(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 6 : - CHAPTER 6 : ความเจ็บไม่มีเสียง 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 ธ.ค. 57

 








- CHAPTER 6 : ความเจ็บไม่มีเสียง

 

 

 

... คนเข้มแข็งในวันนี้ จะมีน้ำตา .. ก็ช้ากว่าคนที่เธอแคร์ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แน่ใจแล้วนะที่จะเลือกเดินตามเส้นทางนี้น่ะ มาร์คต้วน

 

 

 

 

 

อิมแจบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สุด เขาไม่เคยได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน แม้ว่าจะเคยได้ยินถ้อยคำเย็นชาที่ตอกย้ำความเจ็บปวดมามากแค่ไหน แต่ครั้งนี้กลับเป็นที่สุดของความเจ็บปวด มาร์คมองเห็นแววตาไหววูบที่แสดงอยู่ภายในนัยน์ตาคมเพียงชั่ววูบก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่นิ่งสงบ

 

 

 

 

 

อ .. อือ ... บางทีเราควรจะจบเรื่องของเราได้แล้ว

 

หึ แล้วพี่จะได้รู้ว่าพี่คิดผิดที่เลือกจะเดินออกจากชีวิตของผมใบหน้าหล่อยกรอยยิ้มแสยะร้ายประดับบนใบหน้า ความน่ากลัวของอิมแจบอมเมื่อไม่ได้สิ่งของหรืออะไรที่ต้องการมันเป็นอะไรที่น่ากลัวก็จริง แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดมากกว่าการที่ไม่ได้สิ่งของตามที่ต้องการคือ

 

 

 

... อิมแจบอมที่โดนคนแปลกหน้าพรากคนที่เขารักและคิดว่าต้องอยู่คู่กับเขาไปตลอดชีวิตไป ...

 

 

 

แจบอมอ่า .. เมื่อเห็นท่าทีที่น่ากลัวของน้องชาย เขาก็ภาวนาว่าขอให้ถึงบ้านไวๆ พอถึงที่บ้านแล้วมาร์คต้วนจะรีบวิ่งหนีขึ้นไปในห้องพร้อมล็อกทุกอย่างให้สนิทจนกว่าพ่อแม่ของเขาจะกลับมา แต่ก่อนจะถึงบ้านก็ต้องพยายามทำให้คนข้างกายอารมณ์เย็นก่อน

 

“ … ”

 

แจบอม ..

 

หุบปากซะมาร์คต้วน ! ” แจบอมหันมาตวาดใส่พี่ชายก่อนจะเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งทะยานตัวออกไปเร็วขึ้นจนมือบางรีบยกขึ้นจับที่จับเหนือศีรษะทันที

 

ข .. ขับรถช้าๆหน่อยสิ่

 

เหอะ ! กลัวตายเป็นด้วยรึไง !?! ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาด้วยถ้อยคำที่ไร้ความปราณี คนที่ฟังอยู่ถึงกับปล่อยหยดน้ำตาแห่งความกลัวออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งๆที่เขากำลังจะพ้นความทุกข์แล้วแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกดีใจเลยนะ ทำไมถึงรู้สึกเสียใจมากกว่า

 

... ฮึกก

 

ถ้ารู้ว่าตัวเองก็กลัวตายเป็นแล้วจะมาทำให้โมโหแต่แรกทำไมล่ะ ห้ะ !!! ”

 

... พ .. พี่ขอโทษเสียงทุ้มหวานเอ่ยขอโทษอย่างใจจริงด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับกระซิบให้ตัวเองได้ยินเท่านั้น

 

หึ เก็บคำขอโทษเอาไว้ที่เดิมนั่นแหละ ! ”

 

...

 

แล้วมานอนอ้าขาครางเสียงหวานๆให้ผมฟังจะดีกว่านะ ! ”

 

 

 

 

 

สิ้นถ้อยคำหยาบโลนจนแทบเจ็บเจียนตาย รถคันสวยก็จอดสนิทเทียบหน้าบ้านหลังสวยที่พวกเขาทั้งสองอาศัยอยู่ประจำ มือบางรีบเปิดประตูรถออกกว้างพร้อมรีบลงจากรถวิ่งหนีน้องชายของตนเองเข้าบ้านไปด้วยความกลัว สองเท้ารีบวิ่งซอยเข้าไปในตัวบ้านอย่างพยายามที่สุด แต่ดูทว่าระยะทางจากหน้าบ้านถึงตัวบ้านในวันนี้มันช่างไกลผิดหูผิดตาจากทุกวัน

 

แจบอมรีบลงรถพร้อมล็อกรถให้สนิทก่อนจะรีบวิ่งตามร่างบางที่กำลังหนีเขาให้ทันด้วยความเร็วที่มีมากกว่า จนสุดท้ายแจบอมก็คว้าท่อนแขนเล็กเอาไว้ได้ ก่อนจะตวัดอุ้มร่างบอบบางของมาร์คขึ้นมาพาดไว้ที่บ่าด้วยแรงเพียงกระดิกเดียว แล้วมุ่งหน้าเดินไปที่ห้องนอนของตนเองที่มีเตียงนอนขนาดกว้างที่เขานอนอยู่ทุกวันทันที

 

ร่างของคนเป็นพี่พยายามดิ้นขัดขืนพร้อมกับทุบตีที่แผ่นหลังกว้างอยู่หลายหน แม้จะรู้อยู่แก่ใจดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันเป็นสิ่งที่เขาควรจะชินชาไปได้แล้วแต่เขาทำไม่ได้สักที มันไม่มีทางทำได้ถ้าทุกสิ่งอย่างไม่ได้เกิดจากความเต็มใจ และจะยิ่งไม่มีทางทำได้เมื่ออีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์โมโหร้ายเช่นนี้

 

ป .. ปล่อยพี่เถอะแจบอม .. ฮึก พี่ขอโทษ ...

 

ทำไมผมต้องปล่อยให้พี่ไปมีความสุขกับไอ่หน้าจืดนั่นด้วยวะ !? ” มือหนาตีลงบนบั้นท้ายนิ่มของคนเป็นพี่ที่กำลังดิ้นไปมาหนึ่งที ก่อนจะโยนร่างเพรียวบางลงเตียงเต็มแรง

 

" ฮึก ... พี่ .. "

 

" เหอะ ! ที่ผมทำไปมันไม่เร้าใจพี่สิ่นะ !? "

 

" ... "

 

" พี่ถึงจะไปหาคนใหม่มาตอบสนองตัวเองเพิ่มอีกคนน่ะ !! " แจบอมในตอนนี้ก็ไม่ต่าอะไรกับอสูรกายที่กำลังโมโหหนัก ไม่มีสิ่งใดที่ยับยั้งความโมโหของเขาได้แม้กระทั่งเสียงหวานทุ้มของคนตรงหน้า

 

" ฮึกก ... ใครสอนให้พูดแบบนี้ .. แจบอม .. " มาร์คเอายออกมาพลางยกมือปาดยกน้ำตาด้วยความกลัวพลางเขยิบถอยหลังหนีอีกฝ่าย

 

" จะใครสอนแล้วมันหนักหัวพี่รึไง ! "

 

" จ .. แจบอมอ่า .. ฮือออ "

 

" ถ้ามันจะเอาพี่ไปเป็นเมีย ... " ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ๆ ร้อนให้อีกฝ่ายรีบถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่ออยู่ใกล้เพียงระยะประชิดเท่านั้น

 

" ... อึก "

 

" ก็ให้มันดูด้วยก็แล้วกันว่าพี่ผ่านใครมาบ้าง จะได้รู้ๆกันไปแล้วเลิกมายุ่งเสียที ! "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนขนาดกว้างจนสว่างเกือบทั้งห้อง นัยน์ตาคมค่อยๆหรี่ตาเพื่อปรับให้ดวงตาสู้กับแสงได้ ก่อนจะลืมตามองสิ่งต่างๆรอบห้องนอน ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิม จะมีที่แตกต่างก็คือห้องนอนที่ดูเละเทะไปด้วยกองเสื้อผ้าที่ถูกโยนเหวี่ยงไม่เป็นทิศทาง มือหนายีกลุ่มผมสีดำสนิทของตัวเองสักพัก และนั่นก็ทำให้ความทรงจำที่เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนแล่นผ่านเข้ามาในสมองเขาทันที

 

สายตาคมเรียวตวัดมองข้างกายที่ยังคงมีใครคนหนึ่งนอนหลับสนิทซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาอยู่ เจ้าของกลุ่มผมสีเทาควันบุหรี่ก็ยังคงนอนอยู่ไม่ไปไหน เรียกเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากร่างหนาที่ไร้เครื่องแต่งกายปกปิดช่วงบน ร่างสูงโปร่งมองเห็นรอยรักเต็มร่างกายที่โผล่พ้นจากผ้าห่มผืนหนา ไม่ว่าจะท้ายทอย ต้นคอขาว แผ่นหลัง หัวไหล่มน หรือแม้กระทั่งต้นขาอ่อน รอยเหล่านั้นทำให้เขาระลึกได้ว่าเขาคงจะฝากเอาไว้ทั่วร่าง เมื่อคืนนี้คงหนักมากสำหรับอีกฝ่าย แม้จะคิดอย่างนั้นแต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นประดับริมฝีปากหนาอย่างไม่รู้ตัว

 

แจบอมมั่นใจได้ว่าถ้าหากอีซึงฮุนได้เห็นรอยเหล่านี้บนตัวของพี่ชายเขา ร้อยทั้งร้อยก็คงไม่อยากได้เป็นแฟนอีก ไม่มีใครที่ไหนอยากได้ของเหลือจากคนอื่นหรอก และเหตุการณ์เมื่อคืนก็ทำให้รู้ว่าการตอบสนองของมาร์คต้วนนั้นจะดีที่สุดเมื่อเป็นเขาเท่านั้น แม้จะไม่ได้ยินในสิ่งที่อยากได้ยินในค่ำคืนที่ร้อนระอุด้วยกามอารมณ์ แต่แค่การกระทำเหล่านั้นก็ทำให้เขามั่นใจไปอีกว่าพี่ชายของเขาจะต้องเป็นของเขาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

 

 

 

มาร์คต้วนจะเป็นทั้งอาจารย์ พี่ชาย และเป็นคนที่เขารัก เป็นเมียของเขา ... ของอิมแจบอมเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

 

 

 

 

ตื่นได้แล้วพี่มาร์ค

 

...

 

พี่ ... เห้ย ! ” เพียงแค่มือหนาเอื้อมแตะที่ไหล่เล็กที่พ้นผ้าห่มออกมาก็แทบจะผละมือออกไม่ทัน กายบางตรงหน้ามีอุณหภูมิที่สูงผิดปกติเพียงข้ามคืน แจบอมยื่นมือไปอังหน้าผากมนก็ได้รับความร้อนในอุณหภูมิเดียวกันกับเมื่อสักครู่นี้ ร่างหนาค่อยๆพลิกร่างอีกฝ่ายให้หันมาทางตนเองช้าๆ

 

อือ ...ริมฝีปากที่ซีดจางด้วยพิษไข้เอ่ยแผ่วเบาจนคนฟังเกือบไม่ได้ยิน

 

ตอนนี้พี่เป็นยังไงบ้าง ?

 

น .. น้ำ ... อือ ... ห .. หิวน้ำหากแต่ร่างบอบบางกลับไม่ตอบตรงกับคำถามของคนเป็นน้อง เรียวปากบวมช้ำเอ่ยถามหาน้ำเปล่าแต่เพียงอย่างเดียว ร้อนให้ร่างหนารีบเอื้อมมือหยิบบ็อกเซอร์มาสวมใส่อย่างลวกๆแล้ววิ่งลงไปหยิบน้ำที่ดูในห้องครัวทันที

 

ชิท ! แม่ก็ไม่อยู่แล้วพี่มาร์คจะกินอะไรได้บ้างวะเนี่ยแจบอมสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อเขาเพิ่งเห็นโพสท์อิทที่แปะหน้าตู้เย็นว่าพ่อและแม่ของเขาไปทำงานที่ต่างจังหวัดอีกสามวัน และไม่ได้กลับมาในวันนี้เหมือนอย่างที่ได้บอกพี่ชายของเขาไว้ แจบอมหยิบขวดน้ำอุ่น ยาลดไข้และแก้วเปล่ามาไว้ในมือพร้อมกับวิ่งขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนของตนเองที่มีคนป่วยหนักนอนอยู่

 

น้ำมาแล้วพี่มาร์ค  ”

 

... อือดวงตากลมลืมตาขึ้นหลังจากที่รู้สึกตัวว่าแผ่นหลังของตนถูกพยุงขึ้นให้นั่ง ใบหน้าหวานเหยเกทันทีเมื่อลุกขึ้นนั่งเพราะความเจ็บปวดจากช่วงล่างที่แล่นไปทั่วสะโพก แต่ความเจ็บนั้นกลับไม่ถูกส่งผ่านไปบอกให้อีกฝ่ายรับรู้

 

กินยาก่อนนะแจบอมเทยาลดไข้ในกระปุกออกมาสองเม็ดและยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่ายเพื่อที่จะป้อน แต่ทว่าใบหน้าเรียวกับหลบเลี่ยงการกระทำเหล่านั้น มือเล็กที่ดูสั่นเทาค่อยๆเอื้อมหยิบยาจากมือหนามาไว้ในมือของตนเอง

 

.. ม ... ไม่เป็นไร พี่กินเองได้ยาลดไข้สองเม็ดถูกส่งเข้าไปในโพรงปากด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะหยิบแก้วที่บรรจุน้ำอุ่นเอาไว้ในปริมาณที่พอดีมายกดื่มอย่างช้าๆ

 

“ … ”

 

พ .. พี่อยากกลับไปนอนห้องตัวเอง

 

ได้ยังไง ? พี่ป่วยอยู่นะแจบอมเอ่ยขึ้นหลังจากที่คนเป็นพี่ขอร้องจะไปนอนห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนี้ ถึงแม้เมื่อคืนเขาจะทำร้ายคนตรงหน้าไปมากแต่เขาก็ยังเป็นห่วงอีกฝ่ายอยู่เสมอ แต่จะแสดงวิธีการเป็นห่วงที่ประหลาดไปหน่อยก็เถอะ

 

พี่ ... พี่เหนื่อย .. ฮึกกก

 

" ... "

 

 

" พี่อยากอยู่ห้องตัวเอง ... นะ "

 

 

 

 

 

เมื่อสิ้นคำขอร้องจากพี่ชายตัวบาง ร่างหนาก็โอบอุ้มร่างบอบบางที่เปลือยเปล่าพร้อมห่อผ้าห่มผืนหนาเอาไว้แนบอก ก่อนจะเดินออกจากห้องเดินตรงไปในห้องนอนของอีกฝ่ายที่อยู่ตรงข้ามพร้อมค่อยๆวางร่างบอบบางอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

 

" พี่อยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า ? "

 

" พี่อยากอยู่คนเดียว ... " สิ่งแรกที่เขาปรารถนาอยากจะได้ ไม่ใช่แฟนหนุ่มที่เขาเพิ่งตกลงว่าจะลองคบเมื่อคืนนี้หรือใครๆ หากแต่เป็นการที่ได้อยู่คนเดียวตามลำพัง ให้ได้คิดทบทวนอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นกับเขา ให้จิตใจที่บองช้ำได้พักผ่อนมากขึ้น

 

" ผมจะไม่รบกวนพี่ งั้นพี่นอนพักเถอะ .. "

 

 

 

 

 

หลังจากตกปากรับคำขอจากร่างตรงหน้าที่เริ่มหลับตาลงเพื่อนอนพักผ่อนเนื่องจากพิษไข้ที่สูงมาก แจบอมจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ห้องของตนเองเพื่อกดส่งข้อความไปหาใครบางคนก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ที่เตียงและเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปชำระล้างร่างกายที่ผ่านกิจกรรมมาทั้งคืน

 

 

 

 

 

‘ Jaebum I. : อาจารย์แจ็คสัน มาที่บ้านผมหน่อย .. อ้อ เอาโจ๊กมาให้ด้วยก็ดีนะ ขอบคุณ

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมนายถึงอยู่ในสภาพแบบนี้เนี่ยมาร์ค เกิดอะไรขึ้นกับนาย ร่างหนาของเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในห้องนอนของคนป่วยแล้วรีบนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งไว้ข้างเตียงพร้อมกับคนรักอย่างปาร์คจินยองที่หอบทั้งอาหารสำหรับผู้ป่วย ผลไม้ และเครื่องดื่มบำรุงร่างกายมาเยี่ยมด้วย แจ็คสันนั่งมองเพื่อนสนิทที่สวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มสีดำกำลังนอนห่มผ้าผืนหนาเอาไว้ครึ่งตัวอยู่ คิ้วหนากระตุกหนึ่งทีเมื่อมองเห็นรอยจางๆที่ต้นคอสวยของมาร์ค

 

พี่มาร์คเจ็บมากรึเปล่า ? เพียงคำถามที่แสดงท่าทีห่วงใยอย่างเห็นได้ชัดบวกกับฝ่ามือเรียวเล็กของเด็กหนุ่มที่เป็นทั้งลูกศิษย์ของเขาและเป็นคนรักของเพื่อนแตะลงมาที่ท่อนแขนเล็ก น้ำตาที่ไม่มั่นใจว่ากลั่นออกมาด้วยสาเหตุใดก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

อาจเป็นเพราะมาร์คต้วนไม่เคยได้รับความห่วงใยจากใครมากนัก เพียงเจอคนที่แสดงความห่วงใยออกมาอย่างชัดเจน หัวใจก็เลยหวั่นไหวได้ไม่ยาก ...

 

 

 

อ .. อาจารย์ไม่เป็นไรหรอก ปาร์คจินยอง

 

เรียกผมว่าจินยองเฉยๆก็ได้พี่มาร์ค แล้วก็ไม่ต้องแทนตัวเองว่าอาจารย์หรอก จินยองยกยิ้มส่งให้อีกฝ่ายด้วยความจริงใจ เมื่อคนรักอย่างแจ็คสันเห็นก็รู้สึกโล่งใจที่เด็กหนุ่มดูจะอ่อนข้อต่อเพื่อนสนิทของเขาได้แล้ว

 

... อื้ม

 

ผมต้องขอโทษพี่ด้วยที่ทำตัวงี่เง่าใส่ครั้งนั้น ...

 

ไม่เป็นไรหรอกจินยอง พี่ไม่เป็นไร

 

อย่าบอกฉันนะว่าแจบอมทำให้นายเป็นแบบนี้ แจ็คสันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพร้อมใบหน้าที่นิ่งจนน่ากลัว คนฟังทำได้เพียงแค่เบือนหน้าหนีเพื่อนสนิทเท่านั้น

 

แจบอมมันทำอะไรพี่มาร์ค บอกผมมาเดี๋ยวผมจะไปจัดการให้ ! ” จินยองผสมโรงเข้ามาอีกคน คราวนี้เขาก็เริ่มหนักใจขึ้นไปอีกเพราะทั้งหมดมันคือความผิดของเขา เขาทำตัวเองเขาไม่ควรจะให้ใครมาสงสารเช่นนี้

 

มันเป็นความผิดฉันเองแจ็คสันอ่า .. ฮึก ... ฉันผิดเอง

 

นายผิดอะไรมาร์ค นายเล่าเรื่องให้ฉันฟังสิ่

 

 

 

 

 

มาร์คเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้แจ็คสันและจินยองฟังอย่างไม่มีบิดเบือนใดๆ ในขณะที่จินยองกำลังป้อนข้าวให้รุ่นพี่ด้วยความห่วงใยและแจ็คสันนั่งฟังอย่างตั้งใจ แม้จะมีกำลังใจดีจากคู่รักคู่กัดอย่างแจ็คสันและจินยอง แต่ตั้งแต่ที่ทั้งสองคนนี้เข้ามาในบ้าน เขาก็ไม่เห็นต้นเหตุของการเจ็บป่วยครั้งนี้เลยแม้แต่เงา

 

 

 

 

 

เอ่อ ...

 

จะถามรึไงว่าแจบอมมันไปไหน ? ” แจ็คสันเอ่ยถามเพื่อนสนิทราวกับอ่านใจออกทุกอย่างที่อีกฝ่ายคิด

 

มันบอกมันไปหายองแจน่ะพี่มาร์ค ยองแจบอกว่าปวดหัว ... ให้ตายสิ่ งานตอแหลต้องมาแทรกตลอดเลยรึไงกัน เฮอะ เป็นจินยองที่ตอบแทนแจ็คสัน เขาเห็นว่าแจ็คสันเริ่มโมโหทุกครั้งที่ได้ยินชื่ออิมแจบอมเข้าโสตประสาท แจ็คสันคงโมโหมากถึงขนาดที่ว่ามือหนาถูกกำเอาไว้แน่นขนาดนั้นแทบขึ้นสีจัดเลยทีเดียว

 

" เหอะ เพราะมันเข้าใจว่านายเข้มแข็งพอที่ตัวมันไม่จำเป็นจะต้องปกป้องนายไงมาร์ค เพราะนายไม่เคยอ่อนแอให้มันเห็นไง "

 

ฉันไม่อยากเป็นภาระของใครให้มากกว่านี้ แค่ฉันเกิดมาก็เป็นภาระของคนรอบข้างมากพอแล้ว

 

แต่นายไม่เคยเป็นภาระสำหรับฉันกับจินยอง นายจำไว้แค่นี้ก็พอ มาร์ค

 

" อ .. อื้อ ขอบคุณมากนะแจ็คสัน " มาร์คยกยิ้มบางๆให้เพื่อนสนิทและคนรักของเพื่อนสนิท ก่อนจะก้มหน้าหลบซ่อนแววตาไหววูบที่แสดงท่าทีอ่อนแอให้เห็น เขาไม่ชอบเป็นคนอ่อนแอให้ใครเห็น ไม่เคยบอกความรู้สึกว่าเจ็บว่าเหนื่อยท้อหรือรู้สึกเศร้าหากไม่ถึงที่สุดจริงๆ ทุกวันนี้ที่ใช้ชีวิตในแต่ละวัน หลายๆคนก็อาจจะมองว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ แต่เปล่าเลย ...

 

 

 

... มาร์คต้วนเข้มแข็งมาก เข้มแข็งกว่าแจ็คสันหวัง ปาร์คจินยอง หรือหลายๆคนในโลกนี้อีกมาก ...

 

 

 

" แจบอมมันยังไม่รู้เรื่องความลับของนายใช่ไหม ? " แจ็คสันเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ก้มหน้านิ่ง

 

" อือ ยังไม่รู้ แต่อีกไม่นานแจบอมก็ต้องรู้ "

 

" ... "

 

 

 

 

 

" พอเขารู้ความจริงที่ฉันโกหกมาตลอดแล้ว บางทีเขาอาจจะไม่รักฉันไม่สงสารฉันหรือไม่แม้แต่จะมองหน้ากันอีกเลยก็ได้ แจ็คสัน ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่หกครัชชชชช !!!
สาบานได้ว่าตอนนี้ไรท์เตอร์กำลังลงฟิคแบบวันต่อวัน T w T
แต่งตอนนี้ยาวมั่กด้วยพูดเลยแง ปั่นเช้าลงเย็นเลยนะคะ
ตามใจรีดเดอร์ขนาดนี้แล้วต้องรักไรท์เตอร์และฟิคของไรท์เตอร์ด้วยนะคะ
เม้นด้วยเม้นด้วยเม้นด้วย กำลังใจจะดีก็ต่อเมื่อได้อ่านคอมเม้นต์นะจิ้บิ

ใครบอกพี่บีจะใจดี อ่านตอนนี้แทบจะลมจับล้มตึงเลยทีเดียว
ใครบอกอยากเห็นตอนปมน่ากลัวจะเป็นยังไง อ่านตอนนี้แล้วผมนี่ลุกขึ้นยืนเลยครับ
จัดหนักกับฉากมุมิอิสอิสมากครัช ! 55555
ว่าแต่ ความลับอะไรที่พี่มาร์คปิดบังเอาไว้
อั้ยยะ ปมมาอีกแล้ว ฮัดช่า !
เอาเป็นว่ามาลุ้นตอนต่อๆไปดีกว่าโน้ะๆ
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า

ไว้เจอกันกับตอนที่เจ็ดค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้
ขอบคุณค่ะ :-} !

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #239 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:13
    <p>สงสารพี่มาร์คอ่ะ แจบอมนี่ก็น่าตีจริงๆเลย</p><p>แต่มาร์คมีความลับอะไรงั้นเหรอ งื้อออเริ่มมีปม</p>
    #239
    0
  2. #210 TSENSET (@taravade) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 01:45
    สงสารพี่มาร์คคคคค.

    ป่วยขนาดนี้ยังไปหายองแจ ทำไมแจบอมเลว !

    มาร์คมีความลับไรอ่ะ? ถ้ารู้นี่ถึงขนาดจะเป็นแบบนั้นเลยหรอออ 
    #210
    0
  3. #201 Amm Rjr (@amm_rujira1234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 18:43
    ชอบจินยองสุดล้ะะะะะะ55555เด้ดมากกกกกก
    #201
    0
  4. #191 rewko_cyp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 14:52
    สงสารพี่ต้วนนนน TT
    #191
    0
  5. #148 *l3el2 BeRrY* (@P_PlooY) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 07:55
    จริง ๆ ด้วย t t
    ฮือออออออออออออ สงพี่มาร์คคึ
    แล้วความลับคือไรรรร




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มกราคม 2558 / 07:57
    #148
    0
  6. #86 ahr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:58
    พี่จะร้องไห้ งืออออออออ พี่มาร์คคคคคคคคค

    โกรธแจบอมมากๆอ่ะ แกจะต้องเจ็บปวดกว่าพี่มาร์ค ฮึกกกกกก T T

    ----

    สวัสดีปีใหม่นะฮะไรท์เต้อออ เค้าหายไปนานเลยืไมาได้มาอ่านเลย นี่มาละนาาา อัพต่อเลยนาาาา

    กำลังค้างเลย ความลับคืออัลไลล มันต้องม่าอีกใช่มั๊ย ฮึกกกก พี่ชอบบบบบบบบ -..-

    มีความสุขมากๆนะฮ้าา
    #86
    0
  7. #84 ahr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:17
    เลวววววววววววววว งือออออออออออ T T

    ไปอ่านเอ็นซีก่อนเดี๋ยวมาโวยวายใหม่ แง่งงงงงง
    #84
    0
  8. #82 BenzBB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 15:27
    ความลับคืออัลไล???

    พี่มาร์คน่าสงสารไปมั๊ย ทำไมบีถึงใจร้ายนักเล่า
    #82
    0
  9. #81 buahae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 14:18
    แง้ ทิ้งปมไว้ ปมอะไร อยากรู้แล้วววว



    แจบอมแก อิคนซาดิส ย่าห์!!! เบาๆทะนุถนอมหน่อยก็ไม่ได้



    มาร์คบอบช้ำหมดแล้ว
    #81
    0
  10. #75 fronqinf (@fronqinf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 23:44
    ทิ้งปมใหญ่เบอเร่อให้ไปนั่งคิดแก้อีกแล้วเจ้้้้ แงงง

    พี่มาร์คปิดบังอะไรไว้ เรื่องใหญ่ใช่มั้ย 

    ตอนนี้หมั่นใส้พี่บีอีกแล้วว โอ้ย ทำเขาเจ็บหนักแล้วยังไปหายองแจเฉยเลยอะ

    ยัยแตงนี่ก็ร้ายจริงๆ ฮือ รออ่านต่อนะงับ

    สู้ต่อไป ทั้งนิยาย ทั้งเจ้โรคนโหดรั้ย คนอ่านก็ต้องสู้ ;_;
    #75
    0
  11. #69 Bybenya (@2000benya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 15:31
    โหยยยถ้าอิคุณพี่บีมันจะทำขนาดนี้นะ ว่าเเล้วว่าพม.ต้องมีปมเเน่ๆเราชอบมากอะฟิคบีมาร์คหาย้ากยาก ไรท์สู้ๆนะ มาอัพต่อไวๆเด้อ555555
    #69
    0
  12. #68 shadow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 18:45
    มีความลับอะไรอีกหนอ สงสารมาร์คมากๆ

    แจบอมก็รุนแรงกับพี่จนไข้ขึ้น ยังไม่อยู่ดูแลอีก

    ขออาจารย์ซึงฮุนรีเทิร์นด่วนเลยค่ะ มาดูแลพี่มาร์คให้แจบอมจุกอกไปเลย
    #68
    0
  13. #67 Nu'Belle Love P'Mark (@bellfergoll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 12:01
    ไม่ได้เปนพี่น้องกันแท้ๆใช่ไหม
    พี่มาร์คถูกเก็บมาเลี้ยงแน่เลย
    ลึกลับ-*-
    #67
    0
  14. #66 L`Jg (@0710ksm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 09:53
    คืนนี้ลงต่อเลยนะไรท์ เราจะรออออ ทำไมสงสารพี่มาร์คจัง ดูแกมีปัญหาเนอะ ปมก็ช่วยดีกะมาร์คบ้าง ไหนบอกรัก ไหนบอกอยากได้เป็นเมีย แล้วจะมียองแจอีกทำไม ถ้าแค่จะประชดพี่มาร์ค ก็ไม่เห็นต้องเอาใจไส่ขนาดนี้เลย เราโกดปมแล้วว ทำพี่มาร์คร้องไห้ แง๊
    #66
    0
  15. #65 dm29' (@deardear08) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 08:46
    ความลับอะร๊ายยยยยยยยยยยย เรื่องนี้มีอะไรที่ทำให้เราอยากรู้เยอะจริงๆ อยากรู้แล้วววว อ้ากกกกกกกก ได้โปรดบอกไวด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ #นี่ไม่ได้บังคับนะ รักไรเตอร์แล้วก็ชอบฟิคเรื่องนี้ม้วก มาต่อไวๆนะคะ #นี่ก็ไม่ได้บังคับนะ 5555555555555555555555555555
    #65
    0
  16. #64 แบนจัง (@llbpbaipor) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 05:38
    ซับซ้อน สับสน กรี้ดดดพี่มาร์คมีความลับอัไรอ้ะ
    #64
    0
  17. #63 yyyean (@yyyean) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:44
    กรี๊ดดดดดดด โคตรลุ้น ตัดได้แบบย่าติดตามมากก ฟฟฟฟฟ จะลงแดงแล้ววว
    ไม่แน่มาร์คก้ร้ายกว่าที่คุณคดสินะ
    #63
    0
  18. #62 baka_bunny (@baka_bunny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:42
    โอ้ยยยยยเกลียดอิพี่บี๋ทำไมทำร้ายน้องมาร์คฉันแบบเน้!!!! อยากจะเอาไม้เรียวมาฟาดนักเชียว
    #62
    0
  19. #60 ppim_pp (@ploypim88) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:10
    ความลับคืออะไรน้าาาาาา
    #60
    0