ตอนที่ 24 : Chapter 23 : Be closer

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16322 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

Chapter 23


 

 

 

...




            เอ่อ...คือ


            อะ...อะไรนะ


            รัก?


            มาทำให้รัก?


            น่ารักขนาดนั้น...รับผิดชอบความรู้สึก


            อ่า...เอ่อ...คือ ยังไงนะ


            “ฝุ่น”


            “...


            “ฝุ่น”


            “คะ...ครับ!!


            “เอ่อ...เป็นอะไรรึเปล่าครับ” พี่ฟ้าเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล เมื่อได้สติกลับมาหัวใจของผมก็เริ่มสั่นระรัวทันที จังหวะของหัวใจมันแรงขึ้น เร็วขึ้นและสั่นอย่างรุนแรงจนผมแทบรู้สึกว่ามันได้ทะลุออกไปแล้ว แรงจนได้ยินเสียงของหัวใจตัวเองและหวังว่าพี่ฟ้าจะไม่ได้ยินมัน


            และความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ไปทั่วอกและใบหน้า ร้อนจนรู้เลยว่าทั้งหน้าและใบหูคงกำลังแดงก่ำอยู่


            ผม...เหมือนได้ระเบิดตัวเองตายไปแล้วรอบหนึ่ง


            คำพูดของพี่ฟ้า...ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนั้นกำลังดังก้องไปมาในหัวสมองของผมราวกับมีใครบางคนมาเปิดซ้ำเอาไว้


            ทั้งที่ภายในใจนั้นสูญเสียการควบคุมทั้งหมดไปแล้ว แต่ผมก็ยังต้องพยายามไม่แสดงออกมา


            ว่าตัวผมนั้น...


            ทั้งดีใจ มีความสุข เขิน อบอุ่นหัวใจ ความรู้สึกทุกอย่างกำลังตีกันอยู่ข้างใน ผมพยายามคุมตัวเองไม่ให้หอบหายใจถี่รัวจนเกินไปและสามารถสังเกตเห็นได้ แต่มันก็ยากอยู่ดี เพราะว่าหัวใจเต้นเร็วทำให้ต้องหายใจเร็วไปด้วย

            มือทั้งสองข้างชื้นขึ้นมาและกุมกันแน่น


            เขินจนอยากร้องไห้มีอยู่จริงและเขินจนจะหัวใจวายตายก็มีอยู่จริงเช่นกัน


            “ฝุ่น...” เสียงของพี่ฟ้าเอ่ยแผ่วเบาลงเล็กน้อย 


            “ครับพี่ฟ้าฝุ่นโอเคครับ!!ฝุ่น เอ่อ...” ผมที่เลิกลั่กจนทำอะไรไม่ถูก คิดว่าจะสามารถควบคุมตัวเองได้ดีแล้วเชียว ดันทำอะไรบ้าๆซ่ะได้ การกระทำของผมทำให้พี่ฟ้ายิ่งทำให้งุนงงเข้าไปใหญ่


            ก็แน่ล่ะซิ


            เขาบอกว่ารักคนในจดหมาย พี่ฟ้าไม่รู้สักหน่อยว่าแกเป็นอะฝุ่น แกจะมาเขินทำไมแกจะเขินไม่ได้นะโว้ย!!


            “ฝุ่น เอ่อ ฝุ่นว่าจะสั่งโกโก้น่ะครับ” ผมรีบหยิบเมนูขึ้นมาดูทันทีโดยไม่ทันได้คิดอะไร ยกเมนูขึ้นบังหน้าตัวเอง


            ไม่เป็นธรรมชาติเลยสักนิดไต้ฝุ่น!!


            มึงไม่มีตรงไหนที่เรียกว่าเนียนได้เลย!! 


            “อ่า โอเคครับ” พี่ฟ้าว่าก่อนจะหันไปมองทางพนักงานเชิงว่าจะสั่งเมนูและพนักงานก็เดินเข้ามาหา


            “...โกโก้เย็นแก้วหนึ่งครับ”


            “ได้ค่ะ”


            แล้วพี่พนักงานก็เดินออกไป ผมวางเมนูลงและพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง มันน่าสงสัยไหมที่ผมทำเมื่อกี้น่ะ คำตอบก็คือน่าสงสัยร้อยแปดล้านเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญคือพี่ฟ้า พี่ฟ้าเลยนะฝุ่นเอ๊ยยย ผมล่ะอยากจะมุดพื้นหนีตรงนี้เลย!


            “แน่ใจนะครับว่าโอเค?” พี่ฟ้าเลิกคิ้วถาม ผมก็ยังคงไม่กล้าหันไปสบตาเขาเท่าไหร่นัก แต่ช่วงเวลาแบบนีก็คงเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะนะ


            ...และเป็นอย่างที่คิด


            แค่สบตาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ดวงตาคมคู่นั้นก็ตรึงผมไว้อย่างง่ายดาย ก่อนคำพูดสองประโยคก่อนหน้านี้จะดังขึ้นมาอีกครั้ง


            มาทำให้รักขนาดนี้...


            รัก...


            รัก!!


            ผมคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม...


            “เหมือนคนกำลังเขินเลยนะครับ”


            “....ฮะ? ฝุ่นเนี่ยนะ?”


            “ครับ เหมือนมากเลย หรือว่าพี่ฟ้าคิดไปเองกันนะ”


            “....อ่อ” ผมนิ่งเงียบไป เป็นอีกครั้งที่ผมสัมผัสได้ถึงความเจ้าเล่ห์จากพี่ฟ้า แต่ผมคงจะคิดไปเองล่ะมั้ง “อ่อ ฝุ่นเขินแทนคนนั้นแหละครับ”


            “หืม เขินแทน? ได้ด้วยหรอครับ”


            ให้ตายเถอะ...


            รอยยิ้มแบบนี้มันฆ่าคนได้เลยนะ เคยมีใครบอกพี่บ้างไหมครับเนี่ย...


            “ครับ เขินแทนน่ะ ถ้าเขามาได้ยินต้องเขินมากแน่เลย”


            “คิดว่าเขาจะเขินหรอครับ”


            “ครับ” ผมตอบไปอย่างมั่นใจ


            “แต่พี่ฟ้าไม่คิดแบบนั้นนะครับ”


            “อะ...อ่าว ทำไมล่ะครับ”


            “ไม่รู้สิครับ คงเพราะว่ายังไม่เคยเจอกันเลยล่ะมั้ง ก็เลยเดาเขาไม่ออกเลย” คนที่ยังคงนั่งปรายสายตามองผมเอ่ยขึ้น พนักงานนำโกโก้มาเสิร์ฟและผมอยากจะบอกว่าผมอิ่มมาก ไม่สามารถแม้แต่จะยัดโกโก้เข้าไปได้อีกแล้ว ใครมันแก้เขินด้วยการสั่งโกโก้มาบ้างนะ


            “เดาได้อยู่มั้งครับ...ระดับพี่ฟ้าแล้ว” ผมว่าขึ้นทำน้ำเสียงเชิงแซวนิดนึงและยกโกโก้ขึ้นมาดื่ม


            “ทำไมคิดว่าพี่ฟ้าจะเดาได้ล่ะครับ”


            “เดาครับ” ผมเผลอยิ้มกว้าง


            “งั้นฝุ่นมาช่วยพี่ฟ้าเดาหน่อยได้ไหมครับ?”


            “ยังไงหรอครับ”


            “มาช่วยพี่ฟ้าเดาไงครับ ว่าเขาเป็นคนยังไง” รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ผมก็อยากจะปฏิเสธอยู่หรอก แต่ดูแล้วคงยากแน่ๆ


            แล้วทำไมผมต้องมาช่วยพี่ฟ้าเดาด้วยเนี่ยว่าตัวเองเป็นคนยังไง


            “...พี่ฟ้าเล่าให้ฝุ่นฟังได้ไหมครับ ตั้งแต่แรกเลย” เพื่อความเนียนผมจึงแกล้งถามข้อมูลก่อน แล้วพี่ฟ้าก็เริ่มเล่าตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมส่งจดหมายหา


            อ่า...สุดยอด


            รายละเอียดโคตรแม่นเลย พี่เขาจำได้แม้กระทั่งวันที่เลยนะ ผมยังต้องจดไว้อยู่เลย


            ว่าแต่...ผมจะช่วยพี่ฟ้าเดายังไงดีละเนี่ย


            “คือ...ฝุ่นก็ไม่รู้เหมือนกันอะครับ ฝุ่นคงไม่เก่งเรื่องแบบนี้เท่าไหร่แหละมั้ง” ผมว่าเลี่ยงๆไป เพราะผมไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆอะ “พี่ฟ้าสืบหาตัวเขาหรอครับ”


            “ไม่ครับ” พี่ฟ้าส่ายหน้าเบาๆ “อย่างที่บอกไงครับว่าอยู่ในจุดที่เขาสบายใจก็พอ”


            “อ่อ...แล้วพี่ฟ้ารู้ข้อมูลอะไรอย่างอื่นอีกไหมครับ”


            “พี่ฟ้ามั่นใจว่าเขาอยู่ปีสองครับ”


            “...อ่อ”


            “เป็นคนชอบถ่ายรูป ชอบต้นไม้ อาจจะเป็นคนชอบตื่นเช้า ส่วนสูงไม่น่าจึงร้อยเจ็ดสิบ ถนัดซ้าย เรื่องคณะไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่ว่าเพราะเขาชอบถ่ายรูปมาก อาจจะอยู่สาขาเกี่ยวกับการถ่ายรูปก็ได้”


            “...โห”


            “เท่าที่พี่ฟ้าเดาไว้นะครับ”


            ผมอยากจะถามออกไปว่าทำไมถึงรู้ล่ะครับแต่คิดว่าไม่ถามน่าจะดีกว่า ก็เป็นพี่ฟ้านี่นา แต่ว่าเดาถูกหมดเลยมันจะเป็นไปได้หรอที่คนๆนึงจะเดาทุกอย่างถูกไปหมดเลยเนี่ย


            “โห แต่ว่าข้อมูลก็เยอะแล้วนะครับเนี่ย” ผมว่า


            “อืม ไม่หรอกครับ ยังมีอะไรที่ไม่รู้เยอะเลย”


            “อะไรหรอครับ”


            “อย่างเช่นเขาจะชอบพี่ฟ้าจริงๆรึเปล่า”


            ผมคงคิดไปเองล่ะมั้ง แต่ดูจากแววตาคู่นั้นของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย แต่ผมก็สะบัดความคิดแปลกๆของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว...มันหมายความว่ายังไงที่ว่าจะชอบพี่ฟ้าจริงๆรึเปล่า


            “กะ...ก็ถ้าไม่ชอบเขาจะส่งจดหมายหาทำไมล่ะครับ”


            “ก็ไม่แน่สักหน่อยนี่ครับ เพราะว่าพี่ฟ้าเองก็ไม่รู้จักเขา เขาอาจจะส่งหาใครหลายคนก็ได้”


            ไม่มีทาง...


            นอกจากพี่ฟ้าแล้วฝุ่นจะส่งจดหมายหาใครได้อีกเล่า


            “ไม่หรอกมั้งครับ”


            “ฝุ่นแน่ใจได้ยังไงล่ะครับ”


            “ฝุ่นเดา” ผมว่าพร้อมเผลอมุ่ยหน้าลงเล็กน้อย “ฝุ่นว่าเขาคงไม่มีคนอื่นหรอกครับ”


            “หืม...” น้ำเสียงทุ้มที่ได้ยินนั้นทำให้หัวใจของผมมันรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม “ฝุ่นคิดว่าเขาชอบพี่ฟ้าคนเดียวหรอครับ”


            “...เอ่อ”


            ผมเงียบไปและก้มหน้าลง


            “ครับ”


            “แล้วฝุ่นคิดว่า...เขาจะรักพี่ฟ้าคนเดียวด้วยไหม”


            ...


            ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับหัวใจที่สั่นแรงขึ้นมาอีกครั้งและความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า


            “ว่าไงครับ”


            ย้ำถามอีกครั้ง รอยยิ้มเจือจางและดวงตาเป็นประกาย ย้ำให้ผมรู้ว่าเขาต้องการคำตอบและผมก็ตัดสินใจบอกคำตอบออกไป


            ทั้งในฐานะของคนในจดหมายและในฐานะของไต้ฝุ่น


            เพราะเป็นคนๆเดียวกัน


            ผมจึงมีคำตอบแค่คำตอบเดียวเท่านั้น


            “ครับ...


            “...เขารักพี่ฟ้าแค่คนเดียว”


            “ฝุ่นมั่นใจ”         


 







♡♡♡








 

 

            ผมหลุดยิ้มกว้างออกมากับประโยคที่ได้ยิน ก่อนจะเลื่อนมือที่เท้าคางอยู่มาปิดปากเอาไว้เล็กน้อย ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย

 

            หัวใจมันเคยเต้นแรงขนาดนี้มาก่อนไหมนะ

 

            เท่าที่จำได้ก็คงไม่เคย...ไม่เคยเป็นแบบใครเลย

 

            ...เขารักพี่ฟ้าแค่คนเดียว”

            “ฝุ่นมั่นใจ”        



 

            มันเป็นความมั่นใจที่น่ารักจังเลยแฮะ



 

            ตัวเล็กที่นั่งตรงข้ามกับผมก้มหน้างุด แต่ก็ยังเห็นแก้มที่แดงก่ำรวมจนถึงใบหู ผมเดาว่าน้องคงเขินแทบแย่แล้วแน่ๆ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่รู้สึกว่าอยากหยุดแกล้งเลยสักนิด



 

            น่ารักเป็นบ้าเลย...




               ไม่ไปน่ารักแบบนี้กับคนอื่นได้ไหมนะ



 

            เพราะว่าผมรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ว่าน้องไม่รู้ว่าผมรู้ ความคิดที่อยากจะแกล้งก็เลยผุดขึ้นมากะทันหัน ยิ่งได้เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนแล้วยิ่งทำให้ผมกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว

 

            จนอยากจะมองดูแบบนี้ไปนานๆเลย

 

            ไม่ว่าจะเป็นไอ้ท่าทางเลิกลั่กจนเผลอสั่งโกโก้ทั้งที่ตัวเองอิ่มแล้วเมื่อกี้

            หรือว่าตอนนี้ที่ยังก้มหน้างุดอยู่ คงเพราะไม่อยากสบตากับผม 

            และคำถามสุดท้ายที่ถามออกไป...เพราะว่าอยากได้ยินคำนั้นนั่นแหละ

 

            คำบอกรักของผม...ที่ทำให้น้องได้รู้

            และคำบอกรักของน้อง...ที่ผมเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

 

            มันอาจจะไม่ใช่การบอกรักอย่างตรงไปตรงมา แต่เราก็เข้าใจกัน

            เพราะน้องเองก็ได้รับรู้ความรู้สึกของผม และผมก็ไม่อยากที่จะอยู่ใกล้น้องได้แค่นี้อีกต่อไปแล้ว ถึงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆมันจะไม่เลวเท่าไหร่นัก

 

            แต่ว่าอยู่แบบนี้มันดึงตัวเล็กเข้ามากอดไม่ได้นี่นา...

            ก็เลย...ไม่อยากเป็นแค่คนคุยทางจดหมายแล้ว

 

         ไม่เคยรู้สึกเอ็นดูใครสักคนจนอยากจะฟัดให้จมเขี้ยวขนาดนี้มาก่อน ถ้าทำตอนนี้ได้ก็คงทำไปแล้วล่ะนะ

            ผมเคยคิดว่าตัวผมไม่เข้าใจไอ้โจเลย ว่าทำไมมันต้องอยากกอดน้องท่ามกลางสายตาคนมากมายอย่างไม่แคร์อะไรขนาดนั้น ไม่คิดว่าตัวเองจะเข้าใจหรือว่าเป็นเหมือนมันด้วย


            แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

           ว่ามันห้ามใจยากจริงๆ


            ถ้าใครสักคนมาได้ยินสิ่งที่ผมคิดอยู่ตอนนี้คงจะคิดว่ามันไม่ใช่ผมแน่ๆ อย่างที่บอกว่าผมเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน มันเป็นเพราะว่าความน่ารักของตัวเล็กล่ะมั้ง ที่ทำให้ผมรู้สึกอยากแกล้งอยากฟัดขนาดนี้


            แล้วระหว่างเราก็ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรอีก ฝุ่นคงไม่เอะใจเท่าไหร่ คงเพราะมัวแต่คิดทบทวนสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ว่าพอมาดูในมุมของผมแล้ว


            มันดูแปลกสุดๆเลยล่ะ


            มาบอกว่าคนนั้นเขารักผมแค่คนเดียว แล้วตัวเองก็เอาแต่เงียบทำหน้าแดงอยู่แบบนั้น


            คิดว่ามันไม่แปลกอะไรงั้นหรอ พอเห็นว่ากำลังพยายามไม่ให้ผมจับได้อยู่ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่


            ตอนนี้จะคิดอะไรอยู่นะ เขินเพราะว่าบอกรักผมหรือว่าคิดว่าไม่น่าพูดออกมาอย่างมั่นใจขนาดนั้นเลย ผมแค่แกล้งแสดงออกไปว่าผมไม่มั่นใจว่าคนในจดหมายจะชอบผมแค่คนเดียวรึเปล่า


            ฝุ่นก็เริ่มไม่สบายใจขึ้นมาทันที


            อย่างกับว่ากลัวผมเข้าใจผิดอย่างนั้นแหละ


   แล้วก็ถามย้ำคำถามอีกสักหน่อย ให้ดูเหมือนว่าผมต้องการคำตอบ


   ฝุ่นก็เลยรีบพูดออกมาโดยไม่ทันได้คิด


            แต่ว่าจะไป...

            คำบอกรักเมื่อกี้น่ะ

            อยากได้ยินอีกจัง


           ไม่ใช่คำว่าเขารักผมแค่คนเดียว 

   แต่อยากได้ยินคำว่าฝุ่นรักผมแค่คนเดียวมากกว่า

 

 

 

 

♡♡♡

 

 

 

         

 

            ผมเดินตามพี่ฟ้าขึ้นมาที่ร้านกาแฟที่เดิมของพวกเรา หลังจากที่คุยเรื่องคนในจดหมายไปก็เล่นเอาซ่ะผมทรงตัวแทบไม่อยู่ เพราะกลัวว่าพี่ฟ้าจะเข้าใจคนในจดหมายผิดว่าเขามีคนอื่น ผมก็เลยรีบโพล่งออกไปแบบนั้น


            แล้วก็มารู้สึกตัวอีกที


            ว่ามัน...


            เหมือนเป็นการบอกรักเลย


            ถึงพี่ฟ้าจะไม่รู้ตัวก็เถอะ...แต่ว่าเมื่อกี้น่ะ



            เหมือนว่าพี่ฟ้าบอกรักผม

            และผมก็ได้บอกรักพี่ฟ้าออกไปเช่นกัน





            ...

            ผมรีบพุ่งเข้าหาไอ้เตอร์ทันทีจนมันร้องเสียงดังแอ่กมุดเข้าหาทั้งที่เตอร์ยังอวดครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่เพราะว่าโดนผมเข้าชาร์จเต็มแรง ตอนนี้พวกเรามาอยู่ชั้นบนของร้านกาแฟแล้ว พี่ฟ้าก็เดินเข้าไปนั่งกับเพื่อนคนอื่น


            “เอื้ออ ฝุ่น เอือก ไอ้สัส เจ็บ นอร์ธ เฮล์ฟ เฮล์ฟมี๊” เตอร์ตะเกียกตะกายไปหานอร์ธ ยื่นมือไปขอความช่วยเหลือ แต่นอร์ธก็เอาแต่นั่งขำ


            “เตอร์ จะไปไหน ไม่ให้ไป แงงง” ผมร้องเสียงหลงแล้วรัดไอ้เตอร์แรงกว่าเดิม


            “เอื้อกกก ไส้จะขาด ไส้จะขาดแล้ววว”


            “เต๊อรรร์”


            “ช่วย...เอือก เฮืออ น๊อร์ธ” นอร์ธเข้ามาจับมือเตอร์แล้วช่วยดึงทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ “ปล่อยกูเถอะ โอ๊ยย ฝุ่น กูไปทำอะไรให้มึ๊งงง”


            “เตอร์ ไม่ให้ไป ไม่เอา” ผมยังคงพยายามรัดตัวเตอร์อยู่ กลายเป็นว่าไอ้เตอร์เจ็บกว่าเดิมเพราะมีผมรัดตัวมันไว้และโดนไอ้นอร์ธดึงแขน


            “สัส เจ็บกว่าเดิมอีก น๊อร์ธ ปล๊อยยยย”


            “เอ้า ก็คนจะช่วยเนี่ย เอ้า ฮึบ!


            “โอ๊ยยย กูไปทำอะไรให้พวกมึงเนี่ยยย ปล๊อยยย” เตอร์ดิ้นไปมา ใบหน้าเริ่มขึ้นแดงก่ำ และมันก็เริ่มกลิ้งตัวจนผมโดนมันทับ


            “โอ๊ย เตอร์ อย่าทับกู”


            “แบนไปซ่ะไอ้แมวบ้า”


            “โอ๊ยยๆๆ” พอผมคลายกอดออกเตอร์ก็ดึงแขนผมแทน ท่าตอนนี้อย่างกับเล่นมวยปล้ำกันเลย 


            “ประทุษร้ายกูหรอฮะ นี่แน่ะๆๆ” เตอร์ดึงแขนผมจากด้านหลังแรงขึ้น ได้ยินเสียงหัวเราะจากนอร์ธดังมากเลย ไอ้คนเลว ยังไม่มาช่วยกันอีก “เฮอะ เล่นผิดคนแล้วไอ้น้อง คิดว่าพรบสัตว์จะช่วยมึงได้หรอฮะ ทำร้ายแมวโดนปรับกี่บาทวะ”


            “โอ๊ยๆ ยอมๆๆ ยอมแล้วเตอร์”


            “หนึ่ง”


            “สอง”


            “สาม”


            “ผู้ชนะ อีสเตอร์ เด็กหนุ่มผู้แข็งแกร่งจากเมืองระยอง!!” เสียงประกาศชัยชนะจากไอ้นอร์ธดังขึ้น เตอร์ยอมปล่อยตัวผมและมันก็ลุกขึ้นชูมือราวกับเป็นผู้ชนะจริงๆ ผมลุกขึ้นมานั่งเหนื่อยหอบ เพราะว่าเก็บกดความเขินมานานก็เลยกะจะมาลงที่ไอ้เตอร์ซ่ะหน่อย ดันแพ้มันซ่ะได้


            “รางวัลปลอบใจเด็กหนุ่มภูเก็ตผู้อ่อนแอ” เสียงนอร์ธว่าพร้อมยื่นขนมให้ผม ผมรับมาทั้งที่ยังหอบหายใจอยู่ “คนภูเก็ตต้องผิดหวังในตัวมึงอยู่แน่ๆ”


            “กูรู้สึกแย่จริงๆที่ทำให้ทุกคนผิดหวัง” ผมว่าอย่างเซ็งๆ “เตอร์มึงรุนแรงอะ”


            “มึงเริ่มก่อน!” เตอร์หันมาว่าทั้งที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่ “อยู่ดีดีก็เข้าชาร์จกูเฉย เป็นเหี้ยไรฮะ”


            “เออ เต๊อร์ น๊อร์ธ คืองี้นะแบบว่า” ผมที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะพูดอะไรก็รีบเล่าออกไปทันที แต่ว่าเพราะยังเหนื่อยอยู่ก็เลยพูดไม่รู้เรื่อง


            “ใจเย็นนะไต้ฝุ่น มึงกำลังเสียสติ” นอร์ธเข้ามานวดขมับให้ “ขอน้ำหน่อยเตอร์ กูจะให้น้ำนักมวย”


            “เห้ย ไม่ต้อง อย่า” ผมรีบปรามทันที คราวก่อนมันก็อมน้ำพ่นใส่ผมไอ้เหี้ยเนี่ย ปกติให้น้ำนักมวยกันแบบนั้นหรอวะ “กูโอเคแล้ว โอเค”


            “พวกกูกำลังเม้าธ์กันอยู่เลยว่าทำไมมึงกับพี่ฟ้าต้องไปกินข้าวกันแค่สองคน” เตอร์ว่าขึ้น ดูเหมือนว่าที่พวกเราเล่นมวยปล้ำกันเมื่อกี้พวกพี่หมอเขาจะหันมามองด้วยนะ ถ้าได้ยินไม่ผิดมีเสียงหัวเราะเบาๆลอยมาด้วย คราวนี้พวกเราก็เลยมานั่งคุยกันแบบปกติแทน


            “อะไรยังไงวะ” นอร์ธถาม


            “คือแบบ ไอ้สัส มึง เหี้ย คือ...โอ๊ยย กูไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน”


            “เขินจนเสียสติของจริง”


            “ทำไมถึงรู้ว่าเขินอะ”


            “พุ่งเข้าชาร์จกูขนาดนี้นะไอ้เหี้ย” เตอร์ยู่ปากว่า “ปวดท้องเลยเนี่ย”


            “เห้ย โทษๆ เผอิญตื่นเต้นไปหน่อย”


            “เลิกได้ก็เลิกนะ ไอ้นิสัยเขินแล้วชอบทำร้ายคนอื่นเนี่ย”


            “อะ ไหนเล่ามาซิ”


            “ไม่เล่าๆๆ” 


            “เอ้า กวนตีน ตอนแรกบอกจะเล่า”


            “ยังไม่ดีเท่าไหร่มั้ง คือแบบ...ขอเวลากูก่อน เดี๋ยวคอลกันดีกว่า” ผมว่า “มาๆ ติวหนังสือ เร็วดิ กูอยากติวแล้วเนี่ย เตอร์ไหนหนังสือมึงอะ หยิบขึ้นมาดี๊ นอร์ธเร็ว กูอยากติวฟิสิกส์พื้นฐานแล้วเร็วมา”


            “นอร์ธ เพื่อนเราไม่ไหวแล้วว่ะ สติไม่ครบแล้ว”


            “เออ กูก็ว่างั้น อาการน่าเป็นห่วงแล้ว”

 

 

            .....

            หลังจากที่ติวกันเรียบร้อยแล้ว ผมก็กลับกับพี่ฟ้า ซึ่งปกติผมจะกลับกับพี่ฮิลล์ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้กลับกับพี่ฟ้าโดยที่ไม่ได้คุยหรือนัดอะไรกันด้วย พี่ฮิลล์เองพอไอ้เตอร์ขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปทั้งที่ปกติจะรอผม ส่วนพี่ฟ้าก็รอผมขึ้นรถอยู่ก่อนแล้ว


            ระหว่างทางกลับก็ไม่ได้พูดอะไรกันเป็นพิเศษ แค่เรื่องทั่วไป และเป็นผมเองที่รู้สึกประหม่าตลอดทาง จนกระทั่งถึงหอ บอกฝันดีกันและผมก็ยืนมองรถคันเดิมขับออกไป


            คืนนั้นผมคอลคุยกันพวกเตอร์นอร์ธดาวอยู่ประมาณชั่วโมงกว่าๆ เล่าทุกอย่างให้ฟัง แน่นอนว่าโดนแซวชิบหายเลยแหละ


            (ประเด็นนะมึง คือมึงอะรู้แล้วไงว่าพี่ฟ้าชอบ แต่คนในจดหมายไม่รู้)


            “ใช่ ก็ต้องทำเป็นไม่รู้ ส่งจดหมายต่องี้หรอ”


            (เออ ก็ต้องงั้นอะ แต่ความสัมพันธ์คือไปไกลมากแล้วนะ พี่ฟ้าใช้คำว่ารักเลยนะเว้ย) เสียงของนอร์ธดังขึ้นจากลำโพง ผมก็ได้แต่นอนม้วนตัวอยู่ในผ้าห่ม กลิ้งไปมาบนเตียงเพราะไม่รู้จะทำยังไงดี


            “อื้อ”


            (รักเลยนะแมว รักเลยอะ ไม่ใช่แค่ชอบ) น้ำเสียงของดาวตกบ่งบอกถึงความดีใจอย่างชัดเจน (ดีจังที่เราเสนอแผนส่งจดหมายไป ในที่สุดแมวก็สมหวังแล้ว)


            “สมหวังหรอ...เราเนี่ยนะ!


            (เออดิ ขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวก็ได้เป็นแฟนแล้วมั้ง)


            “เตอร์ไอ้บ้า!พูดอะไรของมึงฮะ”


            (เป็นคนที่เขินแล้วรุนแรงชิบหายเลย) ไอ้นอร์ธแซว (พี่ฟ้านี่ก็ได้นะมึง ชัดเจนดีว่ะ)


            “อื้อ”


            (เห็นไหมบอกแล้ว) เตอร์ว่า


            (รักแมวไปแล้วไง)


            “ดาว...


            (ดีใจด้วยนะแมว ความคิดถึงมันมีความหมายเมื่อส่งถึงจริงๆ)


            “อื้ม...ใช่ ดีแล้วที่ได้ส่งไป ถ้ามัวแต่เก็บไว้แบบนั้น มันต้องกลายเป็นความคิดถึงที่มีแต่เราคนเดียวที่รู้แน่ๆ”


            ....

            หลังจากที่วางสายไป หันไปมองเวลาก็เกือบตีหนึ่งแล้ว ผมลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง มองภาพของฝันที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ แล้วตัวเองก็เผลอยิ้มกว้างขึ้นไปอีก


            “ฝัน...ฝุ่นดีใจจังที่มีวันนี้”


            “ฝุ่นเคยคิดนะว่าชีวิตตัวเองไม่มีความหมายอะไรอีกแล้วเมื่อไม่มีฝันอยู่ แต่สุดท้ายฝุ่นก็ได้เจอทุกคน ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง แล้วก็เลยได้รู้ว่าการมีชีวิตอยู่น่ะดีที่สุดแล้ว


            “เคยคิดว่าฝนจะไม่หยุดตกแล้วซ่ะอีก แต่สุดท้ายพอฝนหยุด ท้องฟ้าก็สวยงามจริงๆนั่นแหละ มันคุ้มค่าที่จะอดทนรอนะ”


            “รอท้องฟ้าที่สดใสน่ะ”


            ผมลงมือเขียนจดหมายถึงฝันอย่างที่ทำเป็นประจำไม่เคยขาดเลยสักวัน วันนี้ก็เล่าเรื่องทุกเรื่องที่ผมไปเจอมา ผมซื้อกล่องใส่ของกล่องใหม่มาวางข้างๆกันกับชั้นเก็บจดหมาย เป็นจดหมายจากพี่ฟ้า รูปต่างๆที่พี่ฟ้าถ่ายกลับมาให้ ผมก็ใช้คลิปหนีบกระดาษ หนีบเรียงตามเส้นเชือกที่ติดอยู่บนผนังห้อง


            ไม่ว่ายังไง...รูปถ่ายก็ยังคงเป็นพื้นที่ที่เก็บความทรงจำที่ดีที่สุด


            ใครหลายคนอาจจะคิดว่าการเขียนจดหมายน่ะ มันเชยและไม่มีใครทำแล้ว แต่มันเป็นเสน่ห์ที่การพิมพ์แชตไม่มี นั่นคือการเขียนด้วยมือ เราจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเขาและจดจำมันผ่านตัวหนังสือที่เขาเขียนมันออกมา




            เราได้รู้จักกันผ่านแผ่นกระดาษ

            เราได้คุย ได้ส่งความรู้สึกดีดีให้กัน

            เราได้ดูแลกันและกัน เรามีช่วงเวลาให้คิดถึงกัน เราได้เฝ้ารอในทุกๆวันเพื่อให้ความรู้สึกได้ส่งไปถึง

            เราได้รักกัน

            ผ่านทางจดหมายฉบับเล็กๆเหล่านั้น

         

 

           .....




             ช่วงสอบผมจะฝากขนมให้พี่ฟ้าเยอะกว่าปกติ วันนี้ก็เช่นกัน ผมมาถึงคณะแพทย์ตอนเย็นและเดินขึ้นไปที่ร้านกาแฟของพี่กิ๊บ 


            “อะ นี่จ้า” พี่กิ๊บยื่นถุงกระดาษที่พี่ฟ้าฝากมาให้ผม ผมยิ้มและรับมันไว้ รีบกลับไปเปิดที่หออีกตามเคย และผมต้องแปลกใจเมื่อเปิดข้างในถุงกระดาษดู


            ไม่มีขนม...


            มีแค่รูปและจดหมาย


            เป็นรูปโพลารอยด์ที่ถ่ายท้องฟ้าสีแดงอิฐที่ผมไม่มั่นใจว่ามันคือตอนเช้าหรือว่าตอนเย็น พร้อมข้อความข้างในจดหมาย เขียนไว้ว่า

 



 

                จะเป็นไปได้ไหม 

    ถ้าผมอยากจะเจอคุณสักครั้ง

 

 

 

            เพราะถ้าไม่ได้เจอคุณ

            ผมคงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ



 

            .....

 














               เอาแล้วไงงงงเจ้าฝุ่นนนนน พี่เขาหลงหนูขนาดนี้แล้วนะะะ จะเป็นบ้าไปเลยใช่ไหมคะพี่ฟ้าถ้าไม่ได้กอดไม่ได้จับน้องฟัด แงงงง แค่เห็นน้องก็หมั่นเขี้ยวแล้วอะ ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งรุนแรงอะไรแบบนี้


               ฮืออออ >< รอติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ ฝากติดแท็ก #ต้นฟ้าไต้ฝุ่น ในทวิตด้วยน้าาา




          




               

 

 


            

            

            

 


          

            

            

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16.322K ครั้ง

48,527 ความคิดเห็น

  1. #48519 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:50
    พี่ฟ้าเบาหน่อย น้องเขินไปหมดแล้ววววววววววว งื้ออออ คนอ่านอย่างเราก็เขิน>/////<
    #48519
    0
  2. #48463 Maysa15 (@Maysa15) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 09:54
    รู้สึกว่า พี่ฟ้าจะเริ่มไม่อ่อนโยนแล้วอะ งื้อออ
    #48463
    0
  3. #48383 nunoilapanikon (@nunoilapanikon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:19

    ออ้ากกก เขินกับคำว่า "ถ้าผมไม่ได้เจอคุณ ผมคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ"

    #48383
    0
  4. #48320 kkkkkk0 (@kkkkkk0) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 08:04
    เขาจะเจอกันไหมมมม
    #48320
    0
  5. #48112 Nucher21 (@Nucher21) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 14:11
    เขินตายแล้วมั้งน้องฝุ่นนนนน
    #48112
    0
  6. #47351 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:54

    พี่ฟ้ามีอาการเป็นบ้าแบบพี่โจก่อนหน้านี้แล้วสินะ 55555

    #47351
    0
  7. #46294 Frosty_chan (@Frosty_chan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 16:33

    น้อนนนน พี่ฟ้าอย่าไปแกล้งน้อนน
    #46294
    0
  8. #46275 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 01:16

    ยิ้มแก้มแตกมีอยู่จริง
    #46275
    0
  9. #46226 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 16:20
    โอโหหหหห พี่ฟ้าเล่นหมัดฮุคอ่ะ เอาแล้ววว ฝุ่นจะกฃ้าไปเจอมั้ย คือมั่นใจมากๆว่าพี่ฟ้ารักน้องไปแล้วแต่ฝุ่นมันจะคิดยังไงจะเผลองอแงโทษตัวเองไม่มั่นใจตัวเองอีกมั้ยว่าถ้าเป็นเราแล้วเขาจะไม่ชอบ ฮอลลลล แต่ตอนนี้เขินมากค่ะ พี่ฟ้าบ้าที่สุดอ่ะมาหยอดอะไรแบบนี้คนที่เขินไม่ได้มีแค่ฝุ่นนะเว้ยยย ชอบตอนแก๊งเพื่อนเฃ่นมวยปล้ำกัน น่ารักมากกก
    #46226
    0
  10. #45291 RU-UT (@RU-UT) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 12:11
    เขินพี่ฟ้าาาา.
    #45291
    0
  11. #45001 เฟมีลล่า-+++- (@pennapa2777) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 01:07

    ไรท์พอเหอะ

    เขินจนอ่านไม่ไหวเเล้ว
    #45001
    0
  12. #44974 nutjii_ (@nutjii_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:09
    รุกหนักจริงโอยยยย
    #44974
    0
  13. #44495 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 13:45
    ด้วยความรักและความนัย~
    #44495
    0
  14. #43937 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 19:35
    บ้าเอ้ยยยยยย เขินไปหมดๆๆๆๆๆ เป็นบ้าแล้วววว
    #43937
    0
  15. #43252 PUN_NN (@PUN_NN) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:14
    ขออนุญาตหยาบนะคะ แม่งเอ้ยยยพี่ต้นฟ้าคุณคือแบบเดอะเบสคนหรือพระอาทิตย์
    #43252
    0
  16. #43216 hunhun_myoppa (@hunhun_myoppa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 18:26
    หื้ออออ ใจอิชั้น&#10084;
    #43216
    0
  17. #43117 preawniss (@preawniss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:44
    ฟัดเลยๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #43117
    0
  18. #42583 _Maizey_ (@_Maizey_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 14:45
    เจ้าเล่ห์&#8203;มากพี่ฟ้านอกจากจะขี้แกล้งยังเจ้าเล่ห์อีก&#8203; ฝุ่นก็เขินได้รุนแรงมาก555
    #42583
    0
  19. #42557 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 01:43
    ฮืออ เขินน
    #42557
    0
  20. #42475 Slyvester (@areeya-aoy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 14:02

    พี่ฟ้าาา งื้อออ
    #42475
    0
  21. #42460 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:59
    พี่ฟ้าโคตรร้ายอ่ะ 55555
    #42460
    0
  22. #41789 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:29

    ฮืออออออ น้องฝุ่นนนนนน

    ทำไมเป็นคนน่ารักได้ขนาดนี้เนี่ยยย ยังไม่ให้ฟ้าได้มั้ย พี่ขอฟัดหนูก่อนได้มั้ยคะ แงแอ TT

    #41789
    0
  23. วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 00:09
    กลับหอไปแต่งตัวแล้วบุกหอพี่ฟ้าเลยยยย
    #41141
    0
  24. #41019 Memiechan27 (@pim-rebellion) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:42
    โอ๊ยยยยยย พี่ฟ้าาาาาา ไม่ไหวแล้วววววว เขินจะตาวแทนน้องแล้ววววววววววว
    #41019
    0
  25. #41004 WhoopiePie (@WhoopiePie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:32
    น้องฝุ่นสู้ๆ ไปเจอพี่เค้าเลยลู้กกกกกกก
    #41004
    0