นางร้ายคนใหม่! มาพร้อมกับความจิตๆ!?

ตอนที่ 3 : งานวันเกิดขององค์ชาย (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 529 ครั้ง
    19 ธ.ค. 60

สิ้นเสียงประกาศของพิธีกรคนนั้น ทุกคนต่างเบิกตาโตกันทั้งห้อง ก็สมกับที่เป็นองค์ชายล่ะนะ ฉันมองไปที่องค์ชาย ซึ่งเขาก็มองมาที่ฉันเหมือนกัน ฉันเลยแกล้งเขานิดหน่อย

PART องค์ชายอากิโตะ

ผมชื่ออากิโตะ มาจัสดี้เป็นองค์ชายของประเทศนี้ วันนี้เป็นวันเกิดผมครบอายุ11ปี ท่านพ่อเลยจัดงานซะอลังการเกินเหตุ ผมก็ได้แต่ตามน้ำไป ขณะที่ผมกำลังยืนอยู่ข้างๆท่านพ่อ เพื่อนสนิทของท่านพ่อก็เดินมาพร้อมกับเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าผม

เด็กผู้หญิงคนนั้นกล่าวทักทายผม ผมก็ตอบกลับเป็นมารยาทกลับไป แต่ผมรู้สึกขัดใจกับคำสุภาพของเธอมาก เธอก็อายุน่าจะเท่ากับผม ผมไม่ชอบให้คนที่อายุเท่ากันมาสุภาพกับผมสักเท่าไหร่ มันรู้สึกไม่ยุติธรรมกับเธอเลย ทั้งๆที่ก็เป็นคนเหมือนแท้ๆ หลังจากนั้นท่านพ่อก็ให้อยู่คุยกับสองคนนี้ต่อ ประมาณว่าปล่อยผมไว้นั่นแหละ จะว่าไปเด็กผู้หญิงคนนี้ก็น่ารัก../// แต่ผมยังไม่รู้จักเธอสักหน่อย นี่ผมเป็นไรเนี่ย


ผมเลยกล่าวขอบคุณที่มาวันเกิดของผม เธอก็ตอบมาอย่างสุภาพเหมือนเดิม เอาเถอะ 
หลังจากนั้นผมก็ขึ้นไปวัดพลัง เมื่อพิธีกรประกาศเสร็จ ทุกคนก็มองผมด้วยสายตาที่ผมเกลียดที่สุด คือ สายตาแห่งความคาดหวัง ผมรู้สึกไม่ชอบที่ต้องถูกคาดหวัง ผมก็เป็นแค่เด็กนะ ระหว่างที่ผมคิดในใจอยู่ ผมหันไปเห็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกของเธอคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆห้องโถง มันไม่เหมือนรอยยิ้มในตอนแรกเลยแม้แต่นิด

มันเป็นรอยยิ้มที่ตรงข้ามจากรอยยิ้มที่ดูสดใสนั่น ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมกำลังทำหน้าอะไรอยู่ แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้กำลังสับสนอย่างมาก

ผมค่อยๆเดินลงจากเวทีแล้วหันไปมองเธออีกรอบ แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูสดใส ร่าเริงเหมือนตอนแรก ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้วเนี่ย ผู้หญิงอะไรดูน่าขนลุกชะมัด

"อึก"

ผมกลืนน้ำลายแล้วรวบรวมความกล้าเดินไปหาเธอคนนั้น ดูเหมือนเธอจะเห็นที่ผมเดินไปหาเธอ เธอถึงทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นยิ้มมาให้ผมซะงั้น เปลี่ยนง่ายดีจังเลยนะ สิ่งที่เธอใส่อยู่น่ะ

"ยินดีด้วยนะเพคะ องค์ชายนี่เก่งจังฉันคงเทียบไม่ติดแน่นอนเพคะ" เธอพูดพร้อมประสานมือพร้อมทำหน้ายิ้ม

"อืม เธอก็...คงได้พลังดีๆ" 

ปกติผมเป็นคนพูดน้อยนะครับ ทุกคนเลยกลัวผม บอกต่างๆนาๆว่าผมเย็นชา ผมดูน่าเกรงขาม แต่ผมชินแล้ว มีแต่ผู้หญิงคนนี้นี่แหละที่ยิ้มแบบไม่มีความเกรงกลัวผมเลยแม้แต่นิด

"ขอบคุณเพคะ องค์ชาย"

ผมพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ท่านพ่อ

"ท่านพ่อครับ เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรหรอครับ?"

"หืม? เด็กคนนั้นชื่อ อาโมนี่ บรูลาตน์น่ะ สนใจหรอไอลูกชาย? :)  "

ผมไม่ตอบคำถามของท่านพ่อแล้วเดินไปที่นั่งของตัวเอง อาโมนี่งั้นหรอ ถึงจะดูเป็นผู้หญิงแปลกๆ แต่ก็น่าสนใจอยู่ ผมคงต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับเธอสักหน่อยแล้ว หึๆ

(สายตาคนอื่นคือ องค์ชายกำลังปล่อยรังสีน่ากลัวเต็มทั่วห้องโถงต่างหาก)


...................................................................................................................


ฉันยืนงง ที่อยู่ดีๆเขาก็เดินมาเอาซะตั้งตัวบ่ถูกเลย มาแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำ องค์ชายนี่ก็ดูแปลกดีนะ

ฉันที่ได้สติกลับ เดินไปสูดอากาศข้างนอกดีกว่า คนเยอะจริงๆ เลยต้องเสแสร้งมากขึ้น เมื่อเดินไปถึงระเบียงห้องโถง ฉันก็ถอดหน้ากากที่ใส่อยู่ออกไป

"ค่อยโล่งหน่อย หึ"

"น่าเบื่อๆๆๆๆๆๆๆ งานเลี้ยงอะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อจริงๆ" ต่างคนต่างใส่หน้ากากเข้าหากัน น่าคลื่นไส้ชะมัด แล้วไอพวกคนที่เสนอลูกสาวตัวเองไอองค์ชายอะไรนั่น คิดว่าลูกตัวเองเป็นตัวอะไรกันแน่ ลูกหรือแค่เครื่องมือในการเสริมสร้างบารมีกันแน่ น่าตลกสิ้นดี เพราะแบบนี้ไงถึงไม่ชอบ มันน่ารำคาญมาก "เมื่อจะตายสักที สงสัยทำกรรมไว้เยอะ"

ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างเบื่อหน่าย 

 ก่อนกลับก็ต้องไปกล่าวลาพระราชาก่อน ที่จริงอยากเดินออกจากงาน แบบไม่ต้องไปเจอหน้าอีองค์ชายนั่นอีก

"พวกฉันไปก่อนนะ ไอราชา"

"เอ่อๆ จะว่าไปวันเกิดของหนูอาโมนี่นี่วันไหนล่ะ?"

"วันที่ 8 พฤศจิกายน เพคะ"

"อือ อย่าลืมเชิญลุงแก่ๆคนนี้ไปด้วยน้ะ ฮ่าๆ"

"เพคะ ขอบพระทัยมากเพคะพระราชา"

"เรียกคุณลุงก็ได้"

ฉันพยักหน้าเบาๆ พร้อมยิ้มตอบกลับท่านไป ฉันมองไปที่องค์ชายเล็กน้อยแล้วก้มหัวลง จากนั้นท่านพ่อ ท่านพี่ ฉันก็เดินทางกลับคฤหาสน์

เฮ้อ ฉันถอนหายใจเมื่อเข้ามาในห้องของตัวเอง 

"เหนื่อยจริงๆ ไม่อยากเสแสร้งอีกแล้ว"

'แล้วเธอจะอยู่รอดในสังคมแบบนี้หรอ? ทุกคนจะยอมรับตัวตนที่แท้จริงของเธอได้หรอ?'

เสียงในหัวของฉันขัดกับสิ่งที่ฉันพูดออกมา มันมาอีกแล้ว ความสับสน และความจริง ที่ยังไงก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง สุดท้ายแล้วอาจจะเป็นเพราะฉันแค่กลัวก็ได้ หรือแค่ไม่เข้าใจตัวเองกันแน่?

"งั้นฉันต้องทำแบบนี้ต่อไปงั้นหรอ.." เสียงของฉันเริ่มแผ่วลงด้วยความไม่เข้าใจ

'ไม่รู้' เวลาที่ฉันกับตัวเองก็มักจะตอบตัวเองว่า ไม่รู้ อยู่เสมอ 

พอดีกว่า แล้วฉันก็เดินไปอาบน้ำ และนอนลง ปิดตาลืมทุกอย่างให้หมดแล้วเข้าไปในโลกที่มีเพีงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น






วันต่อมา ก็มีจดหมายจากพระราชินีส่งมาถึงฉันโดยตรง

ถึงอาโมนี่ บรูลาตน์

  วันนี้ข้าได้มีงานเลี้ยงน้ำชาเล็กๆ ที่วัง ถ้าเจ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเจ้ามาได้ เจ้าก็มาที่วัง ตอน 10.00 น. ที่สวนข้างๆวัง หวังว่าจะได้เจอเจ้านะ 

จาก พระราชินี



งานเลี้ยงน้ำชา? นี่กะจะไม่ให้พักกันเลยรึไงฮะ สรุปฉันก็ต้องไปแต่โดยดี เพราะยังไงก็ว่างนิ ฉันนั่งรถม้าไปกับเมดส่วนตัวของฉันที่ดูแลฉันตั้งแต่เด็ก เธอชื่อว่า เมริน เธอเป็นเมดที่ดูแข็งแกร็งกว่าบอดิการ์ดซะด้วยซ้ำ แต่เธอก็ใจดีนะ เมื่อถึงพระราชวัง ฉันก็เดินลงรถม้าอย่างช้าๆ  ฉันก็พบกับสายตาที่เคยเจอเมื่อวาน ฉันสบตาเขา เขาสบตาฉัน อือ จะอีกนานมั้ย ใครกระพริบตาคนนั้นแพ้! ไม่ใช่ๆ

"เออ อรุณสวัสดิ์เพคะ องค์ชาย"

"อืม"

ก็รู้ว่าต้อง keep look แต่ก็ไม่ต้องเบอร์นี้มั้ยอ่ะ เค้ากลัวนะ

"ตามมา"

เขาเดินนำไป ฉันก็เดินตามไปติดๆ กลัวหลงค่ะ สักพักก็เจอสวนกุหลาบสีขาว และมีโต๊ะเก้าอี้ที่จัดว่าโคตรหรู วางอยู่กลางสวนกุหลาบ

"มาแล้วหรอจ้ะ สวัสดีจ้ะหนูอาโมนี่"

"สวัสดีเพคะ พระราชินี" ฉันก้มตัวลง

"มานั่งนี่สิจ้ะ" ฉันเดินไปนั่งอย่างว่านอนสอนง่าย "ตัวจริงน่ารักมากเลยนะเนี่ย"

"ขอบพระทัยเพคะ"

"ไม่ต้องสุภาพ แล้วเรียกฉันว่าคุณป้าก็ได้"

"เพค- ค่ะ!" ฉันเผลอพูดสุภาพ ทำให้หน้าขององค์ราชินีขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่พอฉันพูดแก้ คุณป้าก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มที่มีออร่าอย่างมาก

"ดื่มชาก่อนสิ ชาเอิร์ลเกรย์ หวังว่าหนูจะชอบนะจ้ะ"

"หนูชอบมากเลยคะ เป็นชาที่หอมมากเลยนะคะ รู้สึกผ่อนคลายเลย.."

ฉันนั่งจิบชา คุยกับองค์ราชินีไปตามประสาผู้หญิงอ่ะนะ มีเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม เรื่องที่เรียนด้วย และฉันก็ได้รู้อีกอย่างว่าองค์ราชินีก็ชอบอัญมณีเหมือนกัน เลยสนิทกันในระดับนึงแล้ว หิๆ ตีสนิทไว้เพื่อในอนาคต 

"อ้าว อากิ มานั่งด้วยกันสิจ้ะลูก" องค์ราชินีกวักมือเรียกองค์ชายมาร่วมโต๊ะด้วย

"ครับ"

เขาเดินมานั่งข้างๆฉัน เมดก็ยกชามาให้องค์ชายใส่น้ำตาล5ก้อนเสร็จสับ หวานไปไหม๊มมมมม แบบนี้ก็ไม่รู้สึกถึงรสชาตของชาสิ เห็นแล้วรู้สึกขัดใจจริงๆ

"องค์ชายเพคะ  คือว่าท่านควรใส่นมหรือมะนาวจะดีกว่าน้ำตาลนะเพคะ ถ้าหากท่านใส่น้ำตาลเยอะชนาดนั้นจะทำให้รสชาติของชาเปลี่ยนไปเพคะ"

"อะ อืม ขอโทษ" เขาทำหน้าสำนึกผิด 

เรื่องชา พี่สาวเมื่อโลกเก่าฉันชอบซื้อมาชงกินบ่อยๆ แล้วพอฉันทำแบบองค์ชาย พี่สาวฉันก็ไร่ยาวตั้งแต่ประวัติความเป็นมายันบริษัทที่ผลิต เรียกได้ว่า ติ่งชาอย่างแท้จริง ฉันรู้สึกฝังใจเลยพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับชามากมายจนเชี่ยวชาญเพื่อจะได้ไม่ต้องฟังพี่บ่นอ่ะนะ 

หลังจากที่ฉันพูดจบ ฉันก็ลุกขึ้นแล้วไปชงชาฉบับที่ฉันรู้สึกว่ามันอร่อยที่สุดใส่แก้วให้องค์ชายดื่ม เขาจ้องที่แก้วสักพัก

"ไม่มียาพิษหรอก" ฉันกระซิบ

เขาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วค่อยๆยกแก้วดื่ม จนหมดแก้ว รู้ว่าอร่อยแต่ก็ไม่ต้องรีบก็ได้มั้งคะ? องค์ราชินีที่เห็นภาพนี้ก็แอบหัวเราะเบาๆ สองคนนี้น่ารักจริงๆ

"ขอบคุณ"

"ไม่เป็นไรเพคะ"

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็เดินทางกลับคฤหาสน์



"หนูอาโมนี่น่ารักจริงๆ แถมยังรอบรู้อีกนะเนี่ย"

"ครับ"

ลูกเรานี่ก็ อยากได้หนูอาโมนี่เป็นลูกจัง จะให้เป็นสะใภ้ก็รู้สึกสงสารแทน เฮ้อ



...................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 529 ครั้ง

151 ความคิดเห็น

  1. #133 Happygirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 19:26

    สนุกมากเลยค่ะไรท์ แงงงง แต่อยากอ่านเกี่ยวกับพี่สาวในโลกเก่าเลย จะมีสเปมั้ยนะ 555555

    #133
    0
  2. #117 Soonsa (@a0818404967) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 20:35
    ไม่มีไรจะเม้นแต่สนุก!!
    #117
    0
  3. #61 hinahimeeee (@hinahimeeee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 23:04
    งืมมม เราค่นข้างสงสัยความสัมพันธ์พี่น้องของอาโมนี่กับพวกพี่สาวในโลกเก่าอ่ะค่ะ  สรุปคือ เธอกับพวกพี่พี่สนิทกันไหมอ่ะคะ?

    #61
    1