(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 3 : - CHAPTER 3 : ประชดประชัน 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ธ.ค. 57

 








- CHAPTER 3 : ประชดประชัน

 

 

 

... เรามาไกลเกินว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ร้องไห้ขี้แยแบบนี้สิ่มาร์คต้วน

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นหลังจากที่ดวงหน้าของคนน่ารักเงยขึ้นมามอง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มอย่างเป็นทางการ ยิ่งดูดีเข้าไปอีกเมื่อเจ้าของย้อมสีผมเป็นสีเทาเข้ม ดวงตาเรียวจนแทบเรียกว่าตี่จนมองไม่เห็นดวงตากำลังทอดมองมายังร่างที่นั่งอยู่และยกรอยยิ้มให้กำลังใจถูกยกขึ้นพร้อมกับโหนกแก้มทั้งสองข้าง

 

 

 

 

 

ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเห็นผมร้องไห้ ทั้งๆที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้มือเรียวเล็กที่ถือผ้าเช็ดหน้าสีเข้มเอาไว้ยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยถ้อยคำขอบคุณเบาๆเท่านั้น เจ้าของผ้าเช็ดหน้าดันมือเล็กที่ถือผ้าเช็ดหน้าข้างนั้นไปไว้ที่เดิมและส่ายหน้าเบาๆ

 

ไม่เป็นไรหรอก ร้องไห้ออกมาเถอะถ้าอดทนไม่ไหวแล้วจริงๆน่ะ

 

ความจริง ... คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่นะ ... คุณซึงฮุนมาร์คเอ่ยบอกร่างสูงโปร่งที่เป็นอาจารย์ประจำรายวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจที่เพิ่งพูดคุยไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ซึงฮุนยกยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายยอมเรียกชื่อของตน

 

ทำไมล่ะ ?

 

คุณก็รู้ว่า ...ดวงตากลมหลุบลงเมื่อกำลังจะพูดถึงอะไรบางอย่าง เขารู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่เห็นคนที่ตามมาปลอบใจไม่ใช่ใครบางคนที่นึกถึง เขาคิดหวังสูงมากไปสิ่นะ

 

ผมรู้ ผมรู้ทุกสิ่งอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณและเด็กคนนั้น

 

“ … ”

 

ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับเด็กคนนั้น ผมรู้ว่าเด็กคนนั้นร้ายกาจมากขนาดไหน

 

แล้วทำไม ..

 

เพราะผมอยากเป็นเพื่อนกับคุณไง มาร์คต้วน ผมไม่คาดหวังหรอกนะว่าผมจะได้ชอบคุณในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง แต่ผมก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับคุณอยู่ดี

 

“ … ”

 

ฮ่ะๆ ไม่รู้สิ่ ตัวคุณเองคง .. น่าปกป้องสำหรับผมล่ะมั้ง ผมคงอยากดูแลคุณในฐานะเพื่อนคนหนึ่งพูดไปนิ้วเรียวยาวก็ยกขึ้นเกาแก้มตนเองเล็กน้อย แน่ล่ะ อีซึงฮุนเป็นคนพูดตรงตามความรู้สึกก็จริง แต่จะให้มาพูดโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ต่อปากต่อคำแถมยังนั่งฟังทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมแบบนั้น บางทีเขาก็เขินเป็นนะ

 

ขอบคุณคุณซึงฮุนมากนะครับที่คิดแบบนั้น ...มาร์คก้มศีรษะขอบคุณเล็กน้อย เขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ประโยคเหล่านี้จากปากใครๆ เพราะเขาไมได้มีค่ามากพอที่ใครจะมาดูแลปกป้องเสียเท่าไหร่ แต่นี่กลับมีคนบอกแบบนี้ หัวใจที่ฟีบตัวมาตลอดกลับค่อยๆพองโตอย่างน่าประหลาดจริงๆ

 

เลิกเรียกผมแบบเป็นทางการเถอะนะ มันดูห่างเหินยังไงไม่รู้ นี่ผมจะมาขอเป็นเพื่อนนายนะซึงฮุนยังคงยกยิ้มกว้างอยู่เสมอ บางทีมาร์คเองก็อิจฉาไม่น้อยที่คนตรงหน้าสามารถยิ้มได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร ต่างกับเขาที่แม้แต่ยิ้มยังคงไม่ได้

 

 

 

... จนแทบจะลืมวิธียิ้มไปแล้วล่ะมั้ง ...

 

 

 

อ .. เอางั้นเหรอ ..

 

หืม ?ดวงตาเรียวหรี่มองอีกฝ่าย รอดูว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะพูดอะไรต่อ จะพูดแบบเป็นทางการเหมือนเดิมหรือจะพูดอย่างสนิทใจเป็นกันเองมากขึ้น

 

... ซึงฮุนอ่ามาร์คต้วนก้มหน้างุดด้วยความเคอะเขิน ปกติเขาไม่เคยพูดจากเป็นกันเองกับใครถ้าไม่ใช่แจ็คสันหวัง อย่างที่รู้ๆกันว่ามาร์คต้วนเป็นคนมีเพื่อนน้อย แม้ว่าเมื่อก่อนจะมีเพื่อนเยอะและเป็นคนที่ไมตรีดีก็ตาม อีซึงฮุนคงจะได้เป็นเพื่อนคนที่สองของมาร์คในอีกไม่ช้า

 

 

 

... และอาจจะต้องเผชิญปัญหาแบบเดียวกับที่แจ็คสันเคยประสบมันมาในอีกไม่ช้าเช่นกัน ...

 

 

 

ให้ผมไปส่งนายที่บ้านนะ ดึกขนาดนี้แล้วคงไม่มีรถเมล์ผ่านมาแน่ๆ

 

เอาแบบนั้นก็ได้ .. ขอรบกวนหน่อยนะมาร์คเอ่ยตอบอีกฝ่ายพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสุขเพื่อที่จะเดินไปกับเพื่อนใหม่อย่างอีซึงฮุน

 

ไม่รบกวนหรอก อย่าลืมสิ่ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ

 

น .. นั่นสิ่นะและร่างของทั้งสองก็เดินทอดยาวไปตามข้างถนนเพื่อเดินทางกลับบ้าน ซึงฮุนก็พยายามสรรหาเรื่องพูดคุยไม่ให้มาร์คต้องเงียบและเหม่อลอย พยายามหาเรื่องตลกบ้าง เรื่องไร้สาระรอบตัวบ้าง แต่นั่นก็สามารถทำให้มาร์คต้วนเผลอยกยิ้มบางๆออกมาได้เล็กน้อย ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องดีบ้างแล้ว

 

 

 

 

โดยที่ไมได้สนใจเลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังแอบมองและเดินตามอยู่ด้านหลัง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ผมเห็นไอ่เด็กแสบอิมแจบอมชะเง้อมองไปทางประตูมหาวิทยาลัยมาร่วมครึ่งชั่วโมงได้ ...

 

 

 

 

เหตุผลที่ผมไม่นั่งกินโต๊ะเดียวกับมาร์คต้วนทั้งๆที่สัญญากับเพื่อนสนิทเอาไว้ก่อนงานจะเริ่มแล้วแท้ๆก็มีอยู่อย่างเดียวเท่านั้นล่ะ

 

 

 

... แจ็คสันหวังไม่ถูกชะตากับอิมแจบอม ...

 

 

 

พูดก็พูดเถอะ เขาไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกับเพื่อนสนิทก็จริง แต่แจ็คสันคนนี้ก็อดเป็นห่วงกลัวว่าน้องชายของเจ้าตัวจะทำเสียบรรยากาศไม่ได้ เขารู้อยู่แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น แต่มันอยู่ที่ว่าจะเป็นตอนไหนมากกว่า แจบอมน่ะชอบหาเรื่องมาร์คจะตาย แล้วผมก็ได้เห็นฉากสำคัญเมื่อจู่ๆเด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองที่รู้สึกว่าเคยได้ยินจากปาร์คจินยองว่าชื่อ ชเวยองแจ นักศึกษาปีสอง คณะศิลปกรรมศาสตร์เอกขับร้องสากล กำลังเดินเข้ามาพูดคุยกับเจ้าเด็กแจบอมนั่นพร้อมกับนั่งบนตักนั่นอย่างจงใจแถมยังถูบั้นท้ายลงกับหน้าตักไปมาราวกับเชื้อเชิญก็ไม่ปาน และนั่นก็ทำให้ผมรู้ว่า เรื่องมันต้องเกิดแน่ๆ

 

 

 

... เพราะมาร์คต้วนเห็นเข้าเต็มสองตา ...

 

 

 

 

 

" จินยอง กินดีๆสิ่ " ปากว่าไปอย่างนั้น แต่มือก็หยิบกระดาษทิชชูเอื้อมไปเช็ดที่ริมฝีปากเรียว แต่ทว่ามือเล็กนั้นกลับฉกฉวยหยิบกระดาษมาเช็ดริมฝีปากเองเสียอย่างนั้น

 

" ผมเช็ดเองได้ "

 

" นายยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ ? " ใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มนักศึกษาปีสามกลับยังคงนิ่งไม่สนใจในสิ่งที่พูดเลยสักนิด

 

" อยู่มหา'ลัย เรียกอาจารย์กับนักศึกษาดีกว่าไหมครับ ? "

 

" ไม่ทำแบบนี้สิ่จินยองอ่า " แจ็คสันเอ่ยง้อเด็กหนุ่มปีสามอย่าง ปาร์คจินยอง เมื่อเริ่มรู้สึกได้ว่ากำลังโดนประชดอยู่

 

" ผมทำอะไรผิดล่ะครับ ? " ดวงตาเรียวตวัดมามองเพียงชั่ววูบก่อนจะหันกลับไปสนใจอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าต่อ

 

 

 

 

 

ความจริงคนที่ผิดไม่ใช่จินยอง แต่เป็นผมล้วนๆ ผมกับจินยองเป็นแฟนกันมาตั้งแต่ที่จินยองยังอยู่ปีหนึ่ง แล้วตอนนี้เจ้าตัวก็อยู่ปีสาม คบกันมาสามปีกว่าๆ ผมมักจะตามใจจินยองบ่อยๆแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ค่อยเรียกร้องอะไรเลยก็ตาม แต่สิ่งที่ทำให้ผมกับจินยองเริ่มระหองระแหงกันแบบนี้ก็เพราะว่า

 

 

 

... ผมต่อว่าปาร์คจินยองที่เรียกผมด้วยถ้อยคำหยาบคายแถมมาหาเรื่องผมกับมาร์คว่ามีอะไรที่ลึกซึ้งเกินกว่าเพื่อนกันในมหา'ลัยเสียแรงเลยล่ะ และที่หนักกว่าคือเพราะมาร์คต้วนอยู่ตรงนั้นด้วย ...

 

 

 

แรกๆยอมรับว่าผมให้เกียรติอีกฝ่ายมาก แต่เพราะวันนั้นจินยองตวาดต่อว่ามาร์คที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาทะเลาะกันซึ่งนั่นไม่ใช่ความจริงสักนิด และเมื่อความอดทนหมดลงผมก็เผลอตวาดใส่จินยอง

 

 

 

สุดท้ายกลายเป็นว่าจินยองเฉยชากับผมมาประมาณสามเดือนกว่าแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

" พี่ผิดเองที่ต่อว่าเรา แต่พี่กับมาร์คไม่มีความสัมพันธ์อะไรแบบนั้นเลยนะ ให้มากสุดคือเพื่อนจริงๆ "

 

" ขนาดว่าเพื่อนยังชะเง้อมองเป็นร้อยรอบได้ "

 

" นี่โดนแจบอมกรอกหูมาอีกแล้วสิ่นะ " ดวงตาคมหรี่ตามองอีกฝ่ายหลังจากที่เริ่มรู้สึกตะหงิดเหมือนว่าจินยองจะโดนเพื่อนสนิทอย่างแจบอม น้องชายของมาร์คเสี้ยมสอนอะไรแปลกๆมา เพราะปกติจินยองไม่ใช่คนไม่เชื่อใจคนรักแบบนี้ และต่อให้ปาร์คจินยองหูเบามากสักแค่ไหน เด็กคนนี้ก็จะคิดไตร่ตรองเป็นอย่างดีเสมอ

 

 

 

... แต่ไม่ใช่กับเรื่องนี้ ...

 

 

 

" เปล่าสักหน่อย " จินยองยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหันไปมองเวทีเหมือนไม่สนใจอะไรในสิ่งที่พูดตามเคย

 

" เห้อออ "

 

" โน่น แจบอมเดินออกไปจากมหา'ลัยแล้ว " แม้ดวงตาเรียวจะไม่ได้มองอย่างที่แจ็คสันมอง แต่เจ้าตัวก็ยังรู้ไวกว่าว่าเพื่อนสนิทร่างสูงของตัวเองกำลังเดินออกไปจากงานตามพี่ชายไปหลังจากที่ทะเลาะกันไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

 

" ช่างแจบอมสิ่ " แจ็คสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนๆเพราะตอนน้ีในสมองของเขาคิดได้อยู่อย่างเดียวเท่านั้น

 

 

 

 

 

... ลงโทษเจ้าเด็กขี้ประชดข้างกายนี่ยังไงดี ...

 

 

 

 

 

แจ็คสันจับเข้าที่มือเรียวเล็กนั้นพร้อมดึงให้อีกฝ่ายลุกตามผมมาซึ่งจินยองก็ยอมลุกแต่โดยดีเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าต่อให้ดื้อดึงไม่อยากตามไปอย่างไรก็สู้แรงที่จูงมือไม่ได้แน่นอน แต่ก็ตามที่เห็น จินยองมุ่ยหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีการพูดคุยสนทนาใดๆระหว่างเดินทางกลับ แม้จะอึดอัดที่ใบหน้าหล่อนั้นดูเครียดและจริงจังผิดแปลกจากทุกๆวันหรือจะดวงหน้าน่ารักที่มุ่ยลงหนักกว่าเดิม จนทั้งสองเดินมาถึงห้องพักที่พวกเขาอาศัยร่วมกัน ร่างหนาก็ดันร่างเพรียวชิดติดกำแพงห้องทันที ใบหน้าหล่อคมคายโน้มลงมาใกล้พร้อมสบตามองดวงตาเรียวที่ช้อนมองด้วยแววตาที่จริงจัง

 

 

 

 

 

" เมื่อไหร่จะเลิกประชดพี่ซักทีหืม ? "

 

" ม ... ไม่ได้ประชดสักหน่อยนึง ! " จินยองเบือนหน้าหลบหนีลมหายใจอุ่นที่รินรดลงมากระทบพวงแก้มเนียน เขาไม่กล้าให้ร่านหนาสัมผัสได้หรอกว่าตอนนี้หัวใจของเขาเต้นเร็วมากขนาดไหน

 

แน่ใจเหรอ ?

 

ก็ใช่น่ะสิ่ ! ”

 

" งั้นเปลี่ยนคำถาม .. เราเชื่อใจเพื่อนมากกว่าแฟนตัวเองเหรอ ? "

 

" ม ... ไม่รู้ " เรียวปากเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนที่จะถูกฉกฉวยริมฝีปากด้วยริมฝีปากหนาเบาๆหนึ่งทีพร้อมผละออกมา เพียงแค่จูบสั้นๆเท่านั้น

 

" เพื่อนเราที่เจอแค่ตอนเรียนกับพี่ที่อยู่กับเราตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เราควรจะเชื่อใครล่ะ ? "

 

" ร .. รู้แล้วหน่า ผมขอโทษ โอเคไหม ? "

 

" ฟังพี่ก่อนแล้วค่อยขอโทษ " และกลายเป็นว่าร่างเพรียวยืนนิ่งพร้อมก้มหน้างุดยอมรับฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะพูด ถ้าเป็นปกติใบหน้าสวยจะไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ จะต้องจิกเชิดใส่อย่างเห็นได้ชัด

 

" .. อื้อ "

 

" พี่กับมาร์คไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเพื่อนจริงๆ "

 

" ... " ดวงตาเรียวเสมองไปทางอื่นเมื่อเริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดที่ไม่เชื่อใจ ใบหน้าน่ารักงอง้ำลงมาอีก ความรู้สึกผิดก่อตัวอยู่เต็มอกจนอยากสั่งให้คนเป็นรุ่นพี่หยุดพูดเสียที

 

" เราก็รู้จักมาร์คดีนี่ว่าเป็นยังไง พี่ก็เคยพาให้มาเจอบ่อยๆ ไม่เคยปิดบังอยู่แล้ว "

 

" ... "

 

" จินยองอาจจะรู้เรื่องจากแจบอมมาบ้าง แต่ขอให้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง พี่รู้มากกว่านั้น "

 

" แล้วพอจะบอกผมได้ไหม ? เรื่องที่มันมากกว่านั้น " ดวงตาเรียวช้อนขึ้นมาสบกับใบหน้าหล่อที่อยู่ในระยะประชิด และนั่นก็ทำให้รอยยิ้มยกขึ้นมาจุดบนใบหน้าทันที

 

" พี่จะบอกทุกอย่างหลังจากที่พี่ทำโทษที่เราประชดพี่เสร็จแล้ว "

 

ห้ะ ...

 

ซึ่งนั่นก็คือ .. พรุ่งนี้เช้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลับมาแล้วเหรอลูก เสียงของสตรีผู้เป็นแม่ทักลูกชายคนโตทันทีเมื่อเห็นว่าร่างบอบบางเดินเข้ามาภายในบ้านเพียงลำพัง เสียงของแม่ดูกังวลและเป็นห่วงอย่างชัดเจน เธอคงนอนไม่หลับถ้ารู้ว่าลูกชายกลับบ้านมาดึกขนาดนี้ คุณนายอิมจึงเลือกที่จะนั่งรอลูกชายคนโตกลับเข้ามาในบ้าน สายตาตวัดไปมองนาฬิกาแขวนติดอยู่บนผนังสีครีมที่แสดงเวลาให้รับรู้ว่าเวลานี้คือเที่ยงคืนสามสิบห้านาที

 

กลับมาแล้วครับแม่

 

ทำไมกลับมาดึกนักล่ะลูก น้องกลับมาตั้งแต่สิบห้านาทีที่แล้วแล้วน่ะ

 

พอดีผมเจอเพื่อนน่ะครับก็เลยพูดคุยกันยาวไปหน่อย

 

งั้นลูกก็ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้วนะ ดึกแล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอาคุณนายอิมเอ่ยบอกลูกชายด้วยความห่วงใยพร้อมรอยยิ้มแสนอบอุ่น

 

เอ่อ ... แล้วแจบอมล่ะครับ ?มาร์คเอ่ยถามถึงน้องชายที่คุณแม่เพิ่งบอกไปว่ากลับมาตั้งแต่สิบห้านาทีที่แล้ว

 

คงเข้านอนในห้องแล้วล่ะจ้ะ

 

งั้นฝันดีนะครับแม่

 

 

 

มาร์คล่ำลาคุณนายอิมเสร็จก็เดินขึ้นบันไดเพื่อไปที่ห้องนอนของตนที่อยู่ด้านในสุดทางเดินและตั้งอยู่ด้านซ้ายมือซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของร่างสูงที่เขาเพิ่งทะเลาะไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ สองเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของอีกฝ่าย ทอดมองบานประตูห้องด้วยแววตาไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะเดินเอี้ยวตัวหันไปทางประตูห้องของตนเองพร้อมจับลูกบิดเปิดประตูห้องทันทีราวกับว่าการกระทำเมื่อสักครู่นี้ไม่ได้เกิดขึ้น

 

ภายในห้องนอนขนาดกว้างที่มืดสนิทไม่มีแสงไฟสาดส่องทั่วห้องนั้นกลับทำให้มาร์ครู้สึกสงบลงและมีสติมากขึ้น หลังจากที่เขาจัดการทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กเดินไปที่โต๊ะอ่านหนังสือเพื่อวางสัมภาระที่กองไว้บนเตียงทั้งหมดมาวางลงบนโต๊ะ แต่ทว่าเขากลับไม่ได้วางมันอย่างที่ใจนึกคิดเมื่อจู่ๆเขาสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยจากทางด้านหลังพร้อมใบหน้าที่ซบลงมาบนไหล่ลาดจนสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งสระผมและชำระล้างร่างกายมาไม่นานมานี้ กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวที่ได้รับกลิ่นกี่ครั้งกี่คราก็ไม่มีเบื่อ กลิ่นทีไรก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร มาร์คยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ยอมยืนนิ่งให้อีกฝ่ายที่พอจะรู้ว่าเป็นใครโอบกอดอยู่เช่นนั้น ทั้งๆที่เพิ่งทะเลาะกันมาแท้ๆ เขาควรจะโกรธและสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดแสนใจร้ายนี้ แต่กลับทำไม่ได้ ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น

 

 

 

 

 

... กลับมานานแล้วเหรอมาร์คถามแจบอมเพื่อลดบรรยากาศแสนอึดอัดที่กำลังก่อตัวอยู่ตอนนี้ แต่นั้นกลับทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัดไปมากกว่าเดิมจนเขาอยากจะหนีออกไปจากบรรยากาศแย่ๆนี้

 

อืม

 

อ่อ ...

 

เมื่อกี้นี้ .. ใครเดินมาส่งพี่อิมแจบอมพูดในสิ่งที่กำลังรบกวนจิตใจเขามาตลอดเวลาที่ทะเลาะกันมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนทันทีแม้จะไม่ยอมเงยหน้าผละออกจากลำคอขาวเนียนนั้น

 

.. พี่เดินกลับมาคนเดียว

 

โกหก พี่กลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง พี่กำลังโกหกผมอยู่

 

...

 

พี่จะไม่ตอบผมใช่ไหมว่ามันเป็นใคร ? แจบอมยังคงใส่น้ำเสียงเย็นๆเค้นให้อีกฝ่ายตอบคำถาม แต่ทว่ามาร์คกลับยังคงนิ่งไม่ไหวติงเช่นเดิม อิมแจบอมเริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองจนลดความเคร่งขรึมลงแต่ก็ไม่ได้หมดความน่ากลัวไปเสียเท่าไหร่

 

“ … ”

 

คนๆนั้น ...

 

หืม ?

 

คนๆนั้น .. ที่ทำให้พี่ยิ้มได้ เขาเป็นใคร ? .. อาจารย์คอมฯธุรกิจคนนั้นใช่ไหม ?ร่างสูงเงยหน้าละออกจากไหล่บางพร้อมจับไหล่อีกฝ่ายให้หันหน้ามามองกัน นัยน์ตาเรียวคมสะท้อนฉายแววไหววูบออกมาอย่างเห็นได้ชัด จนคนมองรู้สึกว่าหัวใจของตนเริ่มแกว่งไหวอีกครั้ง ดวงตากลมเสมองไปอีกทางพลางกัดริมฝีปากเรียวเบาๆยามนึกชั่งใจ เขาไม่อยากมองตาอีกฝ่าย เขาไม่อยากหวั่นไหวเมื่อยามสบตาน้องชายตนเอง

 

 

 

ไม่อยากหวั่นไหวกับคนที่เผลอปันใจไปให้อย่างไม่รู้ตัวอีก ...

 

 

 

“ … ”

 

ทำไมมันถึงได้รอยยิ้มของพี่ไป .. พี่กลับมายิ้มให้แต่ผมเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เหรอ ?

 

เรามาไกลเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ .. แจบอมใบหน้าน่ารักหันมาสบตากับอีกฝ่าย นัยน์ตากลมที่มองร่างสูงเริ่มคลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตาที่กำลังกลั่นตัวอยู่เต็มดวงตา ร้อนให้คนเป็นน้องเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกไปจากใบหน้าน่ารักนั้น

 

 

 

 

 

เพราะอิมแจบอมเป็นคนเลือกเส้นทางนั้น เส้นทางที่มาร์คต้วนหยิบยื่นมาให้ เขาเลือกเส้นทางที่พรากรอยยิ้มและความห่วงใยที่มีอยู่เต็มเปี่ยมไปจากคนตรงหน้า ไม่ผิดอะไรหากหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น เขาก็แทบจะไม่เห็นรอยยิ้มจากคนเป็นพี่ชายอีกเลยสักครั้งเดียว 

 

 

 

... อิมแจบอมตราหน้าว่าตัวเองเป็นน้องชายที่ไม่ดี ไม่ปกป้องพี่ชายให้เหมือนกับที่สัญญากับครอบครัวเอาไว้ ...

 

 

 

 

 

“ … ”

 

อีกอย่าง ... นายควรใส่ใจคนที่นายเพิ่งจะเริ่มดูใจอย่างเด็กผมบลอนด์คนนั้นมากกว่าพี่ได้แล้วนะ แล้วก็ช่วยเลิกพูดจาหรือคิดอคติกับเพื่อนพี่เสียที

 

 

 

 

 

เพราะแค่นี้นายก็ทำลายหัวใจของพี่จนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว แค่รู้ว่านายไม่เคยสนใจความรู้สึกพี่เลยแล้วยังมาเสแสร้งแกล้งทำว่าสนใจมันก็แย่พอทนแล้ว ...

 

 

 

 

 

อย่าพูดถึงคนอื่นในเวลานี้ในเวลานี้ ดวงตาเรียวคมกลับฉายแววแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อคนเป็นพี่ชายเอ่ยถึงบุคคลที่สาม

 

เขาไม่ใช่คนอื่นสำหรับนายแล้วนะแจบอม นายต้องสนใจคนๆนั้นให้มากกว่านี้ได้แล้ว

 

อย่าท้าให้ผมคบกับคนๆนั้น มาร์คต้วน

 

ไม่ได้ท้า ... แต่นายเองก็สนใจเด็กคนนั้นอยู่แล้วไม่ใช่รึไง

 

บอกว่าอย่า ...

 

นายไปคบกับเด็กคนนั้นก็เข้ากันดีนะ พี่คิดว่าแบบนั้น มาร์คฝืนพูดออกไปแม้ในใจจะคิดตรงกันข้ามทุกอย่าง แต่นั้นมันเป็นสิ่งที่ควรทำ เขาควรทำมันให้ถูกต้องได้แล้ว ต่อให้เขาต้องโกหกความรู้สึกตัวเองก็ตาม แม้ดวงตาจะฉายแววไหววูบมากเท่าไหร่แต่เขาก็ต้องฝืนและปกปิดความรู้สึกนั้น

 

 

 

ต่อให้เขาต้องโกหกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับอิมแจบอมเพื่อที่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

ต่อให้เขาต้องฝืนความรู้สึกของตัวเองจนเจ็บปวดเจียนบ้า เขาก็ต้องทำมัน

 

 

เพื่อให้ตัวเองไม่เจ็บปวดกับความสัมพันธ์ที่ไม่สวยหรูเหมือนใครๆไปมากกว่านี้

 

 

 

 

ได้ !! ในเมื่อพี่ท้าผม ผมก็จะทำให้พี่รู้ว่าคนๆนั้นสำคัญกับผมจริงๆอย่างที่พี่คิด แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.



- งู่ยๆ สวัสดีฟิคตอนที่สามค่าาาา !
ลงฟิคก่อนวันลงชั่วโมงเดียวอิสอิส
ปิดเทอมแบ้วเย้เย แต่งฟิคได้เรื่อยๆแล้วค่ะ
แต่ก็ต้องดูอารมณ์และเกรดที่จะออกต้นปีอีกที U_U

ส่วนฉากแจ็คเนียร์เดี๋ยวจะมาลงให้+อีดิทเรื่องทีหลังนะครัช
ยังบิลด์ฟีลไม่ได้จริงๆอ่ะแง้

เรื่องเริ่มปมเยอะขึ้นหรือว่าเริ่มไม่รู้เรื่องมากกว่าเดิม ?
แต่งแล้วงงเองแล้ว แหะๆ =_=
เอาเป็นว่าเรื่องนี้มาร์คน่าสงสารสุดค่ะ Y_Y
และย้ำอีกครั้งว่าฟิคนี้ไม่ใช่ดราม่าเต็มตัวน้า อย่าเข้าใจผิดๆๆๆๆๆ
เอาเป็นว่ามาลุ้นตอนที่สี่ในอาทิตย์หน้าดีกว่าโน้ะๆ
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส

ไว้เจอกันอาทิตย์หน้ากับตอนที่สี่ค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คด้วยน้าอิ้อิ้



B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #236 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:15
    <p>อย่ามาประชดกันแบบนี้สิ งื้ออออออออ</p>
    #236
    0
  2. #207 TSENSET (@taravade) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 00:01
    แจบอมนายมันบ้าไปแล้ววว อย่าทำร้ายมาร์คไปมากกว่านี้สิ พี่เขาไม่ได้ท้าสักหน่อย 
    #207
    0
  3. #186 L-mine (@meni001) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:16
    ง่อวววววว จะเล่นกับความรู้สึกของยองแจเหรอ สงสารนางหน่อยอิมแจ TT
    #186
    0
  4. #181 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 11:58
    ไรท์อ่าาาา หนูดราม่าตามTT
    #181
    0
  5. #168 AAAA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:00
    ไม่เอานะแจบอมมมม นายต้องรักมาร์คต้วนคนเดียว อย่าประชดกันแบบนี้สิ
    #168
    0
  6. #96 ぃ Libppk ◦ (@libppk_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:10
    ฮื้อออออออออออออออจะอยู่ทีมไหนดี เข้าใจทั้งสองนะทำไงดีววววววว
    อย่าไปมีใครเลยแจบอมมมมมมพี่มัคกะลังโกหกความรู้สึกตัวเองออยู่นะะะะ
    ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกทำไง5555555555555555555
    เราชิปมาร์คแบมกับเนียร์แบมเป็นหลักเลย ตอนนี้ชักไม่แน่ใจทำไมหวั่นไหวกับบีมาร์ค
    5555555555555555555สู้นะไรต์ สนุกฝุดดดดดดดดดดดดดดดด :p
    #96
    0
  7. #78 buahae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 13:17
    มัคคึอ่าา อย่าประชดน้องงี้สิ ตัวเองก็เจ็บไม่ใช่เหรอ?

    ง่อววววว



    สงสารมาร์คคคค
    #78
    0
  8. #72 fronqinf (@fronqinf) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 21:51
    ขอแจ็คเนียร์ก่อน งูล ไม่ไหว น่ารัก T_____T

    จนนี่ถึงจะเป็นเด็กไม่ดีแต่ก็น่ารัก โอ้ย จสก็น่ารัก ง้องอนกันน่ารักง่อ 

    กว่าจนจะเข้าใจต้องโดนลงโทษหนักแน่ๆเลอ 



    อาจารย์ซึงฮุนก็น่ารัก ฮือ ทำให้พี่มาร์คยิ้มได้แล้วตัวเองยิ้ทได้ใช่มั้ย

    สงสารพี่มาร์คง่ะเจ้ แต่จริงๆก็สงสารพี่บีอะ ต้องเก็บอะไรไว้ในใจเยอะแน่ๆเลย

    สู้ต่อไปนะเทบีชิ หวังว่าจะไม่หวานกับแตงมากไปนะ ; ;
    #72
    0
  9. #58 แบนจัง (@llbpbaipor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 21:09
    แจบอมใจร้าย-0- อย่าทำแบบนี้สิ้ไม่เอาาาาา
    #58
    0
  10. #51 inspiritPloyINFINITE (@infinite7ploy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:46
    ใช่ ซึงฮุนพูด​ถูก..พี่​มาร์คน่า​ปกป้องจริงๆ '~'♥

    แววตาตัดพ้อของพี่มาร์คคคคค ฮรือออออ ผม​นี่​เครียดเลยครับ!
    โคตรจะเกลียดบี๋อ่ะ อย่าเอาแต่ใจมากได้มะ!? เดี๋ยวปั๊ด! อะไรก็ไม่ได้ พี่เค้าขยับนิดขยับหน่อยทำเป็นหวง (เออ เป็นเราเราก็หวงอ่ะ ',,')  ทีตัวเองอ่ะ ยังทำได้เลยยยย

    พี่มาร์คคนดี น้องอยู่ข้างๆพี่นะคะ สู้สู้ค่ะ...
    #51
    0
  11. #50 BenzBB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:31
    พี่มาร์คเลิกชอบน้องตัวเองเถอะ ถ้าเรื่องจะเยอะขนาดนี้ TT
    #50
    0
  12. #42 MololySJ (@mololylover) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:29
    พี่บีทำไมทำอย่างนี้ พี่มาร์คด้วย :(
    #42
    0
  13. #38 shadow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 12:54
    อาจารย์ซึงฮุนอบอุ่นจังเลย เวลาอ่านฟิกที่พระเอกใจร้าย

    มักจะส่งใจไปเชียร์พระรองหรือคนที่แอบรักและดีต่อนายเอกมากกว่าเสมอ

    และลุ้นให้พระเอกหึงจนอกแตกตายไปเลย 5555

    ส่วนพี่มาร์คก็ปากไม่ตรงกับใจ รู้สึกยังไงก็บอกไปเลยอย่าได้แคร์ ถ้าความสัมพันธ์มันเกินเลยมาขนาดนี้แล้ว

    เพราะเหมือนอยากจะตัดใจก็ดูจิตใจอ่อนแอเกินไปตัดใจไม่ขาดสักที เจ็บหนักเลยทีนี้



    #38
    0
  14. #24 baka_bunny (@baka_bunny) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 13:20
    มาร์คึไม่ต้องคิดเยอะลูกบอกบี๋ไปเลยว่าชอบไม่ยกให้ใครอย่าไปยุ่งกะใครนะ นู๋โกหกตัวเองแบบนี้ป้าหน่วงนะลูกสงสารเหลือเกิน
    #24
    0
  15. #23 JUNLINEZ (@pipo_gummy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 23:39
    โง้ยยยยยแจบอมมมมมชอบคิดมากจริงๆ ปมเยอะเหลือเกินนนนนสงสารมาร์คต้วนนน
    #23
    0
  16. #22 Nu'Belle Love P'Mark (@bellfergoll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 12:09
    น่ำตาร่วงสงสารพี่มาร์คคคคค
    #22
    0
  17. #20 NaMo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 23:25
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำไมมันเศร้า เพียงนี้ TOT
    #20
    0
  18. #17 L`Jg (@0710ksm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 03:02
    ไรท์อ่าาาาาา ไหนๆก็สอบเสรุจแล้ววว ช่วยลงบ่อยๆที คนรอมันทรมานนนนน แล้วตอนหน้าดราม่าแน่ๆ ก็มาร์คต้วนไปท้าแจบอมแบบนั้น โอ๊ยยย ซับน้ำตารอค่าา
    #17
    0