[FicIdentityV]เรื่องราวเล็กๆของเกมแต่ละตา

ตอนที่ 2 : Would You want to ride a deer?[GamekeepperXCoordinater]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 พ.ย. 61




  
มาธ่ารู้ตัวดีว่าเกมตานี้ตนเองกำลังจะแพ้

   เธอเลือกที่จะถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ปืนกระบอกที่เธอเลือกจะใช้ยิงฆาตกรตานี้เป็นหมันไปแล้ว ดีที่เก้าอี้หมดแมพโดยฝีมือของสาวชาวสวนที่นอนร้องไห้อยู่ข้างๆ เธอชอบแทนตัวเองด้วยชื่อแปลกๆอย่างPapayapokpokหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ ตัวเธอเองก็คร้านที่จะสนใจนัก
   การแห้งตายดีกว่าถูกนั่งเก้าอี้แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ทรมาน มาธ๋าที่เป็นทหารย่อมมีความอดทนมากเป็นธรรมดา แต่สาวชาวสวนดูจะทนไม่ไหวแล้ว

   "หนูขอโทษค่ะ คุณมาธ่า...ถ้าหนู ฮึก!ไม่วกกลับมาให้ฮันเตอร์ตี คุณก็จะรอดแล้วแท้ๆ---ฮืออ"
   "ไม่เป็นไรหรอกเด็กโง่ ไม่เป็นไร...เธอทำดีที่สุดแล้ว"
   "คุณมาธ่า---...."

   และแล้วเสียงเล็กๆนั่นก็ขาดหายไป ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณที่มาธ่ากำลังโอบกอดอยู่

   เธอไม่ใช่คนเดนตายแบบทหารรับจ้างคนนั้น หรือพยาบาลสาวที่พร้อมจะเยียวยาทุกสิ่ง เธอก็คนธรรมดาที่กลัวความตายไม่น้อยกว่าใครเลย ถึงรู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาได้แต่ก็ไม่อาจจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่(จากคำให้การของทหารรับจ้างที่มีใบหน้าเลื่อนลอย ก่อนเริ่มเกม) เธอยอมรับว่าเธอกลัว

    เสียงฝีเท้าหนักๆเดินใกล้เข้ามาจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นของป่าและคาวเลือดอ่อนๆ มาธ่าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับชายร่างกำยำสวมหมวกกวางปกปิดใบหน้า เดินเขามา...แล้วจับเธออุ้มมัดกับลูกโป่ง

    ไม่ดิ้น ไม่ขัดขืน ยอมให้โดนพาตัวไปง่ายๆ ฮันเตอร์อาจเจอเก้าอี้แล้วพาเธอไปนั่ง หรือพาลงห้องใต้ดิน

    แต่ผิดคาด ร่างกำยำเลือกที่จะนั่งบนก้อนหินก้อนใหญ่ขณะที่กำลังจำเธอห้อยกับลูกโป่ง

    "เวลาผ่านไปเร็วเนอะว่ามั้ย?"

    เสียงที่อ่อนโยนถูกเอ่ยขึ้นมาผ่านหน้ากากกวางที่ดูดุดัน "ประเดี๋ยวเดียวที่นี่ก็จะกลับมาเงียบอีกครั้งแล้วล่ะ..."

   "ดิฉันต้องสนใจด้วยเหรอคะ?ว่าแต่คุณไม่จับดิฉันไปนั่งเก้าอี้เหรอ"
   "การที่จะมีโอกาสแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะได้รับมาบ่อยๆนะ"
   "ดิฉันไม่เข้าใจค่ะ"
   "ไม่เข้าใจนั่นแหละดีแล้ว"

   ทันใดนั้นร่างกำยำก็เดินต่อมาเรื่อยจนมาหยุดอยู่หน้าหลุม ปล่อยร่างของมาธ่าวางลงกับพื้นอย่างเบามือ

   "เธอเป็นทหารม้าใช่มั้ย?เลยทรงตัวเก่งพอสมควร"
   "ประมาณนั้นค่ะ"
   "เธออาจขี่ม้าจนเบื่อแล้ว..."เสียงทุ้มเอ่ยอย่างลังเลเพียงชั่วครู่ แต่ก็เป็นเวลามากพอที่จะให้มาธ่าพาร่างของตนเองลงหลุม

   "ถ้าเป็นไปได้...

          เธอไม่อยากเปลี่ยนจากขี่ม้ามาขี่กวางอย่างฉันบ้างเหรอ?"


   ชั่วเวลานั้น มาธ่าไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ เขินอาย?หรือเกรี้ยวโกรธ?เธอไม่อาจอธิบายคำพูดนี้ได้เลย

   เธอเกิดข้อตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยถึงปานกลาง หลังจากจบเกมด้วยความพ่ายแพ้ เธอก็ตรงดิ่งมาหานายทหารับจ้างซึ่งตอนนี้กำลังปิกนิกกับสาวตาบอดอยู่ เธอเข้าไปลากคอพามาคุยยังที่ลับตา(พุ่มไม้หลังสาวตาบอด)

   "คุณซูบีดาร์คะ"
   "อาฮะ?"
   "เกมคีปเปอร์มาขอ ONS(One Night Stand)กับฉันค่ะ"


     เมอร์เซชะงักค้างไปเกือบนาทีเต็ม ก่อนจะค่อยหันหน้ามาสบตากับมาธ่าช้าๆ
     "คฤหาสน์ฮันเตอร์ไปทางไหน?"
     "ไปทำไม คุณซูบีดาร์?"


     "ไปปลอบใจคนนก"



    แล้วนาอิบก็หายลับไปจากสายตาทิ้งให้สาวตาบอดต้องมานั่งทานขนมเป็นเพื่อนมาธ่าแทน

.

.

.เอวัง


___________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

2 ความคิดเห็น