ตอนที่ 2 : ลองสัมผัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

"เห๊อะๆ ไอ้ขยะยังจ้องด้วยสายตาอย่างนั้นอยากตายรึไง"

น้ำเสียงหยาบก้านกล่าววาจาสถุนดังลั่นไปทั่วตรอกซอยในยามวิกาล ร่างบางสองร่างมองผ่านตรอกซอยนี้ราวกับสนใจบางสิ่งบางอย่าง

สายตาของฉีเตี้ยนจับจ้องชายฉกรรย์ร่างหยาบชุดโสโครกเหมือนไม่ได้ชำระล้ามมาแรมปีหน้าของคนนี้น่าหวาดหวั่นจนชายหนุ่มด้านหน้ามันได้แต่เพียงตัวสั่นสะท้านดั่งถูกสายลมเย็ยยะเยือกพัดผ่าน

แม้ว่าร่างกายของชายหนุ่มจักผอมแห้งอ่อนแอเฉกเช่นคนใกล้หุบเหวแห่งความตายถึงอย่างนั้นแล้วชายหนุ่มร่างผมก็ไม่ตอนโต้เพราะมันขลาดเขลา

"สวะ ขยะ หน้าตายไม่รีบเลียเท้าบิดาเจ้าให้สะอาดสะอ้านบิดาเจ้าจะจับส่งพ่อข้าทาสบัดเดี๋ยวนี้

"ขะ ขอความ มะ เมตตา"ชายร่างผอมก้มศรีษะติดพื้นร่างสั่นเทายิ่งกว่าเก่าก่อนเสมือนมันเจอจักรพรรดิก็มิปาน

"เป็นอะไรไอ้ลูกเต่าบังอาจชนข้าแต่ไม่กล้าขอโทษ"เสียงชายฉกรรย์ยิ่งมายิ่งหยิ่งผยองน้ำเสียงเช่นนี้น่าหวาดหวั่นกับชายร่างผอมอย่างแท้จริง

"ทะ ท่าน ปะ โป้ปด"ชายร่างผอมเสียงสั่น ดวงตาชายฉกรรย์สั่นสะท้านเกินทานทนหากฉีเตี้ยนได้เห็มตั้งแต่เริ่มต้องเข้าใจไม่มากก็น้อยเพียงแต่ฉีเตี้ยนมาผิดเวลาไปเล็กน้อยทำให้ฉากตรงที่ควรเป็นคนอ่อนแอถูกรังแกกลับกลายเป็นผู้อ่อนแอก้าวร้าวหยิางผยอง

ช่วงเวลาสั่นๆเป็นดั่งหน้ามือกับหลังเท้าเช่นนี้ถ้าไม่ใช่พระเจ้าก็ไม่เข้าใจ ไหนเลยฉีเตี้ยนและเสวี่ยเอ๋อร์จะรับรู้เพราะทั้งสองมิได้มีหน้าที่เฝ้ามองตลอดเพลา

"ผายลมสุนัขไอ้ขยะเปียกอย่างแกต้องตายในตอนนี้"ชายฉกรรย์พูดเสียงดังทว่าไม่มีท่าทีจะหยุดกลับกันในบริเวณนี้ไม่มีใครให้ความสนใจ

ด้วยภูมิประเทศอันทุรกันดารย่อมไม่มีใครเอาชีวิตไปทิ้งเพราะหาอาหารให้อยู่รอดก็เกินพอแล้ว

พลั๊ว!

หมัดชายฉกรรย์พุ่งเข้าเป้าหน้าชายร่างผอมกระเด็นไปไกลอยู่มากก่อนตกลงพื้น

กร๊อบ!

เสียงกระดูกคอปริแตกแทงเข้าประสาทด้านหลังในทันควัน ชายร่าวผอมจึงตกตาย

เมื่อเห็นอย่างนั้นชายฉกรรค์ก็พ่นลมหายใจแล้วเดินจากไปจนลับตา

"พ่อจ๋า! "

"พ่ออยู่ไหน"

"พ่อจ๋า"เสียงเล็กแหลมของเด็กสาวลอยผ่านชั้นอากาศวาดผ่านมาด้านบนฉีเตี้ยนผู้เห็นและได้ยินเรื่องราวทั้งหมดมีท่าทีสนใจต่างกับเสวี่ยเอ๋อร์มองยิ่งเงียบเสมือนรูปปั้นธิดาน้ำแข็ง

ผ่านไปไม่ถึงอึกใจร่างน้อยผอมแห้งอ่อนแรงของเด็กสาววัย 10 ปีได้หยุดลงเบื้องหน้าของชายร่างผอม หยดน้ำตาสีใสดั่งน้ำค้างบนกิ่งไม้ตกกระทบบนร่างของชายร่างผอม

แม้เป็นเด็กก็ไม่ได้โง่งมถึงขนาดไม่อาจเข้าใจว่าบิดาตนได้สิ้นลมไปก่อนหน้าแล้ว

"ท่านพ่อ ข้าหาท่านเจอแล้ว"เด็กสาวร่างผอมจับใบหน้าดวงตาปิดสนิทของบิดานางหยดน้พตายังคงตกกระทบ แววตาสดใสเจินนองไปด้วยน้ำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนไร้หนทาง

'โลกโหดร้าย'ไม่ใช่คำกล่าวเกินจริงทว่า'มนุษย์โหดร้ายเหนือสิ่งอื่นใด'ย่อมไม่มีใครคัดค้าน

ร่างฉีเตี้ยนร่อนลงมาเบื้องหน้าเด็กสาวอย่างแผ่วเบาติดตามมาด้วยเสวี่ยเอ๋อร์ผู้งดงามและน่ารักในเวลาเดียวกัน

ฮือออ...

เสียงเศร้าโศกของเด็กสาวร่างผอมดังก้องไปทั่วตรอกซอย ดังสะท้อนไปไกลทว่าก็ยังไม่มีใครสนใจเหมือนเดิม

หยดน้ำตาสีใสไหลผ่านใบหน้าเปื้อนฝุ่นกลายเป็นสีเทาอ่อนๆก่อนตกลงบนร่างบิดาของนาง

ภาพเบื้องหน้าฉีเตี้ยนก็ไม่อาจเข้าใจเหมือนกับรูปปั้นไร้ความรู้สึก เสวี่ยเอ๋อร์มองฉีเตีเยนสลับกับเด็กสาวร่างผอม

ภายในแววตาฉีเตีเยนสั่นไหวหากไม่นับรวมภาพโหดร้ายของมหาสงครามในยุคแรกเริ่ม เหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้ฉีเตี้ยนรู้ถึงความอ่อนแอและความกักฬะของมนุษย์ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นในใจลึกๆของฉีเตี้ยนพลันปรากฎภาพหนึ่ง

เป็นภาพหญิงวัยกลางคนโอบกอดเด็กสาวผู้เศร้าโศกไว้ในอ้อมอกด้วยแววตาอ่อนโยนปะปนโศกเศร้าเสียใจเพราะด้านหน้าของทั่งสองเป็นศพของชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง

ฉีเตี้ยนมิอาจทราบว่าทั้งสองเป็นอันใดกับชายวันกลางคนหรือมีอันใดข้องเกี่ยวกันทว่ามีสิ่งเดียวที่ฉีเตี้ยนเริ่มเข้าใจคล้ายลึกซึ่งนั่นคือการปลอบโยน ความอ่อยโยนและความเศร้า

"เด็กน้อยเจ้ามิต้องร่ำไห้ถึงเพียงนี้"เสียงฉีเตี้ยนอันอ่อนลอยผ่านแก้หูของเด็กสาวนี่จึงทำให้นางหันมามองด้วยความแปลกใจ



"ผู้คนล้วนตกตายกลายเป็นธุลีธรรมดาสามัญยิ่ง วันนี้บิดาเจ้าโชคร้ายตกตายเจ้าอาจเสียใจในหนึ่งทิวาหนึ่งราตรีแต่ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่เสียใจตลอดไป"



เมื่อเสียงฉีเตี้ยนหายไปมือทั้งสองของเขาได้จับไหลเด็กสาวอย่างอ่อนโยนคล้ายมารดาสัมผัสทารกน้อย



ในยามนี้มีเพียงเสวี่ยเอ๋อร์มองอย่างงุนงงพลางครุ่นคิดในใจ

'ท่านต้นกำเนิดมิเคยสัมผัสเรือนร่างผู้ใดนอกจากข้าแล้วเหตุใดท่านจึงได้สัมผัส'

"ข้ามีนามว่าฉีเตี้ยนหากเจ้ายินดีไปกับข้า ข้าจะคอยดูแลเจ้า"น้ำเสียงฉีเตี้ยนจริงจังแม้ว่าใบหน้ายังสงบแต่ว่าในใจฉีเตี้ยนกำลังสงสัยสิ่งหนึ่ง 'ข้าอยากลองสัมผัสความรู้สึกให้มากยิ่งกว่านี้'



----โปรดติดตามชมตอนต่อไป----

ไรท์:หากมิถูกใจถ้อยคำอันเก่าแก่เช่นนี้ ไรท์ผู้นี้ทำได้เพียงขออภัย ทว่าหากนักอ่านมิถูกใจเนื้อเรื่องแล้วคงได้แค้ลวปล่อยไป ขอให้ไรท์ผู้นี้อย่างสนุกสนานด้วยเถิด อีกประการหนึ่งช่วง 3-5 ตอนแรกจะสั้นมากๆเพราะเป็นช่วงไล่บท หลังๆจะเขียนเนื้อผสมน้ำให้อ่านไม่ขัดใจ ฆ่าเวลาเล่นไปกันนะ...อ่อเกือบลืมถ้ามีการสลับคำพูดเป็นกล่าว เอ่น พูด ผสมกันจะไม่ได้สับมั่วๆนะแต่จะลองใช้ผสมกันดูให้มันสลวย คอมเม้นต์กันได้นะ

ติชมได้นะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

11 ความคิดเห็น