ตอนที่ 13 : Chapter 12 : Little paper

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11964 ครั้ง
    13 ก.พ. 62







Chapter 12

 

 

 




            

            “สรุปจะไปรึเปล่า”

            (อะไรนะ)

            “ฟ้า ได้ยินกูไหม”

            (มึงว่าไงนะฮิลล์)

            “จะไปไหม กินเลี้ยง”

            (อ่อ คงไม่ว่ะ)

            “ทำไม”

            (กูไม่ไปดีกว่า)

            “เพราะฝุ่นหรอ”

            (อืม กูไม่ไปน้องคงสบายใจกว่า)

            “คิดมาก”

            (เปล่า เรื่องจริง กูไปแล้วน้องกินข้าวไม่อร่อยหรอก)

            “เฮ้อ คุยกันซักทีเหอะ อึดอัดแทน”

            (แล้วน้องอยากคุยกับกูไหมล่ะ แค่หน้ากูน้องยังไม่มองเลย)

            “ฟ้า”

            (อะไร)

            “โอเค กูจะไม่ถามแล้ว”

            (ไม่เป็นไร)

            “พูดถึงฝุ่นแล้วมึงเป็นแบบนี้ทุกที”

            (กูโอเคฮิลล์)

            “กูจะบอกพวกนั้นให้ว่ามึงไม่ว่าง”

            (ขอบใจ)

            ...

            สีน้ำเงิน

            หรือว่าสีดำดี...

            ผมยืนมองเสื้อของตัวเองที่แขวนอยู่ในตู้ เลือกไม่ถูกว่าจะใส่เสื้อสีอะไรดี ผมไม่ใช่คนที่แต่งตัวเก่ง เสื้อผ้าก็ไม่ได้มีเยอะ ใส่โทนสีเดิมซ้ำๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแต่งตัวของตัวเองเท่าไหร่ด้วย แต่ว่า...จะได้ไปเจอพี่ฟ้าเลยนะ

            ตื่นเต้นเกินไปมั้งไต้ฝุ่น...แค่ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนๆเอง ใช่ว่าพี่ฟ้าจะมองสักหน่อย

            ที่จริงแล้วที่ผ่านมาหนึ่งปีไม่ใช่ว่าพี่ฟ้าไม่ได้เข้ามาคุยกับผมเลย...พี่เขาก็พยายามเข้ามาคุยแหละ เหมือนจะเข้ามาทัก แต่เป็นผมเองที่จำเป็นต้องหลบหน้า

            พ่อรู้เรื่องที่เพื่อนของผมเป็นแฟนกับเพื่อนของพี่ฟ้า ผมโดนพ่อโทรมาด่าใหญ่เลยว่าไปยุ่งกับพี่เขาใช่ไหม แน่นอนว่าผมไม่ได้ยุ่งเลย แต่ยังไงพ่อก็โกรธอยู่ดี เขาไม่เชื่อผมเลยสักนิด

            หาว่าผม...เป็นเด็กขี้โกหก

            พ่อกลัวว่าผมจะไปบอกพี่ฟ้า...

            ว่าความจริงแล้วเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดีอย่างที่ใครเขาพูดกัน ไม่ใช่หัวหน้าครอบครัว หน้าตาในสังคมที่เขาสร้างนั้นมันก็แค่ภาพภายนอก

            เขาก็แค่หวาดกลัวความจริง...

            แต่มันก็คือความจริงอยู่ดี ถึงผมจะพูดไม่ได้ก็เถอะ

            ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั่งรอให้เตอร์กับพี่ฮิลล์มารับ ในขณะที่กำลังนั่งเล่นรออยู่ในห้องโทรศัพท์มือถือของผมก็มีเสียงเรียกเข้า ตอนแรกคิดว่าเป็นเตอร์โทรมาบอกว่าถึงแล้ว แต่หน้าจอกลับแสดงเป็นรายชื่อคนที่ผมไม่อยากคุยด้วยที่สุดในตอนนี้

            พ่อ...

            ไม่ใช่เรื่องดีแน่ถ้าพ่อโทรมา...

            ผมพยายามสูดหายใจเข้าลึกและรวบรวมสติไว้ ก่อนจะกดรับสาย

            “ครับ”

            (แกต้องย้ายมหาลัย)

            “ฮะ!...อะ อะไรครับ จู่ๆก็...

            (ฉันตัดสินใจแล้ว ในเมื่อแกก็สอบไม่ติดหมอ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นั่นแล้ว)

            “ดะ...ได้ยังไงครับ ไหนพ่อบอกว่าถ้าฝุ่นไม่ไปยุ่งกับพี่ฟ้า พ่อจะให้ฝุ่นอยู่ที่นี่ไง” คิ้วของผมเริ่มขมวดโดยไม่รู้ตัวและหัวใจก็สั่นแรงขึ้น

            (ฉันจะรู้ได้ไงว่าแกไม่ได้ไปยุ่ง)

            “พ่อ...ฝุ่นไม่ได้ไปยุ่งกับพี่ฟ้าเลย”

            (เพื่อนแกก็เป็นแฟนกับเพื่อนต้นฟ้า ฉันจะเชื่อได้ยังไง)

            “พ่อจะเอาอะไรจากฝุ่นอีก แค่นี้ฝุ่นก็เจ็บจะตายอยู่แล้วครับ...

            (เดี๋ยวนี้หัดเถียงแล้วหรอ)

            “...ปะ เปล่าครับ”

            (ย้ายมหาลัย)

            “พ่อ ไม่เอา ขอร้อง”

            (ไปลาออกซ่ะ)

            “แล้วฝุ่นจะไปอยู่ไหนล่ะครับ บ้านก็ไม่มีให้กลับ ยังไงฝุ่นก็ต้องอยู่ที่หออยู่ดี” ผมว่าพร้อมกับความรู้สึกจุกแน่นในอก “หรือว่าพ่อจะหาหอใหม่ให้ฝุ่นก่อนล่ะ พ่อจะให้ฝุ่นไปสอบที่มหาลัยไหน ถ้าฝุ่นสอบไม่ติดอีกล่ะ ฝุ่นต้องเรียนปีหนึ่งใหม่เลยนะ”            (...แก)

            “พ่อไม่ได้วางแผนมาก่อนใช่ไหมล่ะครับ พ่อแค่อยากให้ฝุ่นรีบๆออกห่างจากพี่ฟ้าเท่านั้นเอง”

            (...)

            “ยังไงฝุ่นก็ไม่พูดอยู่แล้ว ถ้าฝุ่นจะพูด ฝุ่นคงพูดไปนานแล้ว ไม่ตีตัวออกห่างจากพี่ฟ้ามาแบบนี้หรอก”

            (...)

            “ไม่ว่ายังไง...ฝุ่นจะไม่ยอมไปจากที่นี่...ฝุ่นอุตส่าห์มีเพื่อนแล้วด้วย”

            (แกจะไม่พูดสินะ)

            “ครับ”

            (อืม)

            แล้วพ่อก็ตัดสายไปด้วยท่าทางที่ราวกับอารมณ์เสีย เหมือนที่คิดจริงๆว่าพ่อไม่ได้วางแผนอะไรมาก่อน แค่อยากให้ผมรีบออกห่างจากพี่ฟ้ามาเท่านั้นเอง ผมเผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า มันเหนื่อยใจมากกว่า ผมไม่ชอบที่เราคุยกันแบบนี้เลย

            อาก้องบอกว่าดีแล้วที่ผมดูเหมือนว่าเข้มแข็งขึ้น อย่างน้อยๆก็กล้าที่จะพูดอะไรออกไปบ้าง ส่วนนี้ได้มาจากไอ้นอร์ธเลย นอร์ธเป็นคนที่มีอะไรก็พูด ไม่เคยเก็บไว้ในเรื่องที่ไม่สมควรเก็บ พูดออกไปตรงๆ ชอบก็บอก ไม่ชอบก็บอก นอร์ธเป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าการใช้ชีวิตมันง่ายกว่าที่เคยคิด มองโลกในแบบที่มันเป็น ทุกๆอย่างมีขึ้นมีลงเป็นเรื่องธรรมดา

            ผมเองก็มีทั้งเรื่องดีและร้าย นอร์ธบอกว่าทุกคนเป็นเหมือนกันหมด ไม่มีใครที่จะเจอแต่เรื่องดีไปตลอด ไม่มีใครที่จะเจอแต่เรื่องร้ายไปตลอดเหมือนกัน 

            ส่วนเตอร์เป็นเหมือนแสงอาทิตย์...สำหรับผมน่ะนะ เตอร์เป็นคนสดใส ใจดี พยายามช่วยเหลือคนอื่นเสมอ เห็นใจทุกคนไปหมด เป็นคนที่อ่อนไหวแต่ก็เข้มแข็งได้ในเวลาเดียวกัน

            เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ผมเดินไปส่องดูพบว่าเป็นไอ้เตอร์มายืนรออยู่ จึงเปิดประตูทันที

            “กูโทรหาทำไมไม่รับ”

            “อะ อ่าวหรอ โทษที ไม่ได้ยินมั้ง”

            “มึง...โอเคป่ะเนี่ย” เตอร์ขมวดคิ้วถามเมื่อหันมามองหน้าผม

            “โอเคสิ ทำไมหรอ”

            “เหมือนจะร้องไห้เลย”

            “จริงดิ ไม่ได้จะร้องไห้นะ” ผมว่า ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตาดู พบว่ามันมีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย

            “พร้อมยัง ไปกินเลี้ยงกัน”

            “อืม พร้อมดิ” ผมเดินออกมานอกห้องแล้วล็อกประตู เดินตามไอ้เตอร์ลงไปข้างล่าง “เตอร์...

            “ฮะ”

            “กู...สอบไม่ติดอะ”

            “...สอบหมออะหรอ”

            “ใช่ ไม่ติด เมื่อกี้เลยทะเลาะกับพ่อนิดหน่อย”

            “...กอดมั้ย”

            “ไม่ อายคนอื่นเขา”

            “อายทำไมวะแมว มากอด มึงเชื่อป่ะ กอดกูแล้วดีขึ้นเลย”

            “ตลก”

            “ไอ้นอร์ธยังชอบกอดกู”

            “มั่วแล้วเตอร์”

            “จริงเหอะ มามะแมว”

            “จับมือก่อนได้มั้ย”

            “ขี้เขินว่ะ”

            “พี่ฮิลล์จะฆ่ากูอะดิ” ผมว่าพร้อมส่ายหัวเบาๆ อย่างที่บอกว่าเตอร์มันเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง บางครั้งก็ทำให้มันกลายเป็นคนคิดมากเกินไป แต่นั่นคงถือเป็นข้อดี ผมยื่นมือไปจับมือเตอร์ในขณะที่เราเดินลงบันไดมา

            “นอร์ธเคยบอกกู”

            “ว่า...

            “บางครั้งแค่อยู่ข้างๆก็พอ กูอาจช่วยไรมึงไม่ได้ แต่กูไม่ได้ไปไหนนะเว้ย”

            “...เตอร์”

            “โอ๋ๆ ซึ้งอะดิ ไม่ร้องนะแมว” เตอร์ว่าหยอกๆก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ มันก็ซึ้งแหละ แต่ร้องไห้ไม่ออกเลยเพราะว่าเขิน

            “ขอบคุณนะ”

            “ถ้ามึงร้องกูจะล้อ”

            “ทีมึงร้องไห้กูยังไม่ล้อเลย” ผมว่า ก่อนจะพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ แล้วหัวเราะออกมาตอนมองไปที่หน้าไอ้เตอร์ “ว่าแต่ไอ้ที่เรียกว่าแมวยังไม่หายไปอีกหรอวะ”

            “แมว”

            “พอที”

            “เมี๊ยวๆ”

            “เฮ้อ”

            ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ที่ถูกพวกนี้แซวว่าแมว มันน่าจะเริ่มจากที่ผมชอบง่วงบ่อยๆเวลาไปเรียนหนังสือ เพราะว่าผมนอนไม่ค่อยหลับนั่นแหละ คงเหมือนแมวล่ะมั้ง แต่ถึงยังไงก็ยังตงิดๆที่ถูกเรียกว่าแมวอยู่ดี

            ผมปล่อยมือไอ้เตอร์ตอนที่เรามาถึงชั้นล่างแล้ว พบว่าพี่ฮิลล์ยืนรออยู่ที่รถ ผมไม่ลืมที่จะยกมือไหว้พี่ฮิลล์ด้วย พี่ฮิลล์กับพี่โจดูเป็นคนที่เข้าถึงยากมาก แต่พอมาคบกับเพื่อนของผมแล้ว ผมคิดว่าพวกพี่เขาใจดีกว่าที่คิดนะ

            ยกเว้นพี่โจที่ดูโหดไปหน่อยเวลาที่นอร์ธไม่อยู่

            แต่กับพี่อาทิตย์น่ะ...ไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่

            ส่วนพี่ฟ้า...ไม่ได้คุยเลย

            ผมขึ้นมานั่งบนเบาะหลังและรถคันหรูเคลื่อนตัวออกไป

            “คิดถึงเมื่อก่อนเลย”

            “อะไรหรอ” ผมถาม ขมวดคิ้วงุนงงในสิ่งที่ไอ้เตอร์พูด

            “เมื่อก่อนเป็นไอ้นอร์ธอะนั่งตรงที่มึงนั่ง” เตอร์ว่า “ตอนนี้ย้ายไปนั่งรถพี่โจแทนล่ะ”

            “อ่อ” ผมพยักหน้าเชิงว่าเข้าใจ ก็เมื่อก่อนที่ยังเป็นรูมเมทกัน เตอร์กับนอร์ธไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ผมชอบตอนที่พวกมันเป็นรูมเมทกันนะ ไปเที่ยวเล่นที่ห้องได้บ่อยๆ แต่ตอนนี้ทั้งสองคนย้ายไปอยู่กับแฟนแล้ว

            เราแวะรับไอ้โฟมกันด้วย ใช้เวลาแค่ไม่นานรถก็มาจอดยังหน้าร้าน เป็นร้านที่ค่อนข้างกว้าง วิวก็สวยน่าดูเลย 

            เมื่อคิดว่าต้องเจอกับพวกพี่หมอ หัวใจมันก็เต้นแรงขึ้นยังไงก็ไม่รู้

            ไม่ได้เจอพี่ฟ้ามาหลายเดือนแล้วเพราะว่าเป็นช่วงปิดเทอม จะเป็นยังไงบ้างนะ ไม่เห็นอัพในไอจีหรือว่าเฟซเลยว่าไปไหนหรือว่าทำอะไรบ้าง

            ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพื่อรวมสติ...

            พอเดินมาถึงที่โต๊ะแล้วพบว่ามีคนเยอะจริง พี่อาทิตย์ พี่โจกับนอร์ธมารออยู่ก่อนแล้ว มีเพื่อนของนอร์ธอีกสามคน ผมรู้แค่ชื่อก็คือเดือนหนาว อิกคิว สเก็ต แต่ไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ 

            แต่ไม่เห็นพี่ฟ้าเลย

            “ช้าว่ะ” พี่โจเอ่ยทักพี่ฮิลล์ ยกยิ้มรับไหว้ผมกับเตอร์กับโฟม

            “เร็วแล้ว”

            “แล้วฟ้าอะ” พี่โจถาม

            “มันไม่ว่าง” พี่ฮิลล์ตอบก่อนจะนั่งลงข้างๆพี่โจ

            “ไปไหน”

            “ไปให้ไกลจากมึง”

            “กวนตีนแล้วฮิลล์”

            “ไม่รู้ ก็มันไม่ว่าง”

            “เค ไม่ว่างก็ไม่ว่าง” พี่โจว่าอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก ผมนั่งลงข้างไอ้เตอร์  ที่ผมต้องนั่งริมสุดเพราะว่าผมถนัดซ้าย มันจะได้ไม่ไปเกะกะกับคนอื่น

            ถ้าให้เรียงการนั่งก็คือ

            ฝั่งนั้น พี่อาทิตย์ พี่ฮิลล์ พี่โจ นอร์ธ สเก็ต

            ฝั่งผม ผม เตอร์ โฟม เดือนหนาว อิกคิว 

            “นอร์ธมึงนั่งไกลกูจังวะ” ไอ้เตอร์เอ่ยถาม

            “คิดถึงกูหรอ”

            “ไม่อะ ไปไกลๆก็ดี”

            “ได้เตอร์ได้ อย่ามาร้องไห้หากูนะ” ไอ้นอร์ธว่าเสียงดังเพื่อให้พวกเราที่นั่งไกลได้ยิน “แง้ๆ นอร์ธไปไหนอะ เตอร์คิดถึงนอร์ธจังเลย”

            “ถุย ก็เหี้ยล่ะนอร์ธ”

            “ฝุ่น มึงยังไม่นอนอีกหรอ ตั้งแต่เทอมที่แล้วแล้วนะ”

            “ใครมันจะไม่นอนเป็นเทอมวะนอร์ธ” ผมว่ากลับ ส่ายหน้าเบาๆอย่างเอือมระอา พวกนี้ชอบไล่ให้ผมไปนอนอยู่เรื่อย ก่อนจะเริ่มสั่งอาหารมาทานกันเพิ่ม

            “เอ้อ มึงชวนดาวมายัง” ไอ้นอร์ธเอ่ยถามหลังจากที่พวกเรานั่งกินคุยเล่นกันไปสักพัก

            “ชวนแล้ว” เตอร์ว่า “แต่ดาวไม่ว่าง”

            “อ่าว ทำไมอะ”

            “ทำงานมั้ง เห็นว่าใกล้เดดไลน์แล้ว”

            “งานฟรีแลนด์หรอ” ผมหันไปถามไอ้เตอร์ เพราะว่าดาวตก เพื่อนที่ชมรมวาดรูปของพวกผม เป็นฟรีแลนด์รับทำงานหลายแบบ 

            “ช่าย”

            เรานั่งเล่นพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย มันก็ดูวุ่นวายแต่ก็สนุกดี ผมได้พูดกับเพื่อนของนอร์ธด้วย นิสัยคล้ายๆนอร์ธเลย โดยเฉพาะคนที่ชื่อว่าเดือนหนาว ผมว่าเขาเท่มากเลย พี่โจก็ดูเข้ากับเพื่อนกับนอร์ธได้ดี แบบว่าคุยกันสนุกเลยอะ ผมที่นั่งตรงข้ามกับพี่อาทิตย์ แต่เรากลับไม่ได้พูดคุยอะไรกัน

            “เห้ย ดาวคอลมา” เตอร์ว่าขึ้นอย่างแปลกใจ พร้อมชูมือถือตัวเองขึ้นมาแล้วกดรับ “ว่าไง” เตอร์ยกกล้องสูงขึ้นเพื่อให้มองเห็น ดาววิดีโอคอลมาด้วยแฮะ

            “ทำอะไรกันอยู่” ดาวตกในสภาพที่กำลังใส่แว่น กอดหมอนที่วางอยู่บนตัก เหมือนกำลังทำงานอยู่

            “มากินเลี้ยง ชวนก็ไม่มา” เตอร์ว่า ก่อนผมจะยื่นหน้าเข้าไปในกล้องด้วย

            “แมวววววว” ดาวตกเป็นคนที่เรียกผมว่าแมวบ่อยที่สุดละ เพราะว่าดาวเป็นคนชอบแมวล่ะมั้ง “ไม่ได้เจอกันนานเลย”

            “ทำงานหรอ” ผมถามในขณะที่ปากยังเคี้ยวอาหารอยู่

            “ใช่ เซ็งอะ คิดงานไม่ออก”

            “คราวนี้เป็นงานอะไรอะ”

            “หน้าปกหนังสือ”

            “วาดหรอ”

            “ช่าย เขาบรีฟมากว้างมาก ให้เราคิดเอง” ดาวว่าอย่างเซ็งๆ “ท่าทางครึกครื้นจัง”

            “คนเยอะอะ” เตอร์ว่า พร้อมหันกล้องไปรอบๆ นอร์ธโบกมือให้กล้องด้วย

            “นั่นใครอะ”

            “หืม ไหน”

            “คนที่นั่งตรงข้ามแมว”

            “หืม? อ่อ พี่อาทิตย์อะ ทำไมหรอ” เตอร์เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย “เพื่อนพี่ฮิลล์กับพี่โจ”

            “เปล่าๆ ผู้หญิงข้างหลังอะ”

            “ฮะ?”

            “ผู้หญิงที่ยืนข้างหลังคนนั้น”

            “...เดี๋ยวนะ” ผมกับเตอร์หุบยิ้มลงทันที มองไปทางดาวตกที่พูดแบบนั้นออกมา “ไม่มีใครอยู่นะ”

            “ล้อเล่นน่า ทำไมสองคนหน้าซีดจังอะ” ดาวว่าพร้อมหลุดขำออกมา ทำให้ผมกับเตอร์ทำหน้าเซ็งแทน ทำไมดาวตกชอบแกล้งแบบนี้อยู่เรื่อย ทำหน้าตาซ่ะจริงจังเลย แถมพวกผมก็หลงกลอยู่เรื่อบเพราะหน้าตาจริงจังนั่นแหละ

            แต่ดาวน่ะดูดวงเก่ง นอร์ธบอกว่าแม่นมาก นอร์ธคือเชื่อและศรัทธาสุดๆ ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ 

            จนกระทั่งคุยกับดาวตกเสร็จ นั่งเล่นพูดคุยกันไปเรื่อยๆก็ยังไร้วี่แววของพี่ฟ้า

            พี่ฟ้าไม่มาจริงๆหรอ...

            พี่ฮิลล์บอกว่าไม่ว่างอย่างนั้นสินะ...

            หรือไม่ก็...เพราะว่ามีผมมาด้วย พี่ฟ้าก็เลยไม่อยากมา

            ผมเผลอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยทั้งที่ไม่รู้ตัว แบบนี้น่าจะดีแล้วแหละ ไม่ว่ายังไงมันคงน่าอึดอัดเกินไปงั้นสินะ แถมพี่ฟ้าน่ะ...ไม่เจอผมก็คงดีแล้วเหมือนกัน

            ...

            “อ่าว ไหนบอกไม่ว่าง”

            เสียงของพี่โจที่เอ่ยขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมอง

            พี่ฟ้า...

            ราวกับว่าหัวใจมันวูบไปครู่หนึ่งเมื่อได้จ้องมองไปยังใบหน้าแสนคุ้นเคยนั้น หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเมื่อได้เห็นคนที่รออยู่เดินเข้ามาใกล้

            ทำไมหัวใจมันถึงได้เต้นแรงแบบนี้นะ

            เพราะว่าไม่ได้เจอกันนานหรอ

            ไม่หรอก...เพราะว่าเป็นพี่ฟ้าต่างหาก

            เพราะเป็นพี่ฟ้า...ยังไงหัวใจของผมมันก็เต้นแรง

            ...

            “คิดไปคิดมา...กูว่าว่างดีกว่า” พี่ฟ้าเอ่ยตอบพี่โจ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของผม ผมรีบก้มหน้างุดลงโดยที่ไม่รู้ตัว

            “ว่างดีกว่าคืออะไรวะ” พี่อาทิตย์เอ่ยถาม

            “ทิตย์ ขยับหน่อย”

            “มึงก็ไปนั่งฝั่งนู้นสิ ที่เยอะแยะ”

            “มึงถนัดซ้าย มันเกะกะ”

            “มึงก็ถนัดซ้าย”

            “แต่กูใช้ขวาได้” พี่ฟ้าว่า “ทิตย์ ย้ายที่หน่อย”

            “อะไรของมึงวะ...เออๆ” พี่อาทิตย์ว่าอย่างเซ็งๆ ก่อนจะย้ายที่ให้ 

            แล้วพี่ฟ้า...ก็นั่งลงที่ตรงข้ามกับผม


            “ไงครับ”


            !!!

            





 

            ผมค่อยๆเงยหน้ามองขึ้นเมื่อเสียงของคนที่นั่งตรงข้ามเงียบไป

            พี่ฟ้า...

            กำลังมองผม

            ยกมือข้างนึงขึ้นเท้าคางและยิ้มบางๆให้

            เป็นรอยยิ้มที่...

            ให้ตายสิ...

            ไม่ได้เห็นใกล้ขนาดนี้มาเกือบปีแล้ว

            หมายความว่าเมื่อกี้ทักผมงั้นหรอ...ทั้งที่พี่ฟ้าไม่เคยทักผมต่อหน้าเพื่อนๆเลย ทำไมถึง...

            “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

            ...

            อ่า...

            ผมเผลอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เบนสายตาก้มต่ำลง หัวใจเริ่มสั่นแรงและแรงขึ้น แรงจนผมรู้สึกกลัว แต่ผมยังคงเงียบ...ไม่กล้าตอบอะไรกลับไป 

            ทำไงดี

            ทำยังไงดี...

            ถ้าไม่ตอบกลับไปต้องผิดปกติแน่...

            “...ครับ”

            ผมเอ่ยตอบเสียงเบา เบาจนตัวผมเองยังแทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำ ไม่ได้มองด้วยว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ ผมได้ยินเสียงของคนอื่นคุยกัน แต่ว่าไอ้เตอร์ที่นั่งข้างๆกลับเงียบ ผมเดาว่าเตอร์ต้องเริ่มสงสัยแล้วแน่เลย

            คนอื่นคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกับพี่ฟ้ารู้จักกัน

            จู่ๆมาทักแบบนี้มันคงดูแปลกมากเลย

            “ฝุ่นเอากุ้งป่ะ” ไอ้เตอร์เอ่ยถาม ผมหันไปมอง จะถามทำไมกัน มันรู้อยู่แล้วว่าผมชอบกุ้ง มันก็ตักกุ้งให้ตลอด หรือเพราะเห็นว่าผมอึดอัดเกินไปจนต้องชวนคุยบ้าง 

            “อะ อื้อ ตักให้หน่อย”

            “เค” เตอร์ลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปตักกุ้งให้ แต่โดนไอ้นอร์ธตีมือก่อน

            “อย่าแตะกุ้งกู”

            “นอร์ธ ไอ้ขี้งก”

            “มึงก็สั่งมาเองสิ”

            “แบ่งหน่อยดิวะ” ไอ้เตอร์เบะปากว่า “กูยังไม่เคยงกกับมึงเลย”

            “มึงโคตรขี้งกไอ้เตอร์ แค่ช็อคโกแลตยังไม่เคยแบ่งกูเลย”

            “มึงก็เลยขโมยใช่ไหม มึงขโมยช็อคโกแลตในตู้เย็นกูตลอดแหละนอร์ธ ตอนอยู่ด้วยกันอะ” ไอ้เตอร์ว่าพร้อมทำหน้างอน ทำให้ผมอดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้ “กูเลยไม่อยากอยู่กับมึงแล้ว”

            “แค่ช็อคโกแลตไม่กี่บาทต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอ”

            “ช็อคโกแลตคือสิ่งล้ำค่าในชีวิตกู”

            “มึงเลือกมันสินะเตอร์ งั้นเราขาดกัน”

            “เออ ขาดก็ขาดสิวะ”

            “กูจะไปบอกใครต่อใครว่ามึงเป็นคนบอกเลิกกู”

            “ใช่ กูบอกเลิกมึงแล้วนอร์ธ ไปไหนก็ไปไป”

            “มึงมันเลวเตอร์ มึงทิ้งกูได้ลงคอ ทั้งที่กูรักมึงขนาดนี้”

            “แต่มึงขโมยช็อคโกแลตกู”

            “เนี่ยฮิลล์ มึงฟังไว้ แค่แย่งช็อคโกแลตก็โดนบอกเลิกเลยนะ” พี่โจว่าขึ้น นั่นทำให้ทั้งโต๊ะหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม รวมถึงพี่ฮิลล์ด้วย

            “แบ่งพี่หน่อยไม่ได้เลยหรอครับ” พี่ฮิลล์ว่าเล่นๆพร้อมมองไปทางไอ้เตอร์ เตอร์หน้าเหวอลงทันที ผมยิ่งขำเข้าไปใหญ่ ไอ้นอร์ธเองก็หัวเราะลั่นเลย

            ผมหันไปมองพี่ฟ้าที่แอบยิ้มขำอยู่หน่อยๆ 

            บรรยากาศดีขึ้นเยอะเลย ขอบคุณนะเตอร์...

            ก่อนกุ้งจานโตจะถูกยกมาวางตรงหน้าผม ผมจึงเอื้อมมือไปหยิบกุ้งมาตัวนึงแล้วจัดการแกะ ในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าแกะกุ้งอยู่นั้น กุ้งตัวนึงที่ถูกแกะเปลือกไว้แล้วถูกนำมาวางที่จานของผม

            “...ขอบคุณครับ”

            ผมเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่วเมื่อพบว่าคนตรงหน้าของผมเป็นคนแกะกุ้งให้

            พี่ฟ้าไม่ได้ตอบอะไร แค่หยิบกุ้งมาอีกตัวแล้วเอาไปแกะ

            ผมยื่นกุ้งที่ตัวเองแกะเสร็จแล้วไปวางที่จานของพี่ฟ้า

            อีกฝ่ายท่าทางงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

            “ขอบคุณครับ” 

            ผมลอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินดังนั้น เราไม่ได้คุยอะไรกันเลยต่อจากนั้น แค่มีแกะกุ้งให้กัน หยิบของให้ เติมน้ำในแก้วให้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าการกระทำของเราสองคนนั้นมันหมายถึงอะไร

แต่มันกลับรู้สึกอุ่นใจ

โดยที่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร...

ยังไงถ้ามีพี่ฟ้าอยู่...มันดีกว่าจริงๆ

แต่เพราะคำสัญญาที่เคยตกลงไว้กับพ่อ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจมากกว่าเดิม พ่อคิดว่าผมเป็นเด็กขี้โกหกไปแล้ว และถ้าผมผิดสัญญา ผมจะกลายเป็นเด็กขี้โกหกไปจริงๆ

ตอนแรกผมนึกว่าพี่ฟ้าจะชวนคุยมากกว่านั้น แต่กลับไม่มีเลย คงเพราะผมไม่สามารถปิดบังความรู้สึกลำบากใจของตัวเองได้ล่ะมั้ง ผมเป็นคนปิดบังความรู้สึกไม่เก่ง ไม่เก่งเลยซักนิด 

แต่ที่พี่ฟ้าทักผมก่อน นั่นอาจจะหมายความว่า...พี่ฟ้าคงไม่ได้โกรธแล้ว หรือว่าโกรธน้อยลงแล้ว

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็อยากจะขอบคุณ...ขอบคุณที่ยังอุตส่าห์ทักผมก่อน

จริงๆแล้วผม...อยากจะบอกเรื่องเรื่องหนึ่ง

“นอร์ธ”

“ฮะ?”

“กูสอบไม่ติดหมออะ”

สิ่งที่ผมพูดขึ้นมาทำให้ทั้งโต๊ะเงียบไป เตอร์ดูท่าทางตกใจนิดหน่อยที่จู่ๆผมก็พูดออกมา ในเมื่อผมไม่สามารถบอกพี่ฟ้าได้ ผมก็อยากจะบอกผ่านการพูดแบบนี้

“อะ...อ่าวจริงดิ” นอร์ธทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วพูดพร้อมทำหน้าเสียดาย “เห้ย ไม่เป็นไรมึง”

“อื้อ ขอโทษนะ”

ผมพูดขอโทษทั้งที่ยังมองไปที่นอร์ธ แต่ความจริงแล้วผมอยากขอโทษพี่ฟ้า

อยากขอโทษที่ทำไม่ได้ ทั้งที่พี่ฟ้าก็เคยพยายามช่วยติวแล้ว ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังและเสียเวลา

“ขอโทษกูทำไมอะ”

“ก็อยากขอโทษ”

“เพื่อ”

“ก็มึงอาจจะผิดหวัง”

“ก็ไม่นี่ อะไรของมึงวะฝุ่น”

นอร์ธเอ๊ย...

ขอโทษนะ มึงคงงงน่าดู

ทั้งนอร์ธ โฟม ก็พูดปลอบใจผม นั่นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนทั้งโต๊ะจะเปลี่ยนบทสนทนาเป็นเรื่องอื่น ผมก้มหน้าตักอาหารกินต่อ อย่างน้อยๆก็ได้บอกแล้ว หวังว่าพี่ฟ้าจะเข้าใจนะ

จู่ๆก็มีกระดาษแผ่นนึงถูกยื่นมาวางข้างๆมือของผม

มันเขียนไว้ว่า


ไม่เป็นไรนะครับ


ผมมองกระดาษแผ่นนั้น และเงยหน้ามองคนตรงหน้าผู้เป็นเจ้าของกระดาษ พี่ฟ้าส่งยิ้มมาให้อย่างใจดี นั่นทำให้ความรู้สึกบางอย่างมันจุกแน่นอกอยู่เต็มอก

ผมเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นอารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้นไว้

ขอบคุณครับ...

ขอบคุณจริงๆ... 

            

            ...

            งานเลี้ยงจบลงเมื่อถึงเวลาดึกมากพอแล้ว ผมเดินตามไอ้เตอร์ออกมายังด้านนอกที่จอดรถ เห็นว่าพวกพี่หมอเขาจะเลี้ยงเอง ไม่รู้ว่าจะหารกันยังไง แต่บอกให้พวกผมออกมารอข้างนอก

            “ไปก่อนนะ บ๊ายบาย” เดือนหนาวโบกมือลาให้ พวกผมโบกมือกลับ ผมได้คุยกับเพื่อนนอร์ธไม่ค่อยเยอะ แต่รับรู้ได้ว่าน่ารักแล้วก็อัธยาศัยดีกันทุกคนเลย

            จนกระทั่งเหลือแค่ผม นอร์ธ เตอร์ โฟม

            “ฝุ่น” ไอ้เตอร์เรียกชื่อผมเสียงแผ่ว ผมคิดว่าผมรู้แล้วว่าต้องถูกถามอะไร “มึง...

            “กูพร้อมแล้ว”

            “หืม?”

            “กูคิดว่ากูพร้อมเล่าให้พวกมึงฟังแล้ว” ผมพูดขึ้น ถือกระดาษแผ่นเล็กๆที่พี่ฟ้าเพิ่งเขียนมาให้แน่น พวกที่เหลือหันมามองผมอย่างตั้งใจ “ช่วยรับฟังกูหน่อยได้ไหม”

            “เออดิ กูโคตรอยากรู้เลย” ไอ้โฟมว่า นั่นทำให้ถูกไอ้เตอร์ตบหัวไปทีนึง

            “พวกกูรอมึงพูดตลอดแหละ”

            “อื้ม ขอบใจนะ”

            “ไว้พรุ่งนี้ไหม...พวกกูจะไปหามึง” ไอ้นอร์ธเสนอ

            “พรุ่งนี้กูไม่ว่างอะ” ไอ้โฟมว่า

            “ไปไหน” เตอร์ถาม

            “ไปทำธุระ งั้นมึงค่อยมาเล่าให้กูฟังทีหลัง โอเค๊ อย่าปล่อยกูตกข่าวนะ”

            “อื้ม” ผมพยักหน้า “งั้นพรุ่งนี้พวกมึงจะมาหากูใช่ไหม”

            “ใช่ ไปมั้ยเตอร์”

            “เอาดิ ว่างอยู่แล้ว”

            รอแค่ไม่นานพวกพี่หมอก็เดินออกมาจากร้าน ผมที่ยังคงใจเต้นแรงอยู่จึงเลี่ยงจะที่ไม่มองหน้าพี่ฟ้า ก่อนเราจะแยกกันขึ้นรถ

            ผมขึ้นมานั่งที่รถของพี่ฮิลล์ แอบหันไปมองพี่ฟ้าที่กำลังยืนอยู่ เหมือนจะมองมาทางนี้เช่นกัน รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปจนกระทั่งผมไม่เห็นพี่ฟ้าแล้ว ผมจึงหันกลับไปนั่งท่าปกติ

            ในระหว่างที่พี่ฮิลล์ขับมาส่งโฟมเสร็จแล้วกำลังจะขับไปส่งผมกลับหอต่อ ผมหยิบกระดาษที่พับไว้ออกมาดูอีกครั้ง เป็นแค่กระดาษธรรมดาๆที่มีลายมือของพี่ฟ้าอยู่ แค่คำว่าไม่เป็นไรนะที่เหมือนเป็นแค่คำธรรมดา

            แต่ว่ามันพิเศษมากเลย...

            เมื่อรอจอดที่หน้าหอ ผมจึงเอ่ยลาไอ้เตอร์กับพี่ฮิลล์ ก่อนจะก้าวลงมาจากรถ

            “ฝุ่น” เสียงพี่ฮิลล์เรียกทำให้ผมชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ในรถ

            “ครับ?”

            “อย่าลืมไปขอบคุณไอ้ฟ้านะครับ”

            “ทะ...ทำไมหรอครับ”

            “อ่า...ลืมไปว่าห้ามบอกนี่นา”

            “...

            “ไม่มีอะไรหรอกครับ”











TBC. : )








            

            

         

 

 

 


          

            

            

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.964K ครั้ง

48,643 ความคิดเห็น

  1. #48585 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 19:24

    พี่ฮิลล์พูดแบบนี้ต่อยกันเถอะมาพูดให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ไม่ได้นะพี่

    #48585
    0
  2. #48557 Sukanya1A (@Ssm1997) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 22:49
    พี่ฟ้าโคตรไมโคเวฟเลยพี่เอ้ย
    #48557
    0
  3. #48508 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:36
    พี่ฮิลล์ผู้กุมความลับของทุกคนและจะมาทิ้งระเบิดแบบนี้ไม่ได้นะคะ 5555555555
    #48508
    0
  4. #48443 skyprsa (@skyprsa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 08:46
    ไงครับของพี่ฟ้าคือแบบ.. เขิน ส่วนพี่ฮิลล์คือรู้เยอะกว่าใคร5555
    #48443
    0
  5. #48271 mmamaexx (@mmamaexx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:26
    เริ่มจีบกันแล้วจ้าแม่
    #48271
    0
  6. #47953 i.jaotip (@152546thip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 00:16
    พี่ฮิลล์นี่ ย่อนระเบิดทุกเรื่องเลยอ่ะ5555555555
    #47953
    0
  7. #47886 Moo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:54

    ทุกอย่างต่อจากนี้มันจะดีขึ้นใช่มั้ย เราเสียน้ำตามาทุกตอนเลย

    #47886
    0
  8. #46122 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:14
    เอ๋ๆๆๆๆๆ เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำเว้ยยย ฮื่ออออ

    อย่างน้อยมันก็ดีขึ้นใช่มั้ยนะ
    #46122
    0
  9. #44935 1000Nara (@goldcyber) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 13:28

    พี่ฮิ้ลลลล!

    #44935
    0
  10. #44525 mimiminxxy (@maeruko) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 12:36
    พี่ฮิล55555555
    #44525
    0
  11. #44484 Jen1998 (@Jen1998) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 10:07
    พี่ฮิลคือพ่อสื่อที่แท้ทรู5555
    #44484
    0
  12. #43928 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:38
    พี่ฮิล พ่อทุกสถาบัน555 เข้ากันเร็วๆนะ
    #43928
    0
  13. #43210 Snowe (@Snowe) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 15:15
    อยากให้ฝุ่นระบายให้เพื่อนฟังบ้าง หวีดพี่ฟ้าาาาาา
    #43210
    0
  14. #43193 cbbrix (@nantiya16018) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:37
    พี่ฮิลนี่เป็นพ่อสื่อได้ดีจริงๆ5555
    #43193
    0
  15. #43111 ช้างน้อยบยอน (@mamomiza-64) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:24
    ในที่สุดความฟิลกู๊ดนี่ ปริ่มมมม
    #43111
    0
  16. #43051 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 13:54
    พี่ฮิลล์คือตัวละครลับ

    ตั้งแต่คู่โจนอร์ทแระ 55+
    #43051
    0
  17. #42399 Slyvester (@areeya-aoy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:39
    ตอนไงครับนี่ หัวใจฟูจนจะระเบิดในอก ฮืออออ ฮีลมาก พี่ฟ้าดีกว่ายาทุกขนานบนโลก
    #42399
    0
  18. #42370 asrxxy (@ay-siriluk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    โฮ้พี่ฮิลล์ ทิ้งบอมม์ลูกเบ้อเริ่มเลยอ่ะ ร้ายนักนะ!
    #42370
    0
  19. #42299 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:20
    พี่ฮิลล์แมร่งร้ายว่ะ
    #42299
    0
  20. #42289 _Maizey_ (@_Maizey_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:08

    มันดีขึ้นแล้วนะฝุ่นกอดหน่อยยยยยยยยยย

    #42289
    0
  21. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 16:04
    นี่สินะที่เรียกว่าทำให้อยากแล้วจากไป
    #41087
    0
  22. #41006 Memiechan27 (@pim-rebellion) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:00

    งื้ออออออ งื้อออออ งื้ออออออ เขากลับมาคุยกันแล้ววววว ดีใจจจจจ งื้อออออออ
    #41006
    0
  23. #40960 WhoopiePie (@WhoopiePie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 16:46
    มีพวกเพื่อนๆน้อง เพื่อนพี่ฟ้านี่มันดีจริงๆ มีคนช่วยพูดช่วยอะไรหลายอย่าง ลำพังแค่สองคนป่านนี้จะได้คุยกันรึยัง แต่ก็ไม่รู้ว่าที่อยู่ๆพี่ฟ้าเปลี่ยนใจมากินข้าวด้วยนี่เพราะอะไรเนอะ
    #40960
    0
  24. #40930 CarpeDiemYok (@oyoko_yok) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:06
    เพื่อนๆน่ารักมากเลยค่ะ ส่วนข้าพเจ้านั้นตาบวมอีกแว้ว บูดจนแม่ถาม5555
    #40930
    0
  25. #40704 Ztaazzz (@Ztaazzz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 04:02
    พี่ฟ้าาาาาส
    #40704
    0