ตอนที่ 9 : ฉุดกระชากลากขึ้น.. 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

"รีบๆเข้าไปในห้องเร็ว"เกรซร้องเตือนเหมือนกับมีคนไล่ตามมา

"รอก่อนสิให้เวลากุญแจห้องก่อน"ฝนเร่งมือคว้านหากุญแจในหระอย่างเร่งรีบทว่ามีแต่แฟร์ที่ทำตัวเนียนไปตามน้ำเพราะเธอรู้ว่าเกรซเป็นเลสจึงไม่แปลกที่จะห่วงฝนเป็นพิเศษเพราะฝนคือคนที่เกรซชอบ

เสียงของหญิงสาวทั้งสามเล็ดรอดเข้ามาภายในห้องฉีเตี้ยนผู้นอนกกแมรี่อยู่บนเตียงใหญ่ในห้องของสามดันตัวลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้าพลางก้มไปกระซิบข้างหูแมรี่เสียงเบา

"ดูอยู่เฉยๆไม่โกรธกันนะ"

แมรี่มองฉีเตี้ยนอย่างงุนงงว่าเขาว่าพูดถึงอะไรแต่ว่าไม่ทันได้สงสัยเสียงประเปิดก็ดังขึ้นมาเห็นเงาตะคุ้มของสามสาวคอยๆเดินเข้ามา เมื่อเห็นอย่างนี้ก็พลันเข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าตัวดีของเธอกำลังจะทำอะไรและนั่นก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าฉีเตี้ยนพาเธอเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงจะว่าพาเดินเข้ามาก็ก็ไม่ใช่หรือว่าฉีเตี้ยนมีพลังพิเศษบางอย่าง

ไม่ทันที่แมรี่ได้คิดจบเธอก็มองไปด้านข้างไม่เห็นร่างฉีเตี้ยนแต่เห็นภาพสีเทาราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้แมรี่จึงมองไปทางประตูห้องทำให้ได้เห็นร่างของสามสาวนิ่งค้างโดยมีฉีเตี้ยนกำลังปิดประตูพร้อมกับล็อค

กึก!

"หึๆๆ ต้องเอาคืนผู้หญิงคนนี้"ฉีเตี้ยนพึมพำจ้องมองร่างเกรซก่อนดีดนิ้วพริบตาเดียวหลังจากเสียงหายไปเกรซก็ขยับได้ เธอหันเหมือนจะไปคุยกับฝนแต่กับถูกฉีเตี้ยนลากมาบนเตียงอย่างรวดเร็วด้วยการที่เธอไม่ทันตั้งตัวจึงถูกฉีเตี้ยนลากและโยนลงบนเตียงที่ยังว่างอยู่อย่างง่ายดาย

อร้าาาาาาา

เกรซร้องเสียงเบาด้วยความตกใจมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวงจนพบกับแมรี่ที่อยู่ด้านข้างและนั่นทำให้สิ่งที่เธอพูดมาตามทางกลับหอพักแค่ด้วยความลบเล็กน้อยบวกกับไม่รู้จุดประสงค์เกรซจึงคิดเองเออเองว่าเธอกำลังถูกจับตัวเพื่อเรียกค่าไถ่

หมุบ!

ร่างเล็กของฉีเตี้ยนกระโดดขึ้นมาทับหน้าท้องของเกรซจนเธอไม่สามารถขยับตัวเพราะว่าร่างฉีเตี้ยนคือทุกสิ่งถ้าอยากหลุดรอดมีเพียงฉีเตี้ยนจำยอมหรือเธอต้องตายเท่านั้นแต่ที่แน่ๆฉีเตี้ยนไม่ยอมให้เธอจายอย่างแน่นอน

"เด็กเวรลุกออกไปจากตัวชั้นนะ"เกรซดิ้นไปมาพลางกนด่าฉีเตี้ยนแมรี่ที่อยู่ด้านข้างก็เหม่อมองเพียงอย่างเดียวไม่ขยับเขยื่อนใดๆทั้งสิ้น

"หืมมมม"ฉีเตี้ยนพ้นเสียงออกทางจมูกเบา คล้ายสงสัยกับคำพูดของเกรซ ไปๆมาๆก็ยิ้มย่องแล้วก้มลงไปกระซิบข้างหู

"จะลุกก็ได้แต่ต้องเล่นเกมส์กับผมก่อน เกมส์นี้พี่ปฎิเสธผมไม่ได้ เกมส์นี้ง่ายๆแค่พี่เป่ายิ้งฉุบกับผมกฎมีอยู่ว่าต้องถอดเสื้อผ้าออกให้หมดก่อนถ้าใครเป่ายิ้งฉุบ! ชนะก็ค่อยๆใส่ทีละชิ้นๆ"

"ไอ้เด็กลามกจกเปรตกลับบ้านไปดูดนมแม่แกไป"เกรซตวาดด้วยความเกรียจชังไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉีเตี้ยนต้องการทำอะไร

"พี่พูดอย่างนี้แสดงว่าอยากเริ่มเล่นเกมส์ตอนนี้ใช่ไหมละครับ"ฉีเตี้ยนฉีกยิ้มมองเกรซที่ตื่นตกใจเหมือนไก่ตาแตก

ฉีเตี้ยนไม่พูดเปล่าเขาเริ่มใช้มือทั้งสองลูบไล้ร่างกายเกรซผ่านเนื้อผ้าจากบนไหล่ลงไปสู่เอวบางก่อนมือซุกซนซุกไซ้เข้าไปใต้เนื้อผ้าพร้อมกับเสื้อของเกรซค่อยๆถูกถอดออกมาอย่างเรียบง่ายจนเธอไม่รู้ตัวว่าเสื้อถูกฉีเตี้ยนออกไปแล้ว

ภาพเนินภูเขาหิมะขนาดมหึมาภายใต้เสื้อในลายลูกไม้สีมวงเผยต่อหน้าฉีเตี้ยนด้วยการเฝ้ามองมาเนิ่นนานฉีเตี้ยนไม่ลืมใช้มือสัมผัสเนื้อผ้าราวปลาไหลลูบไล้จนถอดเสื้อในของเกรซออกมาได้อย่างนุ่มนวลไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉีเตี้ยนคือ 'สัตว์ร้าย'

ภาพเปลี่ยนไปเป็นเนินภูเขาหิมะสูงชันมีเม็ดมณีสีชมพูอ่อนประดับอยู่บนเนินภูเขาหิมะขาวอย่างงดงามทว่าฉีเตี้ยนใช้เวลาเชยชมมันนายพอสมควรด้วยสัมผัสอันเย้ายวนจึงชวนให้เกรซเพลิดเพลินไปหลายนาทีจนไม่รู้ตัวว่าปราการด่านสุดท้ายกำลังถูกทำลาย

และแล้วเกรซก็กลายเป็นเหยือผู้บริสุทธิ์คนแรกที่ถูกฉีเตี้ยนพิชิตชัยตีป้อมปราการบางชั้นในขาดสบั้นฉับพลันในเวลานั้นการโรมรันของผู้รุกรานกับผู้แพ้พ่ายก็ได้เริ่มขึ้นอย่างเชื่องช้ากลายเป็นรุนแรงด้วยเหตุผลบางอย่างฉีเตี้ยนจึงทำให้เวลาเดินต่อแต่ไม่วายทำให้ห้องกลายเป็นดั่งกรงขัง

เสียงการโรมรันดังลั่นเขย่าขวัญผู้ผ่านทางจนหวาดผวาบ้างตกตะลึงแต่มีเพียงผู้ที่อยู่ภายในสภานที่แห่งนี้เท่านั้นที่เขินอายและผู้เขินอายไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น ฝนกับแฟร์ ทั้งสองกำลังดูการสู้รบของฉีเตี้ยนกับเกรซอันดุเดือดด้วยความจำยอมใจแต่ไม่รู้เพราะอะไรแฟร์จึงมองฉีเตี้ยนด้วยความเย็นชาราวกับว่าต้องการเข้าไปช่วยเกรซการถูกบุกทะลวง

สุดท้ายแล้วแฟร์ก็ได้เข้าไปใกล้สนามรบอย่างประชันชิดด้วยจังหวะการสู้รบของฉีเตี้ยนกับเกรซจบลงพอดิบพอดีแฟร์จึงกลายเป็นผู้ถูกจู่โจมในฉับพลัน

ฉีเตี้ยนผู้กระหายฉุดร่างแฟร์ฉีกกระชากชุดขาดกระจายโดยไม่มองร่างบางสลบสไสลของเกรซผู้พ่ายแพ้

ม่ายยยยยยยย!

แฟร์ร้องเสียงดังลั่นเมื่อถูกบุกทะลวงอย่างรุนแรงสงครามในครั้งนี้ไม่มีเวลาให้เธอได้ตั้งตัวเหมือนกับเกรซไม่มีการลองเชิงหรือหลอกลวงใดๆมีแต่ความรุนแรงจนอยากบ้าตาย

แมรี่ผู้เฝ้ามองสงครามของฉีเตี้ยนกับแฟร์ในครั้งนี้ดูเหมือนอดใจไม่ไหวรีบเร่งลงจากเตียงพร้อมกับพาร่างฝนมาที่เตียนแต่เพราะด้วยเหตุอะไรก็ไม่อาจทราบได้ฝนจึงทำการดิ้นรนขัดขืน

แมรี่ผู้ไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนใช้ประสบการณ์ในสงครามรักจู่โจมจุดยุทธศาสตร์ทั้งหกของฝนอย่างชำนาญจนร่างฝนอ่อนระทวยจึงไม่วายถูกฉุดกระชากไปอีกคน

ในตอนนี้ยิ่งมาในสนามรบยิ่งดุเดือดราวกับไม้สุมไฟความรุนแรงจนหยดน้ำสาดกระเซนกลิ่นไม่พึงประสงค์คลุ้งไปทั่วสนามรบปลุกเร้าแมรี่และฝนให้กระหายในสงคราม เกรซเองเมื่อได้กลิ่นนี้ความต้องการในการรบได้ตื่นขึ้น

ไม่ตอนบอกก็รู้ว่าสงครามได้แปรเปลี่ยนเป็นฉีเตี้ยนถูกหญิงสาวทั้งสี่โจมตีแต่มีหรือฉีเตี้ยนจะแพ้พ่าย...หึ! ไม่มีทาง

-----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----

ไรท์:ไม่งงนะไม่งงเข้าใจกันนะทุก ขอเสียงคนเข้าใจเป็นการเม้นต์หน่อยนะไปปั่นงานละ อาจารย์สั่งเพียบเลย

จะว่าไปมันส์มะ(คอมเม้นต์เยอะคอมเม้นต์ดีตอนหน้ามันส์กว่านี้อีก)

ฝีมือข้าอาจอ่อนหัดยิ่งผู้ใดมิชอบพอสิ่งใดเกริ่นนำข้าได้นะท่านนักอ่านหากผู้ใดมิเข้าใจจงใช้ใจและ...สัมผัสมัน

ติชมได้นะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

11 ความคิดเห็น