หมิงเหม่ย { 明美 }

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 คนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 985 ครั้ง
    14 ก.พ. 61


บทที่ 11

 

คนแปลกหน้า

 

หลังจากนั้นหมิงเหม่ยได้กวาดสายตาเพื่อสำรวจโดยรอบของห้องโถงอีกหนึ่งครา พลันสายตาของนางกลับไปต้องตาต้องใช้กับอักษรแกะสลักที่อยู่ในสุดของห้องโถงห้องนี้ มันเป็นอักษรของโลกนี้ไม่ผิดแน่ แต่กระนั้นหมิงเหม่ยในกาลนี้กลับอ่านมันได้อย่างคล่องแคล่วโดยที่มิต้องเสียเวลาเรียนรู้เลยสักเสี้ยวเดียว

 

กล่าวแล้วคงต้องขอบคุณภาพจำมากมายของเยว่หมิงเหม่ยคนก่อน ทีทำให้หมิงเหม่ยในกาลนี้ได้รับสิ่งสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อนางอย่างมาก ยกตัวอย่างเช่นภาษาไม่ว่าการอ่านออกหรือเขียนได้ หมิงเหม่ยในปัจจุบันแม้มิได้ร่ำเรียนศึกษาแต่กลับถือได้ว่าแตกฉานในองค์ความรู้เสียสิ้นแล้ว จากภาพจำของเยว่หมิงเหม่ยคนก่อน

 

            “ตำหนักจักรพรรดินีเหมันต์นิรันดร์กาลหมิงเหม่ยกล่าวออกมาอย่างลื่นไหล อ่านแล้วนางสามารถจับใจความได้ในทันที ว่าสถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งหรือแม้แต่ตอนนี้อาจจะเป็นที่พำนักของผู้สูงศักดิ์ผู้หนึ่ง ที่ถูกกล่าวเรียกว่าจักรพรรดินีเหมันต์นิรันดร์กาล

 

จากนั้นนางก็มองสำรวจอีกครู่หนึ่ง เมื่อมิได้พบสิ่งที่สนใจใด ๆ แล้ว นางจึงคิดที่จะกลับไปยังที่ ๆ นางจากมาได้เสียที

 

หมิงเหม่ยเดินตรงไปยังทางเข้าที่นางใช้ก้าวเท้าเข้ามา ก่อนจะก้าวออกนั้นความอาลัยบางอย่างนำพาให้นางหันกลับไปมอง ประติมากรรมมังกรโบราณรวมถึงห้องโถงห้องนั้นอีกครั้ง

 

สิบลมหายใจผันผ่านหมิงเหม่ยพลันหันหน้ากลับมา นางมองตรงไปยังทางเดินหยกสีขาวที่ทอดกายลึกออกไปยาวไกลสุดลูกหูลูกตา มิคาดคิดว่าตนเองจะสามารถเดินทางมาได้ไกลถึงเพียงนี้ ทั้ง ๆ ที่เหงื่อกายแม้เพียงสักหยดของนาง ยังมิได้ผุดพรายออกมาให้เห็นเลย

 

 

.


.


.


 

            นี่คงเป็นประตูที่ข้าผ่านเข้ามาใช่หรือไม่ ?” หมิงเหม่ยกล่าวออกมาในขณะมองตรงไปยังประตูหยกขาวแลดูวิจิตรตระการตาอย่างที่สุด มันตั้งอยู่ ณ ปลายสุดของทางเดินหยกขาวที่ทอดยาวนี้ อันเป็นทิศทางตรงข้ามกับตำหนักหยกขาวแสนวิจิตรงดงามหลังนั้น

 

หมิงเหม่ยไม่รอช้า นางเดินข้ามผ่านบานประตูบานนั้นไปในทันที แม้นางมิอาจทราบได้เลยว่า เมื่อนางก้าวข้ามผ่านไปแล้วนั้น สิ่งใดกันที่รอคอยนางอยู่ยังอีกฟากฝั่งของบานประตูบานนี้ อันเนื่องมาจากนางมิอาจพบเห็นทิวทัศหรือทัศนียภาพของอีกฟากฝั่งจากประตูหยกขาวบานนี้ได้เลย

 

ราวกับมิต้องการให้นางลุ้นระทึกมากนัก เพียงผ่านบานประตูบานนั้นมา ภาพตรงหน้าของหมิงเหม่ยก็พลันมืดลงในทันที เช่นเดียวกับห้วงจิตของนาง ที่คล้ายกำลังล่องลอยไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่งอย่างช้า ๆ

 

           

ง่ำ. .. ง่ำ. .. ง่ำ. ..

 

เจ้ากระต่ายน้อยเสี่ยวหลาง มองไปยังร่างของมนุษย์หญิงเบื้องหน้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัย กว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่นางกระทำท่าทางในลักษณะนี้ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอไม่แรงและไม่น้อยไป ร่างกายคล้ายอยู่ในสภาวะจำศีลไม่หิวไม่กระหายใด ๆ

 

อืมมม. ..สงสัยจริง ๆ ปากเล็ก ๆ ของมันพลางทานเนื้อในของผลประหลาดเข้าไป ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย

 

ณ ตอนนั้นเองที่ดวงตาสีแดงเพลิงของเจ้ากระต่ายเสี่ยวหลงหันไปให้ความสนใจกับมนุษย์หญิงนางนั้นอีกครั้ง มันพบการเปลี่ยนแปลงบริเวณใบหน้างามของนาง ทั้งลมหายใจยังดูยุ่งเหยิงแรงบ้างเบาบ้าง แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

 

อืมม. ..

 

และตอนนั้นเองที่เปลือกตาของหมิงเหม่ยพลันขยับเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันดูหนักอึ้งอยู่สักหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากลำบากแต่อย่างใด ไม่นานดวงตาทอประกายคล้ายดวงจันทราก็สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่ดูคุ้นเคยได้อีกครั้ง

 

            ขลุก. .. ขลุก. ..

 

เจ้ากระต่ายน้อยเสี่ยวหลาง พลันใช้หัวดุนเจ้าผลประหลาดที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนั้น ให้กลิ้งไหลไปกระทบเข้ากับร่างบางของหญิงสาว ซึ่งหญิงสาวเองก็มิได้รอช้าเช่นกัน นางจัดการใช้ประกาศิตสีเลือดเพื่อผ่าทะลวงเจ้าผลประหลาดนั่นเหมือนเช่นในทุก ๆ ครั้ง ก่อนจะกัดกินเนื้อในของมันเข้าไปด้วยความรู้สึกหิวกระหายอย่างบ้าคลั่ง จากการไม่ได้รับน้ำและอาหารมานานมากถึงอาทิตย์เศษ

 

หลังทานผลประหลาดไปมากถึงสามผล ในที่สุดแล้วหมิงเหม่ยก็กลับมาเป็นปกติในที่สุด ความหิวกระหายที่เคยมีล้วนมลายหายไปสิ้น เฉกเช่นคอที่เคยแห้งผากประดุจเม็ดทรายก็กลับมาชุ่มฉ่ำอีกครั้งหนึ่ง

 

            ขอบใจเจ้ามากนะ เสี่ยวหลางนางกล่าวกับเจ้าเสี่ยวหลางด้วยความขอบคุณจากใจจริง ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากนางฟื้นคืนอีกครั้งโดยที่ไม่มีเจ้าเสี่ยวหลางคอยเตรียมเจ้าผลประหลาดนี้ไว้ให้ นางเองจะรู้สึกทรมานราวขาดใจตายอีกนานเพียงใดกัน

 

เสี่ยวหลางมิได้แสดงท่าทีอันใดเพิ่มเติม มันเพียงเอียงคอน้อย ๆ ในลักษณะท่าประจำที่พึ่งกระทำ จากนั้นมันก็ตั้งหน้าตั้งตา ทานเนื้อในของเจ้าผลประหลาดนั่นอย่างเช่นที่เคยเป็นมา

 

            “มิใช่ความฝันหรือนี่ ?” ณ ตอนนั้นหมิงเหม่ยได้เคลื่อนมือของนางเพื่อสำรวจบางสิ่งบริเวณเกล้าผม ไม่กี่อึดใจนางก็พบกับสิ่งที่นางคาดไว้ ก่อนจะดึงมันออกมาเพื่อสำรวจอีกเล็กน้อย

 

ใช่แล้ว !! มันคือปิ่นหยกสีขาว ปิ่นชิ้นเดียวกับที่นางได้รับมาจากสถานที่แห่งนั้น ก่อนหน้านี้นางคิดว่ามันอาจเป็นเพียงความฝันที่นางได้ล่องลอยไปในสถานที่ที่นางไม้รู้จัก คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะมิใช่แค่เพียงฝันที่ดูธรรมดาสามัญ ปิ่นหยกขาว ในมือของนางในตอนนี้ ล้วนยืนยันถึงความฝันประหลาดนั่นได้ดีอย่างที่สุดแล้ว. ..

 

 

เวลาผันผ่าน. ..

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น

 

กว่าหนึ่งเดือนเศษแล้วที่นางและเจ้ากระต่ายป่าเสี่ยวหลางได้อยู่อาศัยในสถานที่แห่งนี้ ทุก ๆ วันหากไม่ฝึกวรยุทธและทักษะที่นางถนัด หรือการใช้งานประกาศิตสีเลือด นางก็จะนั่งสมาธิเพื่อควบคุมพลังภายในร่างและพัฒนาระดับของมันอยู่เสมอ และเนื่องจากนางหรือแม้แต่เยว่หมิงเหม่ยคนก่อน ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเวทย์ศาสตรามาก่อนเลย นั่นจึงทำให้นางมิอาจรู้ได้ว่าในตอนนี้ นางได้พัฒนามาถึงระดับใดแล้ว

 

ส่วนด้านอาหารการกินนั้น โดยมากหลัก ๆ แล้ว นางก็จะทานอยู่สองประเภทด้วยกัน หนึ่งนั้นย่อมเป็นผลประหลาดที่แสนเลิศรสนั่นอย่างไม่ต้องสงสัย และสองนั่นก็คือเจ้าปลาอสูรที่มีพิษร้ายจนเกือบจะคร่าชีวิตนางได้นั่นเอง ซึ่งด้วยการแนะนำของเจ้ากระต่ายน้อยเสี่ยวหลาง นางจึงรู้ถึงวิธีที่จะทานเนื้อของพวกมันอย่างปลอดภัยแล้ว

 

ส่วนด้านน้ำสะอาดนั้น แน่นอนว่ามหาธาราที่เต็มไปด้วยน้ำจืดนี้ ย่อมมีปริมาณมากพอให้นางได้ใช้ดื่มหรืออาบไปชั่วชีวิตของนางได้เลยทีเดียว

 

แต่ปัญหาใหญ่บางประการของหมิงเหม่ยนั้น เห็นทีแล้วคงจะเป็นทางด้านเสื้อผ้าเครื่องห่มกายของนางเอง เพราะด้วยการที่นางมีชุดสำหรับสวมใส่เพียงหนึ่งชุด การซักล้างเพื่อขับไล่ความสกปรกจึงบังเกิดค่อนข้างบ่อย จริงแล้วนางก็มิได้ใส่ใจมากนัก แต่เพื่อเจ้าของร่างคนก่อน การจะปล่อยให้ตัวเน่าเหม็นทั้งเสื้อยังเละเทะหาดีไม่ได้ก็คงมิใช่เรื่องดีนัก อย่างน้อยเมื่อได้รับร่างนี้มา หมิงเหม่ยก็ยังต้องการที่จะให้ร่างนี้สะอาดและมีสภาพกายดั่งที่เคยเป็น

 

หลังจากซักล้างอยู่หลายครา แน่นอนว่าเครื่องสวมใส่เพียงหนึ่ง ย่อมชำรุดและทรุดโทรมไปตามกาลเวลา หมิงเหม่ยรู้สึกกังวลใจอยู่ไม่น้อยว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ เครื่องสวมใส่ที่มีเพียงหนึ่งคงได้ชำรุดเกินกว่าจะหยิบใส่ได้ในสักวัน และนางเองก็มิใคร่จะเปลือยกายล่อนจ้อนเดินไปไหนมาไหนได้

 

            หรือข้าต้องดัดแปลงของที่มีอยู่ตามธรรมชาติกัน ?” หมิงเหม่ยพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา อดีตมนุษย์เราก็ใช่ว่าจะมีเครื่องนุ่งห่มเช่นนี้ ของจากธรรมชาติไม่ว่าจะเป็นใบไม้หรือแม้แต่เถาวัลย์คงพอจะดัดแปลงและแปรรูปมันได้อยู่กระมัง

 

 

.


.


.



            หญิงสาวพลันนั่งสมาธิเพื่อกำหนดพลังภายในร่างให้สมดุลและเพิ่มพูนขึ้นอย่างช้า ๆ อันเป็นกิจวัตรประจำวันที่นางประพฤติปฏิบัติอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนรู้สึกชินชา

 

            งึมมม งึมมมม. ...

 

ณ ตอนนั้นคล้ายชายอาภรณ์ของนางถูกฉุดดึงด้วยบางสิ่งบางอย่าง

 

            มีอะไรหรือ เสี่ยวหลาง ?” เปลืองตาของหญิงสาวพลันเปิดขึ้น ก่อนจะพบเจ้าเสี่ยวหลางกำลังใช้ปากเล็ก ๆ ของมันดึงชายเสื้อของนางอยู่นานแล้ว ราวกับมันต้องการบอกบางสิ่งบางอย่างกับนาง

 

            เจ้าต้องการให้ข้าตามเจ้าไปเช่นนั้นหรือ ?” ปกติแล้วเสี่ยวหลางไม่เคยมีท่าทีเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว นั่นจึงทำให้นางรู้สึกสงสัยอยู่มาก ไม่นานนางก็ทราบถึงเจตนาของเสี่ยวหลาง ว่าแท้จริงแล้วมันต้องการพานางไปหาอะไรบางสิ่ง

 

จากนั้นในที่สุดหนึ่งอสูรและหนึ่งมนุษย์ก็พากันออกวิ่งหายเข้าไปในป่าเจ็ดดารา

 

หมิงเหม่ยลืมไปเสียสิ้นแล้วว่าป่าเจ็ดดารามันอันตรายอย่างไร เหตุเพราะเจ้าเสี่ยวหลางถือได้ว่าเป็นสหายที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนาง ซึ่งหากมิใช่เพราะมัน ต่อให้เป็นเครื่องจักรสังหารไร้ความรู้สึกจากอีกโลกเช่นนาง ก็อาจมีชีวิตรอดไม่ได้นานถึงป่านนี้

 

ในตอนนี้เจ้าเสี่ยวหลางดูร้อนรนอย่างมาก อย่างที่นางไม่เคยพบว่ามันเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย ดูแล้วนี่คงเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับเจ้าเสี่ยวหลางเป็นแน่

 

            ฟุบบ. ..

 

ทันใดนั้นเจ้าเสี่ยวหลางก็หยุดเคลื่อนไหวลง พลางมองตรงไปยังทิศทางเบื้องหน้า ในระยะห่างราวสี่สิบห้าเซียะ

 

            “ใครกัน ?”

 

หมิงเหม่ยพลันหยุดตามเจ้าเสี่ยวหลาง ดวงตาทอประกายดุจดวงจันทรา มองผ่านไปข้างหน้าพลางกระทบเข้ากับร่าง ๆ หนึ่ง ที่กำลังทรุดกายอยู่บริเวณพื้นหญ้า

 

ดูจากระยะห่างระดับนี้ คนที่กำลังทรุดกายคล้ายหลับใหลมิได้สติอยู่เบื้องหน้าของนางนั้น คงเป็นบุรุษไม่ผิดแน่ เขาสวมใส่อาภรณ์สีขาวสะอาดที่ทำจากเนื้อผ้าชั้นดีดูมีราคาสูงค่า เรือนผมสีขาวเงินยาวสลวย ผิวขาวสะอาดเฉกเช่นคุณชายในตระกูลร่ำรวย ส่วนใบหน้านั้นนางมิอาจมองเห็นได้อย่างชัดเจนนัก

 

            ดูเหมือนเขาจะถูกทำร้ายมานะ เสี่ยวหลาง ?” หญิงสาวกล่าวออกมาเบา ๆ กับเจ้ากระต่ายน้อย รอยเลือดบริเวณกลางหลัง พร้อมรอยแผลเป็นทางยาวนั้นล้วนบ่งบอกได้เป็นอย่างดี ว่าคุณชายท่านนี้เพิ่งจะถูกทำร้ายได้เพียงไม่นาน อันเนื่องมาจากบาดแผลที่ดูแล้วยังสดใหม่มากนัก

 

ณ ตอนนั้นเสี่ยวหลางดูคล้ายจะหันหน้ามาทางหมิงเหม่ย มันเอียงคอพลางส่งสายตาสีเพลิงที่เต็มไปด้วยคำขอร้องมาหานาง ดั่งเช่นนางเสี่ยวหลางต้องการที่จะช่วยเหลือชายหนุ่มผู้นั้น

 

            ข้าจะทำอย่างไรดี ?” คิ้วดกดำคล้ายจันทร์เสี้ยวของหมิงเหม่ย พลันขมวดเข้าหากัน นางกำลังตรึกตรองและครุ่นคิดด้วยความรอบคอบ จะช่วยเหลือตามคำร้องขอของเจ้าเสี่ยวหลาง หรือทอดทิ้งเขาไว้อย่างที่ควรจะเป็นดี

 

 

อ่า. .. ช่างเป็นความรู้สึกที่ก่อกวนจิตใจหมิงเหม่ยยิ่งนัก. ..







 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 985 ครั้ง

7,218 ความคิดเห็น

  1. #6242 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 10:06
    พระเอกรึป่าวตามสเปกผมสีเงินชอนนะ
    #6242
    0
  2. #5453 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 17:13
    ใครกัน 0.0
    #5453
    0
  3. #5354 ข น ม จี บ ★ (@ladiiz_aimz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 08:33
    พล็อตน่าสนใจมากเลยค่ะ แต่แอบขัดใจนิดนึงตรงบทบรรยาย มันเยอะไปนิดนึงอะค่ะ แบบดูใช้คำเยอะจนฟุ่มเฟือย เราชอบที่บรรยายละเอียดแบบทำให้เห็นภาพนะคะ แต่บางทีมันวนไปวนมามากไปนิด แล้วบางทีแอบรู้สึกว่ามันทำให้ความหมายเปลี่ยนไปนิดหน่อย บางจุดเราเลยไม่แน่ใจว่าไรท์ต้องการสื่อแบบไหนงี้ แต่สนุกนะคะ จะติดตามต่อนะคะ :)
    #5354
    0
  4. #5243 pop_eye1a (@pop_eye1a) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:03
    ผู้คนที่1 มาแย้ววง
    #5243
    0
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 22:36
    มีผู้คนมาเพิ่มแล้ว ไม่ต้องคุยกับกระต่าย
    #4021
    0
  6. #3041 Mikwaemz (@Mikwaemz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:02
    อลังสุดๆๆ
    #3041
    0
  7. #1914 29212990 (@29212990) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:21
    ขอบคุณค่าา
    #1914
    0
  8. #1866 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #1866
    0
  9. #1865 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #1865
    0
  10. #1092 -~+*. JoHanNa.*+~- (@18239) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:34
    พล็อตสนุกนะ แต่การบรรยายยืดเยื้อมาก มีแต่น้ำจริงๆ อ่านแล้วมันก็จะเบื่อหน่อยๆ อ่ะนะ
    #1092
    0
  11. #721 Vanesai (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:42
    พระเอกชะ~ ชอบบเสียวหลางงะ เป็นกระต่ายยรึอ่ะไร
    #721
    0
  12. #300 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:02
    พระเอกรึเปล่านะ
    #300
    0
  13. #152 Pam NPP (@pampampamela) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:49
    ผ่านมาเดือนหนื่งแล้ว ตกลงนางจะวนเวียนอยู่แต่ในป่านี่ใช่ไหมคะไรท์? นางมีความคิดแต่จะฝึกๆๆๆ แต่นางไม่มีความคิดที่จะหาทางออกจากป่าเลยเหรอคะ? 
    #152
    1
    • #152-1 GriMMix (@GriMMix) (จากตอนที่ 12)
      29 มกราคม 2561 / 21:03
      ชี้แจ้งเล็กน้อย - เดี๋ยวนางจะออกจากป่าอยู่นะ ใกล้ ๆ นี้แหละ ส่วนเหตุผลว่าทำไมนางเอาแต่ ฝึก และฝึกนั้น นั่นเพราะนางอยากมั่นใจว่าถ้าออกไปแล้ว นางจะสามารถดูแลตัวเองได้นะงับ >___<
      #152-1
  14. #82 Ketsarin Rungratpongporn (@7116) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 13:09
    เสี่ยวหลางน่ารัก
    #82
    0
  15. #81 OO_กัส ซ่า!! (@hughculb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:27
    มีความค้าง ไรท์ทำร้ายอ่าาาาา
    #81
    0
  16. #80 amporn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:21
    ขอบคุณค่ะ
    #80
    0
  17. #78 supannee9450 (@supannee9450) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:13
    สนุกมากเลยค่ะ รอนะค่ะ
    #78
    0
  18. #77 apollean (@apollean) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 09:33
    เสี่ยวหลางเป็นพ่อสื่อซะแล้ว
    #77
    0
  19. #74 phasi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 07:39
    ใครอะพระเอกหรือเปล่า
    #74
    0
  20. #73 sangin2 (@Sangin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 06:36
    รอต่อไปนะคะ
    #73
    0
  21. #71 หนูนานะคะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 02:06
    ต่อเนื่องแต่ยังค้างนะคะ
    #71
    0
  22. #30 phonphimon0123 (@phonphimon0123) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 07:58
    ต่ออออออ
    #30
    0