ตอนที่ 18 : Chapter 17 : Hot coffee & Peach tea

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8400 ครั้ง
    10 มี.ค. 62








Chapter 17





 

 

            “มันยังไงนะ”

            “ช็อกโกแลตหมื่นเจ็ด”

            “เห้ย ก็ไม่น่าแปลกป่ะวะ แปลกตรงไหนช็อกโกแลตหมื่นเจ็ด”

            ...

            นี่เป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยอยากให้เกิดขึ้นสักเท่าไหร่

            แต่ยังไงมันก็ต้องเกิดล่ะนะ...

            ผมคิดไว้แล้วว่ายังไงพวกนี้ก็ต้องรู้และที่สำคัญคือคนที่รอขยี้ผมเป็นพิเศษคือโจฮัน

            “มันไม่แปลกหรอวะหมื่นเจ็ดเลยนะเว้ย หมายความว่าเป็นใครมึงก็ซื้อให้หรอ”

            “เอ้า ก็เพื่อนบอกว่าไม่ได้ชอบก็ไม่ได้ชอบสิวะ มึงจะไปคาดคั้นฟ้ามันทำไม บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบ เงินหมื่นเจ็ดที่ฝากไปซื้อช็อกโกแลตจากฝรั่งเศสก็คือการแสดงน้ำใจเฉยๆ” ไอ้โจว่าอย่างหยอกล้อ แววตาสนุกสนานที่ได้แกล้งผม

            โจฮัน ทีตอนมึงน่ะ...กูจำได้ว่าแทบไม่เคยแซวเลยนะ

            ผมลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

            “น้ำใจมึงล้นเหลือจังวะฟ้า”

            ฮิลล์...มึงก็พอๆกัน 

            “เฮ้อ มันดูเกินไปหรอช็อกโกแลตอะ” ผมเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วให้ ผมไม่เคยจีบใครมาก่อน ตอนฝากไอ้ทิตย์ซื้อก็ไม่เห็นมันพูดอะไรซักคำ

            “ก็ไม่นี่ ปกติ” ไอ้โจยักไหล่ “ถ้าชอบอะนะ”

            “อ่อ”

            “ถามจริงฟ้า มึงยังไงกันแน่”

            “ก็ชอบแล้วไง”

            “ง่ายๆงี้เลย?”

            “อื้อ ทำไมอะ”

            “ชอบแค่ไหนวะ”

            “ก็ชอบอะ ไม่รู้ดิ ไม่รู้ว่าจะวัดยังไงว่าชอบแค่ไหน” ผมว่าเสียงเบาในขณะที่สายตายังไม่ละไปจากกองงานตรงหน้า สุดท้ายก็ต้องช่วยไอ้ทิตย์ทำงานอยู่ดีเพราะว่าใจอ่อน ถ้าผมไม่ช่วยมีหวังมันได้ไปเรียนพร้อมรุ่นน้องแน่

            “ถามว่าชอบแค่ไหน คำตอบคือหมื่นเจ็ด” ไอ้ฮิลล์ว่าพร้อมยักคิ้วเล็กน้อย “เป็นไอ้โจกูไม่แปลกใจหรอก แต่พอเป็นมึงกูเลยแปลกใจ”

            “ก็อยากซื้อให้ ไม่มีไร”

            “มึงชอบเขาขนาดนั้นแล้วนะฟ้า”

            “ขนาดไหน”

            ผมถามกลับ พวกนั้นเงียบไป ผมเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งสามคนมองผมด้วยสายตาระอาเล็กน้อย

            “หมื่นเจ็ดนี่เงินจากไหน” ฮิลล์ถาม

            “เงินเก็บ กูไม่ได้ใช้ซื้ออะไรอยู่แล้วไง”

            “เสียดายบ้างไหมตอนซื้อ”

            “ไม่นะ”

            “มึงซื้อปกติรึไงช็อกโกแลตราคาขนาดนี้”

            “ไม่” ผมส่ายหน้าก่อนจะเงียบไป “อ่า...มึงจะบอกว่ากูชอบเขาขนาดที่ว่าให้ในสิ่งที่ตัวกูยังไม่เคยได้...ถูกไหม”

            “ใช่...ประมาณนั้น”

            “ก็นะ เขาได้กินอะไรดีดีก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ แถมเขาก็ท่าทางจะชอบด้วย”

            “มึงชอบขนาดนั้นแหละฟ้า” ไอ้โจว่า “ขนาดที่ว่าตัวเขามาก่อนตัวมึงเองอีก”

            “มึงเคยคิดไหมว่า ถ้าจดหมายฉบับนั้นหายไปล่ะ”

            “...

            “มึงถามอะไรวะฮิลล์ แค่นี้เพื่อนเราก็เหี่ยวชิบหายแล้ว จดหมายไม่มาเป็นอาทิตย์แล้วนะเว้ย” ไอ้โจสวนกลับ

            ใช่...ไม่มีจดหมายจากคนนั้นมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว จากที่ปกติจะมาสอง-สามวันครั้งแท้ๆ

            ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            แต่มัน...ค่อนข้างมีอิทธิพลกับผมพอสมควรเลย 

เหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป

และเมื่อเป็นแบบนี้...ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ผมเคยแอบคิดไว้แล้วว่าถ้าจู่ๆเขาหายไปผมจะทำยังไง

 

พอมาเจอเข้าจริงๆ...ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเขา...ว่าจะส่งจดหมายหาผมรึเปล่า

อย่างน้อยๆถ้าได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างคงจะดี

 

 

            “คนเราจะชอบคนที่ไม่เคยเห็นหน้าได้หรอวะ” ไอ้ทิตย์ที่เงียบอยู่นานเลิกคิ้วขึ้นเอ่ยถาม “ชื่อเขามึงยังไม่รู้เลย”

            “กูไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยนะ” ผมว่ากลับ “ไม่ได้สนใจหน้าตาหรือว่าชื่อเขาหรอก แค่เขาเป็นเขาในจดหมายมันก็โอเคแล้ว”

            “คือมึงคุยแล้วรู้สึกว่าเข้ากันได้หรอ”

            “อืม...ใช่”

            “ชื่อก็ยังไม่รู้ ไม่ถามหน่อยหรอ”

            ผมส่ายหน้า

            “จะว่าไปก็ไม่มีอะไรมั่นคงเลยนะระหว่างมึงกับเขา” ไอ้โจว่าพร้อมยกมือขึ้นเท้าคาง ปรายสายตามองมาทางผม “ถ้าเกิดเขาจะหายไป ก็หายไปได้ง่ายๆเลยไม่ใช่หรอ”

            “...

            มันก็ถูกอย่างที่โจว่า...

            “มึงบอกว่าเขาน่ารัก มึงคิดหรอว่ามึงเป็นคนเดียวที่มองความน่ารักของเขาออก”

            คำพูดของไอ้โจทำให้ผมหยุดมือที่เขียนงานอยู่ทันที

            “แค่ผ่านตัวหนังสือยังน่ารักขนาดนั้น ตัวจริงจะไม่มีแต่คนรุมชอบรึไง”

            “...

            “ถ้าวันนึงเขาคิดขึ้นได้ว่าคนใกล้ตัวมันจับต้องได้มากกว่าคนทางจดหมาย เขาจะหายไปจากมึง มึงก็ไม่มีสิทธิ์ไปตามเลยนะ”

            “เขาชอบมึงแค่ไหน กูไม่รู้หรอกเพราะว่ากูไม่รู้จักเขา แต่มึงอะฟ้า มึงชอบเขาขนาดนี้แล้ว มึงจะปล่อยให้ระหว่างพวกมึงมันเป็นแบบนี้หรอ”

            โจฮันกำลังพยายามปั่นหัวผม

            และ...มันทำสำเร็จด้วย

            ...

            “ต้นฟ้า มีคนมาหาน่ะ”

            เสียงเรียกจากผู้หญิงคนนึงในคลาสทำให้ผมหันไปมอง ได้ยินดังนั้นจึงรีบลุกออกไปข้างนอกห้อง ทันทีที่ผมรีบลุกขึ้นพวกเพื่อนในโต๊ะก็หันไปมองหน้ากัน

            ผมคงดูลุกลี้ลุกลนมากเลยสินะ

            ช่างเถอะ

            ผมนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่มายืนรอข้างนอก และความรู้สึกผิดหวังมันก็เกิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

            “มีคนฝากมาให้ค่ะ”

            “...

            “พี่ฟ้าคะ?”

            “อ่า...ครับ ใครฝากมาหรอ”

            “เขาไม่ให้บอกค่ะ ฝากบอกว่าทานให้อร่อยด้วย”

            “อ่อ...คงไม่ได้ครับ ฝากขอโทษเขาด้วยนะ”

            “อะอ่าว...รับไว้หน่อยเถอะค่ะ เพื่อนหนูชอบพี่มากจริงๆนะคะ”

            “พี่รับไว้ไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะครับ”

            “...ค่ะ”

            ผมเบือนสายตามองไปทางอื่นแล้วเดินกลับเข้าห้อง ยังไม่ค่อยชินกับสายตาผิดหวังของคนอื่นเท่าไหร่ ทางเลือกที่ดีคือไม่ต้องไปมอง ก่อนจะกลับเข้ามานั่งในห้องเหมือนเดิม

            “ไม่ใช่เขาหรอ” ไอ้โจเอ่ยถาม

            ผมส่ายหน้า

            “หน้าตาผิดหวังเชียว” อีกฝ่ายเอ่ยแซวอีกครั้ง “อาทิตย์กว่าแล้วนี่ที่ไม่มีของส่งมา ทำไงล่ะทีนี้”

            ผมส่ายหน้าอีกครั้ง

            “ปกติมึงจะรับของที่คนอื่นฝากมาให้นี่ ทำไมคราวนี้ไม่รับอะ กูยิ่งหิวๆอยู่” ไอ้ทิตย์ว่าพลางทำหน้าเซ็งๆ

            “กูคิดว่าไม่ควรรับ” ผมว่า

            “ก็รอขนมจากคนๆเดียวนี่” ไอ้ฮิลล์เอ่ยแซวอีกคน 

    “ถ้าเขาเปลี่ยนใจจากมึงไปแล้วทำไง” อาทิตย์ถาม 

 

            ผมไม่ตอบ

 

            ไม่รู้ว่าทำไม...

    แต่ความรู้สึกของผมบอกว่ามันคงไม่เป็นแบบนั้น

            อย่างที่ผมก็ไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

 

            “คงเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นล่ะมั้ง” ฮิลล์เปรยขึ้นเสียงเรียบ “อาจจะไม่สบายก็ได้”

 

 

 

 



 

♡♡♡

 

 

 

 

 

 

 

            “อาการเป็นไงบ้าง”

            “ก็ดีขึ้นแล้ว”

            “ดีแล้ว พักผ่อนเยอะๆนะ เราเอาผลไม้มาฝากด้วย”

            “ขอบใจนะ”

            พวกเราคุยกันสักพักก่อนจะขอตัวออกมาข้างนอก ผม นอร์ธ เตอร์ ดาว โฟม เดินออกมาจากห้องผู้ป่วยพร้อมกัน ในระหว่างที่เดินอยู่บนทางเดินก็คุยกันไปด้วย

            “บ๊อบบี้เอ๊ย มึงจะมาโดนรถชนทำห่าไรตอนจะสอบเนี่ย” ไอ้นอร์ธว่าพร้อมกับหน้าตาเป็นกังวล คนที่นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยที่พวกเราเพิ่งไปเยี่ยมมาเมื่อกี้คือบ๊อบบี้

            บ๊อบบี้เป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของนอร์ธ และที่สำคัญคือบ๊อบบี้เป็นหนึ่งในกามเทพที่จะส่งของให้พี่ฟ้า ซึ่งบ๊อบบี้เพิ่งเกิดอุบัติเหตุนอนอยู่โรงพยาบาลตั้งแต่หลายวันก่อน หมอเพิ่งอนุญาตให้เยี่ยมได้ก็วันนี้นี่เอง ผมเลยรีบมาเมื่อได้รู้ข่าว เพราะยังไงเขาก็เป็นคนที่ผมไปรบกวนไว้

            บ๊อบบี้ไม่ใช่คนที่จะเอาของให้ไปพี่ฟ้าหรอก แต่เป็นหนึ่งในคนที่จะส่งให้ไปอีกคนหนึ่ง นอร์ธมันส่งของหลายต่อมากๆเลย

            “กามเทพขาเดี้ยงแล้ว ทำไงดีล่ะ” นอร์ธว่าขึ้นอย่างเซ็งๆ “ไม่ได้ส่งจดหมายหาพี่ฟ้าเป็นอาทิตย์แล้วนี่นา”

            “อืม ก็นะ...” 

            “ต้องรอบ๊อบบี้หายหรอ” เตอร์ถาม “โห อีกหลายเดือนเลยนะนั่น”

            “นั่นสิ”

            “เราต้องเปลี่ยนแผน” ดาวตกว่า “ไม่อย่างนั้นคะแนนเราจะหายไปนะ”

            “หืม?”

            “ก็ช่วงนี้มันเป็นช่วงขาขึ้นของเรานี่นา พี่ฟ้าดูชอบแมวมากแล้วด้วย เกิดจู่ๆหายไปคะแนนต้องลดแน่นอนเลย”

            “ใช่ มึงพูดก็ถูก” นอร์ธว่าอย่างเห็นด้วย “แต่จะหากามเทพคนอื่นมากูก็ไม่ไหวละนา มึงเข้าใจกระบวนการส่งของป่ะ เหมือนเป็นลูกโซ่อะ ตอนนี้คือโซ่ขาดไปแล้ว”

            “แล้วล่าสุดคุยกันว่าไง” เตอร์หันมาถาม

            “ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก” ผมว่าไปตามตรง “แต่ช่วงนี้มันใกล้ไฟนอลแล้ว กูซื้อขนมตุนไว้เยอะแยะเลย ไม่ได้ให้สักที”

            “กูอยากรู้ว่าพี่ฟ้าเขาจะรู้สึกอะไรรึเปล่า แบบนี้ก็ลองใจป่ะ” โฟมว่าขึ้น “ถ้าพี่ฟ้าเขากระวนกระวายใจก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ”
            “กูไม่ได้อยากลองใจสักหน่อย” ผมว่าพร้อมทำหน้ามุ่ยลงเล็กน้อย “ถึงพี่เขาจะไม่ได้อะไรที่กูหายไป แต่กูก็ไม่สบายใจที่ไม่ได้ดูแลอยู่ดี ยิ่งจะสอบแล้วด้วย”

            “ดีแล้ว” นอร์ธว่าขึ้นเสียงเรียบนิ่งพร้อมดูดชาเขียวปั่นในมือไปด้วย “อย่าเลยลองใจอะ มาระดมสมองกันดีกว่าว่าจะทำไงต่อ”

            “อืม...พี่ต้นฟ้าเขาเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นป่ะ” จู่ๆดาวตกก็ถามขึ้น พวกผมส่ายหน้าพร้อมกัน “งั้นก็เอาไปวางไว้ที่ที่หนึ่งแล้วผลัดกันไปเอาก็ได้นี่นา”

            “อ่อ...แต่ว่าที่ไหนล่ะ”

            “ที่ที่จะไม่มีใครเห็น”

            “มีที่ไหนล่ะ” นอร์ธว่า “คนเดินผ่านเพ่นพ่านไปหมด บนตึกก็โดนแม่บ้านเก็บแน่”

            “แต่ถ้าได้ก็ดีไม่ใช่หรอ แบบว่าตอนเช้าแมวเอาไปวาง ตอนเย็นพี่ต้นฟ้าก็ไปเอางี้”

            “แล้วถ้าบังเอิญไปเจอกันล่ะ มันเสี่ยงไปรึเปล่า” ไอ้โฟมเลิกคิ้วว่า 

            “ไม่หรอก ก็พี่ต้นฟ้าเขาไม่ใช่พวกอยากรู้ไม่ใช่หรอ ถ้าเราตกลงกันว่าพี่ต้นฟ้าต้องไปเวลานี้เท่านั้น พี่เขาคงไม่แอบไปดูหรอก อีกอย่างถ้าพี่เขาอยากรู้ว่าเป็นใคร เราว่าพี่เขาคงจะรู้ไปนานแล้ว เพราะว่าพี่เขาให้เกียรติคนในจดหมายไง”

            ผมพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นด้วย ผมคิดมาหลายครั้งแล้วว่าถ้าพี่ฟ้าอยากรู้ตัวคนในจดหมายจริงๆมันไม่ยากเลย แต่ที่พี่ฟ้าเลือกจะไม่สืบหาเพราะว่าพี่เขาเป็นคนคิดถึงคนอื่นก่อน ถ้าบอกว่าไม่อยากให้รู้ พี่ฟ้าก็จะไม่ตามสืบ

            “มันก็น่าจะโอเคนะ แต่จะรบกวนพี่ฟ้าเกินไปรึเปล่า ต้องไปเอาของเงี้ย”

            “มึงใส่ใจพี่เขาไปป่ะเนี่ย” โฟมเลิกคิ้วถาม

            “เอ้า ก็จริง”

            “เอาที่ใกล้ๆสิ” ดาวว่าพร้อมเงียบไปท่าทางกำลังครุ่นคิด “แถวคณะแพทย์มีที่ไหนวางของได้โดยไม่มีใครเห็นบ้าง”

            พวกเราเงียบ...มันจะไปมีได้ยังไงกัน 

            “อ่า...ถ้าเป็นร้านกาแฟในตึกแพทย์ล่ะ”

            “นอร์ธ มึงตลกอะไร มันจะได้ได้ไง”

            “กูรู้จักพี่เจ้าของร้านนะ ขอให้เขามาร่วมแผนกับเราสิ”

            “ได้หรอ”

            “เออ ไม่งั้นมึงมีไอเดียอื่นไหมล่ะ” คำถามกลับของนอร์ธทำให้เตอร์เงียบไป “พี่เจ้าของร้านใจดีนะ เขาต้องช่วยเราแน่ อีกอย่างของของมึงก็จะปลอดภัยด้วย เอาไปวางที่ไหนไม่รู้อาจจะมีคนเอาไปก็ได้”

            “อืม...มันก็อาจจะดีก็ได้” ผมว่าขึ้นทั้งที่ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ “ไม่งั้นก็คิดไม่ออกแล้วล่ะ”

            ในเมื่อฝากของก็ไม่ได้แล้ว คงมีแต่วิธีนี้เท่านั้นแหละ เอาไปวางที่อื่นก็คงเสี่ยงหาย เสี่ยงคนมาเห็น แถมแม่บ้านตึกแพทย์ก็ความทำสะอาดอย่างละเอียดทุกวันด้วย 

 

            พวกผมไปยังร้านกาแฟในตึกคณะแพทย์ที่ไอ้นอร์ธเล่า ตอนแรกผมแปลกใจที่เห็นร้านกาแฟอยู่บนตึก แต่ดูเหมือนมันจะเป็นร้านกาแฟที่ขายดีพอสมควรเลยนะ

            “นอร์ธ คนเข้าร้านเยอะขนาดนี้ไม่เป็นไรหรอ”         

            “แบบนี้สิดี คนเข้าออกเยอะจะได้ไม่น่าสงสัยไง มึงก็ทำเนียนมาซื้อกาแฟก็จบล่ะ ไม่ก็ทำเนียนมาคุยเล่นกับพี่เจ้าของร้านก็ได้”

            นอร์ธแนะนำพวกผมให้พี่เจ้าของร้านรู้จัก เธอชื่อว่าพี่กิ๊บ พี่กิ๊บใจดีอย่างที่ไอ้นอร์ธบอกจริงๆแถมยังสนิทกับนอร์ธมากด้วย พอนอร์ธเริ่มเล่าแผนการให้พี่กิ๊บฟัง อีกฝ่ายก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ

            “จริงจังป่ะเนี่ย”

            “ครับ” ผมยิ้มแห้งๆ

            “โหย ไม่ธรรมดานะเราอะ ไต้ฝุ่นใช่ไหม” พี่กิ๊บยื่นมือมาหยิกแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ค่อยโดนหยิกแก้มบ่อยเท่าไหร่เลยรู้สึกเกร็งๆ “เหมือนแมวง่วงจริงๆด้วย”

            “เอ่อ...

            “สรุปคือจะให้พี่เก็บของเราไว้ แล้วรอหมอฟ้ามาเอาใช่ไหม แล้วถ้าหมอฟ้าฝากของกลับ พี่ก็ต้องเก็บไว้รอให้เรามาเอา”

            “ครับ...จะรบกวนไหมครับ”

            “ไม่หรอกจ้า ดีซ่ะอีก น่าตื่นเต้นดี จะได้เป็นตัวเชื่อมความรักด้วย อีกอย่างนั่นหมอฟ้าเลยนะ จะได้เจอหมอฟ้าบ่อยๆก็คราวนี้แหละ”

            “เจ๊แกเป็นแฟนคลับพี่ฟ้าล่ะ” นอร์ธกระซิบบอก 

            “ฉันเป็นแฟนคลับคนหล่อทุกคนแหละ” พี่กิ๊บว่าพร้อมหยิกแก้มไอ้นอร์ธเบาๆ “แล้วยังไงนะ เล่าหน่อยสิ ชอบกันหรอ แล้วทำไมต้องส่งจดหมาย”

            “เรื่องมันซับซ้อนอะครับ” ผมว่าพร้อมยิ้มแห้ง พี่กิ๊บยู่ปากเล็กน้อยแต่ไม่ถามอะไรเพิ่มอีก 

            “อะ โอเค ไม่ถามก็ได้ เอาเป็นว่าพี่จะช่วย หูย จะว่าไปก็น่าอิจฉาแฮะ น้องเตอร์ก็เป็นแฟนหมอฮิลล์ไปล่ะ นอร์ธก็แฟนหมอโจ ไหนจะแมวฝุ่นอีก จะได้เป็นแฟนหมอฟ้าอีกคนแล้วสิ”

            ...

            หัวใจของผมกระตุกไปหลายครั้งกับคำพูดนั้นของคนตรงหน้า

            ...แฟน?

            แฟน?!

 

            “แล้วแฟนหมออาทิตย์ล่ะ”

            “...?”

            “ก็พี่คิดว่ามันต้องเป็นพรหมลิขิตแน่เลยอะ งั้นอีกคนต้องเป็นแฟนหมออาทิตย์สิ” พี่กิ๊บว่าขึ้นเล่นๆพร้อมชี้ไปมาระหว่างดาวตกกับโฟม

            โฟมขมวดคิ้วพร้อมทำหน้าประหลาดใจขึ้นมา แต่ดาวตกกลับทำหน้าเรียบเฉยเหมือนว่าไม่ได้สนใจในสิ่งที่พี่กิ๊บเอ่ยแซว

            “พี่ว่าให้หมอฟ้ามาตอนเช้าดีกว่า เพราะหมอฟ้าเรียนแถวนี้ใช่ไหมล่ะ มาเร็วหน่อยคนจะได้ไม่เห็น แต่เอาจริงหมอฟ้าก็แวะมาซื้อกาแฟร้านพี่บ่อยนะตอนเช้า แล้วตอนเย็นฝุ่นค่อยมา มานั่งเล่น อุดหนุนกาแฟร้านพี่หน่อยไรงี้จะได้เนียนๆ เอาจริงๆมันก็ไม่มีใครสงสัยหรอก ใครมันจะมาสังเกตอะไรแบบนี้บ้ารึเปล่า”

            “มันก็จริง ใครจะมาสงสัยวะ ก็เหมือนมึงมาที่นี่ทุกวันไรงี้ คนคณะอื่นก็มาเยอะแยะไป คิดซะว่ากาแฟพี่กิ๊บอร่อยมากจนต้องถ่อมากินทุกวัน”

            “คิดซ่ะว่าอะไรล่ะ มันอร่อยมากต่างหาก” พี่กิ๊บว่าสวนขึ้น ทำให้ผมหลุดขำออกมา “แล้วนี่ตกลงกับหมอฟ้าไว้แล้วหรอ”

            ...อ่า จริงด้วย พวกเราวางแผนกันซ่ะดิบดี แต่ว่ายังไม่ได้คุยกับพี่ฟ้าเลยนี่สิ อีกอย่างพี่ฟ้าจะยอมรึเปล่ายังไม่รู้เลย

            “เหมือนกลับมานับหนึ่งใหม่เลย” ดาวตกว่าพร้อมวางกาแฟร้อนในมือลง พวกเราก็ยังคงอยู่ในร้านกาแฟของพี่กิ๊บ กลับมานั่งจับเข่าคุยกันอีกครั้งว่าจะทำยังไงดี

            “เฮ้อ ยุ่งยากแท้” นอร์ธว่าอย่างเซ็งๆ “ประเด็นคือจะบอกพี่ฟ้ายังไงใช่ป่ะ ว่าเราจะเปลี่ยนการส่งจดหมาย”

            “อื้ม แค่บอกรอบแรกรอบเดียวเอง” 

            “เราฝากไว้เลยไม่ได้หรอ” ผมว่าขึ้น “ก็พี่กิ๊บบอกว่าพี่ฟ้ามาแวะซื้อกาแฟบ่อยๆ”

            “อ่อ...เออว่ะ” นอร์ธหรี่ตามองผมแล้วกระตุกยิ้มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ “มึงเขียนจดหมายฝากไว้เลย เผื่อว่าพรุ่งนี้พี่ฟ้าจะมา”

            “ต้องวัดดวงงั้นสิว่าพี่ฟ้าจะมารึเปล่า” เตอร์พูดขึ้นเปรยๆ “เตี๊ยมกับพี่กิ๊บไว้ดีดีด้วยนะมึง”

            “อื้ม...แค่กๆ” ผมเผลอไอออกมาหลังจากจิบน้ำหวานเข้าไป 

            “มึงไม่สบายหรอ?”

            “เจ็บคอนิดหน่อยอะ”

 

 

 

 

♡♡♡

 

 

 

 

 

 

            

            ถึง...คุณ 

            ผมขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อคุณไปตั้งนาน คนที่จะฝากของให้เขาไม่สะดวกแล้ว ผมก็เลยมาขอร้องพี่กิ๊บไว้ มันจะรบกวนคุณไปหน่อยรึเปล่าถ้าอยากให้คุณมาเอาของที่ร้านทุกๆเช้า ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ แต่ยังไงผมก็ยังอยากคุยกับคุณเหมือนเดิมนะ

            ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วดูแลสุขภาพด้วยนะครับ เพราะอากาศเปลี่ยนนิดหน่อย ผมเองยังไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลย

            ผมสั่งกาแฟร้อนให้คุณด้วยนะ (เพราะพี่กิ๊บบอกว่าคุณจะมาช่วงเช้า) ช่วงเช้าน่าจะเหมาะกับกาแฟร้อน แต่ว่าคุณอย่าสั่งเพิ่มนะ แก้วเดียวก็พอแล้ว

 

 

 

 

            “เขาได้ฝากอะไรนอกจากนี้ไหมครับ”

            “ไม่มีแล้วจ้า แต่ฝากกาแฟร้อนให้นะ นี่จ๊ะ” พี่กิ๊บว่าพร้อมยื่นแก้วกาแฟร้อนให้ผม ผมส่งยิ้มบางให้พร้อมรับแก้วนั้นมา     

            ผมพับกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าเก็บไว้

 

            ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจตอนนี้มันเพราะอะไรกันนะ

            อ่า...ใช่

            เพราะเขา

            เพราะเขากลับมาแล้ว

            

            )

 

            “หมอ”

            “ครับ?”

            “คิดอยากจะหาตัวเขาไหม”

            “ไม่ครับ” ผมว่าพร้อมส่ายหน้า

            “อืม ดีแล้ว พี่จะได้ไม่ลำบากใจ เกิดหมออยากรู้แล้วเค้นถามพี่ขึ้นมา พี่แย่แน่เลย” พี่กิ๊บว่าอย่างอารมณ์ดี “แต่พี่สปอยล์ให้นิดหน่อยได้”

            “อะไรหรอครับ”

            “เขาเป็นคนน่ารักมากเลยนะ”

            “อ่อ...

            “ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ”

            “เรื่องนั้นผมรู้อยู่แล้วครับ”

 

            ........

            

            “อยากเจอก็ไปดักเจอตอนเย็นเท่านั้นแหละ” โจฮันว่าขึ้นในขณะที่สายตายังคงจ้องไปยังกระดาษสีขาวตรงหน้า

            “ไม่เอาหรอก”

            “อะไรจะไม่อยากรู้ขนาดนั้น”

            “เขาไม่อยากให้รู้ มึงจะอะไรล่ะ” ผมว่า “กูควรคิดถึงความสบายใจของเขาก่อนไม่ใช่หรอ ถ้าเขารู้ว่ากูพยายามหาตัวเขา เขาคงไม่สบายใจแน่”

            “มึงก็ถามหน่อยก็ได้มั้ง เกี่ยวกับเขาอะ ใจคอจะไม่รู้ห่าอะไรเลยแบบนี้หรอ”

            “กูเคยถาม” ผมว่า ผมเคยแอบถามเขานิดหน่อยเกี่ยวกับตัวเขา เพราะว่าอยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้ แต่ว่าเขาไม่ตอบอะไรกลับมา ทำเป็นไม่สนใจคำถามของผมไปเลยด้วยซ้ำ

            นั่นชัดเจนแล้วว่าเขาไม่อยากให้ผมรู้รายละเอียดอะไรเลยเกี่ยวกับเขา

            “แล้วเขาไม่ตอบ?”

            “อ่าฮะ ก็ไม่เป็นไร เป็นแบบนี้กูก็โอเค”

            “อะ แล้วแต่มึงเลย แล้วนั่นอะไรน่ะ ซื้อมาถ่มที่หรอ”

            “เปล่า”

            “แล้วอะไร”

            “เขาไม่สบาย”

            “เออ ได้หายป่วยยันชาติหน้าแน่”

            

 



 

            ♡♡♡

 



 

 

 

            “เอ่อ...” ผมมองไปยังถุงสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ยาตรงหน้าอย่างอึ้งๆ หลังจากที่ผมฝากจดหมายฉบับแรก(ผ่านทางร้านกาแฟ) ผมก็ยังรอลุ้นอยู่ว่าพี่ฟ้าจะยอมตอบกลับมาไหม สรุปก็คือตอบกลับมาแถมยังฝากของมาให้

 

            ดีจัง...จะได้คุยกันเหมือนเดิมแล้ว

 

            “ไม่สบายหรอ” พี่กิ๊บเอ่ยถาม หลังจากเห็นผมสวมผ้าปิดปาก

            “นิดหน่อยครับ”

            “ระวังสุขภาพหน่อยสิ” 

            “...อ่า ขอบคุณครับ” ผมยื่นมือไปรับถุงสีขาวตรงหน้ามา ก่อนจะคุยเล่นกับพี่กิ๊บสักพักแล้วถือถุงนั้นกลับหอ ถุงมันหนักพอสมควรเลยนะ

            พอเปิดดูพบว่ามีแต่ยา...ยาทั้งนั้นเลย พร้อมกระดาษพับไว้แผ่นนึง

            

            ถึง...คนป่วย

            ผมไม่แน่ใจว่าอาการของคุณเป็นยังไง ก็เลยซื้อยาเผื่อทุกอาการเลยที่พอจะเป็นไปได้ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ :)

 

            ผมรื้อยาทั้งหมดออกมาดู มีกระดาษที่เป็นเหมือนเอกสารประกอบการใช้ยาที่เป็นลายมือของพี่ฟ้า บอกว่ากรณีไหนควรใช้ยาตัวไหนแบบละเอียด ละเอียดมากจริงๆแบบไม่ต้องกลัวว่าจะทานยาผิดเลย บอกวิธีสังเกตตัวเองด้วยว่าอาการเป็นแบบไหน จะได้ไม่ทานยาผิด

            ผมคิดว่าหลายครั้งที่ผมไม่สบาย ผมคงจะทานยาผิดๆไปบ้าง แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้แน่นอน

            เหมือนยกคลินิกมาไว้ใกล้ตัวเลย ขอแค่ยายังไม่หมดอายุ ผมคงได้ทานยาในถุงนี้ไปเรื่อยๆแน่นอน

 

            แอบเขียนบอกตอนท้ายด้วยแฮะ

 

(ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมขอคำแนะนำของคุณป้าที่เป็นเภสัชกรแล้วว่าควรซื้อยาอะไรบ้าง ถามย้ำรายละเอียดเรื่องการใช้ด้วย)

            *ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นภายในหนึ่งอาทิตย์ แนะนำให้ไปหาหมอนะครับ แล้วถ้ามีอะไรฉุกเฉินโทรหาผมได้นะ

            

            พี่ฟ้าไปขอคำแนะนำจากคุณป้าด้วยหรอ เอาจริงๆผมก็ไม่ได้มีข้อสงสัยอะไรที่พี่ฟ้าซื้อยาให้ผมหรอก แต่พอได้รู้แบบนี้แล้วยิ่งคิดว่าน่ารักเข้าไปใหญ่

 

            อีกอย่าง

            ให้เบอร์ไว้ด้วย...

 

            น่ารักจัง...

            น่ารักมากๆเลย

            ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นยานะ...ผมจะยัดมันลงท้องไปให้หมดเลย!

 

 

            .......

 

 

            “หายป่วยแล้วหรอ” เตอร์เอ่ยถาม “ไวจังวะ”

            “หายแล้ว ยาดี”

            “ยาไรวะ”

            “ไม่บอก”

            “แน่ะ”

            “เตอร์ ถ้ามีคนให้เบอร์เรามันหมายความว่าไงวะ”

            “ไม่รู้ เขาอยากให้โทรหามั้ง”

            “หรอ”

            “ยิ้มไรหนักหนา พี่ฟ้าให้เบอร์มึงไง?”

            “อื้อ” ผมพยักหน้าเบาๆ

            “จริง? ให้ทางจดหมายอะนะ”

            “อื้อ กูบอกว่าไม่ค่อยสบายอะ แล้วพี่ฟ้าให้เบอร์ไว้ เผื่อว่าฉุกเฉินก็โทรไปได้”

            “ดูแลเก่ง”

            “...

            “ฝุ่น ไหวป่ะเนี่ย”

            “ไม่รู้” ผมว่าเสียงอู้อี้ในลำคอ เรื่องนี้บอกนอร์ธไม่ได้ ไม่งั้นโดนมันแซวชิบหายแน่นอน ผมกดหน้าตัวเองลงกับกระเป๋าที่วางบนโต๊ะ

            “คงอยากดูแลมึงผ่านทางจดหมายเหมือนกันอะเนาะ” คนข้างๆผมเอ่ยขึ้น ผมหันไปมองทั้งที่ยังฟุบอยู่กับกระเป๋า “ที่กล้าให้เบอร์เพราะว่ามั่นใจไงว่าไม่ว่ายังไงก็ไปหามึงได้”

            “...

            “ไม่รู้ว่ามึงเป็นใคร อยู่ที่ไหน แต่ถ้าต้องการก็จะไปหา”

            

 

 



            

            ♡♡♡



 

 

 

 

            ถึง คุณ

            ผมหายป่วยแล้วนะ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ขอบคุณที่ใส่ใจเรื่องรายละเอียดด้วย ยาเหลือเพียบเลย ผมจะเก็บไว้เผื่อป่วยอีก ผมหวังว่าคุณจะยังไม่เบื่อแซนด์วิชนะ เพราะว่าคราวนี้เป็นแซนด์วิชที่ผมทำเองเลย ผมชิมแล้วคิดว่ามันพอกินได้นะ 

            หวังว่ามันจะเป็นมื้อเช้าที่ดีนะครับ 

 

 

            

            “วันนี้เขาเปลี่ยนเป็นมาเช้าแทน” พี่กิ๊บว่าขึ้น ผมหันความสนใจไปให้คนที่พูด “กลัวแซนด์วิชจะชืดล่ะมั้ง เลยไม่กล้าฝากข้ามวัน”

            “เช้าแค่ไหนครับ”

            “ตั้งแต่พี่มาเปิดร้านอะ เจ็ดโมงเช้ามั้ง”

            งั้นก็ต้องตื่นเช้ากว่านั้นเพื่อมาทำแซนด์วิชหรอ...

            “งั้นฝากด้วยนะครับ” ผมว่าพร้อมยื่นถุงในมือให้เจ้าของร้านกาแฟ และยื่นเงินจำนวนหนึ่งในเธอด้วย “ฝากเลี้ยงที่เขาชอบด้วยนะครับ”

            “ได้เลยจ้า”

 

 

 

            

♡♡♡

 

 

 

 

 

            “ชอบอะไรฮะเราอะ”

            “ผมหรอ...ชาพีชล่ะมั้งครับ”

            “โอเค”

            “ทำไมหรอครับ”

            “หมอฟ้าเขาฝากเลี้ยงที่เราชอบน่ะสิ”

            “อ่อ” ผมนั่งรอที่หน้าเคาน์เตอร์ จนกระทั่งแก้วชาพีชถูกนำมาเสิร์ฟ 

            “หมอเขาไม่รู้หรอกหรอว่าเราชอบอะไร” พี่กิ๊บถาม ผมส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “น่าเสียดายจังเลยเนาะ ทั้งๆที่ฝุ่นรู้หมดแล้วว่าหมอฟ้าชอบอะไร แต่หมอฟ้าไม่รู้เลย”

            “ก็ผมไม่เคยบอกนี่ครับ” เพราะผมแทบไม่เคยบอกผ่านทางจดหมายเลยว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบอะไร

            “พี่ถึงได้บอกไงว่าน่าเสียดาย ท่าทางหมอฟ้าเขาก็อยากรู้จักเรานะ”

            “...หรอครับ”

            “พี่ไม่รู้นะว่าทำไมถึงไม่อยากให้หมอฟ้ารู้ว่าเป็นเรา...แต่ความสัมพันธ์ที่คนหนึ่งรู้ทุกอย่าง แต่อีกคนไม่รู้อะไรเลย คนที่ไม่รู้อะไรเลยน่าสงสารออก ต้องใช้ความเชื่อใจอยู่มากเลยนะ”

            “...

            “เราน่ะรู้ไง แต่หมอเขาไม่รู้ ทั้งที่เขาชอบเราขนาดนั้น เขาต้องรู้สึกยังไงกันล่ะที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเราสักอย่าง”

            “...ครับ”

            “โทษที พี่แค่พูดไปเรื่อยน่ะ ถ้ายุ่งไปหน่อยก็ขอโทษนะ”

            “ไม่หรอกครับ” ผมยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินกลับหอมา

            มันก็จริงอย่างที่พี่กิ๊บว่านั่นแหละ ถ้าเป็นผม...ผมชอบคนๆหนึ่งแต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ผมคงรู้สึกเคว้งน่าดู จะหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ผมอะมั่นใจแหละว่าผมไม่มีทางหายไป แต่พี่ฟ้าล่ะ...พี่ฟ้าไม่รู้สักหน่อย

            พี่ฟ้าเคยถามผมนิดหน่อยเกี่ยวกับตัวผม...แต่ว่าผมไม่ตอบ จากนั้นพี่ฟ้าก็ไม่เคยถามอีกเลย

 

            แต่พอคิดแบบนี้แล้วหัวใจมันกลับฟูขึ้นมา

            ผมพูดเหมือนว่าพี่ฟ้าชอบผมแล้วเลย...     

            แต่ผมคิดได้ใช่ไหม...ในเมื่อระหว่างเรามันกลายเป็นแบบนี้แล้ว

            

 

 

 

            ผมลำบากใจอยู่นาน ที่พี่กิ๊บพูดมาก็ถูก...

    พี่ฟ้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคนในจดหมาย คนๆนั้นจะหายไปตอนไหนก็ได้ ข้อมูลอะไรก็ไม่มี พี่ฟ้าไม่มีทางติดต่อได้เลยถ้าคนนั้นไม่ติดต่อไปก่อน 


 

            มันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มั่นคงเลยสำหรับพี่ฟ้ารึเปล่า...

 

 

 

            จู่ๆก็เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น เพราะกำลังใช้ความคิดอยู่ก็เลยสะดุ้งโหยง รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดูพบว่าเป็นเบอร์แปลกโทรมา

            ผมกดรับอย่างลังเล

 

            “ครับ”

            (...ไต้ฝุ่นรึเปล่า)

            “ครับ...นั่นใครหรอครับ”

            (เป็นลูกของพี่ริท...ใช่ไหม)

            “...อ่า คือ”

            (น้าเป็นแฟนใหม่ของพี่ริท...หนูสะดวกคุยไหม น้าอยากจะเจอเราหน่อย)



















 

            

 

     #ต้นฟ้าไต้ฝุ่น. 

 

            

            

            







 


          

            

            

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.4K ครั้ง

48,614 ความคิดเห็น

  1. #48609 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 11:07

    จะมีปัญหาอะไนอีกมั๊ย น้องเพิ่งจะดีขึ้นแท้ๆ

    #48609
    0
  2. #48591 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 21:57

    หวังว่าปัญหาจะไม่มาหาฝุ่นอีกนะ

    #48591
    0
  3. #48513 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 20:32
    พี่ฟ้าคือละมุนไปอีกกกกก >///< ขำการขยี้ช็อกโกแลตหมื่นเจ็ดของแก๊งพี่หมอด้วย 555555555
    #48513
    0
  4. #48496 NanNanNanne (@NanNanNanne) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:10
    ชอบคำนี้ ถ้าถามว่าชอบแค่ไหนคำตอบคือหมื่นเจ็ด
    #48496
    0
  5. #48453 Maysa15 (@Maysa15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 20:30
    แง้ ร้องไห้รอ
    #48453
    0
  6. #48236 Ohsem (@hztao68) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 12:38

    อะไรอีกกกกกกกกก จะดราม่ามั้ยเนี่ยยยยย

    #48236
    0
  7. #47298 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 19:34

    อูยยย แฟนใหม่พ่อโทรมาไมเนี่ย

    #47298
    0
  8. #46209 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 13:58
    ระเบิดใหม่มาแล้ว คุณน้าติดต่อมาทพไมคะน่าจะต่างคนต่างอยู่นะ กลัวว่าจะมีอะไรทำให้ฝุ่นสลายอีกแล้ว ตอนนี้น้องมันดีมากๆไม่อยากให้อะไรมาทำร้ายเลย พี่ฟ้าขา ชอบน้องจริงๆแล้วเนอะ ต่อให้เป็นฝุ่นก็จะยังคงชอบใช่มั้ย
    #46209
    0
  9. #44479 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 08:38
    เพราะที่คุณให้ผม ผมสัมผัสได้ถึงความใส่ใจ...:-)
    #44479
    0
  10. #43932 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 17:50
    ยิ้มมาทั้งตอน มาจบตอนท้ายคือแบบ ดับในชั้นมากกกก
    #43932
    0
  11. #43147 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 16:08
    ถ้ามาร้ายจะส่งกลับบ้านนะป้า
    #43147
    0
  12. #42532 _Maizey_ (@_Maizey_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:58

    ละมุนไปอีกน่ารักอ่ะ แฟนใหม่พ่อมาได้ไงงงงงง

    #42532
    0
  13. #42514 asrxxy (@ay-siriluk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    ถ้ามาร้ายชั้นจะสาปเธอ
    #42514
    0
  14. #42449 Slyvester (@areeya-aoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 09:36
    น้องงงงง หนูจะกินยาทั้งหมดไม่ได้นะลูก
    #42449
    0
  15. #41257 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 20:16

    ไม่เป็นไรนะฝุ่น พี่เชื่อว่าเราเข้มแข็งสำหรับเรื่องพวกนี้แล้ว ยังไงหนูก็ยังมีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆนะ มีพี่ฟ้าที่ส่งผ่านมาทางจดหมายด้วย

    #41257
    0
  16. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:58
    กลิ่นมันลอยมาแย้วเพื่อนๆ กลิ่นมาม่าที่อร่อยเหาะ
    #41100
    0
  17. #41013 Memiechan27 (@pim-rebellion) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:22
    ไม่นะะะ กำลังจะไปได้ดีแล้ววว อย่ามาทำลายความสัมพันธ์ที่ดีของน้องนะะะ
    #41013
    0
  18. #40986 WhoopiePie (@WhoopiePie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    พี่ฟ้าาาาา มันจะมากไปแล้ววววว ซื้อยาสำหรับทุกอาการเลยยย น่ารักกกกกกกกกก น้องติดต่อกลับพี่เค้าเถอะ แงงงงงง

    แล้วบอมบ์ท้ายนี่คือแบบ แง๊ ทุกอย่างมันกำลังดีแล้วน้าาาาาาาาา
    #40986
    0
  19. #39416 skyprsa (@skyprsa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:40
    ขยี้เก่งจังนะพี่ฮิลล์พี่โจเนี่ยย ส่วนพี่ฟ้าดูแลดีมากเลย ฝุ่นก็น่ารักจังง
    #39416
    0
  20. วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:58
    มาร้ายไหมอะ
    #39362
    0
  21. #39290 Lift01052531 (@Lift01052531) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 08:49
    สู้สู้นะ..พี่ต้นฟ้า..น้องไต้ฝุ่น..ร้ากนะ..
    #39290
    0
  22. #38256 mesp´∀`~ (@mespoppaps) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:22
    พี่ฟ้าไม่มีคนเดียวในโลกได้มั้ยคะ ฮือออ ระเบิดลูกใหญ่ตอนจบตอนนี่มันคืออะไรกัน;__;
    #38256
    0
  23. #38229 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 08:28
    งื้อเข้าใจพี่ฟ้าเลย แต่พี่ฟ้าอย่าถอยนะ
    #38229
    0
  24. #37998 prewxxii (@prewxxii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 12:09
    ขอให้เมียใหม่พ่อเป็นคนดีเถอะ
    #37998
    0
  25. #37342 Yooseong.✌ (@Yooseong4) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:47
    ตัวดีรึตัวร้้ายน้อออ
    #37342
    0