ตอนที่ 11 : ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ก.ย. 61

ร่างฉีเตี้ยนปรากฎขึ้นใจกลางห้องของสามสาวอย่างเงียบงันไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่พวกเธอทั้งสี่หันหลังให้ฉีเตี้ยน แต่ที่แน่ๆในมือซ้ายของฉีเตี้ยนก้อนแสงสีทองได้เปลี่ยนแปลงกลายเป็นมณีรูปหัวใจสีทองสดใสวาววับราวกับเล่นกล พลางใช้พลังของเขาซุกซ้อนของขวัญทั้งสี่ชิ้นไว้ด้านหลัง

เมื่อฉีเตี้ยนเห็นภาพเบื้องหน้าก็ยกยิ้มขึ้นอย่างบางเบาพลางก้าวเท้าไร้สุ่มเสียงราวกับภูติผีไปหาหญิงสาวทั้งสี เมื่อเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวทั้งสี่ก็ไม่รู้ตัวฉีเตี้ยนจึงคิดแกล้งให้พวกเธอตกใจ

มือขวาบอบบางของฉีเตี้ยนเคลื่อนไปยังไหล่ขาวเนียนของเกรซอย่างเงียบงั้น มือซ้ายก็เคลื่อนไปหาฝนอย่างนิ่งเงียบไม่แพ้มือขวา

เมื่อได้จังหวะฉีเตี้ยนก็ออกแรงกดมือทั้งชองตนอย่างแผ่วเบาพร้อมทำเสียงหน้าหวาดกลัวหวังให้หญิงสาวทั้งสี่ตกใจ

แฮร่!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

แมรี่ แฟร์ เกรซ ฝน กรีดร้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ฉีเตี้ยนก็ตกใจเสียงร้องของทั้งสี่จึงเผลอล้มลงไปบนเตียง

ตุบ!

เมื่อร่างฉีเตี้ยนล้มลงเตียงเสียงร้องของทั้งสี่สาวจึงเงียบในพริบตา กลับกันพวกเธอจ้องมองฉีเตี้ยนตาเป็นมันพร้อมกับดึงร่างขึ้นมา แมรี่เหลือบไปเห็นเห็นแววตาไม่พอใจขอสามสาวก็เข้าใจแล้วหลบไปนั่งดูห่างๆ

"เขา!"เกรซพูดเสียงเบาแต่ว่าเธอถูกเพื่อนสาวทั้งสองดันไปด้านหลัง เมื่อฉีเตี้ยนยกตัวขึ้นมานั่งในเวลาต่อมาฝ่ามือขาวเนียนทั้งสองได้พุ่งเข้ามาประกบใบหน้าทั้งซ้ายขวา

เพลี้ย!

ฝ่ามือทั้งสองตบเข้าใบหน้าทั้งสองด้านของฉีเตี้ยนอย่างจัง ทว่ามือพวกเธอไม่เจ็บปวดกลับกันใบหน้าของฉีเตี้ยนกระเพื่อมไหวพร้อมกับรอยแดงค่อยๆปรากฏขึ้นบนหน้า แต่ที่ฉีเตี้ยนถูกฝนและแฟร์ทำร้ายได้...นั่นก็เพราะฉีเตี้ยนใช้พิธีพิเศษบางอย่างทำให้ร่างกายคล้ายมนุษย์ธรรมดาชั่วคราว

'นี่หรือคือความรู้สึก..เจ็บ!'ฉีเตี้ยนคิดในใจพลางมองใบหน้าของฝนและแฟร์โดยไม่ลืมเหลือบมองเกรซที่อยู่ด้านหลัง พลางสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังนิ่งอยู่คนเดียวไม่เหมือนฝนและแฟร์ แน่นอนว่าฉีเตี้ยนไม่ลืมหันไปมองแมรี่สักแวบนึงและกลับมาจ้องหน้าทั้งสอง

"โกรธหรอ?"ฉีเตี้ยนถามด้วยใบหน้าสงสัย เหมือนเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว

"นี่!"ฝนอุทานออกมาอย่างเชื่อไม่ลงมื่อเห็นสิ่งที่ฉีเตี้ยนแสดงออกมา แต่ว่าแฟร์ดูเหมือนจะไม่สนว่าฉีเตี้ยนแสดงออกมายังไง ถึงอย่างนั้นแฟร์ก็รัวใส่ฉีเตี้ยนยิ่งกว่าปืนกลซะอีก

"โกรธสิคะ...เพราะใครก็ไม่รู้มาข่มขืนผู้หญิงสามคนที่ไม่รู้จักกันเลยและอยู่ๆก็หายไปแล้วค่อยมาโผล่ให้ตกใจอีก"

"ขอโทษ!"ฉีเตี้ยนพูดคำสองคำที่เรียบง่ายพร้อมกับยื่นเพชรทั้งสามเม็ดให้ ฝน แฟร์ ตามด้วย เกรซเป็นคนสุดท้ายพร้อมกับพูดด้วนท่าทางเหมือนเด็กน้อย

"นี่เป็นของขวัญสำหรับพวกเธอเก็บมันเอาไว้อย่าให้ห่างจากตัวเองล่ะ..และอีกสามวัน คือวันเสาร์แล้วเจอกันอีกครั้งฉันจะพสพวกเธอไปในที่ๆสวยงาม"

พูดจบเรนก็หมุนตัวพร้อมเดินมาหาแมรี่แล้วยื่นหัวใจสีทองไปตรงหน้าอกของเธอ 

วูบ!

อยู่ๆหัวใจสีทองก็หายไปเหมือนกับเล่นกลแต่ที่จริงแล้วมันไปอยู่ในส่วนสำคัญที่สุดของร่างกายแมรี่

"ผมขอให้คุณอยู่กับพวกเธอสักสามวันนะครับ แล้วผมจะกลับมา"

"เอส! จะไปไหน"แมรี่ถามด้วยความเป็นห่วง แต่ฉีเตี้ยนก็พูดออกมาไปคลายกังวลของทุกคน

"ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก..ใช่ชีวิตเหมือนปกติหรือจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ ผมต้องไปทำบางอย่างในสามวันนี้"พูดจบฉีเตี้ยนก็เปิดมิติอย่างง่ายดายจนเห็นภาพอีกฝั่น

"อ่อ! อย่าไปบอกเรื่องนี้กับใครหรือพูดออกมานะ เดี๋ยวมันจะวุ่นวายกันไปใหญ่"ฉีเตี้ยนเน้นย้ำอย่างจงใจก่อนจะเดินเข้าไปในประตูมิติ 

ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉีเตี้ยนเร่งรีบเพราะต้องการไปดูและบางสิ่งถึงแม้จะอยากหยอกล้อหญิงสาวทั้งสี่ให้เข้าใจความรู้ลึกอย่างลึกซึ้งก็ตาม

-----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----

ไรท์:กำลังจายยยยยยย

ติชมได้นะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

11 ความคิดเห็น