[NCT] JAMREN : COMING SOON

ตอนที่ 13 : UNIT 8 : [OS] PARACETAMOL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    17 มี.ค. 61








Title : PARACETAMOL

Author : Au Revoir 

Paring : JaeMin x RenJun

Genre : RPS, normal, ficlet

Rate : PG-13 ???



Note : For ... 14 March "White Day" 

           For ... Voice Message

           For ... Everything you do







กรุณาฟัง a voice message from 재민 ก่อนอ่านด้วยนะคะ

Thx  ❤️

 







.......................... PARACETAMOL .......................... 









ปึง!!





เสียงประตูไม้กระทบกันเบา ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนตัวเล็กที่แบกกระเป๋าเข้ามาในห้องพัก หลังจากมีคิวซ้อมเต้นแยกพาร์ทคนจีนในงานโชว์เคสของ NCT2018 วันพรุ่งนี้ หากแต่เวลาดึกสงัดขนาดนี้ แค่เสียงฝีเท้าแมวก็ยังได้ยิน เจ้าตัวยังคงดูเหนื่อยล้าจากการฝึก ตาเล็กปิดปรือเตรียมจะหลับแหล่มิหลับแหล่ ชวนให้นึกสงสาร 






"กลับมาแล้วเหรอ" เสียงของรูมเมทที่ยังคงนั่งเล่นเกมโทรศัทพ์ในห้องนั่งเล่นเอ่ยถาม เมื่อเห็นเพื่อนร่วมปีเกิดลากขาอันไร้เรี่ยวแรงเข้ามา ดูจากสภาพ..คงจะไม่ไหวแล้ว เจโน่จึงลุกขึ้นไปช่วยถือกระเป๋าสะพายหลังเข้ามาวางไว้ข้างโซฟากลางห้อง 






"อืม ทำไมเจโน่ยังไม่นอนอ่ะ" 






"เราจะออกไปซ้อมเต้นกะจีซองอีกรอบ รอน้องเก็บของอยู่ เดี๋ยวจะปะ.." แต่แล้วบทสนทนาก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของปาร์คจีซอง 






"พี่เจโน่ พี่แจมินไม่สบาย!!" เสียงของปาร์คจีซองที่ดังขึ้นมาอย่างลน ๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นอาการดีใจสุดซึ้งที่พี่อีกคนกลับมาพอดี 






"พี่เหรินจวิ้น มาพอดีเลย เข้าไปดูพี่แจมินหน่อยดิ" 






"แจมินไม่สบายเหรอ เป็นไรมากไหม" เหรินจวิ้นดูจะตกใจอยู่ไม่น้อย ถึงแม้จะเหนื่อยและง่วงแทบขาดใจแต่ประโยคเมื่อกี้ก็ทำเอาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง 






"ไม่รู้พี่ พอดีผมว่าจะเข้าไปยืม PSP ติดไปเล่นด้วย แต่เคาะห้องก็ไม่ตอบ เปิดเข้าไปก็ปิดไฟเงียบ ลองปลุกดู ก็เหมือนตัวรุม ๆ" 






"นายมาพอดีเลย ฝากดูมันหน่อยดิ พี่เมเนส่งข้อความมาตามละ" 







แล้วฮวังเหรินจวิ้นก็ถูกเจโน่รุนหลังให้เดิน พร้อมกับจีซองที่ช่วยจูงไปส่งหน้าห้องของแจมิน 



























"ไง..คนป่วย ยังมีชีวิตอยู่ไหม" เหรินจวิ้นเอ่ยทักทายเสียงใส พลางตบสวิตซ์ไฟที่ผนังข้างประตู  ซึ่งตอนนี้คนป่วยเริ่มรู้สึกตัวเพราะแสงไฟแยงตา ก่อนคนตัวเล็กจะเดินโต๋เต๋เข้ามาในห้อง 





"..แจมินอา เป็นไงบ้าง" นาแจมินทำเพียงปรายตามองคนที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้อีกฝ่ายแล้วสะบัดผ้าห่มคลุมโปง 






"ดื่มอะไรร้อน ๆ ไหม เดี๋ยวไปชงมาให้" 






"กินแล้วจะตายเร็วขึ้นไหม" คนป่วยพยายามตีรวนทั้งที่ผ้าห่มยังคลุมมิดหัวอยู่ 






"นี่..เจโน่กับจีซองออกไปบริษัทแล้ว" เหรินจวิ้นก้าวไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง หัวเราะอย่างไม่ถือสากับอาการงอนของคนป่วยแต่อย่างใด "นายควรดีใจที่เห็นหน้าเรานะ"






"ชอบทวงบุญคุณจัง" เสียงทุ้มที่ออกจะแหบนิด ๆ ฟังแล้วจั๊กจี๋หูเป็นบ้า ขึ้นดังจากคนบนเตียง 





"ไว้ค่อยมาดูตอนที่เป็นหนักกว่านี้ก็ได้" 








เหรินจวิ้นลอบถอนหายใจเบา ๆ แต่ว่าคนตัวยาวที่เขาเห็นวันนี้ดูโทรมลงเล็กน้อย ผมสั้นที่ชี้โด่เด่ ไรหนวดขึ้นมาหร็อมแหร็มเห็นแล้วชวนใจหวิวแปลก ๆ 






"หน้าตาโทรมอย่างกับคนแก่เลยเนอะ" 






"ตั้งใจเข้ามาเยาะเย้ยโดยเฉพาะหรือไง" ยิ่งได้ฟัง เหรินจวิ้นก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้น มือขาวเอื้อมไปดึงผ้าห่มออกจากหน้าเพื่อให้คนป่วยมีอากาศหายใจ มือเล็กสัมผัสที่หน้าผากคนที่ยังนอนหายใจปลาอยู่เบา ๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ "ไข้ลดแล้วใช่ไหม โชคดีนะเนี่ย" 





"คิดว่าตัวเองจะตายแล้วซะอีก" นาแจมินตัดพ้อด้วยน้ำเสียงงอน ๆ ทั้งยังไอเป็นระยะ






"ตลกน่า แอบไปเที่ยวข้างนอกมาหรือเปล่า ถึงได้ไข้ขึ้นแบบนี้" เสียงหวานเอ่ยแซว 





"เปล่าซะหน่อย!" คนป่วยแก้ตัวลั่น พลางงอตัวไอโขลกออกมาอย่างน่าสงสาร เหรินจวิ้นมองแล้วคิดว่ายังไง แจมินต้องหักโหมซ้อมเต้นจนดึกดื่นคนเดียวอีกแน่ ๆ ถึงได้ป่วยเอาแบบนี้





"พูดดังขนาดนี้ แสดงว่าไม่เป็นอะไรมาก" พูดก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังไม่ถึงโต๊ะหนังสือข้างหัวเตียงดี 





"เราไม่กวนก็ได้ นอนเยอะ ๆ ละกัน ไปก่อนนะ" 





เมื่อได้ยินอีกคนบอกว่าจะไป คนป่วยที่นอนซมบนเตียงก็รีบพลิกตัวมาคว้ามือของเหรินจวิ้นไว้ก่อน เมื่อเห็นปฏิกริยาตอบสนอง เหรินจวิ้นได้แต่ยืนอมยิ้มกับความขี้งอนของเพื่อน(?)ร่วมวง





"ไปไหน ไม่ไปดิ เราป่วยอยู่นะ แค่ก ๆ" พยายามแก้เก้อด้วยคำพูดน่าถีบ พร้อมกับไอโชว์ว่าป่วยจริง ๆ







'เป็นคนป่วยนี่มันเอาแต่ใจกันทุกคนหรือไง' เหรินจวิ้นคิด 










แต่หลังจากไอหนัก ๆ ติดกันหลายครั้ง แจมินก็ทิ้งร่างลงนอนแผ่หราบนเตียงของตนเองแล้วหายใจหอบแรงจนเหรินจวิ้นรู้สึกเป็นกังวล 




“เป็นอะไร ทำไมไอหนักแบบนั้น กินยาหรือยัง” คนตัวเล็กเริ่มใจไม่ดีเมื่อคนป่วยส่ายหัวตอบกลับมาว่ายังไม่ได้กินยา คนตัวเล็กรีบลงไปนั่งที่ขอบเตียง ใช้มือลูบอก ลูบไหล่ ปลอบประโลมอีกคนอย่างห่วงใย 





“คันคอน่ะ แล้วก็มึน ๆ หัวด้วย ช่วยหาผ้าเย็น ๆ มาเช็ดตัวให้หน่อยได้ไหม” คนป่วยนอนไอถี่ ๆ ในคอ พยายามหายใจลึก สายตาจับจ้องดวงหน้าที่แสดงความเป็นห่วงและกังวลกับอาการของเขาอย่างชัดเจน 





“รอแป๊บนึงนะ” เหรินจวิ้นเสยผมที่ปรกอยู่บนใบหน้าของเพื่อนออกอย่างเบามือ ก่อนจะรีบลุกไปทำตามคำร้องขอของอีกฝ่าย และกลับมาอีกครั้งในเวลาอันรวดเร็วพร้อมกับผ้าขนหนูและกะละมังใบย่อมที่บรรจุน้ำซึ่งลอยน้ำแข็งไว้จำนวนหนึ่ง








พยาบาลจำเป็นบรรจงลูบเช็ดหน้าเช็ดตาให้หนุ่มตาคมอย่างอ่อนโยน จากใบหน้าไปถึงลำคอ และ แผ่นอก มือเรียวค่อย ๆ ถอดเสื้อที่ชื้นเหงื่อออกให้พ้นตัวคนไข้เพื่อสะดวกต่อการเช็ดเนื้อเช็ดตัว 





“ลุกขึ้นมาใส่เสื้อก่อนแจมิน” เหรินจวิ้นเข้าไปพยุงประคองตัวให้แจมินลุกขึ้นนั่ง ซึ่งคนป่วยก็ยอมทำตามโดยดี เว้นเสียแต่ว่าทำท่าทางเหมือนคนไม่มีกระดูก ทั้งมือทั้งแขนไม่ยอมยกขึ้นหนำซ้ำยังเอนตัวมาซบเหรินจวิ้นทำให้การสวมใส่เสื้อครั้งนี้ต้องเพิ่มความพยายามขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง 






“แจมิน..ดี ๆ สิ เชื้อไข้มันแพร่โรคกินกระดูกนายหมดแล้วเหรอ แบบนี้เราจะใส่เสื้อให้ได้ยังไง” คนเสียงหวานเอ็ดเล็กน้อยเมื่อคนตาคมไถซุกหัวกลม ๆ กับไหล่เล็กของตน





“อย่าดุกันสิเหรินจวิ้น..เราเวียนหัวอยู่นะ” แจมินส่งเสียงตอบงึมงำแต่ไม่ยอมกระดิกกระเดี้ยตัวไปไหนทำให้เหรินจวิ้นต้องลำบากจับร่างสูงพลิกไปพลิกมาอยู่หลายท่า กว่าจะสวมเสื้อให้จนสำเร็จ  





“สบายขึ้นไหม” เสียงหวาน ๆ ถามไถ่อย่างห่วงใยแล้วยื่นแก้วน้ำอุ่นให้จิบ แจมินรับมันไว้ก่อนดื่มไปเสียครึ่งแก้วเพื่อบรรเทาอาการระคายคอ 






คนป่วยที่ดูสดชื่นขึ้นนิดหน่อยพยักหน้าตอบรับเมื่อเหรินจวิ้นเลิกคิ้วเป็นนัยให้ตอบ "อืม"


เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจคนตัวเล็กก็ตั้งท่าจะลุกเดินไป







“นายจะไปไหนอ่ะ” แจมินรั้งเรียกคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินไปจากเตียงของเขาเอาไว้อีกครั้ง หนุ่มน้อยยักไหล่ทีหนึ่งก่อนจะตอบคำถาม






“ไปหาอะไรให้นายกินไง ยังไม่ได้กินยาถูกไหม” ตอบแล้วก็เดินไปได้อีกแค่ก้าวครึ่งก็ต้องหยุดเพราะคำถามของคนที่นั่งอยู่บนเตียง





“แล้วจะไม่เช็ดข้างล่างให้ด้วยเหรอ” คนถามมองมาตาละห้อย





"นาแจมิน!" ร่างเล็กยกกำปั้นขู่ 





“ของตัวเอง ทำเองสิ!!” 





คำตอบตัดรอนทำเอาคนอ้อนหน้ามุ่ย เบ้ปากล่างลงอย่างเด็กเอาแต่ใจ 






“ใจร้าย” 








'นิสัยแบบนี้เชื่อได้เลย นาแจมินแน่ ๆ ไม่ผิดตัว' 




















กลิ่นอาหารปรุงสุกใหม่หอมกรุ่นลอยมาเตะจมูกของแจมินที่กำลังจะเดินออกมาตามคุณพยาบาลจำเป็นที่หายเข้าครัวไปสักพัก จนไม่แน่ใจว่าเพื่อนตัวน้อยชาวจีนแอบหนีไปนอน โดยทิ้งให้เขานอนรอกินข้าวกินยาเก้อหรือเปล่า 


แต่กลิ่นหอม ๆ ที่ลอยเข้าไปถึงในห้องนอน การันตีได้ว่าเหรินจวิ้นกำลังทำตามที่พูดอยู่ 





มือน้อย ๆ กำลังง่วนกับการตักโจ๊กใส่ถ้วย โดยไม่ทันได้สังเกตว่า ผู้ป่วยในการดูแลของตัวเองมายืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ข้างหลังได้พักใหญ่แล้ว และเมื่อเห็นว่าเหรินจวิ้นไม่มีท่าว่าจะรู้ตัว แจมินจึงแกล้งขยับเข้าไปสวมกอดจากด้านหลังเพื่อแกล้งให้ตกใจเล่น 





“เฮ้ย!!!” เหรินจวิ้นอุทานเสียงดัง พยายามประคองทัพพีที่มีโจ๊กร้อน ๆ ค้างอยู่ไม่ให้หกโดนตัวเองแต่ก็ดูว่าจะช้าเกินไป






“โอ๊ยย!! ร้อนนน!!!” เสียงร้องของคนที่โดนสะเก็ดโจ๊กที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อราดใส่มือไปหนึ่งทัพพีถ้วน แผดเสียงแหบ ๆ ลั่นไปทั้งหอ 


แจมินสะบัดมือเร่า ๆ ให้ความร้อนที่รดมือคลายตัวด้วยสีหน้าเจ็บปวด





"แจมิน! ใครบอกให้เล่นแบบนี้” เหรินจวิ้นรีบวางทัพพี แล้วจึงฉวยเอามือของเพื่อนไปที่อ่าง เปิดน้ำเย็นราดรดทุเลาความร้อนของแผล



มือเล็กค่อย ๆ ลูบไปบนมือหนาแผ่วเบา ยิ่งพรุ่งนี้พวกเขามีงานสำคัญรออยู่ แถมท่าเต้นยังต้องโชว์มือด้วย แจมินจะมีรอยแผลพุพองโผล่ไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้ 

เหรินจวิ้นเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่ามือเรียวนั้นเป็นรอยแดงอย่างชัดเจน





“นายนะ! เล่นอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา มือแดงไปหมด พรุ่งนี้เตรียมโดนพี่แทยงกับมาร์คด่าได้เลยนะ” แม้จะเป็นคำตำหนิแต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนจนแจมินยิ้มกว้าง 





“แค่อยากหยอกเอง ทำไมต้องว่ากั.....โอ๊ย! เฮ้ย! เจ็บนะ” มือเรียวกระตุกหนีนิดหนึ่ง พลอยให้คนที่กำลังปฐมพยาบาลสะดุ้งตามไปด้วยอีกคน





“ขอโทษ เดี๋ยวเราหายามาทาให้” เหรินจวิ้นผละไปทางตู้ยา รีบหาอุปกรณ์ทำแผลมารักษาสมบัติของวงให้เสียก่อนที่มือหนาที่เป็นที่ชื่นชมของเหล่าชีจือนี่จะมีตำหนิเพราะเขาเสียก่อน 


ครีมเย็น ๆ ถูกนิ้วเล็กไล้ไปบนมือหนาอย่างระมัดระวัง ดวงตาน่ารักคอยช้อนมองใบหน้าโฉบเฉี่ยวไปด้วยว่าแสดงความเจ็บปวดหรือไม่อย่างไร 





“ยังเจ็บอยู่ไหม” เหรินจวิ้นถามเมื่อเห็นว่าหนุ่มตาคมนั่งขมวดคิ้วเงียบ ๆ





“ก็..แค่แสบ ๆ นิดหน่อย” 





คำตอบดูจะสวนทางกับการแสดงออกทางสีหน้า เหรินจวิ้นจึงยังไม่ยอมคลายใจ “ก็แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น งอนอะไรเราถามจริง” 




พอพูดว่างอนปุ๊บ นาแจมินก็แสดงอาการขึ้นมาทันทีเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าจริง ๆ ตัวเองงอนเหรินจวิ้นอยู่ 





"ก็นาย..ทำไมต้องไปเกาะคอพี่มาร์คขนาดนั้นด้วย" คนป่วยทำปากยื่นสะบัดหน้าหันข้างให้คุณพยาบาลทันที





"พี่น้องกันปะ นายก็ยังเล่นกะพี่เขาเลย"




"แต่นายเลยเถิดอ่ะ" ปากของแจมินยังคว่ำลง น้ำเสียงที่แหบทุ้มนั่น ทำเอาคนฟังทั้งสงสารและหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน  "ทำท่าจะจูบให้ได้อีก ไม่ให้เรางอนได้ไง"





"อะไรนาแจมิน " อยากจะขำให้ งอนอะไรไร้สาระเป็นบ้า





"ต่อไปห้ามเข้าใกล้พี่เขาเกินสองเมตรเลยนะ ห้ามอยู่กันสองต่อสอง ห้ามยืนข้าง ห้ามถ่ายรูปคู่ ห้ามยกแขนโอบ ห้ามทุกอย่างเลย เราห้าม"





"กินข้าวกินยา แล้วไปนอนไป.." คนตัวเล็กชักจะเอือมกับคนป่วยที่ดูไม่ป่วยแล้วก็มานั่งทำตาขวางใส่





"ฮวังเหรินจวิ้น ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง"





"โอเค ๆ ไม่ให้ทำก็ไม่ทำ แต่ถ้าจำเป็นก็ไม่รับปากนะ" 





"ดีมาก" ยิ้มกว้างหลังได้รับคำตอบที่พึงพอใจ





"แล้วจะกินไหมเนี่ยข้าว หรือยังงอนอยู่ เราง่วงแล้วนะ" คนตัวเล็กพูดพร้อมกับหาวประกอบ เพราะเพลียร่างจากการซ้อมเต้นเหลือเกิน 





แจมินหัวเราะเบา ๆ ลูบหน้าท้องของตัวเองไปมา “ตอนนี้มันหิวมากกว่างอนแล้วล่ะ” 







ดวงตาน่ารักช้อนขึ้นสบตากับดวงตาคมโตแฝงรอยยิ้มแล้วค่อยโล่งอก เหรินจวิ้นเดินไปยกถ้วยโจ๊กที่ยังคงมีควันลอยเอื่อย ๆ มาวางบนโต๊ะที่มีนาแจมินนั่งรออยู่ แต่คนที่บ่นว่าหิวกลับนั่งนิ่งไม่คิดจะตักขึ้นกินสักคำ




“กินสิแจมิน ไหนบอกว่าหิวไง จะได้กินยา” เหรินจวิ้นลากเก้าอี้มานั่งข้างเพื่อนที่หันมามองเขาด้วยตาละห้อย ยกมือซ้ายที่ถูกพอกยาโชว์ เพื่อบอกเป็นนัย ๆ





“มือเจ็บ กินไม่ถนัด” 




เหรินจวิ้นอมยิ้มน้อย ๆ พรูลมหายใจยาว ประคองมือที่บาดเจ็บของเพื่อนไว้อ่อนโยนแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้เสียเต็มประดา 




“นี่มันมือซ้าย!!!” 





แต่แจมินก็ไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจ เมื่อเขาเอื้อมมืออีกข้างมาจับมือเล็กไว้แล้วเขย่าเบา ๆ ยิ่งเสียงแหบพร่ากับถ้อยคำออดอ้อนที่ได้ฟังทำเอาหัวใจดวงน้อยของเหรินจวิ้นเต้นแรงผิดจังหวะ บริเวณข้อมือที่ถูกรั้งไว้ร้อนวูบวาบเมื่อนิ้วยาวคลึงกำไลข้อมืออันเล็กที่คนตรงหน้าเป็นคนซื้อให้ 


ผิวแก้มตอนนี้คงจะแดงปลั่งจนปิดไม่มิด 





"ป้อนหน่อยดิ..ได้ไหม”  





“ป้อนนะ” เหรินจวิ้นหันหน้ามาก่อนจะถอนหายใจใส่ เอาช้อนคนโจ๊กหมูไล่ความร้อนก่อนจะตักป้อนให้แจมินที่อ้าปากคอยอยู่แล้ว





แจมินเหลือบไปมองเจ้าของโจ๊กถ้วยนี้แล้วนึกเอ็นดูจนหัวเราะออกมา 





“หัวเราะอะไร??!!” เหรินจวิ้นตวัดเสียงถาม แจมินยังหัวเราะคิก ๆ ตอนที่เอื้อมมือมาหยิกแก้มขาวเนียนของคนน่ารักจนแก้มโย้




"ขอโทษนะ..ตอนแรกตั้งใจว่าจะพาไปเที่ยวหลังจบโชว์เคสพรุ่งนี้ ดันป่วยซะได้" คนตัวยาวพูดพลางทำหน้ามุ่ยลง 





"อืม..ไปวันหลังก็ได้" 





"ขอโทษจริง ๆ นะ วันไวท์เดย์แท้ ๆ" คนน่ารักพยักหน้าหงึกหงักรับเบา ๆ  





"หายดีแล้วค่อยไปเที่ยวกัน ไม่จำเป็นต้องวันไวท์เดย์หรอก"




เสียงหัวเราะใส ๆ ของเหรินจวิ้นดังขึ้นหลังพูดจบทำเอาคนป่วยหัวใจพองเต็มอกจนอยากจะหายป่วยแล้วพาคนตัวเล็กออกไปลุยอากาศหนาวข้างนอกมันเสียเดี๋ยวนี้




"แค่ได้อยู่ด้วยกันเราก็มีความสุขแล้ว" 













เหรินจวิ้นพาคนป่วยเข้ามาส่งถึงในห้อง ส่งน้ำและยาเม็ดสีขาวใส่มือให้ ร่างสูงเหล่มองคนที่มีความสูงน้อยกว่าสลับยาพาราเซตามอลที่น่าสงสาร ก่อนจะหยิบเข้าปาก กระดกน้ำในแก้วจนหมดเป็นการส่งท้าย 




“ตีสองแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปแต่งหน้าแต่เช้าด้วย ฝันดีนะ เฮ้ย!!” ร่างเล็กอุทานเบา ๆ เมื่อมือหนารั้งแขนไว้จนหล่นไปนั่งบนตักคนป่วย





“วันนี้นอนด้วยกันสิ” เสียงทุ้มแหบพร่า กระซิบเบาข้างหูเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจในอกบาง เลือดในตัวเหมือนจะวิ่งมารวมตัวกันที่ใบหน้าหวานและมันก็คงจะทำให้แก้มขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูอย่างไม่ต้องสงสัย 





"ไม่เล่นนะแจมิน เราง่วงแล้ว"





แจมินส่งมือเรียวยาวทั้งสองข้างไล้ลูบจากด้านหลัง มาประสานกันอยู่บริเวณหน้าท้องแบนราบของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า กระชับคนตัวเล็กให้เขยิบมาชิดกับแผ่นอก ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาหา





"นอนด้วยกันนะ"





"ไม่เอา! เดี๋ยวเราติดหวัด.." คนที่ถูกอ้อนรีบเงยหน้าออกจากภวังค์มองคนป่วยที่กลายร่างเป็นลูกแมวน้อย ทั้งที่ขนาดตัวคือไททันเกราะดี ๆ นี่เอง ซึ่งคนป่วยกำลังจะทำเรื่องไม่สมควร จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากทั้งของตัวเอง และของคนตรงหน้า





"เหรินจวิ้นอา.." 






"ไม่ได้นะแจมิน!"  ห้ามปรามด้วยสายตาดุ






"ไม่ดุสิ เราป่วยอยู่นะ!" งอแงเข้าไว้ งอแงไปก่อน เหรินจวิ้นใจอ่อนจะตาย






"ก็ป่วยนี่ไง ถึงไม่ได้"





"ใจร้าย" ถึงจะตัดพ้อเสียงอ่อย แต่มือคนป่วยก็ไม่ได้ปล่อยออกจากเอวของเหรินจวิ้นแม้แต่วินาทีเดียว และเหมือนว่าแจมินเองก็ไม่เผื่อเวลาให้เหรินจวิ้นเตรียมใจด้วย 



เมื่อร่างเล็กถูกพลิกตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มของนาแจมินเสียแล้ว






"นาแจมิน ปล่อยเราเดี๋ยวนี้" แก้มขาวของเหรินจวิ้นที่ออกสีแดงระเรื่อเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแดงเห่อทั้งใบหน้า พยายามเอามือดันหน้าอีกคนที่ยื่นเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมกับกระซิบเสียงเบา
  




"เหรินจวิ้นไม่สบายเหมือนกันใช่ไหม หน้าแดงขนาดนี้ให้พี่หมอวัดไข้ให้เนอะ"





"แจมินปล่อยเดี๋ยวนี้นะ  ไม่เอา ..อื้อ...พรุ่งนี้..ทำงานนะ"  





แทนที่ตัวเองจะเป็นอิสระแต่กลับโดนลูกจูบปิดปากซะดิ้นไม่หลุด ลิ้นร้อนที่ดันเข้ามาอย่างจู่โจมละเอียดชิมลิ้นเล็กที่ถอยหนี แต่สุดท้ายก็โดนฉกฉวยเข้าเกี่ยวกระหวัดแน่นในโพรงปาก ปากเรียวบดเบียดอย่างนุ่มนวล แต่บางครั้งก็ดูดดุนริมผีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจจนเหรินจวิ้นสะท้าน แถมมือร้อนลูบไล้ไปที่อกขาวผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างชำนาญ 





"อ๊ะ..อะ..ไอ้....ไอ้.. ปล่อยน๊า.."  ริมฝีปากร้อนย้ายไปสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ซอกคอ ละเลียดไล้ขบเม้มใบหูจนอีกคนขนลุกเกรียว






"จะ..แจมินอา..เหม็นเหงื่อนะ เรายังไม่ได้อาบน้ำเลย" ฮวังเหรินจวิ้นที่เริ่มจะเคลิ้ม ๆ ไปแล้วพยายามหาข้ออ้างให้ตัวเองรอดจากกงเล็บของคนป่วยที่เหมือนจะไม่ป่วยแล้ว ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะแจมินรีบถอนหน้าออกจากซอกคอขาว หลังจากโดนฝังจูบไปตั้งนาน








"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเหงื่อเราก็ออกเหมือนกัน"  








( = [ ] = !!~ )














.......................... PARACETAMOL .......................... 












เหรินจวิ้นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทันทีที่เดินเข้ามาในสถานที่จัดงานโชว์เคสเย็นนี้ ใบหน้าหวานใต้มาส์กปิดปากดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ พยายามพยุงตัวเข้าไปด้านในฮอลล์ที่มีกลุ่มพี่ ๆ ที่บางคนแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จแล้ว บางคนทำการ Sound Check บนเวที บางส่วนก็นั่งเล่นโทรศัทพ์ และบางส่วนก็วิ่งเล่นหยอกกันอย่างสนุกสนาน






“แค่ก ๆ  ๆ เฮ้อ...” 




จนได้.. 

ป่วยไปด้วยจนได้




บอกแล้วไงว่าจะติดหวัด
 
ห้ามไม่ฟังเลยคนเรา!!











"อ้าว..แจมินเป็นไง ได้ข่าวว่าป่วย" ลูคัสที่ยืนอยู่หน้าเวที ยกมือขึ้นโบกพร้อมกับตะโกนถามคนที่เดินเข้ามาใหม่ จนทำให้คนทั้งฮอลล์แทบจะหันมาหมด





“ไหวครับพี่ แข็งแรงแล้วเนี่ย” ว่าแล้วอดีตคนป่วยก็แทบจะวิ่งโชว์ 




"ได้ยาดี ยาเม็ดขาว ๆ เม็ดนิดเดียว หายเป็นปลิดทิ้งเลย ฮ่า ๆ ๆ"                     





"ดี ๆ ให้มันได้ยังงี้สิ รักษาตัวเองเยี่ยมมาก" ลูคัสหัวเราะร่วน ตบลงที่บ่ากว้างปุ ๆ ให้กำลังใจแจมิน โดยไม่ลืมเผื่อแผ่ความห่วงใยมายังคนตัวเล็กที่ยืนห่อไหล่หมกตัวในเสื้อแขนยาวตัวหนา “อ้าว..เหรินจวิ้น ทำไมดูเหมือนไม่สบายเลยเนี่ย จะไหวไหมวันนี้ สู้ ๆนะ” 





เหรินจวิ้นที่ยังไม่ทันได้ตอบ ลูคัสก็ต้องวิ่งกลับไปหาพวกแจฮยอนที่ตะโกนเรียกให้ขึ้นไปซ้อมเต้นบนเวที คนตัวเล็กเลยได้แต่เงยหน้าไปขึงตาดุใส่คนเคยป่วยที่ยืนตัวติดแทบจะสิงอยู่ข้างหลังส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้






"ถ้าไม่ไหวบอกเรานะ เดี๋ยวฉีดยารักษาให้เหมือนเมื่อคืน"









( =_____________= !! )









แอร๊ยยยยยยยย !!!!!












END















Special Thx : JAEMIN_THAILAND










.................................................... 



Author Scream : เรา..กำลังจะตายค่ะ ;A;


ไม่ไหว...กัปตันทำร้ายเรามาก เราไม่ไหวววววววววว #วิ่งไปกรี๊ดกลางถนน

คลิปเสียงแค่ 1.07 นาทีทำร้ายเราหนักมาก หนักจนต้องเขียนฟิค (ซึ่งฟิค..ไม่เกี่ยวอะไรกับข้อความในคลิปเลย) 

แต่เราพ่ายแพ้เสียงแหบ ๆ ของแจมิน แพ้เสียงใส ๆ ของเหรินจวิ้น มันแบบ..ต้องสดใสเสียงสาม สี่ ห้า กิ๊งก่องแก้วอะไรมากยัยน้อนนนนนนนน รักพี่เขามากใช่ไหม รักกันมากเลยใช่ไหม แล้วตอนหัวเราะกันนี่ต้องมองหน้าใช่ไหม ฮรือออออออออออ 55555555 


มันอาจจะไม่กร๊าวใจอะไรมาก เพราะกัปตันโชว์ความกร๊าวใน Voice SMS ไปหมดแล้ว แต่เราอยากเก็บโมเมนท์นี้ไว้ในฟิค อยากให้รู้ว่าวันนี้เรามีความสุขมาก ๆ อยากให้มันอยู่ในความทรงจำไปนาน ๆ



หากเรามีใจตรงกัน ขอให้เจอกันในแท็ก #พาราแจมเหริน 

และ/หรือ #JamRen_ComingSoon นะคะ



ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้าอ่านฟิคเรื่องนี้ค่ะ ^^ 



- Au Revoir -



.................................................... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

234 ความคิดเห็น

  1. #219 JIPPYDO (@JIPPYDO) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 02:21
    กี้ดๆๆๆ ฮืออ คนทางนี้เขินจะตายแล้วววว แจมินคนบ้าทำเหรินจวิ้นติดไข้เลยเห็นมั้ย !!! -///-
    #219
    0
  2. #215 d-ramie (@d-ramie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:00
    เขินคนป่วยเช่นกันค่า ฮือ เสียงแหบๆมันกร๊าวใจที่สุดเลย คือฮาตรงที่พยายามหาข้ออ้างต่างๆปต่สู้คนป่วยไม่ได้ แง น้องจวิ้นของแม่เอ้ยยย
    #215
    0
  3. #203 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 13:18
    คนป่วยนี่ป่วยจังป่ะะ เจ้าเล่ห์แบบสุดด
    #203
    0
  4. #173 mmj0323 (@waaniisza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 12:57
    โอ๊ยแจมิน!!!! ป่วยแล้วยังเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้ แบบนี้เรียกป่วยรึป่าวหื้มๆๆๆๆ ฉีดยากันท่าไหนอะคะป่วยติดกันไปอี๊ก คนบ้าเอ๊ยล่อลวงลูกฉันอ่ะ
    #173
    0
  5. #172 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 09:35
    แจมิน ไอตัวร้ายยยย คือไม่ห่วงว่าน้องจะไม่สบาย เนี่ยยนย มันน่าตี!! น้องป่วยเลย ยิ่งตัวเล็กๆอยู่
    #172
    0
  6. #170 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 23:45
    เขินน แจมินร้ายอ่ะแงง -/-
    #170
    0
  7. วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 19:00
    ร้ายยยยย ;_____;
    #169
    0
  8. #168 supmilk (@supooomilkooo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 11:49
    เจ้าเล่มากมาก เขิน แง้ ้ เหรินจวิ้นน่าารักเป็สเราก็อดใจไม่ไหวเหมือนก้น ฮ่าๆๆ555
    #168
    0
  9. #167 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:45
    ชอบความเจ้าเล่ของแจม เพื่อนติดหวัดเลยเห็นมั้ย
    #167
    0
  10. #166 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 07:21
    แงงงง น้องจวิ้นไม่น่าใจอ่อนเบยยย โดนแกล้งจนได้ 55555
    #166
    0
  11. #165 B_MOMORIN27 (@B_MOMORIN27) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 02:17
    แง้งงงง ยัยแจมขี้อ้อนมาก เสือร้ายด้วย ทำจวิ้นติดหวัด! ฮื่อ อ่านแล้วเขินมาก บิดสามร้อยหกสิบองศาเลย ><
    #165
    0
  12. #164 olenji (@olenji) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 00:02
    แงงงงงน่ารักมากๆๆๆๆๆๆเลยค่า-///////-
    #164
    0
  13. #163 (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:46
    หายป่วยเพราะคนดูแลดีเนอะ สงสารเหรินจวิ้นเลย555555
    ก็คนให้อ้อนเค้าน่ารักจะไม่อยากงอแงได้ไง
    #163
    0
  14. #161 InJuNcent23 (@Beamnct) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:15
    แงงง น่ารักมากกกกก มันมุ้งมิ้งมากเลยยย
    #161
    0
  15. #160 NALIN. (@jingerboo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 16:40
    ขี้อ้อนไปแล้วคนป่วยเนี่ย แล้วเอามาให้คนอื่นติดอีก น่าตีมาก
    #160
    0
  16. #159 meetingk (@meetinggg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:50
    เกียดแจมินอะ55555555 มาแกล้งลูกเราได้ไง ป่วยไปด้วยเลยเนี่ย ;-; น้องอินจุนน่ารักมากกกกกกกกกกก แงๆ
    #159
    0
  17. #158 peachy27 (@peachy27) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:07
    แจมินมียาดีเนอะ ยาน่ารักด้วย55555 //เพราะว๊อยซ์เมล์อันเนี้ยะทำให้นอนไม่หลับเลย ฮึ่ยยยย กัปตันทำดีมักกก
    #158
    0
  18. #157 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:01
    ยาเม็ดเล็กๆขาวๆนี่มันดีจริงเนอะแจมินอ่า
    ตัวเองป่วยขนาดนีี้ยังหาทางเอาเปรียบได้อีกนะนาย
    ชอบความเจ้าเล่ห์ ของคุณนาเขาจังค่าาาาา
    #157
    0
  19. #156 Prang04 (@Prang04) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:49
    ยาดีมากไหมแจมิน หายเร็วเชียว
    #156
    0
  20. #155 DargonB (@DargonB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:26
    อ่านแล้วแพ้ลูกอ้อนตั่งต่างของแจมินมากฮืออ น้องจวิ้นก็น่ารักฟังว๊อยแล้วมาอ่านคือได้ฟีลจริงๆ แบบมันดี ,__,
    #155
    0