คัดลอกลิงก์เเล้ว

PARENTS [SEVENTEEN WONWOO x YOU]

โดย HeavenlyWP

หญิงสาวที่กลายเป็นแม่โดยไม่รู้ตัว แถมพ่อของเด็กดันเป็นคนที่เธอแอบชอบเสียด้วย เรื่องราวของหญิงสาวที่แสนวุ่นวายกับเด็กชายตัวน้อยได้เริ่มขึ้นแล้ว

ยอดวิวรวม

2,545

ยอดวิวเดือนนี้

38

ยอดวิวรวม


2,545

ความคิดเห็น


18

คนติดตาม


151
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 เม.ย. 60 / 23:22 น.
นิยาย PARENTS [SEVENTEEN WONWOO x YOU] PARENTS [SEVENTEEN WONWOO x YOU] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
หญิงสาวได้พบกับเด็กน้อยโดยบังเอิญ ที่เขาเอาแต่ร้องว่าเธอนั้นแหละคือแม่ของเขา

แถมยังร้องเรียกพ่อของเด็กคือเขาคนนั้น

จอนวอนอู




ชายหนุ่มที่เธอคอยแอบมองมาตลอด
เธอจะจัดการเรื่องวุ่นๆนี้ได้อย่างไรนะ

หรือเด็กน้อยคนนั้นจะช่วยให้เธอได้สมหวังกับเขารึเปล่า

ฟิคนี้เป็นฟิคแบบตอนเดียวจบนะคะ แนวครอบครัวน่ารักอบอุ่นๆหัวใจโดยมีเจ้าเด็กตัวน้อยมาทำให้ผู้อ่านพากันหลงรักในความน่ารักกับ #น้องจางุน ของเราได้
โดยสามารถติดตามความน่ารักของ น้องจางุนของเราเพิ่มเติมได้ที่ฟิค
#คูมแม่น้องจางุน ได้นะคะ ตอนนี้ไรท์กำลังแต่งร่วมกับน้อง ISJAESEYO ได้ตามลิ้งค์ข้างล่างนี้เลยนะคะ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 เม.ย. 60 / 23:22


เสียงร้องไห้กระซิกของเด็กคนหนึ่งที่พุ่มไม้ดังขึ้นขณะที่หญิงสาวกำลังมุ่งเดินไปที่ห้องสมุดในเวลาเย็นของวันหนึ่ง
ด้วยนิสัยใจร้อนของหญิงสาว เธอพยายามที่จะเดินผ่านและไม่สนใจ
"ฮืออออ แงงงงงงง"
"..."
"แม่จ๋า..."
"..."
"แงงงงงง"
"ว้อยยยยยยย ไม่ไหวแล้วววววว" หญิงสาวอดไม่ไหวที่ได้ยินเสียงของเด็กน้อยร้อง เธอเดินไปหาต้นเสียงนั้นและพยายามระวังตัวเพราะเกรงว่าอาจจะถูกมิจฉาชีพหลอก


แต่ผิดคาด

เด็กชายตัวน้อยอายุประมาณ3-4ขวบ ตัวขาวดวงตาเล็กแก้มกลมเหมือนซาลาเปา สวมชุดลายเจ้าหนอนLarvaสีเหลืองแดง นั่งร้องไห้งอแงอยู่หลังพุ่มไม้
"ฮึกกก..."
"ไงเจ้าหนู"
"แม่จ๋า!!!!!" ทันทีที่เด็กน้อยคนนั้นมองเห็นหญิงสาวเขารีบกระโดดกอดหญิงสาวทันที
"ห๊ะ?"

หญิงสาวทุลักทุเลเดินเข้าห้องสมุด เพราะนอกจากสัมภาระที่ต้องขนแล้ว ยัฃมีเด็กน้อยติดสอยห้อยตามอีก

'คูมแม่!!'
'ชู่ววว เด็กน้อย ฉันไม่ใช่แม่แกนะ'
'ใจร้าย แงงงงง' เด็กน้อยเริ่มแผดเสียงร้องอีกครั้ง
'เงียบสิ เดี๋ยวเขาหาว่าฉันรังแกนายหรอก' 
'คูมแม่ ;___;'
'เออ แม่ก็แม่'
'...' เด็กน้อยยิ้มตาหยีแล้วเดินเข้ามากอดหญิงสาว
'ว่าแต่ นายชื่ออะไรน่ะ'
'จางุนงับ ผมชื่อจางุน'
'โอเค จางุน ฉันจะพานายไปหาคุณตำรวจ ให้พานายไปหาแม่'
'แงงงง จางุนกลัวตำรวจ...'
'ทำไมล่ะ...'
'คูมแม่บอกว่าคุณตำรวจจะจับเด็กดื้อ แล้วจางุนดื้อ ฮึก...'
'โถ...ไร้เดียงสา'
'งื้อออออ อย่าพาคุณตำรวจมาจับจางุนเลยนะงับ'
'เอ้าๆ ก็ได้'

อย่างที่เห็นว่าหญิงสาวยอมจำนนให้เด็กน้อยจางุนตามมาแต่โดยดีโดยให้ข้อคกลงว่าห้องส่งเสียงดังเด็ดขาดเพราะเธอจะมาทำธุระอย่างหนึ่งที่เธอทำประจำเสมอ

โต๊ะอ่านหนังสือเดี่ยวในมุมหนึ่ง ชายหนุ่มร่างสูงขาวบาง สวมแว่นกรอบกลมนอนหลับอยู่ที่โต๊ะ

ชายหนุ่มผู้มีความสันโดษ ชอบอยู่คนเดียว ไม่สุงสิงใคร

เธอสนใจในตัวเขามาถึงขั้นแอบชอบเลยว่าได้ เธอพบเขาทุกครั้งเวลาที่เข้ามาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัย

'นายจอนวอนอู ปี1 จากภาควิชาดุริยางคศิลป์' เป็นเพียงข้อมูลที่เธอทราบจากการที่เธอแอบยืมหนังสือตามเขาที่มักจะยืมและเซ็นชื่อลงบ่อยๆ



หญิงสาวแอบยืนมองเขา กำเมล่อนปังในมือแน่น ก่อนที่จะสูดหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ รีบย่องเบาๆเข้าไปวางข้างๆตัวเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว 

เป็นสิ่งที่เธอมักจะทำให้เขาเสมอ

หญิงสาวด้วยนิสัยที่ไม่ค่อยชอบเริ่มต้นเข้าหาใครก่อน ย่อมต้องคอยแอบตามเขาอยู่เสมอเป็นเหมือนสตล็อคเกอร์

"คุณแม่ทำอะไรครับ" แต่เวรเจ้ากรรมที่เด็กน้อยไม่ช่วยทำตามที่เธอขอ 
"ชู่วววว อย่าส่งเสียงสิจางุน"
"..." ชายหนุ่มสะดุ้งตัวขึ้นลืมตาเมื่อพบว่าตัวเองถูกรบกวน

สิ่งที่หญิงสาวคอยแอบทำมาตลอดดูเหมือนว่าจะแผนแตกหมดเสียแล้ว

'ว้อยยยยย ไอ้เด็กจูออนผี!!!' หญิงสาวได้แต่สบถเบาๆในใจ

"คุณพ่อ..."
"หา?" ชายหนุ่มเริ่มเบิกตาตกใจกับเด็กชายข้างหน้า
"คุณพ่อของจางุน นี่คือคุณพ่อของจางุน" เด็กน้อยยืนชี้หน้าชายหนุ่มที่นั่งสลึมสลือขมวดคิ้วมอง
"นี่ อย่าชี้หน้าเขาแบบนั้นสิ แล้วเขาไม่ใช่พ่อด้วย"
"อะไรกัน เสื่อกี้คุณแม่วางขนมให้คุณพ่อไง"
"จางุน!!!" หญิงสาวตกใจและเขินมากกับนิ่งที่เด็กน้อยหลุดปากออกมาจนต้องเดินไปปิดปากเด็กน้อย
"อู้อี้ๆๆๆ..."
"หา? อะไรกัน? เล่นพ่อแม่ลูกอะไร เก็บลูกตัวเองให้มันดีๆหน่อยสิ" วอนอูพูดด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองถูกรบกวนการงีบของตัวเอง

ดูเหมือนเขาจะไม่ประทับใจในตัวหญิงสาวตั้งแต่เริ่มบทสนทนาแรก

"มะ...ไม่ใช่ลูกฉันนะ"
"หา?"
"เด็กหลงน่ะ...อยู่ดีๆก็ร้องเรียกหาฉันว่าแม่ใหญ่เลย" 
"คุณพ่อ!!!" ดูเหมือนเด็กน้อยจะหลุดมือไปตากเธอได้ก็รีบวิ่งเข้าหาวอนอูที่นั่งอยู่ทันที
"นี่!! ห้องสมุดอย่าส่งเสียงดังสิ!"
"พ่อเหรอ?" วอนอูยังคงนั่งมอฃด้วยความงงกับเด็กชายที่วิ่งเข้ามากอดเขา
"คุณพ่อ...คุณแม่ใจร้ายจังเลยงับ" เด็กน้อยส่งสายตาลูกอ้อนใส่วอนอูไม่หยุด

วอนอูที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ก็คลายปมคิ้วออก เป็นส่งรอยยิ้มให้เด็กน้อยแทนอย่างอ่อนโยนเหมือนเสือที่แพ้ใจให้กับลูกกระต่าย

"นี่...เลิกงอแงได้แล้ว" วอนอูยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อย
"..." หญิงสาวได้แต่ยืนมองความสดใสที่เจามอบให้เด็กน้อยคนนั้น เป็นเหมือนตัวเขาในอีกมุมมองหนึ่งที่ไม่เคยพบเห็น เป็นมุมที่แสนอบอุ่น
"คุณพ่อ จางุนหิว..."
"นี่..." หญิงสาวตกใจกับคำพูดของเด็กน้อยที่นอกจากจะมางอแงแล้วยังจะเรื่องมากอีก
"เอาไงดีล่ะคุณ ลูกของเราหิวแล้วนะ" วอนอูเงยหน้าขึ้นมาถามหญิงสาว
เธอตกใจมากกับคำพูดของเขา จากผู้ชายเย็นชาที่เปลี่ยนไปเพราะเพียงเด็กน้อยคนเดียวเองเหรอ
"เอ่อ..."
"คุณพ่อ...จางุนอยากกินพิซซ่า"
"หา?"
"ได้สิครับ แล้วจะไปกินที่ไหนดีล่ะ?"
"ที่บ้าน...บ้านไงงับคุณพ่อ"
"ดูเหมือนเขาจะชอบนายแล้วล่ะ...นายจะพาเด็กไปเองใช่ไหม ฉันคงต้องบายแล้วล่ะ" หญิงสาวเดินถอยและหันหลังเดินออก
"เดี๋ยวสิ" วอนอูเปลี่ยนเสียงเป็นเสียงแข็งแน่นคว้าไหล่หญิงสาวแน่นไม่ให้ไป
"คุณแม่...อย่าไปนะ" เด็กน้อยก็คว้าชายกระโปรงของเธอเหมือนกัน
"เธอพาเด็กมา ไม่คิดจะช่วยกันรับผิดชอบหน่อยเหรอ..."
"คุณแม่จะทิ้งจางุนอีกเหรอ คุณแม่ ฮึก ฮึกกกก... แงงงงงงงง!!!!!" เด็กน้อยเริ่มไม่พอใจและส่งเสียงแผดร้องดังสนั่น
"ชู่วววว เงียบได้แล้วจางุน แม่ไม่ไปแล้ว แม่ไม่ไปแล้วจ้า" หญิงสาวย่อตัวนั่งยองให้ตัวเสทอกับเด็กน้อยและลูบหัวเบาๆ
"ฮึกกก...อย่าไปน้าาาา..." เด็กน้อยวิ่งเข้ามากอดคอหญิงสาวแน่น
"เอาล่ะครับจางุน...เราไปกินพิซซ่ากันที่บ้านกันเนอะ.." วอนอูก็ก้มลงย่อตัวเข้ามาคุยด้วย
"บ้านเหรอ? ที่ไหน?" หญิงสาวถามขึ้น
"ห้องฉันไง..."
"ว่าไงนะ?"

วอนอูใช้มือข้างหนึ่งยืนค้นกระเป๋าเสื้อโค้ทเพื่อหากุญแจห้องและหยิบมันไขประตู อีกข้างหนึ่งให้เด็กชายยืนจับแน่น

เขาดูเป็นผู้ชายที่มีความอบอุ่นและดูเป็นพ่อจริงๆ

"ห้องรกหน่อยนะ...ช่วงสอบน่ะเลยไม่ค่อยได้จัด" เขาพูดก่อนที่จะเปิดประตู
หญิงสาวพยักหน้ารับและเดินตามเข้ามา เธอวางตัวไม่ถูกเพราะคงจะเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าห้องของผู้ชาย

แถมยังเป็นคนที่เธอคอนแอบมองมาตลอดด้วย

ห้องชุดคอนโดเล็กๆที่มีแต่เฟอร์นิเจอร์สีขาวดำแบบมินิมอล มีความเป็นระเบียบเกินกว่าที่คาดคิด ไม่สมกับที่เขาเตือนว่าเป็นห้องที่รก
"นั่งสิ" 
หญิงสาวทำตามที่วอนอูพูดแต่โดยดี ส่วนตัวเขายืนกดโทรศัพท์เหมือนว่าจะหาหมายเลขสำหรับโทรสั่งอาหาร
"คุณพ่องับ จางุนขอแป้งหนาๆนะงับ"
"แป้งหนาๆแล้วจะกินไหวเหรอครับ"
"ได้สิครับ จางุนกินได้ตั้งสี่ถาดแน่ะ"
"สี่เหรอครับ ได้สิครับ"
"ดะ...เดี๋ยวสิ สี่เลยเหรอ" หญิงสาวพยายามหยุดห้ามไม้ให้เขาคล้อยตามเด็กน้อย
"อื้ม...ฉันก็หิวนะ เธอไม่หิวเหรอ ก็ช่วยๆกันออกก็แล้วกัน" เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบและกลับมาก้มลงสนใจจอในการสั่งอาหารเหมือนเดิม
"บ้านนายเป็นสุลตร่านรึไงสั่งเยอะอะไรขนาดนี้อะ ฉันไม่มีเงินช่วยนายหารขนาดนั้นหรอกนะ...ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาที่นี่ด้วย ฉันไม่ได้พกเงินมานะ"
"ช่วยไม่ได้...งั้นฉันออกให้ก่อนละกัน"

"ว้าววววว พิซซ่าถาดใหญ่!!!!" เด็กน้อยตื่นตาตื่นใจกับกองพิซซ่าขนาดมโหฬารตรงหน้า
"มา กินกันเหอะ" วอนอูพูดจบก็เปิดถาดออกมา 
กล่องพิซซ่าที่มีกลิ่นอายเครื่องเทศหอมคลุ้งทั่วชวนหิว
"ทานแล้วนะงับบบบ อ้ามมมมม" เด็กน้อยใช้มือคว้าอาหารทันที
"เดี๋ยวสิ จางุนยังไม่ได้ล้างมือเลยนี่!!" หญิงสาวห้ามปรามมือเด็กก่อน
"ช่างเหอะน่า นิดเดียวไม่เป็นไรหรอก"
"นี่ ถ้าลูกเขาเป็นอะไรขึ้นมานายจะรับผิดชอบไหม"
"แต่นี่ลูกเรานะ จะทำไงก็ได้ เลิกบ่นแล้วกินๆไปเหอะน่า ลูกหิวจะตายแล้วเห็นไหม" วอนอูพูดพลางเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ
"จอนวอนอู!!" หญิงสาวโมโหจนต้องลุกขึ้น
"รู้จักชื่อฉันได้ไง..."
"ก็...ช่างเหอะน่า!!" หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก ตัวค่อยๆขยับนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนเดิม
"ว่าแต่ พาเด็กไปแจ้งตำรวจรึยังล่ะเนี่ย"
"ยังเลย...เจอหลงอยู่แถวๆห้องสมุดน่ะ บอกว่าจะพาไปหาตำรวจก็งอแงกลัวใหญ่เลย พ่อแม่เลี้ยงยังไงให้มาขู่ลูกแบบนี้นะ เดือดร้อนไปหมด ฉันเลยปล่อยให้ตามมาแล้วก็ตัวติดแบบนี้"
"งั้นเหรอ..."
"นั่นแหละ"
"เอางี้ไหมล่ะ เธอคงมีSNS ลองลงประกาศดูเผื่อพ่อแม่เขาจะตามหา"
"อ๋าใช่" หญิงสาวพอนึกออกเลยหยิบมือถือขึ้นมา
"แลกSNS กันไหมล่ะ"
"เห? แลก?"
"อื้ม เผื่อพ่อแม่เด็กติดต่อมาทั้งเธอกับฉันไง"
"ละ...แลกกันเหรอ...อ่า..."
"พิมพ์ชื่อฉันสิ จอนวอนอูน่ะ..."
"อ่า...จะ...จอน จอน"
"เป็นอะไรเนี่ย มือสั่นหมด"
"ปะ...เปล่า"
"เอามานี่ฉันพิมพ์ให้..." วอนอูดึงมือถือไปจากหญิงสาวแล้วพิมพ์ชื่อตัวเอง

หญิงสาวตกใจมากๆ ได้แต่นั่งนิ่งไม่คิดว่าเหตุการณ์ในหนึ่งวันที่ตัวเองกลายเป็นแม่โดยไม่รู้ตัว แล้วยังได้พ่อเป็นผู้ชายที่ตัวเองแอบปลื้มมาตลอดอีก ได้คุยไม่พอยังได้SNSทั้งที่ตัวเองพยายามอยากหาให้เจอมาตลอดอีก

"คุณแม่ไม่กินเหรองับ อร่อยน้า" เด็กน้อยหันไปมองและยื่นในมือมาป้อน
"ไหนคุณแม่มากินสิ" หญิงสาวรับและก้มลงกัดคำหนึ่ง
"มือคุณพ่อไม่ว่างเลย กดมือถืออยู่ ไหนป้อนคุณพ่อหน่อยสิครับ" วอนอูพูดกับเด็กน้อยพลางมือกดมือถือไปด้วย
"จางุนกินหมดแล้วน่ะ คุณแม่ป้อนสิงับ"
"หา?"
"นี่...ลูกบอกก็ทำตามที่ลูกบอกสิครับ" วอนอูยิ้มมุมปากและกระตุกคิ้วใส่ เหมือนว่าเขารู้ว่าถ้าทำแบบนี้หญิงสาวจะตกใจ
"เอ้า..." หญิงสาวหยิบพิซซ่ามาหนึ่งชิ้นและป้อนให้เขาโดยไม่ยอมมองหน้าเพราะความเขินอาย
"โอ้ยยยย นี่ ป้อนไม่ดูเนี่ย ปากเปื้อนเลยเห็นไหม มือคุณพ่อไม่ว่างเลย คุณแม่ช่วยเช็ดหน่อยสิ"
"อะไรเนี่ยยยย"
"คุณแม่เช็ดสิฮะ..." 
หญิงสาวรู้สึกหัวปั่นเหมือนกับว่าตัวเองถูกพ่อลูกคู่นี้รวมหัวกันแกล้ง
เพราะยิ่งทำแบบนี้มันยิ่งทำให้เธอหวั่นไหวน่ะสิ

"..." เด็กชายเอาแต่นั่งนิ่ง ค่อยๆเคี้ยวอาหารในปากอย่างช้าๆ
"จางุนเป็นอะไรไปครับ..." วอนอูถามขึ้น
"จางุน...อิ่มแล้วครับ..."
"เดี๋ยวนะ เพิ่งกินไปแค่4ชิ้นเอง นี่เพิ่งแค่ถาดแรกเองนะ..." หญิงสาวดุใส่
"ตั้ง4ชิ้นแน่ะ จางุนกินได้แค่4..."
"ไหนว่า4ถาดไง แล้วจะทำยังไงกับที่เหลือล่ะ"
"ถาด...ถาดเหรองับ"
"เพราะนายเลย ตามใจเด็กไปเห็นไหม..."
"เอาเหอะน่า...อย่าว่าเด็กสิ"
"หงึ..." เด็กน้อยก้มลงแล้วใช้มือขยี้ตา

อะไรกัน...ร้องไห้เหรอ...

หญิงสาวหยุดนิ่งลงเดราะเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองตอนนี้เผลอโมโหใส่เด็กไปแล้ว

"จางุนง่วงนอนแล้ว...จางุนอยากนอน" ผิดคาด ความจริงคือเขาแค่ง่วงเท่านั้นเอง
"หา? ง่วง?" หญิงสาวก้มลงมองนาฬิกาข้อมือตัวเองก็พบเวลาล่วงเลยมาถึงหัวต่ำแล้วซึ่งคงถึงเวลานอนของเด็กน้อยแล้ว
"หงึ คุณแม่..." เด็กน้อยเริ่มวอแวตามประสาเด็ก เขาซบหญิงสาวแล้วกอดแน่น
"ช่วยไม่ได้น้า...จางุนครับ ล้างหน้าล้างมือแล้วนอนก็ได้นะ เดี๋ยวคุณพ่อพาไป" วอนอูลุกขึ้นและอุ้มเด็กน้อยอย่างถนัดมือไปที่ห้องน้ำ

ดูเหมือนว่าคงจะหมดเวลาของตัวเองแล้ว เขาคงพอจะเข้ากับเด็กได้มากกว่าจริง เธอหยิบสัมภาระเหมือนจะเดินออกจากห้องเพื่อกลับที่ของตัวเอง
"นี่เธอจะไปไหน..." วอนอูพูดพลางอุ้มเด็กน้อยที่สลืมสลืออยู่ในอ้อมอกตัวเอง
"กลับหอน่ะ ฟ้าก็มืดแล้วด้วย ฉันโพสต์ข้อความและถ่ายรูปเด็กไว้แล้วแล้วบอกว่าอยู่กับนาย ฉันจะแวะสถานีตำรวจให้ละกัน..."
"คุณแม่จะไปไหนงับ คุณแม่ไม่อยู่กับจางุนเหรอ" เด็กน้อยส่งเสียงน้อยๆออกมา
"จางุนครับ...คุณแม่ต้องกลับบ้านของคุณแม่สิ" หญิงสาวเดินมาลูบหัวเด็กน้อย
"คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ"
"มะ...ไม่จ้า"
"หงึ..." เด็กน้อยเริ่มเบะปากเหมือนเป็นสัญญาณว่าเขาจะร้องไห้แล้วนะ
"ไม่เอาสิคะ..."
"แงงงง คุณพ่อคุณแม่ต้องอยู่ด้วยกันสิ!! อยู่กับจางุนนนน แงงงงงง!!!!"
"จางุนครับ คุณแม่แค่เก็บของเฉยๆ เดี๋ยวเขาก็มานอนกับหนูไงครับ ใช่ไหมคุณ"
"จริงๆนะง้บคุณพ่อ"
"เดี๋ยวสิ ฉันมีงานมีการต้องกลับไปทำที่หอนะ แล้วอีกอย่างให้มาอยู่ที่หอนายมัน..."
"มาช่วยกันรับผิดชอบเด็กด้วยกันเดี๋ยวนี้เลยนะ เพราะเธอนั้นแหละที่พาเด็กมาน่ะ"
"ก็บอกแล้วไงว่าจะไปแจ้ง..."
"คุณแม่..." เด็กชายคว้ามือจับชายเสื้อหญิงสาวส่งสายตาอ้อนวอน
"อึก..." หญิงสาวมองดวงตาคู่ใสที่เปื้อนคราบน้ำตาเล็กน้อย
"จางุนอยากรอนกับคุณแม่" เด็กชายหันตัวโผไปหาหญิงสาวและกอดแน่น
"ติดแจขนาดนี้เธอคงต้องนอนกับเด็กที่นี่ก่อนละกัน" 
"หา? นอน? ที่นี่? หอนายเนี่ยนะ"
"แค่แปปเดียวเองแหละ เดี๋ยวแม่เด็กก็ตามหาเจอแล้ว"

หญิงสาวอุ้มเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยในอกของเธอเดินตามวอนอูมาที่ห้องนอนที่มีเพียงห้องเดียวของเขา
ห้องเรียบๆที่มีเพียงเตียงนอนสีขาวนุ่มและโต๊ะข้างเตียงสีขาว ประดับด้วยผ้าม่านสีเทาที่ดูเรียบง่าย
"นอนนี่แล้วกัน"
"แล้วนายล่ะ?"
"โซฟาข้างนอกก็มี...คืนนี้ฉันนอนนอก มีอะไรก็เรียกล่ะกัน"
"คุณพ่อ..." เสียงเล็กๆของเด็กน้อยผ่านลำคอเขาออกมา
"..." เขามองตามเสียงเรียก
"คุณพ่อต้องนอนกับจางุนนะ กับคุณแม่ด้วย"
"หา?"

หญิงสาวนอนลูบหัวเด็กน้อยที่กอดเธอแน่นด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกข้างคือชายหนุ่มที่นอนก้มลงกดมือถือ 
หญิงสาวเหลือบสายตามองเขาที่กำลังง่วนกับการพิมพ์ข้อความประกาศเหมือนกัน
เขาเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังแอบมองเขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว
"มองอะไรคุณแม่ ฉันหล่อรึไง"
"เฮอะ..."
"ฮึๆ..." เขาหัวเราะในลำคอและก้มลงพิมพ์ข้อความต่อ
"นี่...ให้ฉันมานอนแบบนี้แฟนนายไม่ว่าเหรอ"
"แฟนเหรอ? ไม่มีอะ"
"จะ...จริงเหรอ นายหน้าตาหล่อขนาดนี้ยังไม่มีแฟนเหรอ" ดูเหมือนว่าคำถามของเธอจะดูเข้าทางเสียแล้ว
"มีไปทำไมอะ...ขี้เกียจ" เขาตอบคำถามได้อย่างเป็นตัวเองมากๆ เขาดูสันโดษจนไม่อยากสุงสิงกับใครจริงๆ
แต่แปลกนะ ที่เขากลับกล้าให้เธอเข้ามาในชีวิตส่วนตัวแบบนี้
"งั้นเหรอ..."
"แล้วเธออะ มานอนห้องผู้ชายแบบนี้แฟนไม่ว่าเหรอ"
"ไม่มีเหมือนกัน..."
"ทำไมล่ะ"
"มีคนที่ชอบแล้ว...แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจ"
"เธอก็สวยดีนะ ทำไมเขาไม่สนใจล่ะ โง่จัง" เขาพูดปนยิ้มและก้มลงกดมือถือต่อ

'นั้นสิทำไมไม่สนใจล่ะ'
'คนที่ฉันชอบก็คือนายนั้นแหละ'
'จอนวอนอู คนโง่'

"นี่...ดูสิเธอ..." เขาหน้าตื่นตกใจขึ้นเพราะมาข้อความจากคนหนึ่งส่งมา
"ว่า..."
"มีคนหนึ่งทักข้อความมาบอกว่าเป็นแม่ของเด็กล่ะ..."
"นายจะไว้ใจได้ยังไงว่าเขาเป็นแม่เด็ก"
"เธอส่งรูปคู่เด็กคนนั้นมาด้วย ดูในSNSแล้วน่าจะเป็นแม่จริงๆนะ"
"หืยยย...อวยลูกชะมัด เจ้านี่มันลูกเทวดาชัดๆเลย"
"อย่าว่าลูกของเราสิ..." วอนอูเงยหน้าขึ้นส่งสายตาดุกับเธอ ด้วยความที่ทั้งคู่ต้องสนทนากัน พอเมื่อรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น
"ลูกของเราเหรอ?"
"ฮึๆ" เขายิ้มและก้มหน้าลงพิทพ์ข้อความกับหญิงที่บอกว่าตัวเองเป็นแม่เด็กจริงๆ

"ครับ...หอDX มหาวิทยาลัยS ครับ... ถ้าถึงแล้วรบกวนช่วยโทรมาอีกทีนะครับ"
หญิงสาวนอนมองวอนอูที่ยืนอยู่ปลายเตียงคุยโทรศัพท์อย่างจริงจัง เขาดูเหมือนคนเป็นหัวหน้าครอบครัวจริงๆในขณะนั้น
หญิงสาวรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นคนพาเด็กมาแท้ๆ แน่กลายเป็นว่าวอนอูต้องลงมือจัดการอะไรให้เธอหมดเองเสีย
"แม่เด็กกำลังมา...เสียงแตกตื่นมากเลยล่ะ"
"งั้นเหรอ"
"เห้อ ลีจีฮุนครับ เราเจอกันแค่แปปเดียวเองนะ" เขาลดตัวลงนั่งบนเตียงและลูบที่หัวเด็ก
"ชื่อลีจีฮุนเหรอ..."
"อือ แม่เด็กบอกมาแบบนี้"
"โธ่ จีฮุนเอ้ย..."
"งื้อออออออ" เด็กชายตัวน้อยสลืมสลือมองวอนอูและกระตุกแขนเขาให้ลงมานอนด้วย
"เอ๊ะ?"
"คุณพ่อกอดจางุนหน่อยสิครับ"
"ได้สิ"
"กอดคุณแม่ด้วย..." จีฮุนยังคงดึงแขนของวอนอูแน่นเหมือนจะให้เอื้อมมือกอดหญิงสาวด้วย
"ดะ...ได้สิครับจีฮุน"
"ดะ...เดี๋ยวสิ กะ...กอดเหรอ" หญิงสาวสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เด็กน้อยพูด
"เหอะน่า ลูกขออะไรก็ทำตามไปสิ"
"อะ...อึก" หญิงสาวหน้าแดงก่ำ เธอทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าก้มตาลง

นอกจากจะยังได้นอนห้องของเขาแล้ว
ยังได้กอดอีกเหรอ
เด็กนี่ไม่ใช่ลูกเทวดาแล้ว
นี่มันกามเทพน้อยชัดๆ
เด็กน้อยจะรู้ไหมว่าคนที่เขาวอแวว่าเป็นพ่อของเด็กจะเป็นคนที่หญิงสาวแอบชอบมาตลอด 

เสียงกริ่งในห้องดังขึ้นเหมือนว่าจะมีผู้มาเยือน
"ฉันไปเปิดนะ" วอนอูลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปข้างนอก
ขอให้คนนั้นคือแม่เด็กเถอะ
แล้วถ้าจีฮุนกลับแล้ว 
เธอก็คงต้องแยกจากเขาและต่างคนต่างต้องแยกไปที่ของตัวเองสินะ

ก็เสียดายเวลาไปหน่อยแหละที่มันสั้นไปหน่อย

แต่ก็ขอบคุณนะลีจีฮุน กามเทพน้อย

ที่ทำให้เธออย่างน้อยครั้งหนึ่งได้เข้าไปมีส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา

"ครับ...จีฮุนเหรอครับ...นอนอยู่ในห้องครับ"
"จีฮุนลูก!! จีฮุนน้อยของแม่!!!" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา
เป็นหญิงสาววัย20ปลายๆ สวมชุดแบบมีภูมิฐาน ดูแล้วคงเป็นแม่จริงๆ
"งื้อออออ..." เด็กน้อยสลึมสลือลุกขึ้นตามเสียงเรียกของคนเป็นแม่
"จีฮุน จีฮุนจองแม่จริงๆด้วย"
"คูมแม่!!" จีฮุนลุกขึ้นอัตโนมัติและวิ่งเข้าไปกอดแม่ของตัวเอง
หญิงสาวลุกขึ้นเดินตามเด็กไปด้วย
"กลับบ้านเรากันนะลูก"
"คูมแม่งับ คุณพ่อคุณแม่บ้านนี้ใจดีมากๆเลย"
"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปเรียกคนอื่นเขาว่าพ่อแม่ แล้วหลงทางครั้งหน้าอย่าไปตามคนอื่นอีกนะ ให้รอตรงนั้นจนกว่าคุณแม่ตะมารับเข้าใจไหม?"
"งื้ออออ งับ"
"ต้องขอบคุณทั้งสองคนจริงๆนะคะ ที่ช่วยดูแลเด็กซนของฉัน ไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี"
"ไม่เป็นไรครับ ถือว่าช่วยเหลือกัน"
"จีฮุนเขาก็แบบนี้แหละค่ะ ชอบเรียกคนอื่นเขาว่าพ่อแม่ แต่แปลกนะคะ เวลาเรียกคู่ไหนคู่นั้นก็ได้แต่งงานกัน อย่างกับกามเทพน้อยเลย ล่าสุดก็รุ่นพี่ที่ทำงานน่ะค่ะ"
"หะ...ว่าไงนะคะ"
"ดูคุณทั้งคู่เรียนจบแล้วน่าจะเป็นพ่อแม่ที่ดีนะคะ จีฮุนดูมีความสุขมากๆเลย"
"ปะๆ เปล่านะคะ คือพวกเราแค่..."
"คุณพ่อ คุณแม่"
"บอกว่าอย่าเรียกไงคะ พี่ๆเขาตกใจหมดเห็นไหม กลับบ้านกัน บ๊ายบายพี่ๆเขาสิ"
"บ๊ายบาย"
"บ๊ายบายนะครับจีฮุน ว่างๆเดี๋ยวคุณพ่อแวะไปหานะ"
"วอนอู..."
"คุณพ่อต้องพาคุณแม่มาหาจางุนด้วยนะ บั๊บบายยยย"

"หมดหน้าที่เราแล้วล่ะ..." 
"น่าเสียดายจังเลยนะครับคุณแม่..."
"จอนวอนอู นายเลิกเล่นได้แล้วน่า"
"ฮึๆ..." เขาหัวเราะและหันไปมองหน้าเธอ
"ขอบใจนะที่ช่วยเรื่องเด็กวันนี้"
"อืม ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าทำแบบนี้ก็ชอบดีนะ เด็กๆน่ารักดี"
"งั้นเหรอ"
"เห็นแล้วอยากมีลูกเลยอะ...ฉันคงต้องหาแฟนแล้วสิ" วอนอูหันมายิ้มมุมปากใส่เธอ
"อะไร...ฉันจะกลับแล้ว..."
"จะกลับแล้วเหรอ นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้วนะ เปลี่ยวก็เปลี่ยว อยู่นี่ก่อนก็ได้"
"แต่..."
"พิซซ่าก็เหลือเพียบเลยเนี่ย อยู่กินกันก่อนสิ..."
"นายก็กินไปสิ สั่งเองแท้ๆ เดี๋ยวกลับมาคืนเงินให้"
"ถือว่าฉันเลี้ยงละกัน ตอบแทนเรื่องที่เธอชอบแอบเอาขนมมาวางให้ฉันบ่อยๆ"
"นะ...นายรู้เหรอ?"
"ก็รู้มาตั้งแต่แรกแล้วแหละ...แต่เธอเอาแต่วิ่งหนี ก็เลยไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกันสักที"
"ระๆ รู้ตั้งแต่แรกเลยเหรอ"
"ยังไงก็ ขอบคุณนะ...มันทำให้ฉันมีความสุขมากๆเลย ปกติฉันไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครและไม่ชอบให้ใครมายุ่ง แต่เธอนี่เป็นคนแรกเลยนะที่ฉันยอมเนี่ย..."
"งะ...งั้นเหรอ"

"ไม่รู้สิ สงสัยชอบล่ะมั้ง"

"หา?"
"นี่ถามหน่อย คนที่เธอบอกว่าชอบนี่ใครเหรอ..."
หญิงสาวตกใจกับคำถามที่เขายิงมาตรงๆจนทำอะไรไม่ถูก
"กะ...ก็ ก็แบบ..."
"บางที่คนโง่คนนั้นเขาคงรู้นานแล้วล่ะ แต่คงไม่รู้จะวางตัวยังไงดี"
"ฉันชอบนายแหละวอนอู นายนั้นแหละ"
"หืม...ว่าไงนะ" เขายิ้มมุมปากย่อตัวลงให้ใบหน้าเข้าใกล้เธอ หญิงสาวตกใจจนต้องหลบหน้าหนี

"ฉันชอบวอนอู ชอบมานานแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เจอที่ห้องสมุดแล้ว"

"งั้นเหรอ...ฉันก็คงเหมือนกับเธอ" เขายิ้มอย่างพอใจที่หญิงสาวพูดออกมา เขาคว้ามือของหญิงสาวมาจับแน่น

บางที...ลีจีฮุนคงจะเป็นกามเทพน้อยอย่างที่แม่ของเขาพูดไว้จริงๆก็ได้

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ HeavenlyWP จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

18 ความคิดเห็น

  1. #18 AC.JN (@KSJXMH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 20:45
    ฟินได้อี๊กกกก
    #18
    0
  2. วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:15

    ฟินนอ่าา

    #17
    0
  3. #16 Napapha (@0637744767) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:44

    ต่อด่วนๆๆๆๆๆๆ
    #16
    0
  4. วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:50
    ครั้งหน้าขอของThe8นะคะไรท์  พลีสส
    #15
    0
  5. วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:47
    จางุน กามเทพน้อยของฉ้านนย
    #14
    0
  6. #13 hoshi1506 (@hoshi1506) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:33
    คอยค่ะ
    #13
    0
  7. #12 namphon1710 (@namphon1710) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    รักจีฮุนจังเลย
    #12
    0
  8. #11 yugyeomi (@yugyeomi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 09:53
    ดีงามมฟินอะะ
    #11
    0
  9. วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:35
    เขินมาก เขินที่สุด เขินตัวจะแตก >////< 
    #10
    0
  10. วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:58
    กรี๊ดดดด~
    #9
    0
  11. วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:02
    #8
    0
  12. #7 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:51
    จีฮุนนนนนนนน หนูเป็นกามเทพจริงๆสินะลูกกกก โอ้ยยยยชอบบบบ น่ารักกกก ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ><
    #7
    0
  13. วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:47
    น่าอ่านมากเลยคะ พี่อิงสู้ๆนะคะ^^ หนูตามมาจากกลุ่มไลท์คะ
    #6
    0
  14. วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:44
    อิหนูจางุนนี่ท่าทางจะศักดิสิทธิ อยากเก็บมาบูชาที่บ้าน 55555
    #5
    0
  15. #4 SindyP (@SindyP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:21
    โง้ยยย กามเทพจีฮุน~ มาเรียกพี่ว่าคุณแม่บ้างสิคะ พี่อยากมีแฟนกับเค้าบ้าง555555
    #4
    0
  16. #3 WONWOOKJ (@WONWOOKJ) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:23
    รอติดตามนะคะไรท์ ชอบมากกกกก????
    #3
    0
  17. วันที่ 11 เมษายน 2560 / 16:13
    จางุนนนน อยู่นี่เองหรอลูกคูมแม่ตามหาตั้งนาน ;-----; อ่านแล้วฟีลกู๊ดมากเลยค่ะ คุณจอนวอนอูอบอุ่นมากๆเลย จางุนนี่ก็ขี้ชงขี้ชิปจริงๆเลยนะลูก .//////.
    #2
    0
  18. วันที่ 11 เมษายน 2560 / 15:38
    ตะมุตะมิ /// งื้ออออออออออออ
    #1
    0