ตอนที่ 1 : Prologue : Sky, Dream and Dust

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11394 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

 

Prologue

Sky, Dream and Dust




 

 

 

            วันนี้...ไม่ค่อยมีคนเลย

            เพราะว่าเป็นฤดูฝนหรอ

            เขาบอกว่าช่วงนี้ทะเลไม่สวย

            ผมไม่เข้าใจว่าทะเลสวยหรือไม่สวยมันดูยังไง ก็ทะเลสำหรับผมน่ะมันเหมือนเดิมทุกวัน

            ส่วนท้องฟ้า...ไม่เหมือนเดิมสักวัน

            แต่ก็ยัง...น่าหลงใหล

            เหมือนเดิมทุกๆวัน

            ...

            ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอิฐ พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว ผมยกกล้องที่คล้องคออยู่ขึ้นถ่ายรูปอีกครั้ง จำไม่ได้แล้วว่าวันนี้ถ่ายรูปที่นี่ไปกี่รูปแล้ว

            คงจะไม่ได้มาที่นี่อีกนาน

            ถ่ายเก็บไว้เป็นความทรงจำแล้วกัน

            สายลมจากทะเลพัดเอื่อย ไม่รู้ว่ามันไปพาความเหงาแบบนี้มาจากที่ไหน ถึงทำให้ผมรู้สึกเคว้งคว้างได้ขนาดนี้ เปรยสายตามองไปยังสุดขอบทะเลเท่าที่สามารถมองเห็นได้

            ภาพตรงหน้าทำให้ผมเกิดคำถาม เป็นคำถามที่ตัวผมเองไม่เคยให้คำตอบได้สักครั้ง

            มองท้องฟ้าเดียวกันอยู่รึเปล่า...

            ถ้าไม่ได้มอง

   ก็ไม่เป็นอะไร

            ...

            ตอนนั้น...ผมแค่สิบขวบเองล่ะมั้ง

            ในห้องเก็บของเก่าๆของชาวประมงที่เลิกใช้งานแล้ว ไม่มีที่ไหนเหมาะที่จะเป็น ฐานทัพลับของเราได้มากเท่าที่นี่ พวกเราแอบเอาของจากที่บ้านมาตกแต่งที่นี่ด้วยกัน จนมันกลายเป็นสถานที่ลับของเราและสัญญากันไว้ว่าจะไม่บอกใคร

            ผมนั่งลงเอาหลังพิงกำแพงก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ปล่อยให้หยดฝนร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย ตัวผมที่เปียกปอนได้แต่กอดตัวเองเพื่อป้องกันความหนาว

            ผมกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ทนได้ไม่นานก็ต้องปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มุดหน้าเข้ากับท่อนแขนของตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่ได้

ที่นี่เป็นที่เดียวที่ผมอยากจะมาอยู่เมื่อรู้สึกว่าตัวเองไร้ที่ไป

            เพราะไม่อยากกลับบ้าน

            !!

            ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่า

            ไม่เอา

            ไม่เอาฟ้าผ่า!

            ผมได้ยินเหมือนเสียงเปิดประตู รีบเงยหน้าขึ้นมองทันที เห็นเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกับผม เขาตัวสูงกว่าผมนิดหน่อย ผิวขาวสว่าง ทั้งที่มีร่มอยู่ในมือแต่ตัวของเขากลับเปียก เหมือนว่าเขาจะรีบวิ่งมา ท่าทางร้อนรนและสีหน้าเป็นห่วง

            เขาเป็นคนเดียวที่ผมหวังให้เขาหาผมเจอ

            และเขามักจะเจอผมเสมอ

            “อันตรายนะครับ มาที่นี่ตอนใกล้ค่ำแถมฝนตกแบบนี้”

            ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปกอดเขาทันที

            “ตกใจฟ้าผ่าหรอครับ”

            “อื้อ”

            “ไม่เป็นไรนะครับ พี่ฟ้าอยู่ตรงนี้แล้ว”

            คนตรงหน้ากอดปลอบผมไว้และลูบหัวอย่างอ่อนโยน พี่ต้นฟ้าคือหนึ่งในคนที่รู้ว่าตัวผมกลัวหรือไม่กลัวอะไร อย่างนึงที่ผมกลัวคือฟ้าผ่า

            ทั้งๆที่เป็นไต้ฝุ่น แต่กลับกลัวฟ้าผ่า...

            “ฝุ่น”

            “ครับ” ผมตอบรับคำเรียก

            “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ครับ”

            “...

            “ไม่อยากกลับบ้านหรอครับ”

            “ครับ”

            “ทำไมล่ะครับ”

            “กลัว”

            “กลัวคุณน้าหรอ”

            “ครับ แม่น่ากลัว”

            “ทำไมคุณน้าถึงน่ากลัวล่ะครับ”

            “แม่จะกลายเป็นยักษ์” ผมว่าเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ก่อนพี่ฟ้าจะค่อยๆปล่อยตัวผมออก ผมก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตา “แม่น่ากลัว”

            “ฝุ่น”

            “...

            “เงยหน้าขึ้น มองพี่ฟ้าหน่อยครับ”

            “...

            ผมเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มใจดีที่มักจะมีอยู่เสมอส่งมาให้

            “ไม่เป็นไรนะครับ พี่ฟ้าจะกลับไปด้วย”

            “พี่ฟ้าก็ต้องกลับอยู่แล้วนี่ครับ”

            “ไม่ครับ พี่ฟ้าจะกลับกับฝุ่นด้วย”

            “...

            “ตกลงมั้ยครับ”

            “แต่ว่า...

            “กลับกันเถอะครับ”

            “ไม่เอา แม่จะตีฝุ่น ฝุ่นเจ็บ” ผมเม้มปากแน่น ภาพในความจำมันน่ากลัว ผมไม่อยากโดนตีอีกแล้ว ยังจำความเจ็บปวดเหล่านั้นได้ดียิ่งกว่าอะไร “วันนี้ฝุ่นเป็นเด็กไม่ดี แม่ไม่ชอบ”

            “เด็กไม่ดียังไงครับ”

            “ฝุ่นสอบคณิตไม่ผ่าน”

            “สอบไม่ผ่านก็ถือว่าเป็นเด็กไม่ดีหรอครับ”

            “ครับ”

            “งั้นพี่ฟ้าก็เป็นเด็กไม่ดีด้วยสิ”

            “ทำไมครับ พี่ฟ้าสอบไม่ผ่านเหมือนกันหรอ”

            “เปล่าครับ” พี่ฟ้าว่าพลางส่ายหน้าเล็กน้อย “แต่วันนี้พี่ฟ้าก็แอบออกจากบ้านมาเหมือนกัน”

            ...

            จริงด้วย พ่อกับแม่ห้ามไม่ให้พี่ฟ้าออกจากบ้านตอนที่ฝนตก แต่พี่ฟ้าก็แอบออกมาเพื่อตามหาผม

            “พี่ฟ้ากลับไปเลย เดี๋ยวจะโดนตีนะ มันเจ็บ” ผมว่าอย่างร้อนลน รีบดันอีกฝ่ายออกไปทางประตู ไม่ได้ จะให้พี่ฟ้าโดนตีเหมือนผมไม่ได้ เพราะว่ามันเจ็บมากๆเลย แต่ว่าพี่ฟ้าจับข้อมือผมไว้ก่อน

            “จะไม่กลับหรอครับ”

            “ฝุ่นไม่อยากถูกแม่ตี”

            “พี่ฟ้าจะถูกตีเป็นเพื่อนนะ”

            “ไม่เอา” ผมยังคงดื้อ

            “ฝันเป็นห่วงนะครับ” พี่ฟ้าว่าขึ้นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม “ฝันจะไม่ยอมกินข้าวเย็นด้วยถ้าฝุ่นไม่กลับ”

            “ฝันเป็นห่วงหรอ”

            “ครับ”

            “ฝันร้องไห้มั้ย”

            “ครับ”

            “ฝุ่นไม่อยากให้ฝันร้องไห้”

            “งั้นก็กลับกับพี่ฟ้านะครับ”

            “...ครับ”

            “ดีมากครับ”

            ผมยื่นมือไปจับมือที่ยื่นมารออยู่ก่อนแล้ว เข้าไปอยู่ในร่มคันเดียวกัน ค่อยๆเดินตามคนที่จูงมือผมไป ผมแอบมองพี่ฟ้าตลอดระหว่างทางกลับบ้าน

            ไม่เป็นไร

            แค่มีพี่ฟ้าอยู่ด้วย...มันจะไม่เป็นอะไร

            ...

            แล้วตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นต่อนะ

            ผมเดินมาจนสุดทาง พบซากปรักหักพังตรงที่ที่คุ้นเคย ฐานทัพลับของเราตอนนี้มันไม่อยู่แล้วนะ แต่พี่ก็คงไม่รู้หรอกใช่ไหม ได้ยินว่าอีกไม่นานตรงนี้จะถูกปรับปรุงกลายเป็นโรงเก็บของหลังใหม่แทน

            จะไม่มีหลักฐานของความทรงจำระหว่างเราอีกแล้ว

            ผมยกกล้องขึ้นถ่ายรูปมันไว้ 

ถ่ายไปทำไมก็ไม่รู้...

อ่า...ใช่ พอกลับบ้านวันนั้นไปฝันก็ร้องไห้ใหญ่เลย เข้ามากอดผมทันทีแล้วถามว่าไปอยู่ไหนมา บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า ทอฝันคือพี่สาวของผม ห่างกันปีเดียว เธออายุเท่าพี่ฟ้า แต่ผมชอบเรียกว่าฝันเฉยๆมากกว่าเรียกพี่

ตอนนั้นไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอก เพราะไม่อยากโดนตีก็เลยร้องไห้ออกมา

แต่แม่ไม่ได้ถามว่าบาดเจ็บหรอ

แม่ถามว่า...คะแนนสอบได้เท่าไหร่

...

            ทำไมถึงรักฝันมากกว่าฝุ่นล่ะ...

            ...

            ผมเคยสงสัยและถามกับตัวเองบ่อยครั้ง แต่ตอนนี้ผมไม่คิดจะตั้งคำถามแบบนั้นอีกแล้ว

            เพราะคำตอบมันเจ็บปวดเกินไป...

            สายลมไม่ได้พัดพาความเหงามาหรอก แต่เป็นตัวผมเองที่โดดเดี่ยวมาตลอด

            ...

            ฝันชอบ...ไม่สิ ฝันรักพี่ฟ้า แค่มองก็รู้ 

            เพราะผมก็เหมือนกัน...

            หลงรักไป...ตั้งนานแล้ว

พ่อแม่ของผมนับถือพ่อแม่ของพี่ฟ้าเพราะว่าเป็นผู้ที่มีพระคุณ บ้านของผมกับบ้านพี่ฟ้าก็อยู่ติดกันด้วย พวกเราสามคนก็เลยเล่นด้วยกันตลอด

            ตัวผมที่เป็นเด็ก เฝ้ามองทั้งสองคนเสมอ

            ฝันกับพี่ฟ้า เป็นโลกทั้งใบของฝุ่นนะ

            ฝันกับพี่ฟ้าเป็นเด็กเก่ง เรียนเก่ง เก่งไปหมดทุกอย่างทั้งคู่เลย ต่างกับผมที่ทำอะไรก็ล้มเหลวไปหมดในสายตาของพ่อแม่ 

ทำไมไม่เห็นทำได้เหมือนพี่ต้นฟ้าเลย ทำไมไม่เห็นได้คะแนนดีเหมือนฝันเลย ทำไมเกรดถึงได้แค่นี้เอง ทำไมไม่ยอมอ่านหนังสือ ทำไมเอาแต่ทำอะไรไร้สาระอยู่ได้ ทำไมถึงได้สอบตกอีกแล้ว ทำไม ทำไม ทำไม...

นั่นสิ...ทำไมล่ะครับ

ทำไมไม่กอดฝุ่นบ้าง...

แต่มันจะไม่เป็นอะไร แค่มีทั้งสองคนอยู่ก็พอแล้ว ผมเคยคิดแบบนั้น...ไม่สิ มันเป็นแบบนั้น สำหรับเด็กที่ต้องการการยอมรับ ต้องการการใส่ใจ 

เด็กที่ต้องการความรัก...อย่างไต้ฝุ่นไง

จนกระทั่งวันที่พี่ฟ้าต้องย้ายออกไปเพื่อไปต่อม.ปลายที่โรงเรียนอื่น ที่ที่ไกลเกินกว่าผมจะไปหาได้

“ฝันจะตั้งใจเรียน ฝันจะสอบติดหมอให้ได้ แล้วไปเป็นหมอกับฟ้านะ”

“อืม เราก็จะตั้งใจเหมือนกัน ไว้ไปเป็นหมอด้วยกันนะ”

ผมยืนมองทั้งสองคนเอ่ยร่ำลากัน พวกเขามีความฝันอยากเป็นคุณหมอเหมือนกัน ฝันมีของขวัญให้พี่ฟ้าด้วย แต่ว่าผมไม่มีเพราะไม่รู้ว่าจะให้อะไร ที่มากกว่าในตอนนั้นคือความรู้สึกเสียใจและผิดหวัง

ทำไมต้องทิ้งฝุ่นไปด้วย...

“ฝุ่น”

...” ผมเงยหน้าขึ้นมองตามคำเรียก

“ดูแลตัวเองนะครับ”

“ครับ”

“ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว” พี่ฟ้าว่าพร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ เมื่อเห็นว่าผมกำลังมุ่ยหน้าเหมือนจะร้องไห้

“จะได้เจอกันอีกมั้ย”

“ครับ”

“ฝุ่น ไม่ร้องนะ” ฝันที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยปลอบพลางยกมือขึ้นบีบไหล่ผมเบาๆ “สักวันต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ แล้วเรามาอยู่ด้วยกันอีกนะ”

“อื้ม”

เราจะได้มาอยู่ด้วยกันอีก...

“โชคดีนะครับ” 

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของผม ก่อนเราจะจากกัน 

เมื่อมานึกย้อนไปแล้ว ตอนนั้นผมน่าจะมีคำพูดที่ดีกว่านี้ให้พี่ฟ้านะ...

...

จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมที่กำลังเดินเล่นคิดอะไรเพลินๆตกใจเล็กน้อย รีบหยิบมันขึ้นมาดูทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรมา ทำให้ผมถอนหายใจออกมาทันทีอย่างช่วยไม่ได้

“ครับ” ผมกรอกเสียงใส่ปลายสาย

(ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ)

“ครับ”

(อย่าตกเครื่องล่ะ ไปสนามบินคนเดียวได้ใช่มั้ย)

“ครับ”

(พวกข้าวของให้คนจัดการไว้หมดแล้ว พวกเสื้อผ้าชุดนักศึกษาด้วย ได้กุญแจห้องแล้วใช่มั้ย)

“ครับ”

(อืม ให้คนไปรับมั้ย ตอนนี้อยู่ไหน)

“ไม่เป็นไรครับ จะไปเอง”

(แน่ใจหรอ)

“ครับ มีที่ที่นึงอยากไปก่อน”

(อืม รีบเข้าล่ะ)

            ผมแวะซื้อของนิดหน่อย มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ผมมักจะมาทุกครั้งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะดีใจหรือทุกข์ใจ พอไปอยู่ที่นู้นก็คงไม่ได้มาอีกแล้ว ถึงจะทำใจมาบ้าง แต่เอาเข้าจริงก็ใจหายมากเหมือนกัน

            วันนี้คงอยู่ด้วยได้ไม่นาน เลยตั้งใจมาแค่แวะหาแล้วบอกลา

            ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงที่เดิม ค่อยๆนั่งคุกเข่าลง จ้องมองไปยังรูปภาพของผู้หญิงที่คุ้นเคย ส่งยิ้มให้เหมือนทุกๆครั้งที่มาหา

            และวางดอกไม้ลงตรงหน้ารูปของเธอ...


            ...


            “ฝัน...

        

   “ฝุ่นจะไปหาพี่ฟ้าแล้วนะ”     














...

TBC <3


            

 

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.394K ครั้ง

48,559 ความคิดเห็น

  1. #48554 thesnow_ (@thesnow_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:45
    กลับมาอ่านอีกครั้ง พอรู้เรื่องราวทั้งหมด ตอนแรกคือตอนที่เจ็บปวดที่สุดเลย แงงงงงง
    #48554
    0
  2. #48485 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:16
    ฮืออออ เศร้าจัง T^T แต่ตามอ่านต่อ ^^
    #48485
    0
  3. #48446 meen9394 (@meen9394) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 15:12
    วนกลับมาอ่าน..อีกรอบเเล้วสิ
    #48446
    0
  4. #48431 skyprsa (@skyprsa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 07:44
    เพราะคิดถึง กลับมาอ่านอีกแล้ว55555
    #48431
    0
  5. #48420 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:36
    กำๆๆๆ ฝันนน เกิดไรขึ้น
    #48420
    0
  6. #48355 Sssaiparnnn (@Saipannewgens) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:13
    โอ้ยยย พี่ทอฝันนน
    #48355
    0
  7. #48254 mmamaexx (@mmamaexx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 19:54
    อ้าวเห้ยเกิดอะไรขึ้น แค่บทนำก็เศร้านำมาเลย ฮือออ
    #48254
    0
  8. #47738 kanokpornthaimai (@kanokpornthaimai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:15

    รักนะคุณณณณณ

    รอคู่พี่ทิตย์น้องดาวเลยยย

    #47738
    0
  9. #46898 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 08:35

    ทำไมรู้สึกเศร้าแบบนี้ T_T

    #46898
    0
  10. #45992 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:44
    โทนเรื่องนี้จะดราม่าใช่มั้ย โอยยย อ่านแรกๆคือสงสารฝุ่น แม่รักลูกไม่เท่ากัน พี่สาวเราชอบคนที่เราชอบ แล้วพี่สาวเราก็ดันมาตาย โอยยย เกิดเป็นฝุ่นต้องเข้มแข็งเบอร์ไหนเนี่ย
    #45992
    0
  11. #45356 Gundammmmm (@Gundammmmm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:07
    ดราม่าอ่ะ...หน่วงๆ
    #45356
    0
  12. #44969 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 14:17
    แงงงงงงงง
    #44969
    0
  13. #44437 Jen1998 (@Jen1998) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 13:56
    ทำไมมันหน่วงๆอ่ะ &#12640;&#12640;
    #44437
    0
  14. #44433 NamfonSunisa (@NamfonSunisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 12:08

    ฝัน....ไม่อยู่เเล้วหรอ
    #44433
    0
  15. #44430 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 11:17
    หดหู่อ่า
    #44430
    0
  16. #43246 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 13:28
    ทำไมเศร้า
    #43246
    0
  17. #43159 Snowe (@Snowe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 20:54
    ทำไมเศร้าแบบนี้...
    #43159
    0
  18. #42959 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 01:32
    เปิดมาก็รู้สึกหน่วงแล้ว......
    #42959
    0
  19. #42836 ช้างน้อยบยอน (@mamomiza-64) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:30
    เศร้าาโอ้ยมันบีบใจมาก&#128546;
    #42836
    0
  20. #42552 tanyawikit (@tanyawikit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 01:03

    เพิ่งได้เข้ามาอ่าน ทำไมเศร้าจัง

    ทอฝันเป็นไรคะ แล้วไต้ฝุ่น กับ ต้นฟ้า ยังติดต่อกันอยู่หรือเปล่า

    เราไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะ

    #42552
    0
  21. #42360 Slyvester (@areeya-aoy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:07

    ถึงกลับร้องอ้าววววววว
    #42360
    0
  22. #41826 _Maizey_ (@_Maizey_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:07

    น้ำตาจิไหลเปิดมาก็เศร้าเลย

    #41826
    0
  23. #41118 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 12:01
    โอยยยย มันบั่บบบบบ
    #41118
    0
  24. #41028 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:08
    แงงงงงงงงง ฉันเกลียดดราม่าจริงๆนะ //จิ้ทตอนต่อไผทั้งน้ำตา
    #41028
    0
  25. #41025 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:02
    ทำไมฝันตายอ่ะ
    #41025
    0