ตอนที่ 6 : ครับ ครับ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ส.ค. 61

ฉีเตี้ยนเฝ้ามองร่างหญิงสาวอย่างเห็นใจพลางคิดว่าร่างกายอันอ่อนแรกฝืนยื้อด้วยจิตใจอันแรงแกร่งกล้า ยึดมั่นมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นแรงใจให้กับเอซ

"ครั้งนี้ไม่ได้เพราะความเวทยาสงสารแต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวถึงช่วย"ฉีเตี้ยนพูดเสียงเบายื่นมือสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวแล้วลูบไปทั่วร่าง

ทุกครั้งที่ฝ่ามือฉีเตี้ยนผ่านร่างหญิงสาวพลังชีวิตและร่างกายพลันฟื้นฟูกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดในพริบตาทว่าเปลือกตาของหญิงสาวก็ยังไม่ลืมตาตื่น

"เห้อออ! ยมทูตมันว่างงานรึไงถึงดึงวิญญาณเธอไปนรกเร็วขนาดนี้"ฉีเตี้ยนพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์สบัดฝ่ามือฉีกมิติขาดราวกับกระดาษ สองมือล้วงเข้าไปคว้าดวงไฟสีฟ้าหม่นพลางลูบมันอย่างเบาสองทีแล้วยัดกลับเข้าไปในร่างของหญิงสาวแต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

โครงกระดูกใหญ่ใต้ชุดคลุมดำถือเคียวสีทมิฬผิดธรรมดาพุ่งออกมาจากมิติพลางใช้ดวงตาสีเขียวหน้าหวาดกลัวจ้องมองฉีเตี้ยน

"แตกดับ!"ฉีเตี้ยนพึมพำอย่างไร้เสียงไม่ทันที่ยมทูตจะได้แสดงสิ่งใดมันก็สลายกลายเป็นอากาศไปแล้วในวินาทีนั้นเองฉีเตี้ยนก็ดึงสายระโยงระยางออกจากร่างหญิงสาวทำให้ดวงตานางเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า

"แมรี่"ฉีเตี้ยนร้องเรียกเสียงเบาเพราะเขาได้รับรู้ความสัมพันธุ์อันพิวาศแปลกประหลาดจากแม่ลูกคู่นี้ผ่านความรู้ของ 'เอซ ซีโน่'

"เอซ!"แมรี่ส่งเสียงเรียกฉีเตี้ยนอย่างคิดถึง ฉีเตี้ยนในรูปลักษณ์เอซไม่ขัดและเดินเข้าไปกอดพลางเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นแบบเดิมพร้อมปรับเปลี่ยนความทรงจำของแมรี่เล็กน้อยก่อนเปลี่ยนแปลงตัวตนของตัวเขาให้ไปแทนที่ 'เอซ ซีโน่'

"แม่"ฉีเตี้ยนเรียกหญิงสาวพลางยกยิ้มในใจราวกับว่า 'นับจากนี้มันต้องสนุกจนมีคนจดจำข้าไม่ลืมเลือน'

"เอซ! ลูกกลับมาแล้ว"แมรี่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทว่าฉีเตี้ยนพลันเห็นสายระโยงระยางจึงลบพวกมันเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้กลายเป็นบ้านใหม่พร้อมกับลบความทรงจำของแมรี่เรื่องที่นางป่วย

"กลับมาแล้วครับ"ฉีเตี้ยนยกยิ้มคิดถึงพุ่งเข้ากอดแมรี่ แมรี่กอดตอบฉีเตี้ยนเหมือนกับไม่ได้พบเจอกันมานานนับปี

"ไปเรียนเป็นยังไงบ้าง"แมรี่พูดพลางจ้องมองดวงตาของฉีเตี้ยนอย่างคิดถึง

"ก็ผ่านไปด้วยดีครับ"ฉีเตี้ยนยกยิ้มพลางผละตัวออกจากอ้อมกอดของแมรี่ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง

"แม่! ลูกแม่คนนี้หายหน้าไปจนเรียนจบตอนนี้ช่วยพาผมไปเดินเที่ยวในเมืองได้ไหมครับ"

"อืม เดี๋ยวแม่ขอไปแต่งตัวก่อน"แมรี่ยกยิ้มแล้วเดินไปอาบน้ำฉีเตี้ยนพลันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

"ครับ ครับ!"

เมื่อแมรี่ได้ยินอย่างนั้นก็มองเด็กชายวัย 15 ปีแล้วบ่นพึมพำอย่างหยอกล้อตามภาษาแม่ลูกที่แปลกๆ

"โถ๋ๆลูกแม่ไม่ตามแม่มาอาบน้ำและดูดนมเลยล่ะ"

"ได้หรอครับ"ฉีเตี้ยนยกยิ้ม

"โตเป็นควายแล้วยังจะให้แม่อาบน้ำรึไง"

อึก!

ฉีเตี้ยนกลืนน้ำลายไม่ต่อล้อต่อคำปล่อยให้แมรี่เดินเข้าไปเอาผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำไป

"เข้า...ไป...ได้..."ฉีเตี้ยนพึมพำพลิ้วตามอารมณ์อย่างคาดไม่ถึงขาทั้งสองเก้าเข้าไปยังห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

ทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว.....

โป๊ก!

"อ่ะ"ฉีเตี้ยนร้องเสียงเบามองบานประตูห้องน้ำที่พึ่งชนไปหมาดๆอย่างงงๆว่ามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

"ข้าควรเข้าไปหรือไม่"ฉีเตี้ยนปากพึมพำทว่ามือเลื่อนไปจับลูกบิด

กึก!

ลูกบิดถูกหมุนเปิดประตูห้องน้ำไม่ได้ล็อคอย่างเชื่องช้าภาพร่างของแมรี่ตามแบบฉบับสาวใหญ่กำลังถอดเสื้อผ้าอย่างเย้ายวนต่อหน้าฉีเตี้ยน

ปึก!

ฉีเตี้ยนปล่อยมือจากลูกบิดยืมอึ้งมองร่าเปลือยอย่างตะลึง

"ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว"ฉีเตี้ยนพูดเสียงเบาและในสมองเขายังคิดว่า 'นี่มันภูเขาไฟและภูเขาไฟใต้ทะเลชัดๆ'

"เอซอย่ามองแม่อย่างนั้นนะ"แมรี่เค้นเสียงจริงจังเธอรู้ดีว่าฉีเตี้ยนกำลังคิดอะไร

"ทำไมหรอครับแม่บอกให้ผมมาอาบน้ำกับแม่ได้นิ"ฉีเตี้ยนตีหน้ามึนเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับปิดประตูตามมาดด้วยล็อคมันเอาไว้ก่อนเดินเลยร่างแมรี่ไป

อ๊าาร์

แมรี่ร้องครางอย่างตกใจเพราะก้นงอนของเธอถูกฉีเตี้ยนบีบด้วยท่วงท่าอันช่ำชองจากประสบการณ์เฝ้ามองกว่าล้านปี  

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเตี้ยนได้สัมผัสถึงความอ่อนนุ่มอันแปลกประหลาด

"เอซ!"แมรี่เค้นเสียงและจ้องมองฉีเตี้ยนด้วยแววตาขุ่นเคือง ฉีเตี้ยนรู้สำหรับตอนนี้มันเป็นเรื่องไม่เหมาะสมแต่สำหรับฉีเตี้ยนเขารู้อยู่แก่ใจแล้วว่าทำอะไรลงไป

"ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจนะเมื่อกี้มือมันลื่น"ฉีเตี้ยนแสร้งพูดอย่างเคอะเขินทว่าในใจกำลังเริงร่าด้วยความสนุกใจ

เมื่อแมรี่เห็นท่าทางของฉีเตี้ยนก็ถอนหายใจเหลือบมองเท้าซ้ายที่ดูไม่ปกติเหมือนกับเท้าของฉีเตี้ยนพลิก

"เอซลูกไม่เป็นอะไรนะ"แมรี่ร้องถามวิ่งเข้ามาดูด้วยความแตกตื่นเพราะสำหรับเธอฉีเตี้ยนคือลูกจึงห่วงใยกว่าใครๆไม่สนใจร่างเปลือยเปล่าเผยต่อหน้าฉีเตี้ยนแต่กับจับเท้าฉีเตี้ยนอย่างอ่อนโยน

"มะ ไม่ต้องก็ได้ครับ!"ฉีเตี้ยนพูดเสียงสั่น แมรี่ไม่พูดมากอุ่มฉีเตี้ยนในท่าอุ้มเจ้าหญิงก่อนเดินลงอ่างน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ด้วยพลังของฉีเตี้ยนก่อนหน้า สำหรับตัวตนอย่างฉีเตี้ยนแค่คิดก็เปลี่ยนแปลกจักวารได้แล้วเหตุที่กระดิกนิ้วเพราะติดนิสัยหนึ่งมา 'แค่กระดิกนิ้วก็แเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง'

ทว่าฉีเตี้ยนก้คิดประโยคนึงได้เช่นกัน 'เพียงคิดชีวิตทั้งห้วงจักรวาลก็สิ้นสูญ'

ในตอนนี้ฉีเตี้ยนกำลังนั่งทับร่างแมรี่พลางมองมือของแมรี่ที่กำลังบีบนวดเท้าที่เแกล้งทำให้มันพลิกด้วยความยินดีโดยไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งนั้นตรงระหว่างขาของเขากำลังชูชัน ไม่นานนักเท้าของฉีเตี้ยนก็กลับมาอยู่ในสภาพปกติพลางพูดออกมา

"แม่ครับ"

"มีอะไรหรอจ๊ะ"แมรี่ตอบน้ำเสียงอ่อนโยน

"ผมขออะไรสักอย่างได้ไหม"ฉีเตี้ยนพลิกตัวมากระซิบข้างหูแมรี่

"จะขออะไรละเด็กขี้อ้อน"แมรี่ยิ้มราวกับไม่รู้ตัวว่าถูกบางสิ่งดุนหน้าทอง

"ขอ..."ฉีเตี้ยนพูดคำเดียวพลางยกยิ้มแล้วเอื้อมมือลงไปด้านล่าง

อ๊าาาาาร์

----โปรดติดตามชมตอนต่อไป----

ไรท์:เอาแล้วแม่แท้ๆก็ไม่ใช่ ตีเนียนหาพี่เลี้ยงเด็กอีกเอาแล้วๆ (จะไม่เรทมากแต่จะทำให้คิดลึกฝันหวานตามๆกันไป ฮ่าๆๆ) 

ไรท์:เกรียนไหมละมึง555 

A:หวังว่าคงไม่โดนแบนหรอกนะ

ไรท์:จะรู้เร๊อะ

ติชมได้นะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

11 ความคิดเห็น