็!///" ยูมิพูดพร้อมกับหน้าที่ขึ้นสี

"แต่ก็จริงดั่งที่อาโมนี่พูด" องค์ชาย

"อากิโตะละก็///"

แล้วเรื่องก็จบลงด้วยความหวานของคู่นี้ และอีกคนนึงที่มองด้วยสายตาอิจฉาริษยาอยู่ไกลๆ







...............................................................................................................................


สวัสดีค่ะไรท์เอง ตัวร้ายคนใหม่รึเปล่าเนี่ย?
เตรียมพร้อมกับความแซ่บที่กำลังจะตามมาได้เลยค่ะทุกโค้นนนน

ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

151 ความคิดเห็น

  1. #116 โฮคาบากิ (@141221) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 16:35
    อุตะ ตอนแรกนึกว่าองค์ชายเป็นพระเอกนะเนี่ย แสดงว่าเหลือผู้ท้าชิงแค่สองสินะ ตอนนี้นะ//หมายความไงยะตอนนี้น่ะ/เสียงนางร้าย(หรือเอก?)แว่วมา(หรือตะโกน)
    #116
    0
  2. #27 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 18:44
    เจ้าชานนี้เกินคาดสุดละมาตอนแรกๆนึกว่าจะปิ้งอาโม สะอีกนะผิดคาดจริงๆสงสัยเข็มขัดรีดยาวเกินไป
    #27
    2
    • #27-1 *แมวสามสี* (@GiftThanchanok) (จากตอนที่ 18)
      16 มีนาคม 2561 / 18:45
      เอิ่ม...รีดเล่นมุขหรืออะไรคะเนี่ย?
      #27-1
    • #27-2 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 18)
      18 มีนาคม 2561 / 12:55
      มุกหรอค่าอ่อแพงมากเลยถ้าขานคงรวยยย55+
      #27-2
  3. #25 killer (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:13
    เป็นใครอ่ะ
    #25
    1
    • #25-1 *แมวสามสี* (@GiftThanchanok) (จากตอนที่ 18)
      16 มีนาคม 2561 / 14:30
      ? หมายถึงตัวร้ายคนใหม่ก็คุณหนูอลิซาเบธไงคะ เอ๊ะ หรือว่าหมายถึงอะไรคะ?
      #25-1