[FicIdentityV]เรื่องราวเล็กๆของเกมแต่ละตา

ตอนที่ 4 : Once porn a time II[MercenaryXMind's eyes]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

_________________


   ตอนมายังที่แห่งนี้

   เดินเข้ามายังห้องโถงใหญ่

   เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม

   ความปรารถนาอะไรที่ทำให้เธอมายังที่นี่?


   ฉันน่ะมีความปรารถนาอยู่

   -ไม่สิ มันน่าจะเป็นคำขอเล็กๆของคนตาบอดคนนี้ล่ะมั้ง?

   ฉันน่ะ...




   GAME START

   หญิงสาวหอบหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เคาะไม้เท้าคู่กายจนเกิดเป็นเสียงสะท้อน ปรากฏร่างของฮันเตอร์ในตานี้ในออร่าสีแดงฉาน

  
   The ripper ฮันเตอร์ผู้ดีอังกฤษที่แสนจะน่าหวาดกลัว

   -อาจเพราะเขาชอบทรมานผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ

   เขาน่ากลัวมากๆอาจจะยิ่งกว่าฮันเตอร์คนอื่นๆ แต่ว่า-เพื่อชัยชนะในเกมนี้ ความหวาดกลัวต่อผู้ล่าจะถูกกลบมิด


   เข้าถอดรหัสเครื่องที่ใกล้ที่สุด แมพนี้มีชื่อว่า[โรงงานผลิตอาวุธ]

   เคาะไม้เท้าไปจนถึงหลังบ้านสังกะสีหลังเล็ก มันมีเครื่องถอดรหัสอยู่เครื่องหรือสองเครื่องเป็นอย่างต่ำ

   ตรงนั้นมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว เขาคืออดีตทหารรับจ้าง-ภาพขาวดำปรากฎร่างสมส่วนของเขาอย่างชัดเจน คุณทหารรับจ้างทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาก็เอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงออกจะดุนิดๆออกจะโผงผางไปหน่อย แต่ก็ถือว่าปกติสำหรับคนเป็นทหารมาก่อน-


  "เธอไม่ควรมาถอดรหัสตรงนี้...อา ช่างเถอะ มานี่"

  มือหยาบกร้านเพราะจับอาวุธเอื้อมมาดึงเธอเบาๆ เขาครางในลำคออย่างถูกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอรู้หน้าที่

  ให้ถอดรหัสก็ถอด-เธอเป็นพวกว่าง่ายอยู่แล้ว คิดชมตัวเองไปพลางพรมนิ้วบนแป้นพิมพ์ดีดอย่างคล่องแคล่ว โดยมีชายหนุ่มคอยช่วยกำกับให้อีกที


  เสียงตัวใจดังขึ้น บ่งบอกว่าฮันเตอร์กำลังมาตรงนี้ และเธอควรจะวิ่ง

  "คลานไปหลบหลังแผ่นไม้"น้ำเสียงเด็ดขาดของทหารหนุ่มดังขึ้นแผ่วเบา หญิงตาบอดเมื่อรับคำสั่งก็รีบคลานไปหลบในบ้านเล็กอย่างเร็วรี่


   เสียงหัวใจดังขึ้นแรงและรัวกว่าเดิมจนเธอคิดว่ามันแทยจะหลุดออกมาจากอกด้วยซ้ำ เสียงที่เธอได้ยินท่ามกลางความมืดมิดคือเสียงฝีเท้า เสียงของกรงเล็บหมอกที่ตวัดผ่านอากาศ และเสียงฮัมเพลง


   เธอต้องรีบเคาะไม้เท้าเพื่อแสดงตำแหน่งของฮันเตอร์และให้ใครสักคนมาช่วยสมทบทหารหนุ่ม--


   "ชู่ว์ รู้มั้ยว่าถ้าเคาะไม้เท้าฮันเตอร์จะรู้ตำแหน่งของเธอด้วยน่ะ"

   เฮือก!

   "เวรเอ๊ย วิ่งเฮเลน่า!"


   ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจริงๆ กรงเล็บแหลมคมตวัดเข้ามาจนได้ยินเสียงหวีดของอากาศ ไม้เท้าของสำคัญของเธอหักเป็นสามท่อน และเธออยู่ในสถานะผู้บาดเจ็บ กรงเล็บคมแทงเข้ามาที่บริเวณชายโครงประมาณสามในสื่ของความยาวกรงเล็บ ฮันเตอร์หนุ่มสะบัดกรงเล็บออกจนหยาดเลือดสาดกระเซ็น ก่อนจะตวัดลงมาอีกครั้ง


   เฮเลน่ามารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่อยู่ในอ้อมแขนของทหารหนุ่ม ชายโครงของเธอเจ็บไปหมด-แต่ว่าถูกกลิ่นของยาฆ่าเชื้อหรืออะไรสักอย่างกลบมันไปหมดแล้ว สถานะของเธอกลับมาแข็งแรงดี ผิดกับทหารรับจ้างหนุ่มที่เต็มไปด้วยบาดแผล--

   ผ้าพันแผลสีดำที่ทหารรับจ้างหนุ่มพันแขนไว้ตลอดถูกนำมาพันรอบไม้เท้าถูกยื่นให้ เพียงสัมผัสแขนเพียงเล็กน้อยก็สามารถรู้ได้ว่าบาดแผลบนแขนมันมากมายแค่ไหน


   "คุณต้องรักษา-เดี๋ยวฉัน..."

   "ไม่ต้องแล้ว-ฟัง ฉันจะไปล่อฮันเตอร์"

   "-แต่"

   "ไม่มีแต่ ไปทางโรงงานคุณไดเยอร์อยู่ตรงนั้น ไปช่วยหล่อนถอดรหัสซะ"


   เสียงหัวใจดังขึ้น ทันทีที่ทหารรับจ้างหนุ่มวิ่งออกไปมันก็เบาลงจนกลับมาเป็นปกติ

   หญิงตาบอดวิ่งไปตามที่ชายหนุ่มบอก จนไปเจอหญิงสาวเจ้าของอาชีพหมอกำลังพรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ดีดเครื่องถอดรหัสด้วยความเร่งรีบ

   "เฮเลน่า มาพอดีเลย-"

   ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค แสงสีแดงปรากฎขึ้น ร่างของฮันเตอร์ในสายหมอกตวัดกรงเล็บผ่าร่างของเอมิลี่ต่อหน้าต่อตา


   "...อา..."


  น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาตอนไหนก็ไม่ทราบ เธอเริ่มออกตัววิ่งด้วยไม้เท้าใกล้พัง แม้ว่าขาทั้งสองข้างจะปวดร้าวแค่ไหนเธอก็จะต้องวิ่ง


   Mind's eyes ถ่วงเวลาผู้ล่า180วินาที

   Mind's eyes ฟาดผู้ล่าด้วยแผ่นไม้

   Mind's eyes เป็นผู้ชำนาญพื้นที่

   Mercenary ถอดรหัส300%

   Mercenary เป็นผู้ชำนาญการถอดรหัส


   เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจนปวดหัว ไม่ทันระวังตัวเธอสะดุดเท้าของตนเองแล้วล้มลงต่อหน้าฮันเตอร์ กรงเล็บคมกริบก็ตวัดฟันมาจนร่างของเธอกระเด็นไปตามแรงและอยู่ในสถานะล้ม


  ทันใดนั้นเครื่องถอดรหัสเครื่องสุดท้ายก็ถูกจุด ความสามารถที่เธอเอามาทำให้สามารถรักษาตนเองได้หนึ่งขั้นและความเร็วในการวิ่งเพิ่มขึ้นมาระยะเวลาหนึ่ง แต่ว่าช่างน่าเศร้านักที่โชคไม่เข้าข้างเอาเสียเลย

  กรงเล็บตวัดฟันมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหนๆที่ผ่านมาจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด


  ถูกผูกติดกับลูกโป่ง พาไปนั่งเก้าอี้สีหวานน่าขนลุกและถูกผูกทับด้วยลวดหนามสีดำบาดลึกถึงกระดูก


  ฮันเตอร์หายไปแล้ว แต่เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นกลับทำให้เธอหัวใจเต้นรัวยิ่งกว่า

  "ฉันภาวนาว่าให้ไม่ใช่คุณเป็นคนมาช่วย"

  "น่าเสียดายที่ไม่เป็นเหมือนหวังนะ"ทหารรับจ้างหนุ่มในสภาพที่ยับเยินกว่าเดิม เดินเข้ามาพร้อมแกะเชือกลวดหนามออกอย่างเบามือ

  "ฉัน--ไม่มีแรงแล้ว"

  "ไม่ต้องวิ่งแล้ว เธอทำได้ที่มาก"

  ร่างโปร่งอุ้มเธอขึ้นมาในท่าของเจ้าสาวโดยที่ไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดอะไรปรากฎเลย


  "ฉันคงมาส่งเธอได้แค่นี้ เดินเองได้มั้ย?"

  "แล้วคุณต้องการคนพยุงมั้ยคะ?"

  "-ไม่ ไม่เป็นไร" มาถึงประตูทางออกตรงบ้านเล็ก ทหารรับจ้างหนุ่มจึงวางเธอลงให้ยืนได้ปกติแม้จะเซไปบ้างแต่ก็ดีกว่าเดิมมาก

  "เราไม่ออกไปด้วยกันเหรอคะ?"

  "...ได้"



  ก้อนเนื้อในอกเต้นรัว ไม่ใช่เพราะฮันเตอร์แต่เป็นเพราะชายตรงหน้าต่างหาก

  มันบีบรัดอย่างเจ็บปวดในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


  ภาพบางอย่างแวบผ่านเข้ามา


  "เฮเลน่า"

  "ครั้งนี้เราชนะแล้วนะ"

  "...ครั้งนี้? ไม่ใช่ว่าเราเพิ่งมาร่วมทีมกันเหรอคะ"

  "..."ทหารรับจ้างหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่ง"นั่นสินะ"

  "นี่เป็น'ครั้งแรก'ที่เราเจอกันนี่นะ"


  เธอรู้สึกเจ็บปวดจริงๆที่ได้ยินคำว่าครั้งแรก

  มันราวกับว่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเจอกัน


  "...ขอจับมือจนกว่าจะออกประตูได้มั้ยคะ?"

  ราวกับหวาดกลัวบางอย่าง หญิงสาวตาบอดเอื้อมมือไปจับมือที่กร้านมากอบกุมไว้ในมือเล็กๆของเธอ

  "ฉันเสียใจที่ช่วยคุณหมอไม่ได้"

  "ฉันคงเสียใจยิ่งกว่าถ้าเธอถูกไอ้โรคจิตนั่นฆ่าไปอีกคน"ทหารรับจ้างหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว"ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ?57หรือ58"

  "เจอกันบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

  "ถ้าเจอเธอก็อยากจะเจอบ่อยๆนะ"

  "แกล้งคนพิการบาปนะคะ"เฮเลน่าหัวเราะ"ทำไมถึงมีแต่คุณที่รู้ชื่อของฉันล่ะคะ ทุกคนจะรู้แค่ฉายาไม่ใช่เหรอคะ?"

  "ไม่รู้สิ อยากรู้ชื่อของฉันงั้นเหรอ?"


   มือนุ่มนิ่มถูกยกไปสัมผัสใบหน้าเรียวติดจะหล่อเหลาของชายหนุ่ม


   "ช่วยจำผมไว้อีกครั้งด้วยนะครับ


      ผมชื่อ นาอิบ ซูบีดาร์"



    นาอิบ...งั้นเหรอ



   ภาพที่เหมือนมีเมฆหมอกบดบังราวกับถูกปัดเป่า


    "...ไนบ์"


    "อืม"



   "ไนบ์"เฮเลน่าเอ่ย"ฉันไม่อยากลืม"ทันทีที่ออกจากที่นี่ไป

   "ไม่เป็นไร"

   "ผมจะจำเธอเอง"


  "เธอจะอยู่ในหัวใจของผมตลอดไปเลย"






--------------------


  
ตอนกลับมายังที่แห่งนี้

   เดินเข้ามายังห้องโถงใหญ่

   เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม

   ความปรารถนาอะไรที่ทำให้เธอมายังที่นี่?


   ฉันน่ะมีความปรารถนาอยู่

   -ไม่สิ มันน่าจะเป็นคำขอเล็กๆของคนตาบอดคนนี้ล่ะมั้ง?

   ฉันน่ะ...ไม่อยากจะลืม นาอิบ ซูบีดาร์เลยค่ะ


   ไม่อยากลืมความอบอุ่นในหัวใจแบบนี้อีกแล้ว

   ต่อให้ต้องดำเนินเกมนี้ไปกี่ร้อยกี่พันครั้ง ขอฉันกุมมือกับเขาจนนาทีสุดท้ายได้มั้ยคะ?



-------------------------



   บิดเขินม้วนเกลียวเป็นรูปตัวเอ็ม
ㄟ(≧◇≦)ㄏ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น