นางร้ายคนใหม่! มาพร้อมกับความจิตๆ!?

ตอนที่ 28 : ทดสอบความกล้าและดูดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    23 เม.ย. 61

พอพวกเรามารวมตัวกันที่ล็อบบี้ตอน18.00น.ตามนัดของพวกรุ่นพี่ 

"มากันครบแล้วสินะ งั้นฉันจะบอกสิ่งที่จะทำต่อไปนี้นะ" ท่านประธานกล่าวเปิดงานนนน เอ้ย! ไม่ใช่ "เดี๋ยวพวกเราจะไปกินข้าวเย็นในห้องอาหารหลังจากนั้นให้ทุกคนมาที่นี่อีกครั้งเมื่อกินข้าวรอจนกว่าจะครบแล้ว...เดี๋ยวพี่บอกอีกที"

"ค่ะ/ครับ"

ท่านประธานจะกั๊กทำเพื่อก็บอกให้จบๆดิวะ วัยรุ่นใจร้อนโว้ย! แต่ยังไงก็ต้องทำตามค่ะ อาหารที่นี่เป็นบุฟเฟตอาหารนานาชาติก็ตามปกติของโรงแรมอ่ะนะ พวกฉัน(ฉัน คิริว องค์ชาย มาเรีย)สี่คนนั่งอยู่โต๊ะเดียวกันโดยโต๊ะข้างๆเป็นโต๊ะของพวกรุ่นพี่อีก5คนซึ่งก็มีท่านพี่อยู่ในนั้น ตอนแรกท่านพี่จะมานั่งกับฉันแต่ก็ถูกท่านประธานลากคอไป รู้สึกเหมือนท่านพ่อที่มีคุณคาตะคอยปลอบ(?)ประโลมท่านพ่อไว้ ตอนนี้ท่านพี่ก็มีท่านประธานเป็นคู่หู(?) ก็ดีนะทำงานเป็นแพ็กคู่ค่ะ(... :ท่านพ่อ/ท่านพี่) 

"คิริว กินนี่สิคะ อ้ามมมมม" เออ ลืมไปว่ามีสองคน(ที่ไม่ได้ถูกรับเชิญ)มานั่งโต๊ะเดียวกันกับพวกฉัน "อร่อยมั้ยคะ?" (ถามซะยังกับทำเอง)

"ครับ(เชฟทำอร่อยดี)" คิริวพูดพร้อมเคี้ยวตุ่ยๆ

"จะอร่อยมากถ้าไม่มีคนสองคน" มาเรียพูดแต่ตาก็ยังจดจ่อกับการกินแหลกของตัวเอง ทำเอาสองคนที่พูดถึงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยายามทำเป็นไม่รู้เรื่องและทำหน้าที่อ่อยผู้ชายต่อไป เรียนมาดีนิ ปกติน่าจะร้อนรนแล้วทำตัวโง่ๆอ่ะนะถือว่าอัพเลเวลความฉลาดและสติมานิดนึง "หนามากแถมด้านด้วย"

ยังไม่จบกับการแซะของมาเรีย ผู้หญิงตัวเล็กๆน่าทะนุถนอม(หรอ?)ที่ผู้ชายเห็นก็คงเข้ามาประคบประหงมดูแลอย่างดี ฉันอยากจะบอกเลยว่าห้ามดูคนจากภายนอกเด็ดขาด! นี่รายที่1 รายที่2 ก็อนาคตเมียขององค์ชายที่แปรผันตัวเองจากนางเอกเป็นลูกสมุนนางร้าย แต่ถึงนางจะเปลี่ยนเป็นนางร้ายแบบนี้คุณองค์ชายก็ไม่ได้เกลียดเหมือนในนิยายที่พระเอกเกลียดนางร้ายอ่ะนะ แต่นี้เป็นรักนางร้ายก็แปลกดีนะ

ที่เรื่องเป็นแบบนี้คงเพราะฉันเข้ามาในร่างอาโมนี่สินะ ถ้าไม่เข้าร่างนี้เรื่องราวจะเป็นเหมือนนิยายธรรมดาๆละมั้ง เอาเถอะเรื่องนั้นช่างมัน แต่ตอนนี้องค์ชายที่ไม่มีศรีภรรยา(ที่คอยจัดการลิเดีย)อยู่ด้วยเนี่ยลำบากน่าดู แต่ฉันรู้สึกสะใจและสนุกแปลกๆแหะ ยังไงองค์ชายก็คงไม่ชอบนางวันยังค่ำอ่ะ เว้นแต่จะโดนล้างสมองหรือสะกดจิต หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงพวกเราทั้งหมดก็กินข้าวเย็นเสร็จ แล้วก็ไปเข้าห้องน้ำและไปรอพวกรุ่นพี่ที่ล็อบบี้ 

ถ้าจะถามว่าตอนกินข้าวก็อยู่ด้วยกันไม่ใช่รึ บอกเลยพวกเขากินเสร็จเร็วกว่าพวกเราแล้วหายไปไหนกันก็ไม่รู้ ตอนนี้ก็19.00น.ละ ระหว่างรอพวกรุ่นพี่ก็เอาไพ่มาเล่นโป๊กเกอร์จ้า ดัมมี่จ้า ทุกอย่างแห่งอบายมุข(แต่ไม่ได้เล่นเอาตังนะ) แล้วเล่นไมวะ? เล่นไพ่ต้องเล่นลงตังดิวะ โห่ แบบนี้มันกระจอก รู้สึกอยู่ดีๆก็นึกถึงแม่ที่โลกเก่า ฉันเคยชวนแม่และพี่ๆเล่นไพ่(แบบไม่เล่นตังเนี่ยแหละ) แม่บอกว่า

"ไม่เล่นๆ"

"ไมอ่ะแม่?"

"ไม่มีตังแม่ไม่เล่น"

"เอ้า เล่นเอามันดิแม่"

"เล่นเอาสนุก ไม่อ่ะ แม่เล่นเอาตัง ถ้าไม่แดกตังกันมันจะสนุกอะไร"

จากนั้นก็จบลงที่ฉันและพี่ๆนั่งเล่นกัน3คน เล่นสลาฟแทนแม่ง! งอนแม่ ฮือๆ กลับมาปัจจุบัน ในที่สุดพวกรุ่นพี่ก็มากัน

"เค ต่อไปพวกเราจะไป...ดูดาวกัน!" ท่านประธานพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็อยากเห็นเหมือนกัน ยังไม่เคยเห็นใน(สอง)ชีวิตเลย "แต่พวกเราจะแบ่งกันเป็นคู่ขึ้นภูเขากัน คู่สุดท้ายจะต้องมาทำอาหารเช้าพรุ่งนี้นะ"

"ห๋า!" ทุกคน(ปี1)ต่างร้องกัน เอาแล้วไงอาโมนี่เอ้ย ฉันทำอาหารไม่เป็นที่โลกเก่าก็ทำเป็นแต่มาม่ากับไข่ตุ๋น 2อย่างเท่านั้นขนาดไข่เจียวยังทำไม่เป็นเลย แต่เป็นคู่นี่นะคงไม่เป็นไรหรอกม้างงงงง 

"เรื่องจับคู่ จะให้ประธานของเราสองปีคู่กัน รองประธานคู่รอง เลขาคู่เลขา ก็ตามนั้นล่ะนะ"

"ม้ายยยยย อาโมนี่ ฉันจะคู่อาโมนี่อ่าาาา" ท่านพี่พูดพร้อมจะพุ่งเข้ามาหาฉันแต่มีท่านประธานดึงตัวไว้ก่อน จะว่าไปรองคู่รองมัน...รอง+รอง=คิริว+ท่านพี่ เอาแล้วไง ขอให้อยู่รอดปลอดภัยนะคะ "แงๆ"

"งั้นก็ไปที่ตีนเขากัน!!" ประธานพูดนำพวกเรามุ่งหน้าไปที่ตีนเขา "เดี๋ยวฉันจะขอบอกกฎก่อนนะ คนที่ถึงยอดเขาคนสุดท้ายก็โดนทลงโทษตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ แต่นี่ก็ไม่ใช่การไปดูดาวธรรมดา มันคือการทดสอบความกล้าไปด้วยไงล่ะ!!"

"พวกพี่ได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ" รุ่นพี่ผู้ชายที่ไม่มีคู่(เพราะอามาเนะตายแล้วจึงเหลือเศษ) พูดขึ้นพร้อมทำหน้ายิ้มปากไปถึงหู รองจากอาหารที่ฉันไม่โอแล้วเรื่องผีๆนี่ก็....ฉันจะหลับตาตลอดทางเลยค่ะ "ได้สนุกแน่ หิๆ"

"งั้นถ้าพร้อมแล้วแยกย้ายไปตามจุดที่พี่ๆบอกเลย จะเริ่มตอนที่ทุกคนได้ยินเสียงพลุสัญญาณนะ แยกย้าย!"

ฉันที่คู่กับประธานก็เดินไปที่จุดA ระหว่างทางเราไม่ค่อยได้คุยไรเท่าไหร่

"เออใช่ พี่ชื่ออะไรหรอคะ?(ลืมถาม)" 

"(มอง)....พี่ชื่อทามากิ นานาเสะ นี่อยู่มาตั้งเทอมนึงแล้วยังจำชื่อรุ่นพี่ไม่ได้อีกหรอ"

"แหะๆ ค่ะ" ก็คุณพี่เล่นไม่แนะนำตัวตั้งแต่แรกนี่นา พอเจอหน้าทีไรก็แค่ประชุมแล้วก็แยกย้ายกันไป ใครมันจะไปรู้ล่ะคะ

"แบบนี้พี่เสียใจแย่ รุ่นน้องคนสำคัญจำตัวเองไม่ได้ หือๆ" ทำไมรู้สึกแปลกๆกับคำว่า คนสำคัญ จังวะ พี่เขาคงหมายถึงยศบรรดาศักดิ์ของฉันล่ะมั้ง แต่มันก็ดูแหม่งๆอยู่ดีอ่ะ "อาโมนี่ มาเร็วจะเริ่มแล้วนะ"

"ค่ะ"

ปัง! ปัง!

เสียงพลุที่ถูกจุดขึ้น ถึงจะบอกวว่าเป็นพลุสัญญาณก็เถอะแต่นี่มันไม่ใช่แค่เสียงนี่มีแสงสีด้วย ต้องอลังการเหมือนเปิดโอลิมปิกมั้ยเนี่ย 

"เหมือนเปิดโอลิมปิกเลยนะ"

"!?" เดี๋ยว...พี่ทามากิพูดว่า โอลิมปิกงั้นหรอ? แต่โลกนี้มันไม่มีคำว่าโอลิมปิกสักหน่อยแถมเมื่อกี้ฉันไม่ได้เผลอพูดออกไปด้วยนะ "เมื่อกี้พี่พูดว่าไงนะคะ?"

"หึ ก็'เหมือนเปิดโอลิมปิก'ไงล่ะ" พี่เขารู้ชื่อที่โลกเก่าของฉันงั้นหรอ! ฉันคิดพร้อมก้าวเท้าไปข้างหลังแต่ก็ถูกพี่เขาผลักเข้าต้นไม้แถวๆนั้น "ตอนนี้เราคงสงสัยสินะว่าพี่รู้ได้ไง งั้นเดี๋ยวเดินไปเล่าไปละกัน:)"

"..."

"ก็...เริ่มจากทำไมฉันถึงรู้ว่าเธอมาจากอีกโลก เพราะว่าพระเจ้าบอกมาน่ะ แต่เขาก็บอกแค่ว่ามีคนที่มาเกิดใหม่เหมือนกันซึ่งเธอมาก่อนฉัน และที่ฉันรู้ว่าเธอคือคนที่มาเกิดใหม่เหมือนกันเพราะว่า" เขาพูดออกมาอย่างรัวๆ ทำเอาสมองของฉันไม่รับรู้อะไรแล้วเนี่ย "เธอดู...มีอะไรที่คนโลกนี้ไม่มี ทั้งความฉลาด และพลังที่ดูโคตรโกงของเธอนั่นอีก ยังไงก็น่าจะฝีมือพระเจ้านั่นใช่มั้ยล่ะ?"

"ก็ใช่ที่ฉันมาจากอีกโลกโดยการเกิดใหม่ แล้วพี่ทามากิไม่ได้บ้างหรอ พรน่ะ?"

"หึ ไม่มี ตาแก่นั่นลำเอียง" เขาพูดด้วยใบหน้าไม่พอใจแต่กลับมายิ้มเหมือนเดิม "แล้วมีไรจะถามมั้ย?"

"อืม...งั้นเรื่องที่ตาแก่นั่นให้พี่มาเกิดใหม่ พี่ได้มาอยู่ร่างนี้ตั้งแต่ร่างนี้อายุเท่าไหร่?"

"ก็...ก่อนเจอเธอครั้งแรกประมาณ1เดือนละมั้ง"

"ลำบากแย่ ของฉันมาอยู่ร่างนี้ตั้งแต่เกิดเลยล่ะ เลยดูเนียนๆได้"

"นั่นสินะ พระเจ้าจะลำเอียงไปไหนเนี่ย555"

จากนั้นเราก็คุยอะไรมากมายระหว่างเดินขึ้นไปยอดเขา ซึ่งพอไปถามมา ก็สรุปได้ว่าในโลกนี้มีเพียงเราสองคนที่รู้เรื่องของโลกอื่นนอกจากที่นี่ เลยต้องตั้งกฎนิดหน่อยก็ยกตัวอย่างห้ามพูดเรื่องนี่ให้ใครรู้(ตามปกติ) แต่ถ้าบอกไปด้วยความจำเป็นก็ไม่ให้บอกว่ามีอีกคนที่มาจากโลกอื่น เดี๋ยวจะยุ่งน่ะสิ แล้วพอถามถึงเรื่องโลกเก่าพี่เขาก็ทำหน้าเศร้าๆเลยไม่ได้ถามไป เอาเถอะอดีตของฉันมันก็ไม่น่าพูดถึงเท่าไหร่หรอก ฉันรู้สึกได้ว่าเราสองคนมีอะไรที่คล้ายกัน แต่มันบอกไม่ค่อยถูก

แล้วฉันก็เริ่มสนิทกับเขาเพราะอายุที่โลกเก่าเท่ากันแม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายก็เถอะ แต่มีคนคุยกันรู้เรื่องแบบนี้ค่อยดีหน่อยจะได้คุยภาษาโลกเก่าได้สะดวก 

"งั้นต่อจากนี้เรียกฉันว่าพี่ทามากิไปแล้วกัน ส่วนฉันจะเรียกเธออาโมนี่ จะได้เนียนๆ"

"อืมได้ พี่ทามากิ แต่จะว่าไปเดินมาตั้งนานแล้วทำไมไม่เห็นเจออะไรเลย ทดสอบความกล้าไม่ใช่หรอ?"

"อ้อ เจอแล้วแต่เธอไม่ได้สนใจต่างหาก"

อ่าว นี่ฉันเมินพี่งั้นหรอ ก็ดีแล้วที่ไม่เจอแล้วตรูจะถามถึงมันทำไมเนี่ย พอรู้ว่ามันมีมันก็กลัวนะเฟ้ย ฉันคิดไป แต่มือฉันดันไปจับที่แขนเสื้อเขาซะแล้ว เขาชะงักแล้วหันมามองแล้วแอบหัวเราะเล็กๆ

"กลัวผีหรอ...อาโมนี่"

"นะ-นิดหน่อยน่า" ฉันพูดพร้อมจะชักมือกลับ แต่ก็ถูกมือของเขาคว้าไว้ซะก่อนทำให้ตัวฉันที่ไม่ทันตั้งตัวหน้าไปชนกับหน้าอกของเขาจังๆ ดั้งหักมั้ยเนี่ย "เล่นไรเนี่ย?"

"แหม่ เย็นชาจัง อยู่กับผู้ชาย2คนไม่หวั่นไหวเลยรึไง?" เขาพุดพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ นิสัยเหมือนใครบางคนเลย(ฮัดชิ่ว!:คิริว) ฉันเอามือดันหน้าเขาให้ออกไปไกลๆ "เชอะ เธอไม่ใช่สเป็คฉันหรอกน่า ยังไงเธอก็ได้กับคิริวอยู่แล้วน่า"

"เฮ้ย ไหง๋โยงไปหาคิริวล่ะนั่น"

"หึ แค่ดูก็รู้แล้วว่าสายตาของคิริวที่มองเธอน่ะ ไม่ธรรมดาเลยนะอาโมนี่" เขาพูดพร้อมยกยิ้มอย่างล้อเลียน 

ฉันและพี่ทามากิเริ่มเดินต่อไปสักพัก ฉันก็เผลอหันไปเจอกับ...ผู้หญิง ผมดำยาว ผะ-ผีนี่หว่า 

"ว้าย!"

"อาโมนี่ เป็นไร?" เขาถามขึ้นพร้อมกอดฉันแล้วหันไปมองทางที่ฉันมองอยู่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเจอไรเลยปิดตาฉันแล้ว "โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ แค่พล็อปน่า"

"พล็อป?" ฉันพูดพร้อมหันไปมองดูดีๆ เห็นถึงเนื้อยางของผี มันแค่ตุ๊กตานี่ว่า ไมมันดูหลอนวะ พอรู้สึกตัวว่าตัวเองกอดเขาแน่นเกินไปเลยผละตัวออก จากนั้นก็เดินต่อไป




ผมมองคนตัวเล็กเดินไปหลังจากได้เจอผี(ตุ๊กตา) แถมยังทำหน้ามุ่ยอีก ซึนเดเระจริงๆ

"ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ"

ที่ผมเล่าให้อาโมนี่ฟังเมื่อกี้น่ะ มันก็ถูกบ้างไม่ถูกบ้างอ่ะนะ แต่ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเท่าไหร่  อยู่แบบนี้ก็โอเคแล้วผมไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก....




พวกเราสองคนเดินขึ้นมาถึงยอดเขา พอมองไปก็เจอว่าทุกคนขึ้นมาถึงกันหมดแล้ว กำแล้วไงตรู พี่ทามากิทำอาหารเก่งมั้ยน้า ฉันยิ้มเจ่ือนๆให้ทุกคนที่มองมาทางฉันและพี่ทามากิ

"ได้คนแพ้แล้ว งั้นก็เริ่มการดูดาวกันเถอะ" พี่ทามากิพูดทำหน้าที่ประธานต่อไป

หลังจากนั้นพวกเราก็นอนดูดาวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน มีผ้าห่มที่พี่ๆเขาเตรียมไว้ให้เพราะข้างบนนี้หนาวใช้ได้ ท่านพี่ที่เก็บกดมานาน คิริวเล่าเรื่องเกี่ยวกับระหว่างที่เดินมากับท่านพี่คร่าวๆก็ ต่างคนต่างเงียบท่านพี่ใช้สายตาข่มขู่เขาตลอดทางทำเอาผี(พล็อป)ไม่ได้อยู่ในสายตาของทั้งสองคน ยังไม่พอยังประมาณว่าวิ่งแข็งกันขึ้นเขาอีกแต่ดูเหมือนจะเสมอ ทำให้ทั้งสองคนนี้ขึ้นมาเป็นคู่แรก ต่อมาก็คู่มาเรีย องค์ชาย และพวกคนที่ไม่ได้รับเชิญ(ลิเดีย อลิซาเบธ)

ดาวที่เพิ่งเคยดูครั้งแรก สวยมากเลยล่ะโดยเฉพาะตอนที่อยู่บนท้องฟ้าอ่ะนะ ปกติเคยเห็นแต่ดาวที่อยู่บนต้นคริสต์มาสในห้าง พอมาเจอของจริงมันไม่มีคำบรรยายเลยล่ะ ฉันเผลอหลับไป ซึ่งฉันนอนอยู่คั่นระหว่างคิริวและท่านพี่ ระหว่างที่ฉันหลับอาจจะมีสงครามเกิดขึ้นก็ได้มั้ง หึๆ







...................................................................................................................

สวัสดีค่ะไรท์เองเน้อ รุ่นพี่เผยความลับ!ถึงจะยังไม่หมดแต่จะมีเฉลยในตอนถัดๆไปแน่นอนค่ะ 


ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ





ภาพรุ่นพี่ทามากิ นานาเสะน้า(หล่อจุง)///







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

151 ความคิดเห็น

  1. #106 LittleDummy1408 (@LittleDummy1408) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:27
    มีเพื่อนร่วมโลกแล้ว
    #106
    0
  2. #98 kimjaeyung21 (@kimjaeyung21) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 21:24
    ไรท์มาต่ออีกกน้าาาสนุกมั่กๆๆ😋
    #98
    0
  3. #92 risray (@risray) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 17:19
    สนุกมากค่ะ
    #92
    0
  4. #90 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 17:54
    มาอีกแล้วตัวละครลับใครว่า
    #90
    0
  5. #88 Fang47 (@Fang47) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:05
    ทามากิคือใครอ่าาาาาาาา จะเฉลยตอนไหนอ่าาาาาา #รอน้าาาสู้ๆ
    #88
    1
  6. #87 BLOODY BABY (@8808476253) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 14:35
    ไม่นึกเลยว่านางจะกลัวผีอะ
    #87
    1
    • #87-1 *แมวสามสี* (@GiftThanchanok) (จากตอนที่ 28)
      23 เมษายน 2561 / 14:36
      บางครั้งนางก็ไม่ได้เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง เดี๋ยวนิยายมันจะดูน่าเบื่อ😊😊
      #87-1