ตอนที่ 23 : Chapter 22 : Falling

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17000 ครั้ง
    27 มี.ค. 62






Chapter 22





 

 

 

            “นอร์ธ”

            “หืม”

            “กูตัวเล็กหรอ”

            “ไม่นิ มึงตัวใหญ่อย่างกับหมี”

            “...

            “อะไร”

            ผมมองหน้ามันจนกระทั่งมันละสายตาจากรูปที่วาดอยู่หันมามองผมเช่นกัน

            “เมื่อวาน...พี่ฟ้าลูบหัวกูแล้วบอกว่าตัวเล็กจริงๆด้วย”

            “...

            นอร์ธขมวดคิ้วมองผม ความจริงช่วงเวลาชมรมวาดรูปแบบนี้ คนที่ทรมานที่สุดคือไอ้นอร์ธ เพราะมันบอกว่าตัวเองห่วยแตกเรื่องงานศิลปะมากและผมก็คิดว่าเป็นเรื่องจริงแหละ นอร์ธมันไม่ถนัดสักนิดเลยในด้านนี้

            “นอร์ธ มึงใช้สมาธิอะไรขนาดนั้นอะ” เพราะผมวาดรูปเสร็จแล้ว ก็เลยมาก่อกวนมัน

            “เอ๊ะไอ้นี่ ขอเวลากูอยู่กับตัวเองก่อนได้ไหมล่ะ”

            “ขอดาวช่วยไหม” ผมเสนอ ดาวตกที่กำลังลงสีรูปอยู่ฝั่งตรงข้ามหันมามองเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง “ทำไมหน้าเขียวแล้วอะ”

            “กูใช้สมาธิ กลั้นหายใจวาดเลยนะเนี่ย”

            “เพื่อนกูจะขาดอากาศหายใจแล้ว”

            “นอร์ธ เพื่อน มึงอย่าฝืนเลย” เตอร์ชะโงกหน้ามามองไอ้นอร์ธที่นั่งทำหน้าตาเคร่งเครียดอยู่ “เดี๋ยวตายเอานะมึง”

            “เฮ้อ” นอร์ธถอนหายใจออกมาเสียงดัง “ไม่ไหวว่ะ ดาว ช่วยหน่อย”

            “ทีงี้เรียกชื่อเลยนะ”

            “น้า ดาวตก”

            “เฮ้อ” ดาวถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะลุกมานั่งแทนที่ไอ้นอร์ธแล้ววาดรูปให้ต่อ “อืม...เอากระดาษแผ่นใหม่เลยดีไหม”

            “แรงอยู่นะมึง” นอร์ธกระซิบบอกผม และยกมือขึ้นทาบอก มองดาวตกที่เอากระดาษแผ่นเดิมที่นอร์ธวาดออกแล้วก็เอากระดาษแผ่นใหม่มาเริ่มวาดใหม่ “แล้วไงนะ ตัวเล็ก?”

            “อื้อ...ตัวเล็ก”

            “มันคือคำสุภาพของคำว่าเตี้ยรึเปล่า”

            “....พี่ฟ้าว่ากูเตี้ยหรอ” ผมทำหน้าอึ้งๆ “ไม่หรอกมั้ง”

            “นอร์ธมึงนี่ก็...” เตอร์เอ่ยปรามขึ้นทั้งที่สายตาก็ยังจดจ่ออยู่กับรูปวาดของตัวเอง “มันเป็นคำเรียกแบบน่ารักๆไง”

            “อ่าวหรอ” นอร์ธขมวดคิ้วทำหน้าครุ่นคิด “แล้วพี่ฟ้าว่าไงนะ”

            “บอกว่าตัวเล็กจริงๆด้วย”

            “ทำไมต้องพูดว่าจริงๆด้วย’ ?”

            “ไม่รู้” ผมส่ายหน้าเบาๆ “ว่าแต่เตอร์...พี่เขาไม่ได้ว่ากูเตี้ยใช่ไหม”

            “ไม่หรอก กูบอกแล้วว่าอย่าไปฟังนอร์ธมันมาก” เตอร์ว่าพร้อมทำหน้าระอาใส่นอร์ธ นอร์ธยักคิ้วกวนตีนใส่เตอร์ไปทีนึง “มันน่ารักออก”

            “จริงหรอ” ตอนแรกที่ได้ฟังมันก็รู้สึก...ยังไงดีล่ะ พอได้ยินพี่ฟ้าบอกแบบนั้นมันก็เขินแบบบอกไม่ถูก จากนั้นพวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกจนกระทั่งไปติวหนังสือแล้วก็แยกย้ายกันกลับ

            “ที่ควรโฟกัสอีกอย่างคือพี่เขาลูบหัวมึงนะ”

            “...อือ” ผมนิ่งเงียบไป เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ มันยังรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจอยู่เลย แม้ว่าจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

            “เออ แล้วคุยไลน์กันบ้างป่ะ”

            “ฮะ?”

            “กับพี่ฟ้าไง มึงบอกว่าตอนที่มึงห่างออกมา มึงบล็อกไลน์พี่เขานี่” คำพูดของไอ้นอร์ธทำให้ผมนึกขึ้นได้ บอกตามตรงว่ายังไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย ด้วยความที่ว่าวันสองวันมานี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะมาก ผมรีบหยิบมือถือของตัวเองออกมาแล้วกดเข้าไลน์ทันที

            “ปลดบล็อกแล้วทักไปดีไหม” ผมเอ่ยถามอย่างลังเล

            “ก็ดีนะ พี่ฟ้าจะได้รู้ว่ามึงปลดบล็อกแล้ว”
            “อ่า
...เรื่องไลน์...ในไลน์ของฝันกูก็บล็อกพี่ฟ้าด้วย” ผมเพิ่งขึ้นได้ ผมยังไม่ได้บอกพี่ฟ้าเกี่ยวกับเรื่องของฝันเลยนี่นา “เฮ้อ ให้ตายเถอะ ถ้าไปบอกว่าโกหกเรื่องฝัน พี่ฟ้าจะโกรธไหมเนี่ย” ผมว่าอย่างเป็นกังวล ทำไมความผิดของผมมันหลายข้อหาแบบนี้กันนะ

            “ถ้ามึงบอกเรื่องพี่สาว มันก็...” นอร์ธว่าพร้อมทำสีหน้าจริงจัง “เอาจริงๆตอนแรกที่มึงโกหกไปเพราะว่าพลั้งปากใช่ไหม แต่ว่าพอมึงจะบอกความจริง พ่อมึงก็ไม่ให้บอกไม่ใช่หรอ”

            “...อืม” ผมพยักหน้า “ประมาณนั้นแหละ ตอนแรกจะขอโทษแล้วนะที่พลั้งปากออกไปแบบนั้น กูไม่ทันได้คิดอะไรจริงๆ เอาแต่กลัวอะตอนนั้น แต่สุดท้ายพ่อก็ไม่ยอมให้บอก”

            “งั้นก็บอกความจริงแล้วก็ขอโทษอีกรอบ”

            “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละนะ” ผมรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่าเพิ่งดีกันเมื่อวันก่อนนี่เอง ผ่านไปได้ไม่นานก็ต้องมาสารภาพผิดแล้วก็ขอโทษอีกแล้ว “แต่ถ้าได้พาพี่ฟ้าไปหาฝันคงจะดีเนาะ”

            “ชวนไปดิ” เตอร์เสนอ “ปิดเทอมนี้ก็ได้ เดี๋ยวก็ไฟนอลเสร็จแล้ว”

            “อ่า นั่นสิ แล้วคอยอธิบายทุกอย่างทีเดียวเลย” ผมว่าและทุกคนก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ไว้รอช่วงปิดเทอมผมจะลองชวนพี่ฟ้ากลับไปเยี่ยมจังหวัดบ้านเกิดของพวกเราดู จะได้พาพี่ฟ้าไปหาฝันด้วย แล้วผมจะสารภาพผิดเรื่องที่เคยโกหกว่าฝันยังมีชีวิตอยู่

            ผมกดปลดบล็อกไลน์ของพี่ฟ้าแล้วก็ตัดสินใจส่งสติ๊กเกอร์ตัวนึงไปให้ แต่ก็ยังไม่ได้ขึ้นอ่าน ว่าแต่พี่ฟ้าจะยังใช้ไลน์นี้อยู่ไหมเนี่ย

            “อ่านหนังสือกันทุกวันเลยหรอ” ผมถาม

            “ใช่ พวกพี่หมอเขาต้องอ่านทุกวัน พวกกูก็เลยอ่านด้วย วันนี้มึงไปอีกป่ะ” 

            “ไปแหละ ดาว สนใจไปด้วยกันไหม”

            “อ่านหนังสือหรอ”

            “ใช่ ไปไหม”

            “ไม่เป็นไรดีกว่า เรามีงานอะ”

            “มีงานอีกล่ะ ช่วงสอบยังไม่หยุดรับงานอีก” นอร์ธว่าพร้อมยีหัวของดาวตกแรงๆ ดาวได้แต่มุ่ยหน้าใส่แล้วก็ปล่อยให้นอร์ธแกล้งอยู่อย่างนั้น พอนอร์ธละมือออกไปดาวจึงค่อยๆจัดทรงผมตัวเองเงียบๆ “ว่าแต่วันนี้กินไรยังเนี่ย”

            “กินแล้ว” ดาวพูดขึ้นมาทันควันจนพวกผมตกใจ ทำไมต้องดูลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ด้วยนะ “กินแล้ว กินเยอะมากด้วย ห้ามดุเราแล้ว”

            “กินอะไร” เตอร์ถาม

            “หมูปิ้งกับข้าวเหนียว”

            “กินอย่างละเท่าไหร่”

            “หมูไม้นึง ข้าวเหนียวครึ่งห่อ”

            “....” พวกผมทั้งสามคนได้แต่เงียบแล้วมองหน้ากันไปมา นั่นมันปริมาณครึ่งเดียวของคนปกติเองนะ ปกติคนเราต้องหมูปิ้งสองกับข้าวเหนียวหนึ่งใช่ไหมล่ะ “มันไม่ใช่ปริมาณที่คนทั่วไปกินนะ เตอร์ ปกติมึงกินหมูปิ้งกี่ไม้ สองไม้ป่ะ”

            “ห้าไม้กูยังไม่อิ่มเลยไอ้ชิบหาย”

            “เนี่ย ดาวดูเตอร์เป็นตัวอย่างนะ”

            “เตอร์กินเก่งอะ เราสู้ไม่ไหวหรอก”

            หลังจากที่ทำงานในชมรมเสร็จพวกเราก็อยู่คุยเล่นกันสักพัก และเหมือนเดิมที่ดาวจะแยกออกไปก่อนเพื่อรีบกลับไปทำงาน ส่วนพวกผมสามคนก็จะไปรอพวกพี่หมอกัน

            “ดาวนี่ขยันเนาะ ผ่อนรถไว้หรอวะ” ไอ้นอร์ธถาม หลังจากที่พวกเรามานั่งกันที่ร้านกาแฟของพี่กิ๊บ ระหว่างที่เข้ามาผมก็แอบมารับของที่พี่ฟ้ามาฝากไว้ตอนเช้า แล้วก็ฝากของให้พี่กิ๊บเรียบร้อยแล้วด้วย พวกเราเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะด้านในสุด

            “ขี้สงสัยจังนะมึงอะ”

            “เอ้า ก็เป็นเด็กขี้สงสัยอะ แล้วนั่นพี่ฟ้าฝากไรมา”

            “เนี่ย สงสัยอีกละ” ผมว่าบ้าง นอร์ธยู่ปากขมวดคิ้วใส่ผมทันที

            “เห้ย ขอรู้หน่อยน่า”

            “นอร์ธ อย่าเบียด ออกไป” ผมดันตัวไอ้นอร์ธออกไปเมื่อมันพยายามเบียดตัวเองเข้ามาใกล้เพื่อดูของถุงที่อยู่ในมือของผม

            “อย่างกไปหน่อยเลย ขอกูรู้เห็นด้วยคน”

            “มึงนี่มัน”

            “เห้ยๆๆ ไรอะ หูย ตื่นเต้นจัง”

            “เล่นใหญ่ตลอด” เตอร์ว่าพร้อมหลุดขำออกมาให้กับปฏิกิริยาของนอร์ธ ผมหยิบของที่อยู่ในถุงออกมา เป็นรูปถ่ายจากกล้องโพลารอยด์ เป็นรูปพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น

            พี่ฟ้าถ่ายรูปส่งมาให้ผมด้วย...

            พร้อมลงเป็นวันที่วันนี้ไว้ เหมือนว่ารูปนี้เป็นท้องฟ้าของพี่ฟ้าในวันนี้

            หันไปอีกทีนอร์ธมันก็ไปนั่งที่เดิมแล้วคือนั่งข้างๆเตอร์แล้วก็ตรงข้ามกับผม เพราะว่าเหนื่อยจะแกล้งเบียดแล้วมั้ง เห็นแบบนี้มันก็ไม่ได้เป็นคนสอดรู้เรื่องชาวบ้านอะไรนักหรอก

            ผมเก็บรูปลงในถุงเหมือนเดิม ยังไม่ทันได้หยิบจดหมายออกมาดูก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ควรเปิดดูตอนนี้ ถ้าเกิดว่าพวกพี่หมอมาจะทำยังไงล่ะ ผมจึงรีบเก็บถุงใส่กระเป๋าของตัวเองไว้ก่อน

            และเป็นอย่างที่คิด แค่ไม่ถึงสิบห้านาทีพวกพี่หมอทุกคนก็ทยอยเดินเข้ามา ยกเว้นพี่ฟ้าที่ยืนรออยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้า ผมแอบเหลือบมองเห็นว่าพี่ฟ้ากำลังรับของที่ผมเพิ่งฝากให้พี่กิ๊บเมื่อกี้อยู่

 

 

♡♡♡

 

            “ขอบคุณครับ”  ผมรับของมาและเอ่ยคำขอบคุณ พี่กิ๊บส่งยิ้มให้ผม ถ้าสังเกตดีดีแล้วใบหน้านั้นแฝงด้วยความไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย คงเพราะทั้งเมื่อวานกับวันนี้ ผมมาเอาของก่อนทั้งที่ปกติผมจะมาตอนเช้า แถมยังมาเจอกับฝุ่นพอดีทั้งสองวันด้วย “เขากลับไปนานรึยังครับ”

            “...อ่อ สักพักแล้วจ๊ะ”

            “เขารู้รึเปล่าครับว่าผมมาเอาของตอนเย็น”

            “อ่า...ไม่จ๊ะ พี่ไม่ได้บอก” พี่กิ๊บยกยิ้มว่า “แล้วทำไมหมอถึงมาตอนเย็นล่ะ มาดักรอหรอ”

            “เปล่าครับ” ผมว่าไปตามตรง เมื่อวานผมไม่ได้ตั้งใจมาดักรอฝุ่นตอนเอาของมาให้หรอก แต่ไอ้ฮิลล์บอกว่าฝุ่นจะไม่ได้ไปกับมันด้วย เห็นว่าติดธุระ นั่นทำให้ผมเดาได้ว่ามันคือธุระอะไร ผมไม่อยากให้ฝุ่นต้องลำบากมาฝากของให้ผมแล้วต้องโบกรถไปร้านเอง

            ผมก็เลย...รอเวลาที่คิดว่าฝุ่นน่าจะให้ของพี่กิ๊บเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยเดินเข้ามาในร้าน

            เหมือนจะกะเวลาได้พอดีด้วย พอดีกับตอนที่พี่กิ๊บกำลังชงโกโก้อยู่เลย

            ส่วนวันนี้ ผมมาที่นี่เพราะว่าทุกคนนัดกันมาต่างหาก

            “อื้อ นี่หมอ”

            “ครับ?” ผมที่กำลังจะเดินออกไปถูกพี่กิ๊บเรียกเอาไว้ก่อน

            “ถามไรหน่อยสิ”

            “ครับ?”

            “คุยกับคนในจดหมายนี่นานรึยังอะ”

            “อืม...” ผมเงียบไปสักพักลองคำนวณเวลาดู “เกือบสองเดือนได้แล้วมั้งครับ” เพราะว่าเขาส่งจดหมายให้ผมมาตั้งแต่เปิดเทอมเป็นเวลาประมาณสองเดือน จนกระทั่งช่วงมิดเทอมผมจึงส่งจดหมายกลับ จนตอนนี้ช่วงไฟนอลแล้ว

            “นานอยู่เหมือนกันนะเนี่ย”

            “คงงั้นมั้งครับ”

            “แล้วสอบไฟนอลเสร็จ ปิดเทอมจะทำยังไงล่ะ”

            “...อ่า อันนั้นยังไม่รู้เลยครับ”

            ผมคิดมาสักพักแล้วว่าถ้าเราจะยังเขียนจดหมายหากันแบบนี้ ช่วงปิดเทอมคงจะไม่ได้คุยกันเลย เพราะว่าช่วงปิดเทอมจะไม่มีใครมาที่นี่ ร้านพี่กิ๊บก็ต้องหยุด ช่วงปิดเทอมเป็นเดือนๆคนส่วนมากก็กลับบ้าน ฝุ่นเองก็คงไม่อยู่ที่หอหรอกมั้ง

            “ฟ้า กินไรดีวะ”

            “ไม่รู้สิ” ผมว่าก่อนจะนั่งลงที่โซฟาแถวโต๊ะข้างๆไอ้ทิตย์ ดูเหมือนว่าบทสนทนาในโต๊ะตอนนี้กำลังเป็นเรื่องอาหารเย็น

            “ไม่ออกความเห็นเลย” ไอ้โจว่าอย่างเซ็งๆ “ตามใจเตอร์ละกัน”

            “ผมอีกแล้วหรอ” เตอร์ขมวดคิ้วถาม จะว่าไปก็ตั้งแต่วันเกิดผมแล้วนี่นา จะกินอะไรพวกเราหกเจ็ดคนก็ตามใจเตอร์หมด “อืม...ผมอยากกินซูซิอะ”

            “ร้านไหนดีครับ” ไอ้ฮิลล์ถาม

            “ผมอ่านรีวิวมาวันก่อน มันมีร้านแถวในร้านอร่อยด้วยนะครับ” เตอร์ว่าและดวงตาเป็นประกายขึ้นมา 

            แล้วพวกเราก็ต้องไปร้านซูซิที่เตอร์หาไว้ให้

            “ฝุ่น มึงจะไปด้วยไหม” เตอร์ถาม และฝุ่นก็ทำท่าทางลังเล ปกติแล้วฝุ่นจะติดรถไปกับไอ้ฮิลล์นี่นา

            “ฝุ่นไปกับพี่ฟ้าก็ได้ครับ”

            ผมว่าขึ้น นั่นทำให้ตัวเล็กชะงักไปเล็กน้อย และจู่ๆใบหน้าก็เริ่มขึ้นเป็นสีแดงจางๆ ก่อนจะค่อยๆเดินมาหาผม

            “ไปกับพี่ฟ้านะ” ฝุ่นว่า เตอร์พยักหน้าและเดินออกไปกับไอ้ฮิลล์ ผมแอบยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อตัวเล็กตัดสินใจไปกับผม ก่อนพวกเราจะขึ้นรถกัน

            “พี่ฟ้า”

            ผมค่อยๆหันไปมองคนที่เพิ่งเรียกชื่อผม

            ทำไมกันนะ...ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น

            ไม่เคยถูกเรียกชื่อแล้วรู้สึกว่าชื่อของตัวเองน่าฟังแบบนี้มาก่อนเลย

            “ครับ?”

            “ฝุ่น...เอ่อ ทักไลน์พี่ฟ้าไปน่ะครับ”

            อ่า...น้องปลดบล็อกไลน์ผมแล้วงั้นหรอ

            “อ่อ มีอะไรรึเปล่า”

            “ไม่ครับ แค่ทักไปเฉยๆ”

            “เดี๋ยวพี่ฟ้ากลับไปตอบนะ”

            “ครับ”

            คนข้างๆผมนิ่งเงียบไป ผมยื่นถุงของฝากที่ผมเพิ่งได้รับมาให้ฝุ่น เจ้าตัวดูเลิกลั่กมากเมื่อเห็นถุงกระดาษสีขาว

            “ฝากถือหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวพี่ฟ้าต้องขับรถน่ะ”

            “...ครับ”

            ผมสตาร์ทรถแล้วก็ขับออกไปตามทาง เหลือบมองน้องอยู่เป็นระยะ ดูเหมือนว่าจะเกร็งน่าดูเลย มือยังไม่กล้าจับถุงกระดาษเลยด้วยซ้ำ เพราะว่าน้องเอาแต่หันออกไปมองนอกกระจกรถ ทำให้ผมมองเห็นแค่เสี้ยวใบหน้าที่กำลังแดงก่ำอยู่ รวมถึงใบหูที่เริ่มแดงขึ้นมาเหมือนกัน

 

            นั่นทำให้ผมเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า

            ทำไมคนๆหนึ่งถึงได้น่าเอ็นดูขนาดนี้กันนะ

 

            “ฝุ่น ช่วยอะไรพี่ฟ้าหน่อยได้ไหมครับ”

            “อะไรหรอครับ”

            “ช่วยหยิบของที่อยู่ในถุงให้หน่อย”

            “...” เพราะกำลังมองทางถนนตรงหน้าเลยทำให้ผมไม่ได้หันไปมองว่าน้องกำลังทำหน้ายังไงอยู่ แต่เดาว่าต้องประหม่ามากแน่นอนเลย

            “มีอะไรอยู่ในถุงบ้างครับ”

            “เอ่อ...รูปถ่ายโพลารอยด์ จดหมาย ละ...แล้วก็ขนมครับ”

 

            เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่สั่นๆนั่นทำให้ผมอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้

 

            น่ารักว่ะ...

 

            “เป็นรูปอะไรครับ”

            “รูป...ดอกไม้ครับ”

            “ช่วยอ่านจดหมายให้พี่ฟ้าฟังหน่อยได้ไหมครับ”

            “...จะ จะดีหรอครับ”

            “ครับ พี่ฟ้าอยากรู้แล้วว่าจดหมายมันเขียนว่าไง แต่ว่าพี่ฟ้าขับรถอยู่ ฝุ่นช่วยอ่านให้พี่ฟ้าฟังหน่อยนะครับ”

            “...

            ฝุ่นเงียบไปสักพัก ผมแอบมองเห็นว่าเจ้าตัวกำลังหยิบจดหมายในถุงออกมาอย่างช้าๆแล้วก็คลี่มันออก

            “ถะ...ถึงคุณ”

            “...

            ผมเงียบรอฟังฝุ่นอ่านจดหมาย พยายามที่จะไม่ยิ้มออกมา  

            น้ำเสียงหวานน่าฟังค่อยๆอ่านเนื้อความในจดหมายเสียงเบา ติดขัดอยู่บ้างในบางประโยค เนื้อหาในจดหมายไม่ได้แตกต่างกับปกติที่คุยกันสักเท่าไหร่

            ผมอยากรู้จังว่าฝุ่นจะเขินแค่ไหนกันนะที่ต้องมาอ่านข้อความที่ตัวเองเขียนให้ผมฟังแบบนี้

            แต่ดูจากใบหน้าและแก้มที่แดงจนแทบจะระเบิดออกมานั้นก็พอเดาได้แล้วล่ะมั้ง

            “จบแล้วหรอครับ”

            “...ครับ”
            “ขอบคุณนะครับ”           

            “ไม่เป็นไรครับ” ฝุ่นว่าพร้อมกับถอนหายใจออกมา แล้วเก็บจดหมายไว้ในถุงกระดาษเหมือนเดิม

            เหตุผลที่ผมอยากให้ฝุ่นอ่านให้ฟังเพราะว่าอยากแกล้งด้วยส่วนหนึ่ง

            แต่ว่าเหตุผลหลักๆก็คือ...

            ผมอยากได้ยินเสียงของเจ้าของจดหมาย เล่าเรื่องราวต่างๆให้ผมฟังด้วยตัวของเขาเอง ไม่ใช่แค่อ่านจากข้อความ

            และตอนนี้ผมก็ได้รู้แล้วว่า

            เจ้าของจดหมายตัวจริงน่ะ น่ารักกว่าที่ผมเคยคิดไว้ซ่ะอีก

            

 

            






♡♡♡








 

            ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองถุงกระดาษที่เพิ่งวางลงบนตัก ด้วยหัวใจที่สั่นระรัวจนเกินจะควบคุมไหว ปรายสายตามองท้องถนนและภาพด้านนอกกระจก ไม่กล้าจะมองคนข้างๆด้วยว่าเขากำลังทำสีหน้ายังไงอยู่

            พี่ฟ้า...

            ทำไมถึงได้ให้ผมอ่านจดหมายกันนะ

            ให้ตายเถอะ...

            ผมเผลอขบริมฝีปากล่างของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไงดีที่ต้องมาอ่านจดหมายของตัวเองให้คนที่ชอบฟัง แล้วเนื้อหาที่ผมเขียนไว้ในจดหมายก็คือแบบ...

            อายชิบ...

            อายจนอยากจะยัดหน้าตัวเองเข้าไปในช่องแอร์ของรถเลย!

            ผมพนันได้เลยว่าหน้าของผมต้องแดงมากแน่ๆ จึงพยายามเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น ระหว่างทางที่รถกำลังเคลื่อนตัวนั้นเราไม่ได้คุยอะไรกันอีก พอรู้ตัวอีกทีรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดยังร้านที่ไม่คุ้นตา

            “ร้านนี้มัน...” ผมพยายามเพ่งมองที่ป้ายหน้าร้าน พบว่าไม่ใช่ร้านซูซิที่ไอ้เตอร์บอกไว้ พี่ฟ้าหลงทางหรอ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ทำไมถึงไม่ไปร้านนั้นกับคนอื่นๆล่ะ

            “ร้านนี้อร่อยดีนะครับ ลองทานดู” คนที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้นยิ้มๆ เอื้อมมือไปปลดซีทเบลท์ของตัวเองและลงจากรถไป ในขณะที่ผมเองก็กำลังจะเปิดประตูลงจากรถนั้นก็เพิ่งสังเกตว่าเป็นพี่ฟ้าเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ผมก่อน

            ...เปิดประตูให้?

            “ขอบคุณครับ” ผมเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว ยังรู้สึกแปลกใจกับการกระทำเมื่อสักครู่ไม่หาย ก็ต้องเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในร้าน 

            งั้นแสดงว่าพวกเราก็กินข้าวกันแค่สองคนสิ...

            อ่า...แย่แล้ว ผมกลัวตัวเองจะลนจนทำอะไรไม่ถูกจัง เหมือนเมื่อกี้น่ะที่อ่านไปหน้าตาก็เลิกลั่กไป เสียงก็สั่น อีกนิดลิ้นจะพันกันแล้ว

            เราเดินเข้ามาด้านในร้าน พบว่าเป็นร้านที่ตกแต่งสวยมาก พนักงานพาเราเข้าไปนั่งที่โต๊ะด้านใน ผมแอบเกร็งๆเล็กน้อยเพราะไม่ค่อยเข้าร้านหรูแบบนี้บ่อยเท่าไหร่นัก มีบ้างที่เวลาไปทานข้าวกับอาก้องแล้วอาจะพาไปร้านอาหารดีดี 

            พูดถึงอาก้อง

            ก็ไม่ได้คุยกันนานแล้วเหมือนเดิมแฮะ

            พวกเราจัดการสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว พอบรรยากาศในโต๊ะเริ่มมีความเงียบเข้ามาครอบคลุมอีกครั้ง นั่นก็ทำให้ผมทำตัวไม่ถูกขึ้นมา คงเพราะว่าพวกเราไม่ได้คุยกันเป็นปีๆ เพิ่งกลับมาคุยกันก็เลยทำตัวไม่ถูกเท่าไหร่ล่ะมั้ง

            “เริ่มสอบไฟนอลวันไหนครับ”

            “อ่อ...เอ่อ วันที่ยี่สิบหกครับ” ผมว่า ช่วงปลายเดือนพฤศจิกาถึงต้นเดือนธันวาคือช่วงสอบไฟนอล แล้วผมสอบซิ่วช่วงเดือนมีนา เหลือเวลาแค่นี้เองไม่รู้ว่าจะไหวไหม ปกติจะสอบเข้ามหาลัยเขาใช้เวลาเตรียมสอบเป็นปีๆเลย ผมเคยอ่านมาแล้วก็จริง แต่ก็ลืมไปบ้างแล้ว

            “พี่ฟ้าล่ะครับ”

            “วันที่ยี่สิบครับถึงประมาณกลางเดือน”

            “อ่อ หมอนี่สอบกี่ตัวอะครับ”

            “ไฟนอลแค่สามตัวเองครับ เพราะว่าที่ผ่านมาก็สอบเป็นบล็อกๆตลอดอยู่แล้ว” พี่ฟ้าอธิบาย ผมพยักหน้าเชิงว่าเข้าใจแล้ว เหมือนว่าคณะแพทย์ช่วงมิดเทอมหรือว่าไฟนอลจะหนักก็จริง แต่ก็ไม่ได้เยอะ เพราะพี่ผ่านมาก็ทยอยสอบไปแล้ว 

            พูดง่ายๆก็คือเหนื่อยอย่างต่อเนื่อง เพราะว่าต้องสอบอยู่ตลอด

            เราคุยกันไปมาเรื่องสอบไฟนอลว่าตัวไหนเป็นยังไงบ้าง ผมยังไม่ได้บอกพี่ฟ้าเลยว่าผมกำลังจะซิ่วแล้ว ผมกำลังคิดอยู่ว่าควรจะบอกดีไหม เพราะพี่ฟ้าเองก็เป็นคนนึงที่คอยบอกให้ผมไปเรียนในสิ่งที่ผมชอบตั้งแต่แรกแล้ว

            สักพักอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

            “พี่ฟ้า”

            “ครับ?”

            “ฝุ่น...ว่าจะซิ่วล่ะ”

            “อีกปีหรอครับ?”

            ผมพยักหน้าแทนคำตอบ

            “มันจะช้าไปไหมครับ ตอนนี้ฝุ่นก็ปีสองแล้ว ถ้าฝุ่นซิ่วอีกก็ต้องไปเรียนปีหนึ่งใหม่ ในขณะที่เพื่อนคนอื่นอยู่ปีสามแล้ว” ผมถามด้วยความลังเลใจ จริงๆเหตุผลนี้ก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ผมรู้สึกเป็นกังวล ยังไงมันก็ต้องรู้สึกแย่อยู่บ้างล่ะนะการจบทีหลังเพื่อนน่ะ

            “ไม่หรอกครับ สองปีแลกกับการทำงานทั้งชีวิตยังไงก็คุ้ม”

            “...นั่นสินะครับ”

            “จะซิ่วไปไหนล่ะครับ”

            “ฝุ่นอยากเรียนโฟโต้อะครับ”

            “หืม...” คนที่นั่งตรงข้ามลากเสียงยาว เงยหน้าขึ้นมามองผมท่าทางสนใจ “โฟโต้?”

            “ครับ”

            “อืม...ดีแล้วล่ะครับ ก็ฝุ่นชอบจริงๆนี่นา” พี่ฟ้าว่า ผมแอบเห็นมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับว่าเขามีอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ “แต่สาขานั้นมันยื่นของสายศิลป์รึเปล่าครับ”

            “ครับ ยื่นคะแนนของสายศิลป์” ผมว่า นั่นหมายความว่าผมไม่จำเป็นต้องสอบฟิสิกส์ เคมี ชีวะ แบบยากๆของสายวิทย์แล้ว ไปสอบแบบที่เป็นแค่พื้นฐานพอ

            “งั้นเนื้อหาก็จะไม่เยอะมาก ฝุ่นเตรียมอ่านมานานรึยังครับ”

            ผมส่ายหน้าเล็กน้อย “ยังเลยครับ ฝุ่นเพิ่งเริ่มอ่านไม่นานมานี้เอง แอบกลัวอยู่ว่าจะไม่ทัน”

            “ทันอยู่แล้ว” พี่ฟ้ายิ้ม “ให้พี่ฟ้าช่วยติวไหมครับ”

            “...

            ผมมองคนที่นั่งตรงข้ามอย่างอ้ำอึ้ง ความทรงจำทั้งหมดเท่าที่ผมจำได้ในช่วงที่ขอให้พี่ฟ้าติวให้ก็คือ...ตอนที่ผมพูดจาแย่ๆกับพี่ฟ้า

 

         พี่ฟ้าอธิบายอะไรน่ะครับ ฝุ่นไม่เห็นเข้าใจเลย!

         ช่างมันเถอะครับ พี่ฟ้าสอนไปฝุ่นก็ไม่รู้เรื่องหรอก ปล่อยบทนี้ไปเลยแล้วกัน

         ไม่ต้องสอนแล้วก็ได้ครับตรงนี้อะ พอแล้ว

         

         ทั้งๆที่ผมทำตัวแย่ขนาดนั้น...แต่พี่ฟ้าก็ยังบอกว่าจะติวให้ผมหรอ

            “...ครับ รบกวนติวให้ฝุ่นด้วยนะครับ” ผมว่าหลังจากที่เม้มปากอยู่แน่น รู้สึกอึดอัดข้างในอก “ขอบคุณนะครับ” เอ่ยคำขอบคุณออกไปด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ ความจริงแล้วใจอยากจะบอกคำว่าขอโทษออกไปอีกครั้งด้วยซ้ำ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ว่าขอเป็นหลังช่วงที่พี่ฟ้าสอบไฟนอลเสร็จได้ไหมครับ”

            “ได้ครับ ได้” ผมพยักหน้ารัวๆพร้อมกับยิ้มกว้างออกไป

            ทำไมพี่ฟ้าถึงได้ใจดีขนาดนี้กันนะ

            และลึกๆแล้วตัวผมเองก็ยังโลภมากอยู่พอสมควร

            เพราะผมอยากให้พี่ฟ้าใจดีกับผมแค่คนเดียวเท่านั้นเลย

            “พี่ฟ้า”

            “ครับ?”

            “คือ...เอ่อ เรื่องจดหมาย” 

            ผมตัดสินใจพูดถึงเรื่องจดหมายออกไป ไหนๆพี่ฟ้าก็ให้ผมอ่านจดหมายแล้ว แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจจะปิดเรื่องจดหมายกับผม เพราะผมไม่รู้เลยว่าพี่ฟ้าคิดยังไงกับคนในจดหมายบ้าง แค่แอบเนียนๆถามดูคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

            “คือ...จดหมายนั่นมัน เอ่อ” 

            เพราะผมมัวแต่อ้ำอึ้งไม่รู้จะถามอะไร พี่ฟ้าที่รอฟังอยู่จึงเลิกคิ้วขึ้นทำหน้าสงสัย

            “ถามได้ครับ ทำไมหรอ”

            “คือ...แบบ”

            ปกติถ้าผมเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องจดหมายเลย เพิ่งเคยมาเห็นจดหมายฉบับนั้นครั้งแรก ผมควรจะถามว่าอะไรดีนะ

            “ใครหรอครับ”

            “อ่า...” พี่ฟ้าเงียบไปสักพัก ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “ไม่รู้ครับ”

            “อะ...อ่าว แล้วคุยกัน?”

            “ครับ”

            “แต่ว่าไม่รู้ว่าใครหรอครับ”

            “ไม่รู้ครับ” 

            “คุยทั้งที่ไม่รู้ว่าใครหรอครับ” ผมแกล้งขมวดคิ้วถามทำหน้าตาสงสัยให้ได้เนียนมากที่สุด 

            “ครับ ก็เขาไม่ได้บอกว่าคือใคร”

            “อ่า...ส่งจดหมายคุยกันแบบเพื่อนทางจดหมายงี้หรอครับ”

            “ประมาณมั้งครับ” พี่ฟ้าว่า 

            “อ่อ...

            อะไรดี ถามอะไรดี อย่าล่กนะไต้ฝุ่น ทำใจดีดีไว้ ทำหน้าให้เนียนที่สุดไว้!

            “พี่ฟ้าแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยล่ะครับ” ผมเงยหน้าขึ้นมอง คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามของผมยกมือขึ้นเท้าคาง ปรายสายตามองมาทางผมพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกว่ามันแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์แปลกๆ

            แต่ผมคงจะคิดไปเอง

            แค่คุยกันไปมาสักพักอาหารที่สั่งมาก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว พนักงานมาเก็บจานเปล่าไปและบอกว่าให้รอของหวานมาเสิร์ฟ

            ว่าแต่...

            สายตาที่พี่ฟ้ามองผมแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกันนะ...

            ให้ตายเถอะ

            ผมสบตาพี่เขาไม่ได้เลย...

            “เขาไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยหรอครับ” ผมถามกลับไป พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น

            “อืม แทบไม่ได้บอกเลยครับ ถามก็ไม่ตอบ”

            “อ่า...แย่จัง”

            “นั่นสิครับ”

            “...” ผมเลิกคิ้วขึ้นมองพี่ฟ้าทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เพราะอีกฝ่ายไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเท่าไหร่ แต่ว่าผมเดาไปแล้วว่าพี่เขาต้องไม่โอเคแน่ๆ

            จริงๆด้วย

            อย่างที่คิดเลย...

            คนที่แทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวตนของอีกคนอย่างพี่ฟ้า จะหาความมั่นคงกับความสัมพันธ์นี้จากไหน ถึงผมบอกว่าผมจะเข้าใกล้พี่ฟ้าแล้ว...

            แต่มันคงใกล้ไม่พอที่จะทำให้พี่มั่นใจได้

            “แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ แบบนี้ก็โอเค”

            “ที่ว่าโอเคนั่น...” ผมพูดขึ้น “โอเคที่จะคุยแบบไม่รู้จักแม้แต่ชื่อแบบต่อไปหรอครับ”

            “ถ้าเป็นจุดที่เขาสบายใจ พี่ฟ้าก็โอเคครับ”

            “...

            “ใกล้ได้เท่านี้ก็เท่านี้”

            “อ่า...” ผมรู้สึกเจ็บปวดกับคำนั้นจัง “คุยกันนานรึยังครับ”

            “อืม หลายเดือนอยู่เหมือนกันนะครับ”

            “มันจะนานได้แค่ไหนหรอครับ”

            “นานแค่ไหนก็ได้ครับ”

            “...

            ฟังดูแล้ว...พี่ฟ้ากำลังชอบคนในจดหมายมากๆเลยไม่ใช่หรอ

            และไม่จำเป็นต้องถามหาเหตุผลใดใด

            หัวใจของผมกำลังเต้นแรง พองฟูขึ้นราวกับกำลังจะล่องลอยหายไป เกิดเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่สามารถหาคำมาบรรยายได้

            ผมตกหลุมรักคุณอีกครั้ง

            และนี่คงเป็นการตกหลุมรักคุณครั้งที่ล้านของผม

            ...

            “ฝุ่นเป็นอะไรรึเปล่าครับ” พี่ฟ้าเอ่ยถามขึ้น คงเพราะว่าเห็นผมนิ่งเงียบไป ผมเผยรอยยิ้มบางออกมาและส่ายหน้าเบาๆ

            “ไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่คิดว่ามันดีจัง”

            “อะไรดีหรอครับ”

            “ที่พี่ฟ้ากับคนนั้นส่งจดหมายคุยกัน”

            “หืม ทำไมล่ะครับ”

            “ก็...มันดู เอ่อ” เพราะผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองพูดไปเท่าไหร่นัก ก็เลยไม่รู้จะตอบยังไงดี “น่ารักดีล่ะมั้งครับ แบบว่าไม่ค่อยมีใครส่งจดหมายคุยกันแล้วแหละ”

            “ใช่ไหมล่ะครับ พี่ฟ้าชอบนะ”

            “มันก็เลยดีไงล่ะครับ”

            “อืม...แต่มันก็มีข้อเสียอยู่บ้างนะครับ”

            “อะไรหรอครับ”

            “อย่างเช่นว่าอยากเจอก็ไม่ได้เจอ อยากได้ยินเสียงก็ไม่ได้ยิน” พี่ฟ้าว่า นั่นทำให้ผมชะงักไปเล็กน้อย “อีกอย่าง...ถ้าเขาจะหายไปพี่ฟ้าก็คงไม่รู้จะทำยังไงดี”

            “อ่า...นั่นสิ ถ้าเกิดว่าเขาจะหายไป....” ผมเผลอพูดทวนคำที่พี่ฟ้าว่าขึ้น ไม่รู้ทำไมการที่ถูกพี่ฟ้านั่นเอามือเท้าคางมองแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกทำอะไรไม่ถูก เหมือนกำลังถูกจับตามองเลย

            “ใช่ไหมล่ะครับ ถ้าเกิดว่าเขาจะหายไป เขาคงจะต้องเป็นคนที่ใจร้ายน่าดูเลย”

            “จะ...ใจร้ายหรอครับ?”

            “มาทำให้รักขนาดนี้แล้ว ถ้าจู่ๆหายไปมันจะไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรอ”

             “...

            “ถ้าจะน่ารักขนาดนั้น ก็ต้องหัดรับผิดชอบความรู้สึกกันบ้างนะครับ”
































          คนเจ้าเล่ห์คือพี่หมอต้นฟ้าไงล่ะ คือตัวเองรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังแกล้งแมวอะ ดูแมวสิ เลิกลั่กไปแล้วหมดแล้วน้าาา พี่ฟ้าเอ็นดูน้องด้วยนะคะ


          #ต้นฟ้าไต้ฝุ่น

                      

            

 


 

            

            

            

 


          

            

            

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17K ครั้ง

48,586 ความคิดเห็น

  1. #48518 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:28
    พี่ฟ้าาาาาาาาาา คนเจ้าเล่ห์จี้แกล้งเหมือนกันนะคะเนี่ย น้องเลิกลั่กไปหมดแล้วพี่ฟ้า 55555555
    #48518
    0
  2. #48459 Maysa15 (@Maysa15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 22:55
    อ๊ากกกก~ รอบที่ล้าน โอ๊ย หัวใจทำงานหนักเกินไป
    #48459
    0
  3. #48458 March & Me (@Bird_noiiz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 22:40
    ฝุ่นคือเลิ่กลั่กไปแล่วววว
    #48458
    0
  4. #48392 Lowland (@Lowland) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 01:22
    พี่ฟ้าร้ายอ่าาาาาแกล้งน้อง
    #48392
    0
  5. #48387 Kemo (@mhokcoffee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 23:06
    น้องคือเลิกลั่กไพหมดแล้วง่ะ 5555555555555
    #48387
    0
  6. #48319 kkkkkk0 (@kkkkkk0) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 07:56
    พี่ฟ้าแกล้งน้องงงงง น่ารัก
    #48319
    0
  7. #48282 15magnitude (@15magnitude) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 05:15
    แกล้งน้องไปอี้กกก พี่ฟ้าคลร้ายยย
    #48282
    0
  8. #48184 ladytata15 (@ladytata15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 21:44
    น้องเลิกลั่กเลย555
    #48184
    0
  9. #47484 janjira sonwai (@jaja80) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:41
    พี่ฟ้า มองหน้างี้ พูดงี้ น้องไหวมั้ยยยยยยย
    #47484
    0
  10. #47450 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:30
    แงงงงงง คุณหมอแกล้งน้องงงงงงงง
    #47450
    0
  11. #47341 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:33

    โหยยยยย หมอฟ้าทำไมร้ายคะ นี่คือตัวตนที่แท้จริงของหมอใช่มั้ย ตอบบบบบบบบบ

    #47341
    0
  12. #46883 Nunthanut (@nunthanut-579) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 03:03
    คุณหมอไม่อ่อนโยนนนนนนนนนนนน !!!!!!
    #46883
    0
  13. #46274 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 01:05
    น้องงงเอ็นดู พี่หมอนี้เจ้าเลห์จริงๆ
    #46274
    0
  14. #46223 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 15:48
    น้องมันซื่อนะพี่คิดตามอะไรไม่ค่อยทันนะ พี่ฟ้าเล่นเจ้าเล่ห์ต้อนน้องมันแบบนี้น่าตีจริงๆ 5555555 ฝุ่นเอ๊ย เสือเขาออกล่าแฃ้วอ่ะ ลูกแมงจะทำยังไงละเนี่ยย
    #46223
    0
  15. #45366 Gundammmmm (@Gundammmmm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 22:23
    ระเบิดเป็นโกโก้คลั้นไปเลยจ้า...เขินนนนนนนน
    #45366
    0
  16. #45340 Petch0132 (@petch0132) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 12:20
    พี่ฟ้าคนขี้แกล้ง
    #45340
    0
  17. #45302 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 16:13
    เจอคำนี้ไป รี้ดตายก่อนฝุ่นเลยคร้า
    #45302
    0
  18. #45228 Asa[jah] (@0887833209) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 00:37
    อ่านกี่รอบก็กรี๊ดดดด
    #45228
    0
  19. #45039 Frii (ฟรี๊) (@doraemonthipfrii) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 14:19
    พี่ฟ้าแลงมากกกๆๆๆๆๆๆ แกล้งน้องอะ เขินจนตัวจะบิดเป็นเกลียวนี่มัน ฮือออออออ
    #45039
    0
  20. #44940 1000Nara (@goldcyber) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 15:29

    ร้ายกว่านี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ

    #44940
    0
  21. #44541 mimiminxxy (@maeruko) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 16:03
    พี่ฟ้าร้ายม้ากกก แมวเลิ่กลั่กไปหมดแล้วนะ
    #44541
    0
  22. #44507 KK9538 (@KK9538) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:02

    เจ้าเล่ห์กว่าพี่ฟ้านี่ไม่มีแล้วนะคะ 55555

    #44507
    0
  23. #44493 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 13:32
    ผมเป็นคนร้ายเงียบ:-)
    #44493
    0
  24. #44472 yodahtr_ (@yodahtr_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 02:24
    แงงงงงงงงงงงพี่ฟ้าาาาาาา
    #44472
    0
  25. #43935 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 19:24
    พี่ฟ้าบ้าาาาา น้องเขินนนนน
    #43935
    0