คัดลอกลิงก์เเล้ว

เกมรัก 2 วายร้าย

เมื่อสาวน้อยผู้สับสนต้องตกเป็นเหยื่อมเกมรักของสองพี่น้องต่างขั้ว

ยอดวิวรวม

79

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


79

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ย. 61 17:02 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แฟร์ หญิงสาวใสซื่อที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางสองหนุ่มหล่อ
คิว พี่ชายสุดเนี้ยบที่หล่อเฉียบบาดใจ
คิง น้องชายสายติสแต่นิสัยเหมือนลูกแมว  

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 ก.ย. 61 / 17:02

บันทึกเป็น Favorite


     " น้องๆตั้งใจกันหน่อยนะ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มแสดงจริงแล้ว พี่เข้าใจว่าวันนี้ทุกคนเหนื่อย อดทนกันหน่อยแล้วกัน"
     เสียงตะโกนปลุกใจดังมากจากบนเวที ทุกคนที่กำลังทำงานกันอย่างวุ่นวายหยุดชะงักแล้วหันมองเจ้าของเสียง แฟร์ เงยหน้าจากบทละครในมือเพื่อมองเขาเช่นกัน ชายหนุ่มตัวสูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง สวมเสื้อสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อโดยมีผ้าซับเหงื่อสีน้ำเงินเข้มพาดอยู่ที่คอ แสงจากสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมาที่ใบหน้าขาวนวลและคมกริบ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจากความเครียดและเหนื่อย ผมหน้าม้าถูกมัดจุกขึ้นเผยให้เห็นหน้าผากและใบหน้าอันหล่อเหลา เขาช่างงดงามราวกับนักรบ เขาเป็นผู้กำกับของละครครั้งนี้ ซึ่งแฟร์ก็แอบปลื้มในความหล่อเฉียบขาดของเขาอยู่ไม่น้อย วันพรุ่งนี้จะเป็นการแสดงละครเวทีของคณะ จึงทำให้วันนี้ทุกคนเคร่งเครียดกับการเตรียมการแสดงอย่างมาก แฟร์ก็เป็นส่วนหนึ่งในละครครั้งนี้ เพราะเธอเป็นคนเขียนบทตัวเอกของละครนั่นเอง
     " พรุ่งนี้จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้เนอะ .. ไอ้คิวมันโครตเครียด มันก็จริงจังเกิน "
     เสียงหนึ่งดังมาจากข้างๆแฟร์ เธอหันไปมอง ต้น พี่รหัสของเธอ ที่กำลังหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากอย่างสบายใจ และทอดสายตาออกไปอย่างเหม่อลอย ก่อนที่แฟร์จะหันกลับไปมอง คิว ผู้กำกับหนุ่มสุดหล่อที่กำลังสั่งงานอย่างจริงจังอบู่บนเวที การซ้อมใหญ่รอบสุดท้ายจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกคนได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างคงราบรื่นอย่างวันนี้
     " พรุ่งนี้พี่ขอนัดทุกคนบ่าย 3 แล้วกันนะครับ อย่ามาสายล่ะ ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่เหนื่อยมาด้วยกัน " 
     ประโยคนัดหมายสุดท้ายก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน แต่นี่ก็เกือบจะตี 3 แล้ว แฟร์กลับมาถึงห้องรีบอาบน้ำเตรียมตัวนอน เธอตั้งนาฬิกาปลุกแล้วซุกตัวในผ้าห่มก่อนที่จะฝันหวานถึงละครเวทีในวันพรุ่งนี้
     เวลาบ่าย 3 ทีมงานมาพร้อมกันที่หลังเวทีแล้ว แต่ละคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ เพราะละครจะเริ่มแสดงรอบแรกในเวลา 5 โมงเย็น ตอนนี้เวลา 4 โมงแล้วนักแสดงทุกคนแต่งตัวกันอย่างรีบเร่ง ทีมไฟ ทีมเสียง ก็ทดสอบกันอย่างหนักหน่วง ก่อนที่จะมีข่าวร้ายว่า นางเอกยังไม่มา !!!!  ข่าวนี้เป็นข่าวที่ร้ายแรงจริงๆ ทุกคนพยายามติดต่อนางเอกของเรื่องในทุกช่องทาง เกิดเป็นความชุลมุนที่หลังเวที ผู้กำกับถึงกับหน้าถอดสี ใบหน้าของเราซีดขาวและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่ละคนต่างก็แสดงความเห็นเพื่อหาวิธีแก้ปัญหา
     " หาคนแสดงแทนดิ "
     เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางการถกเถียง เหมือนแสงสว่างวาบที่ปลายอุโมงค์ ทุกคนเงียบไปชั่วขณะก่อนที่จะเริ่มปรึกษากันอีกว่าใครจะเป็นผู้แสดงแทน
     " ใครจะแสดงได้ล่ะ เล่นสดหรือไง" 
     อีกเสียงถามแทนทุกคน ผู้กำกับยังคงพยายามโทรหานางเอกอย่างร้อนใจ ส่วนนักแสดงคนอื่นๆก็เริ่มหวั่นใจว่าการแสดงนี้อาจจะล่ม
     " น้องแฟร์ไง น้องเขียนบทนางเอก "
     ต้น เสนอขึ้นเสียงดังโดยไม่ปรึกษาใคร แฟร์ที่นั่งในมุมมืดถึงกับสะดุ้งโหยง ผู้กำกับวางมือถือและถอดใจจากนางเอกตัวจริง แล้วมองมาที่แฟร์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง  ก่อนที่เขาจะสั่งให้ช่างแต่งหน้ามาพาแฟร์ไปแต่งตัว เพียงไม่นาน เธอก็กลายเป็นเจ้าหญิงตัวเล็กที่สง่างาม เธอสวยมาก สวยอย่างไม่น่าเชื่อ .. และ ทันเวลาพอดี !!! ผู้ชมนั่งเต็มโรงละครแล้ว ม่านสีแดงถูกเปิดอออก การแสดงลื่นไหลไปอย่างไร้ที่ติ รอบแล้วรอบเล่าโดยมีแฟร์เป็นนางเอกในทุกรอบ จนมาถึงรอบสุดท้าย...  
     " ตราบใดที่พระจันทร์ยังส่องแสง ข้าจะยังคงอยู่เคียงข้างพระองค์ "
     แฟร์หลับตาลงภายในอ้อมแขนของเจ้าชายที่เป็นเดือนของคณะ ไฟถูกดับลงจนมืดสนิท ผู้ชมลุกขึ้นปรบมือ ก่อนที่ไฟสีส้มสลัวจะถูกเปิด ทีมงานทุกคนยืนอยู่บนเวทีพร้อมรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความภูมิใจ คิวยืนอยู่กลางเวทีโดยจับมือของพระเอกและนางเอกของละครเวทีเอาไว้ มือของเขานุ่มและอุ่นมาก นิ้วยาวเรียวกุมมือของเธอไว้อย่างแนบแน่น ทำให้ใจของแฟร์บางไปหมด ทุกคนก้มหัวให้ผู้ชมพร้อมกัน ก่อนที่ม่านสีแดงจะปิดลงโดยที่ยังมีเสียงปรบมือดังไม่ขาด ในขณะที่แฟร์กำลังถูกคนรุมถ่ายรูปด้วยอยู่นั้น คิวก็เดินแหวกผู้คนเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ ในวินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของแฟร์ก็หยุดเต้นไปด้วย เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมรอยยิ้มที่เขินอายเล็กน้อยแก้มของเขาเป็นสีแดงระเรื่อ เขางดงามจริงๆ งดงามราวกับเจ้าชายในนิทาน เขากัดริมฝีปากอมชมพูของตัวเองแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ 
     " ขอบคุณมากนะ .. ขอบคุณจริงๆ"
     เขาก้มหัวแล้วเอามือแตะที่บ่าของเธอเบาๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป แฟร์แทบจะละลายเป็นน้ำอยู่ตรงนั้น  เล่นเอาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตายอย่างสงบศพสีชมพูเลยทีเดียว
     " ละครเสร็จแล้ว งานนี้ต้องฉลองงงงงงงงง "
     ทีมงานคนหนึ่งตะโกนออกมาดังลั่น ซึ่งเป็นความคิดที่ดีมาก ทุกคนนัดรวมพลกันที่บาร์แห่งหนึ่ง แฟร์ถูกจัดให้นั่งข้างคิว แขนของเขาและเธอแนบชิดติดกัน เขาดูแลเธออย่างดีตลอดการกินเลี้ยง ถือว่าเป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่แสนสุขของเธอ หลังจากกินเลี้ยง ต้นมาส่งแฟร์ที่หอพัก เธอเดินขึ้นห้องพร้อมกับช่อดอกไม้และหัวใจที่พองโต เอิบอิ่มไปด้วยความสุข ทันทีที่ถึงห้องด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แฟร์ก็หลับไปทันที 
     แฟร์ลืมตาตื่นเพราะความหิวและร้อน เหงื่อท่วมตัวของเธอไปหมด เธอหลับไปบนโซฟาทั้งที่หน้ายังเต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ ผมถูกสเปรย์จนแข็งอยู่ทรง และแอร์ก็ปิดอยู่ ช่อดอกไม้ของคิวตกอยู่ที่พื้นโดยมีกระเป๋าสะพายของเธอทับอยู่ แฟร์รีบจัดแจงเอาช่อดอกไม้ใส่แจกัน ก่อนจะเอาอาหารแช่แข็งไปอุ่นในไมโครเวฟ .. นานแล้วที่เธอไม่ได้ตื่นตอนเช้าตรู่แบบนี้ เธอเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศยามเช้าให้เต็มปอด แต่สิ่งที่เข้ามาในปอดไม่น่าใช่อากาศยามเช้าแล้วสิ กลุ่มควันบุหรี่สีขาวจากห้องข้างๆลอยเข้าปอดเธออย่างเต็มที่ จนเธอสำลัก ใครกันนะที่มาทำลายอากาศยามเช้าแสนสดใสของเธอ
     " นี่คุณคะ .. ทำไมต้องสูบบุหรี่ตั้งแต่เช้าด้วย .. เช้าๆแบบนี้ควรเอาอากาศดีๆเข้าปอดบ้างนะ "
     แม้ว่าแฟร์จะโมโหแต่เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นที่สุด อีกฝั่งเงียบไป ควันบุหรี่อีกกลุ่มใหญ่กำลังลอยมา
     " ว่าไงนะ .. ไม่ค่อยได้ยินเลย "
     เสียงหนึ่งตอบกลับมาแบบห้วนๆ ยิ่งทำให้แฟร์โมโหมากขึ้นไปอีก
     " ชั้นบอกให้คุณหยุดสูบบุหรี่ซะ ได้ยินมั้ย !!!!! "
     เธอตะโกนตอบไปอย่างเหลืออด ควันบุหรี่ก็ยังคงลอยมาเหมือนเดิม 
     " เออๆ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะเว้ย ป้าข้างห้องมาบ่นไรไม่รู้ แค่นี้นะ "
     ประโยคสั้นๆที่ตอบกลับมาทำเอาเธอหน้าชา เขาไม่ได้คุยกับเธอหรอกหรอ แฟร์รีบวิ่งเข้าห้องด้วยความอับอายและโกรธแค้น เธออยากจะเห็นหน้าไอ้คนข้างห้องซะจริงๆ เธอจะไม่มีวันญาติดีกับมัน มีเสียงดัง ติ๊ง มาจากไมโครเวฟ กลิ่นอาหารหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แฟร์พุ่งตัวไปชงกาแฟเพื่อที่จะได้กินมื้อเช้าที่ครบสูตร แล้วเสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น .. ใครจะตื่นเช้ามาหาเธอขนาดนี้ ทั้งๆที่เมื่อคืนก็ไม่ได้นัดกับใคร แฟร์วางมือจากถ้วยกาแฟแล้วเดินไปส่องตาแมวของประตู คนที่เคาะห้องเธอคือคนที่เธอไม่รู้จัก เขาเป็นผู้ชายที่มีผมหยักเล็กน้อยยาวประบ่า มีหนวดเล็กๆเหมือนไม่ได้โกนมาหลายวัน หน้าซีกขวาของเขาถูกผมบัง ใต้ตาคล้ำเหมือนคนอดนอนมาเป็นปี ใส่เสื้อที่คอยานแหวกลงไปถึงกลางอก เผยให้เห็นรอยสักที่อกข้างซ้ายที่น่าจะเป็นคำภาษาอังกฤษอะไรซักอย่าง สวมกางเกงยีนส์ที่ถูกตัดขาให้สั้นเหนือเข่า ในมือของเขาถือห่อผ้าและขวดครีมโกนหนวด แฟร์ไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน เขาสภาพเหมือนคนจรจัดยังไงอย่างงั้น เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่เปิดประตู
     " ป้าค้าบบ .. รู้นะว่าอยู่ในนั้นอ่ะ เปิดประตูให้หน่อยสิ มีเรื่องจะรบกวนนิดเดียวเองค้าบ "
     ชายจรจัดเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับเคาะประตูซ้ำ หรือแฟร์ควรไล่เขาไป หรือโทรแจ้งยาม เธอควรทำยังไง ในสมองเธอมีวิธีจัดการกับชายคนนี้เต็มไปหมดแต่เธอเลือกไม่ได้ว่าจะใช้วิธีไหนดี เธอจึงขยับตัวห่างออกจากประตูเพื่อตั้งหลัก
     " ไม่มีคนอยู่หรอ .. เห้อ "
เขาพูดแบบถอดใจก่อนที่เสียงจะเงียบไป แต่แฟร์ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาไปแล้วจริงๆหรือเปล่า เธอส่องจากตาแมวก็ไม่เห็นใครหน้าห้องแล้ว จึงลองเอาหูแนบประตูอีกครั้ง ก่อนที่เสียงเคาะจะดังขึ้นอีกครั้ง เล่นเอาหูเธอแทบแตกจนเธอต้องร้องออกมาเสียงดัง
     " มีคนอยู่จริงด้วย .. เปิดให้หน่อยนะค้าบ ผมขอร้องนะครับป้า แค่แปปเดียวจริงๆค้าบบบ " 
     เขายังอยู่ !!! ด้วยความโมโหที่สะสมมาตั้งแต่เช้า เธอจึงตัดสินใจจะไล่เขาไปซะ แฟร์ปลดล็อคแล้วเปิดประตูพร้อมกับจะอ้าปากด่าออกไป แต่ไม่ทันที่เธอจะส่งเสียงเขาก็พุ่งเข้ามาในห้องของเธออย่างรวดเร็วราวกับ The Flash เธอตกใจและทำอะไรไม่ถูก
     " อ้าว ไม่ใช่ป้าหนิ  ผมอยู่ห้องข้างๆเนี่ย ขออาบน้ำหน่อยนะครับ ห้องโดนตัดน้ำตัดไฟอ่ะ "
     แล้วเขาก็หายเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้แฟร์ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก เขาเป็นใคร ทำไมเขาถึงเข้ามาในห้องเธอ ทำไมเขาต้องมาอาบน้ำในห้องเธอ คำถามผุดขึ้นเต็มหัวของแฟร์ไปหมด แฟร์นั่งคิดวนไปวนมาบนโซฟาด้วยความสับสน จนเขาอาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเสื้อตัวใหม่ แต่กางเกงยังเป็นตัวเดิม ผมยุ่งเหยิงถูกรวบไว้อย่างลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน แฟร์หันไปจ้องชายที่ยืนยิ้มแห้งๆอยู่หน้าห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะมานั่งข้างๆเธอ แฟร์รีบขยับตัวออกห่าง
     " น้ำอุ่นดีเนอะ เลยโกนหนวดไปด้วยเลย เห้อออ สบ๊ายยย " 
     ชายหนุ่มพูดอย่างร่าเริงแบบไม่มีความรู้สึกผิดปนมาในน้ำเสียง เขาเหยียดขายาวๆพาดไปบนโต๊ะอย่างสบายใจ แฟร์จ้องหน้าเขาตาเขม็ง แต่เมื่อมองดีๆแล้ว เขามีใบหน้าที่ขาวใส จมูกโด่ง ตาคมถึงแม้ใต้ตาจะคล้ำไปหน่อย ริมฝีปากบางและมีลักยิ้มเล็กๆที่แก้ม เขาดูดีไม่เบาจนเธอแทบละสายตาจากเขาไม่ได้
     " เธอเข้าห้องคนอื่นมาแบบนี้ไม่ได้นะ เธอเป็นใคร "
     แฟร์เปิดฉากถามหลังจากที่ได้สติ ชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้มลืมตาข้างหนึ่งของเขามามองหน้าเธอ
     " ผมชื่อ คิง อยู่ห้องข้างๆนี่เอง .. อ่ะ ถึงตาคุณบ้าง "
     " ชั้นชื่อ แฟร์ "
     แฟร์ตอบแบบห้วนๆ คิงหลับตาลงแล้วพยักหน้าแบบไม่ใส่ใจนัก
     "  เมื่อคืนปาร์ตี้หนักมากหรอ หน้าผมยังเต็มอยู่เลยนะ กลิ่นก็... อืม "
     เขาพูดลอยๆพร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะประหลาดออกมา เขาหัวเราะหนักจนไหล่สั่น เวลาเราหัวเราะแล้วยิ่งดูน่ารักมากขึ้น รอยยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวที่เรียงเป็นระเบียบ ลักยิ้มกลายเป็นรอยบุ๋มบนแก้มทั้งสองข้าง เธอโมโหจนลืมไปเลยว่าเธอยังไม่ได้อาบน้ำล้างหน้า สภาพนี้ไม่ควรมีใครได้เห็น แม้กระทั่งคนแปลกหน้าคนนี้
     " ไปอาบน้ำเหอะ ผมจะไปแล้ว "
     คิงพูดในขณะที่หลับตาพริ้มและไม่มีท่าทีที่จะเคลื่อนย้ายตัว แต่นาทีนั้นแฟร์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความอับอาย นายนี่จะทำเกินไปแล้วนะ !!!! แฟร์อาบน้ำอยู่นานเพราะผมของเธอถูกฉีดสเปรย์จนแข็งโป๊ก หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็พบว่า เธอลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาด้วย .. วันนี้ช่างเป็นวันที่โหดร้ายสำหรับเธอจริงๆ เธอเอาหูแนบประตูห้องน้ำเพื่อฟังว่าเขาออกไปจากห้องหรือยัง เสียงเงียบสนิท เขาคงไปแล้ว แฟร์ค่อยๆแง้มประตูแล้วโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ เขาไม่อยู่แล้ว แฟร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอจึงออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายที่เปียกชุ่มและเปลือยเปล่า ขณะที่แฟร์แต่งตัวสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นประตูไมโครเวฟถูกเปิด แล้วเธอรีบหันควับไปที่โต๊ะ กล่องอาหารว่างเปล่า มีเศษข้าวหกเลอะเทอะที่โต๊ะ แก้วกาแฟวางอยู่โดยไร้กาแฟมีเพียงดอกไม้ดอกหนึ่งปักอยู่ ซึ่งมาจากดอกไม้ในแจกันของเธอ มีตัวหนังสือที่เขียนด้วยกาแฟโดยใช้นิ้วบนโต๊ะว่า THANK YOU ..  สิ่งที่เห็นเล่นเอาแฟร์เกิดอาการหัวร้อนแทบระเบิด นายคิงคนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ !!!!!! แฟร์ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างท้อแท้ ก่อนจะรู้สึกว่าเธอเหยียบอะไรบางอย่างอยู่ แฟร์ก้มลงมองเศษผ้าที่อยู่ใต้เท้า เศษผ้าที่มีรูปหัวใจสีแดงเต็มไปหมด เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่า .. มันคือกางเกงบ็อกเซอร์ ซึ่งจะเป็นของใครไปไม่ได้เลย นอกจาก...
     " ไอ้คิงงงงง ไอ้บ้าเอ้ยยยยยยยยยย !!!!!!! "
     แฟร์ตะโกนเสียงดังลั่น เส้นความอดทนของเธอขาดผึง เธอโกรธคิงจนตัวสั่น แฟร์พุ่งตัวไปที่ห้องของคิงอย่างรวดเร็ว 
     " เปิดประตูเดี๋ยวนี้ นายคิงงงง คิงคองงงงงงงงง "
     แฟร์เคาะประตูรัวๆ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคิง ก่อนที่ประตูห้องข้างๆจะเปิดออก ผู้ชายตัวสูงขาวเดินออกจากประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผมของเขายังชื้นๆ เขาสวมเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ขายาวสีดำ ยิ่งช่วยขับให้ผิวของเขาสว่างใสมากขึ้น แฟร์หันไปมองแล้วถึงกับต้องเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เพราะนั่นคือ .. คิว เขาอยู่ห้องนั้นหรือเปล่า ทำไมเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขามองหน้าเธอแล้วทำท่าเหมือนจะยิ้ม คิงก็เปิดประตูออกมา
     " เสียงดังจังเลยเจ๊ คนจะนอน .. มีไรอ่ะ "
     แฟร์ละความสนใจจากคิวแล้วหันมาหาคิงที่ยืนพิงประตูพร้อมกับสีหน้าเบื่อหน่ายปนง่วงนอน เขาเสยผมยาวๆให้ปัดไปข้างหลัง คิงไม่ได้ใส่เสื้อจึงเผยให้เห็นรอยสักเล็กๆหลายอันกระจายอยู่บนตัว เขามีรอยสักคำว่า save me อยู่ที่อกด้านซ้ายตรงหัวใจ หัวไหล่ซ้ายขวามีรูปพระอาทิตย์และพระจันทร์อยู่คนละข้าง หุ่นของเขาค่อนข้างผอมแห้ง แต่ผิวภายใต้เสื้อของเขาขาวเนียนขับให้จุดเล็กๆสีชมพู 2 จุดโดดเด่นขึ้นมา และถูกประดับด้วยรอยสัก ดูเหมือนกระดาษที่ถูกเด็กๆวาดรูปใส่
     " กินอิ่มนอนหลับเชียวนะยะ .. นี่ของนาย !!!!! "
     แฟร์โยนบ็อกเซอร์ใส่อกของคิงอย่างแรงก่อนจะรีบกลับห้องตัวเอง แฟร์ทิ้งตัวลงบนโซฟาและคิดว่า คิวอยู่ห้องถัดจากเธอไปแค่ห้องเดียว มีแค่ห้องของนายคิงกั้นเท่านั้น เรื่องนี้มันเหลือเชื่อ หรืออาจจะเป็นพรหมลิขิตของเธอและเขา
     เช้าวันต่อมา แฟร์วางแผนจะไปชอปปิ้งแต่เช้า เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวและเตรียมตัวออกจากห้อง แฟร์เปิดประตูห้องแล้วยืนมองไปทางห้องของคิว ถ้าเขาเปิดออกมาตอนนี้ก็คงจะดี แล้วประตูห้องของคิวก็เปิดแง้มออกราวกับเวทมนต์ หน้าหล่อๆของเขาสว่างมาในความมืดของห้อง เขาจริงๆด้วย แฟร์ยืนนิ่งสายตาจับจ้องไปที่คิว วันนี้เขาสวมเสื้อยืดแขนยาวสีขาวที่ดึงแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย กับกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า สะพายกระเป๋าผ้าใบใหญ่สีดำ เป็นความเรียบง่ายแต่ดูดี คิวหันมามองเธอแล้วยิ้มด้วยมุมปาก
     เอ้า .. น้องแฟร์ อยู่ห้องนี้หรอ แปลกใจจัง แล้วนี่จะไปไหนแต่เช้า "
     คิวถามอย่างสุภาพแล้วจัดทรงผมเล็กน้อย เขาหล่อเหลาเหลือเกิน ริมฝีปากอมชมพูสุขภาพดีและแก้มสีแดงระเรื่อของเขา ใบหน้าขาวๆที่ตัดกับคิ้วสีเข้มและดวงตาคมกริบ จมูกก็โด่งรับกับปากเล็กๆ คิวมักจะกัดริมฝีปากอยู่บ่อยๆ ทำให้ยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่มากขึ้นไปอีก แฟร์ตกอยู่ในภวังค์ความหล่อของเขาจนไม่ได้สติ คิวเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นแล้วโบกมือตรงหน้าเธอ
     " น้องแฟร์ .. เป็นอะไรไป "
     " ปะ.. เปล่าค่ะ พี่คิวถามอะไรนะคะ "
     แฟร์แอบหยิกขาตัวเองเพื่อเรียกสติ เธอจะมาเคลิ้มกับความหล่อของเขาต่อหน้าเขาไม่ได้ คิวหัวเราะออกมาเบาๆ เธอพึ่งสังเกตว่าเขามีลักยิ้มเล็กๆ ที่แก้มข้างซ้าย คนอะไรทั้งหล่อ เก่ง สุภาพ ใจดี สมบูรณ์แบบไปหมด 
     " เราอ่ะ .. จะไปไหน ไปคณะรึเปล่า พี่กำลังจะไปพอดี ไปด้วยกันมั้ย "
     คิวออกปากชวน แฟร์แทบจะเข้าทรุดด้วยความดีใจตรงนั้น ถ้านี่เป็นฝันก็คงเป็นฝันที่ดีที่สุดของเธอ เธอยิ้มแห้งๆก่อนจะหยิกขาตัวเองเพื่อตรวจสอบว่าไม่ได้ฝันไปจริงๆ มีความรู้สึกเจ็บอยู่ เขาชวนเธอจริงๆ เขายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ นี่เป็นโอกาสที่เธอจะได้ใช้เวลากับคิว 2 ต่อ 2
     " ค่ะ .. ไปคณะค่ะ "
     แผนชอปปิ้งของเธอถูกเปลี่ยนทันที เธอรู้สึกได้ว่าแก้มและใบหูของเธอร้อนไปหมด สมองว่างเปล่า คิวยักคิ้วแล้วผายมือให้เธอเดินก่อน ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถมินิของคิว รถของเขาสะอาดและหอมกลิ่นอ่อนๆแบบผู้ชาย แฟร์หันมองคิว เขาสวมแว่นกันแดดมองตรงไปข้างหน้า นิ้วเรียวๆทั้งสิบกำพวงมาลัยไว้หลวมๆ เขาทำปากงึมงำร้องเพลงที่เปิดคลอในรถอย่างสบายใจ และเหมือนว่าเขาจะรู้สึกว่าถูกมอง เขาจึงหันมาสบตาแฟร์
     " น้องแฟร์จะไปทำอะไรที่คณะอ่ะ "
      คิวถาม พร้อมกับดันแว่นกันแดดไปค้างไว้บนหัว สายตาของเขาช่างเฉียบคมแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น แฟร์สะดุ้งตื่นจากภวังค์อีกครั้ง ใบหน้าของเขาทำให้จิตใจเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมันเป็นสิ่งที่เธอสามารถมองได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ 
     " อ่า.. คือออ .. "
     แย่ล่ะสิ .. พึ่งตัดสินใจมาคณะตอนที่พี่เค้าชวนนี่เอง เลยยังไม่รู้ว่าจะไปทำอะไร แฟร์คิดในใจ  เธอยิ้มบางๆเพื่อถ่วงเวลา
     " อ้อ.. แฟร์ว่าจะไปห้องสมุดน่ะค่ะ .. ยืมหนังสือมาทำรายงาน "
     เธอตอบแบบส่งๆ คิวขมวดคิ้วด้วยท่าทางสงสัย ก่อนจะหัวเราะออกมา
     " วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่หรอ .. ห้องสมุดปิดนะ "
     คิวพูดกลั้วกับเสียงหัวเราะแบบเอ็นดู แฟร์เบิกตากว้าง โป๊ะ .. ปล่อยโป๊ะใส่พี่เค้าเต็มๆ เธอหัวเราะกลบเกลื่อนไปด้วย
     " อ่าววว .. ลืมไปเลยค่ะ เห้ออ แย่จังนะคะ "
     แฟร์หัวเราะแห้งๆ คิดในหัวว่าจะทำยังไงต่อไป คิวหยุดหัวเราะแล้วหันมามองเธออีกครั้ง แต่แฟร์ไม่กล้าหันไปสบตา เธอพยายามมองตรงไปข้างหน้าและเกร็งหน้าให้สวยที่สุดขณะที่เขามองเธออยู่ คิวดึงแว่นที่ค้างบนหัวลงมาใส่แล้วหันกลับไปขับรถต่อโดยไม่พูดอะไร และในที่สุดรถก็มาจอดที่โรงรถของคณะ แฟร์มองตึกเรียนอย่างเหม่อลอย ทำยังไงดี ชั้นมาทำอะไรที่นี่ เธอควรจะหันไปขอบคุณพี่เค้าที่พามานั่งรถเล่น หรือเปิดประตูแล้ววิ่งลงไปเลย ความคิดผุดมาในหัวของแฟร์ไม่หยุด แต่เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ คิวดับเครื่องยนต์แลัวเบี่ยงตัวไปคว้ากระเป๋าที่อยู่เบาะหลัง 
     " งั้นไปกับพี่ก่อนแล้วกันนะ พี่มาทำธุระแปปเดียว แล้วค่อยกลับด้วยกัน "
     คิวพูดยิ้มๆ แฟร์พยักหน้านิ่งๆ ทั้งที่ในใจอยากจะกรี้ดออกมาให้ดังก้องโลก แทบจะเก็บความรู้สึกดีใจไม่อยู่ เธอรีบเปิดประตูรถแล้วเดินตามคิวไป พอเข้ามาในคณะจะเป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่า คิวเป็นเหมือนเทพบุตรของคณะ เขาเป็นเดือนของคณะตอนที่เข้าปี 1 จึงเป็นเหตุผลที่สาวๆเกือบทั้งคณะชอบคิว ไม่ว่าคิวจะเดินไปไหนหรือทำอะไรก็จะตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นอยู่ตลอด เมื่อแฟร์กับคิวเดินผ่านกลุ่มรุ่นน้องผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ทั้งกลุ่มก็หันมามองแล้วทำหน้าตาสงสัยก่อนจะหันกลับไปซุบซิบกัน แฟร์ค่อนข้างประหม่าที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแบบนี้ เพราะปกติเธอเป็นคนไม่โดดเด่นอะไร ก็แค่นักศีกษาบ้าเรียนคนหนึ่ง คิวก็เหมือนจะรู้ว่าแฟร์กำลังประหม่า เขาจึงเดินช้าลงแล้วดันหลังให้แฟร์เดินนำไปก่อน 
     " ห้องประชุม 1 นะ "
     คิวกระซิบบอกจุดหมาย แฟร์เดินเก้ๆกังๆ เพราะไม่ว่าเดินผ่านใครก็ถูกมองตลอดทางไปจนถึงห้องประชุม แฟร์นั่งรอคิวอยู่ด้านนอกห้องประชุม หลังจากประชุมเลิกต้นก็เปิดประตูออกมา
     " เอ้า.. แฟร์ มาทำไรอ่ะ " 
     ต้นถามเสียงดัง แต่ไม่ทันที่แฟร์จะตอบอะไร คิวก็เดินตามต้นออกมา
     " น้องเค้ามากับกู "
     คิวพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ต้นหันมองหน้าคิวและแฟร์สลับกันไปมาหลายครั้ง แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยให้คิว
     " อย่าบอกนะว่า... "
      " เห้ย ไม่ใช่ๆ น้องเค้าแค่ติดรถมา "
     คิวรีบแก้พร้อมกับหัวเราะแล้วตบไหล่ต้นแก้เขิน
     " ไอ้นี่มันหล่อแต่ก็ร้ายนะ พี่เตือนไว้ก่อน ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ย ! "
     ต้นโน้มตัวลงมากระซิบบอกแฟร์ด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนจะโดนคิวตบหัวจนทิ่ม เวลาคิวอยู่กับเพื่อนเขากลายเป็นคนร่าเริง อารมณ์ดี และขี้เล่น ลบภาพพี่ผู้กำกับละครเวทีที่เคร่งเครียดไปหมดเลยทีเดียว
     " นี่น้องรหัสกู มึงห้ามนะเว้ย !!!!"
     ต้นโวยวายแล้วล็อคตัวคิว คิวดิ้นไปมาพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน แฟร์นั่งมองทั้งสองหยอกล้อกันเหมือนเด็กๆ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ โดยปกติต้นก็เป็นคนอารมณ์ดีอยู่แล้ว แต่น้อยคนที่จะมีโอกาสได้เห็นมุมนี้ของคิว
     " กลับกันเถอะน้องแฟร์ .. พี่รหัสเรานี่ท่าจะบ้า "
     " ใครบ้าๆ พูดใหม่เดี๋ยวนี้ ให้โอกาสครั้งเดียว !!! ไม่งั้นมึงโดน "
     ทั้งสองยังเถียงกันไม่หยุดพร้อมกับเดินนำแฟร์ไป เธอก็ทำได้แค่เดินห่างๆ มองเพื่อนสนิททั้งสองคนหยอกล้อกันตลอดทาง 
     " แฟร์ระวังตัวด้วย .. คิวกูเตือนมึงแล้วนะ อย่านะมึง !!! "
     ต้นกำชับขณะที่แฟร์เข้ารถ คิวเดินมาล็อคคอต้นไว้ในอ้อมแขน แล้วใช้นิ้วเรียวๆขยี้ผมต้นอย่างเอ็นดู
     " มึงเคยห้ามกูได้ด้วยหรอ บายยยย "
     คิวหัวเราะร่า แล้วเดินไปขึ้นรถด้วยท่าทางยียวน ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหอพักแล้วแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเอง แฟร์นั่งยิ้มอิ่มเอมใจอยู่ในห้องคนเดียว เธอหยุดคิดถึงคิวไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาได้หัวใจของเธอไปหมดแล้ว แต่แล้วฝันของเธอก็ต้องหยุด เนื่องจากเสียงเคาะประตูรัวๆราวกับข้างนอกกำลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ แฟร์รีบวิ่งไปส่องที่ตาแมว ภาพที่เห็นคือ คิง ยืนฉีกยิ้มชูถุงอาหารอยู่หน้าห้อง .. อะไรของเค้าอีกนะตานี่ แฟร์คิดแล้วถอนหายใจยาว ตัวขัดความสุขที่แท้ทรู 
     " อาหารมาส่งค้าบบ .. ไถ่โทษที่เมื่อวานกินหมดเลย ซื้อมาคืนแล้ว เยอะกว่าเดิม อร่อยกว่าเดิมมมม "
     คิงตะโกนด้วยเสียงเหมือนสปอทโฆษณา แฟร์เปิดประตูออกช้าๆ คิงดึงประตูให้เปิดอ้าออกแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้แฟร์ชนิดที่ลมหายใจรดหน้ากันเลยทีเดียว แฟร์สะดุ้งแล้วถอยห่าง
     " กินข้าวกัน ฉลองที่ไฟห้องผมมาแล้ว "
     คิงเดินดุ่มๆเข้าห้องราวกับเป็นห้องของตัวเอง เขาจัดแจงอาหารทุกอย่างจนเสร็จสรรพพร้อมกิน แฟร์เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคิง เขายิ้มหวานแล้วส่งจานข้าวพร้อมช้อนส้อมให้ 
     " กินดิ กินเลยๆ แล้วหายโกรธผมนะ .. "
     คิงพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้วเอนตัวเข้ามาทำท่าเหมือนจะซบแฟร์ เธอรีบขยับตัวออกห่าง ก่อนจะหยิบอาหารเข้าปาก ให้เขาสบายใจ สายตาเขาตอนอ้อนนี่ยากต่อการปฏิเสธจริงๆ เธอไม่สามารถสบตาเขาได้เลย 
     " ว่าแต่ เธออายุเท่าไหร่ "
     คิงถามขณะเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก แฟร์หันไปมองเขาที่ทำหน้าตาใสซื่อ
     " 21 นายล่ะ "
     แฟร์ตอบแล้วถามกลับ คิงเบิกตาจนโตขึ้น เขากลืนข้าวคำโตแล้วยิ้มเขินๆ 
     " งั้นเราก็เป็นเพื่อนกัน .. สวัสดี เพื่อนแฟร์ "
     คิงยื่นมือมาหาแฟร์ แต่เธอไม่จับมือด้วย ทำให้เขาเหวอเล็กน้อย ที่จริงเธอก็ไม่ได้โกรธอะไรเขาแล้ว แต่เธอแค่รำคาญนิดหน่อยที่เขาชอบมาวอแวกับเธอ
     " กินอิ่มหรือยัง รีบอิ่มซะทีสิ ชั้นง่วงแล้วนะ "
     แฟร์ถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเธอกินอาหารของเธอเสร็จแล้ว แต่เขายังคงเคี้ยวเอื่อยๆ เหมือนวัวกำลังเคี้ยวเอื้อง แฟร์เริ่มเก็บจานเปล่าไปไว้ที่อ่างล้างจานเพื่อกดดันเขา คิงกินเสร็จแล้วเก็บจานทั้งหมดไปไว้ที่อ่าง
     " เชิญคุณผู้หญิงไปพักเถอะครับ ต่อจากนี้ผมขอจัดการเอง "
     คิงกระซิบข้างหูแฟร์ที่กำลังจะล้างจาน เธอสะดุ้งแล้วหันไปมองหน้าเขาที่หัวเราะด้วยความสะใจ คิงโบกมือเป็นสัญลักษณ์ให้เธอออกไปจากตรงอ่างล้างจาน ก่อนเขาจะหันไปล้างจาน แฟร์กลับไปนั่งที่โซฟาและมองคิงจากข้างหลัง แผ่นหลังกว้างๆที่ขยับไปมาอย่างแข็งขัน เขาผิวปากเป็นเพลง jingle bell อย่างสบายใจ  นายนี่ถ้าตัดความกวนตีนออกไปแล้ว เขาก็เป็นคนหน้าตาดีที่ขี้อ้อนเหมือนลูกแมวคนนึง เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน แฟร์เผลอหลับไป ก่อนที่เธอจะต้องตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างแตะเข้าที่แก้ม เธอลืมตาแล้วหันไปมองคิงที่ทำหน้าเหวออยู่ข้างๆเธอ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ 
     " ทำอะไร !! "
      แฟร์ถามด้วยน้ำเสียงดุดัน คิงยิ้มนิดๆแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
     " ตบยุง "
     คิงตอบเสียงแผ่วแล้วเดินออกจากห้องไป แต่สิ่งที่สัมผัสแก้มแฟร์เธอมั่นใจว่าไม่ใช่มือของเขาแน่นอน  
     แฟร์ยังคงใช้ชีวิตเป็นปกติในทุกๆวัน โดยมีคิงคอยเข้ามาสร้างวุ่นวายอยู่เป็นระยะ จนเธอเองก็เริ่มรู้สึกสนิทกับเขามากขึ้น ส่วนคิวเธอแทบจะไม่ได้เจอกับเขาเลย เพราะคิวอยู่ในช่วงฝึกงานเขาจึงค่อนข้างยุ่ง 
     " คิง อยู่รึเปล่า .. คิง "
     แฟร์ ยืนอยู่หน้าห้องคิงพร้อมกับส่งเสียงเรียกเขา แต่ไม่มีเสียงใดตอบมา ประตูห้องคิงค่อยๆเปิดแง้มออก แฟร์กระชากประตูให้เปิดอ้ากว้างขึ้น แต่คนที่มาเปิดประตูไม่ใช่คิง .. แต่เป็น คิว แฟร์ชะงัก คิดว่าตัวเองมาผิดห้อง 
     " อ๊ะ .. ขอโทษค่ะ "
     แฟร์รีบดึงประตูปิด ก่อนที่จะประตูจะเปิดอีกครั้ง คิงยืนยิ้มทำหน้าตากวนประสาท .. เอ๊ะ หรือเมื่อกี้เป็นภาพหลอน  เธออาจจะคิดถึงคิวมากเกินไป
     " ว่าไงครับคนสวย "
     คิงพูดด้วยน้ำเสียงอ้อล้อ พร้อมกับยื่นหน้าขาวๆเข้ามาใกล้แฟร์ แฟร์ง้างมือทำท่าจะตบก่อนจะผลักหน้าผากของคิงให้ถอยออกไป แฟร์ส่องผ่านคิงเข้าไปในห้องเพื่อตรวจสอบว่าคิวอยู่ในห้องนี้จริงๆหรือเปล่า และคิงก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองหาอะไรบางอย่างในห้องของเขา
     " เข้ามาก่อนสิ "
     คิงโอบไหล่เธอแล้วพาเดินเข้าไปในห้อง และคนที่ยืนอยู่ในห้องคือ คิว .. เขาจริงๆ คิวสวมแว่นสายตากรอบหนาสีดำ ยืนมองคิงที่โอบไหล่แฟร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แฟร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจและสับสน เธอรีบสะบัดตัวออกจากคิง
     " คิว มึงไปได้แล้ว แฟนกูมาแล้วอ่ะ "
     คิงพูดแล้วเดินไปผลักหลังคิวให้ออกจากห้องไป สีหน้าของเขายังคงไม่แสดงอารมณ์อะไร เขามองแฟร์ด้วยสายตาเย็นชาเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คิวเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร แฟร์รู้สึกโกรธคิงขึ้นมาอย่างมาก ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น บ้าไปแล้วหรือไง ถ้าคิวเข้าใจผิดไปทุกอย่างก็จบ ทั้งๆที่เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย
     " แกจะบ้าหรอ .. ใครแฟนแก พูดงั้นได้ไง "
     แฟร์พูดออกไปหลังจากคิงหันกลับมาหาเธอ คิงทำหน้างงเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด เธออยากจะชกหน้าเขาแรงๆซักครั้ง บ้าไปแล้ว ความบ้าของเขามันกำลังทำให้เธอบ้าไปด้วย หน้าของเธอร้อนไปหมด ทั้งโมโห ทั้งกลัวว่าคิวจะเข้าใจผิด เธอรีบออกจากห้องของคิงเพื่อกลับไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องของตัวเอง ทั้งๆที่เธอวางแผนจะเอาชนะใจคิวอยู่แล้ว แต่คิงทำแบบนี้เท่ากับว่าทุกอย่างกำลังจะพัง แล้วสองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกัน
     แฟร์ตัดสินใจว่าเธอจะไปอธิบายความจริงให้คิวฟัง ถ้าเธอปล่อยไว้แบบนี้ เธอก็คงหมดสิทธิในตัวคิว คิดได้อย่างนั้นเธอก็รีบแต่งหน้าแต่งตัวแล้วไปหาคิวที่ห้อง ระหว่างที่เธอยืนอยู่หน้าห้องคิว หัวใจเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เหมือนมีผีเสื้อนับร้อยบินอยู่ในท้อง เธอเคาะประตูห้องคิว 2 ครั้ง และยืนรอ ประตูห้องเปิดออก แต่ข้างในห้องมืดสนิท แฟร์ค่อยๆโผล่หน้าเข้าไปในห้อง 
     " พี่คิว "
     เธอเรียกด้วยเสียงสองที่อ่อนหวานกว่าเสียงปกติ คิวยืนอยู่ข้างประตูแต่เธอเห็นเขาเป็นเงาๆเท่านั้น แต่เธอก็มั่นใจได้ว่านั้นคือคิว แฟร์เดินเข้าไปในห้องที่มืดสนิทอย่างช้าๆ ก้าวไปในความมืดอย่างระมัดระวังเพื่อที่เธอจะได้ไม่ทำอะไรในห้องของเขาเสียหาย ห้องของคิวหอมมาก หอมแบบกลิ่นสเปรย์ดับกลิ่นตัวของผู้ชาย แอร์ในห้องเย็บเฉียบ เธอเดินไปนั่งตรงขอบเตียงที่มีโคมไฟเล็กๆส่องแสงสลัวๆอยู่ เธอพยายามมองหาคิวในความมืด เขานั่งอยู่ตรงโซฟาในความมืด หันหน้ามาหาเธอ 
     " มีอะไรหรอ "
     เสียงที่เย็นเรียบของเขาดังขึ้นทำลายความเงียบในห้อง แฟร์พยายามมองเขาภายใต้แสงสลัวของโคมไฟ เห็นแค่ปลายเท้าของเขาที่โผล่มาถูกแสง
     " อยู่มืดๆ ไม่เปิดไฟแบบนี้ไม่กลัวหรอคะ "
     แฟร์พยายามพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายลง เธอได้ยินเสียงคิวขยับตัว เสียงฝีเท้าของเขา แล้วแสงของตู้เย็นก็สว่างวาบขึ้น แฟร์หันไปมองตามแสง คิวยืนอยู่ตรงตู้เย็นเขาใช้ตัวขวางประตูตู้เย็นเอาไว้ เขาไม่ใส่เสื้อ ไฟสีขาวจากตู้เย็นส่องให้เห็นหุ่นท่อนบนที่สมบูรณ์แบบอย่างชัดเจน เขามีกล้ามอกและ 6 packs ไหล่กว้างๆ เหมือนคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ หุ่นราวกับนายแบบเสื้อผ้า คิวเปิดขวดน้ำแล้วยกดื่ม ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน น้ำบางส่วนหกไหลลงบนแผงอกกว้างๆ และเรียบเนียน แฟร์แทบจะละลายลงตรงนั้น จากอุณหภูมิในห้องที่เย็นเหมือนติดลบก็ร้อนขึ้นเป็น 100 องศา เขาเซ็กซี่เหลือเกิน คิวปิดตู้เย็น ความมืดเข้าครอบงำอีกครั้ง 
     " เพราะกลัวไง เลยไม่เปิด "
     เขากระซิบข้างหูแฟร์พร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมตัวเธอ แล้วนั่งลงข้างๆเธอบนเตียง แสงไฟจากโคมไฟอันเล็กส่องให้เห็นเขาแบบสลัวๆ ยิ่งมองใกล้ๆ ผิวขาวๆที่เนียนสะอาดไร้ร่องรอยของเขา ทำให้เธอละสายตาจากเรือนร่างของเขาไม่ได้เลยจริงๆ คิวและแฟร์นั่งห่างกันไม่ถึงคืบ บรรยากาศช่างนำพาให้เกิดเรื่องอย่างว่าซะจริงๆ เขามองเธอด้วยสายตาเย็นเรียบเหมือนเดิม
     " ว่าแต่มีอะไรจะคุยกับพี่หรอ "
     คิวเปิดฉากถาม แฟร์ดึงผ้าห่มมาห่อตัวจนเหลือแต่คอแก้เขิน เธอควรจะเริ่มอธิบายอย่างไรดี 
     " คือ.. เรื่องเมื่อวาน .. "
     ยังไม่ทันที่แฟร์จะพูดต่อ ไฟดวงใหญ่ก็ถูกเปิด ทั้งห้องสว่างจ้า ทั้งคิวและแฟร์ตกใจอย่างมาก และคนที่เปิดคือ คิง มือของเขายังค้างอยู่ตรงสวิตไฟ สายตาจ้องมาที่ทั้งคู่ที่นั่งด้วยกันอยู่บนเตียง แฟร์ที่อยู่ในผ้าห่มโผล่มาให้เห็นแค่หน้าและคอ ส่วนคิวนั่งอยู่ข้างๆเธอและไม่สวมเสื้อ คิวลุกยืนขึ้นอย่างร้อนรน
     " เห้ยมึง .. คือ "
     คิวพุ่งตัวเข้าไปหาคิงเพื่อจะอธิบาย แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรคิงก็ปล่อยกำปั้นให้กระแทกหน้าเขา คิวทรุดลงไปนั่งบนพื้น คิงขึ้นไปนั่งคร่อมตัวคิวแล้วกดอกของเขาเอาไว้ สีหน้าของคิงโกรธและจริงจังกว่าทุกครั้ง เขาง้างกำปั้นแล้วทำท่าจะต่อยซ้ำ
     " ทำไมมึงทำแบบนี้ .. มึงเลิกซะทีเถอะ !!! ไม่งั้นก็ไม่ต้องเป็นพี่น้องกัน !!!! "
     คิงกระแทกเสียงด้วยความโมโห แฟร์รีบลุกมาล็อคแขนคิงไว้ก่อนที่เขาจะทำร้ายคิวอีกครั้ง 
     " ทำอะไรของแกคิง .. มีเหตุผลหน่อยสิ ดูก่อนๆ มันไม่ใช่อย่างนั้น "
     แฟร์อธิบายด้วยเสียงสั่นคลอนเพราะน้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมาไม่หยุด คิงชะงักแล้วหันมองแฟร์ที่กอดเขาจากข้างหลังและร้องไห้ คิงปล่อยคิวแล้วลุกขึ้นช้าๆ เขาหันมาหาแฟร์ที่ร้องไห้ไม่หยุด แฟร์ยังใส่เสื้อผ้าปกติ ไม่มีร่องรอยที่จะสื่อว่าเธอมีอะไรกับคิว คิงกอดแฟร์ไว้แนบอก ส่วนคิวลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเสื้อมาใส่ เขายืนมองแฟร์ที่ยังซุกหน้าร้องไห้ที่อกของคิง 
     " ไปกันเถอะ "
     คิงค่อยๆพยุงแฟร์ออกจากห้องไป ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย แต่ตอนนี้เธอแทบพูดไม่เป็นภาษา เธอคือเหตุผลที่ทำให้ 2 คนนี้ทะเลาะกัน เพราะเธอ คิงมาส่งแฟร์ที่ห้อง เธอร้องไห้จนหลับไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะไปสู้หน้าสองคนนั้น ต่างคนก็ต่างไม่ได้เจอกันเลยเกือบสัปดาห์ ในที่สุดแฟร์ก็ตัดสินใจที่จะไปอธิบายเรื่องทั้งหมดกับคิง เพราะคิงค่อนข้างจะไร้เหตุผลและเอาแต่ใจ เธอต้องทำให้เขาเข้าใจแล้วเลิกโกรธพี่ชายตัวเอง แฟร์ไปที่ห้องของคิง เธอลองหมุนลูกบิดดู ประตูไม่ได้ล็อค แฟร์ค่อยๆโผล่หน้าเข้าไปในห้องของคิง ห้องนี้ต่างจากห้องของคนเป็นพี่เหลือเกิน ทั้งเหม็นอับไปด้วยกลิ่นบุหรี่ ขยะกองเต็มพื้น เสื้อผ้าก็กระจัดกระจาย ทั้งก้นบุหรี่และกระป๋องเบียร์เกลื่อนพื้นไปหมด คิงนั่งอยู่ที่ประตูกระจกข้างระเบียง เขากำลังสูบบุหรี่และหันมองออกไปนอกระเบียงอย่างเหม่อลอยในมือถือกระป๋องเบียร์เอาไว้ สภาพของเขาดูไม่ได้เลย ผมยุ่งรุงรัง เปลือยท่อนบน ใส่แต่กางเกงยีนส์ตัดขาตัวเก่าที่เปรอะไปด้วยสี แฟร์เดินเข้าไปแล้วนั่งลงข้างหลังเขา เอาคางเกยที่ไหล่ คิงสะดุ้งแล้วหันมอง แฟร์พยายามทำหน้าให้ดูไร้เดียงสาที่สุด คิวขยับตัวออกห่างแบบงอนๆ แล้วพ่นควันบุหรี่ออกจากปากกลายเป็นกลุ่มควันลอยเหนือหัว แฟร์ใช้มือปัดไล่ควัน
     " มันดีนักหรอไอ้เนี่ย .. ไหนลองบ้างซิ " 
     แฟร์คลานไปตรงหน้าเขาแล้วดึงบุหรี่ออกจากมือ ทำท่าจะสูบต่อ คิงทำหน้าตกใจแล้วคว้าแขนเธอไว้
     " อย่านะ .. มันไม่ดีหรอก "
     คิงพูดด้วยเสียงอ่อน ขอบตาเขาคล้ำมากกว่าเดิม หนวดเคราเริ่มขึ้นเป็นตอๆ แก้มผอมตอบ ดูเสียสภาพไม่น้อย ความหล่อถูกความหม่นหมองกลบไปจนหมด 
     " ไม่ดีแล้วสูบทำไมอ่ะ .. ถ้าปากมันว่างนักก็ลองนี่ "
     แฟร์พูดก่อนจะ ยื่นหน้าไปประกบปากกับคิง เขาช็อค ตัวเกร็ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่มือก็โอบหลังแฟร์แล้วกระชับตัวเธอเข้ามาตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากเธอติดอยู่กับปากของเขา กลิ่นหอมๆของตัวแฟร์ทำให้คิงใจเต้นแรง กระป๋องเบียร์ในมือหลุดร่วงไปไหลรินอยู่ที่พื้น จู่ๆแฟร์ก็ผละตัวออกเพราะขี้บุหรี่ตกใส่มือ คิงยังตกใจอยู่ เขานั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น 
     " เฮ้ !!! "
     แฟร์ส่งเสียง เธอขยี้บุหรี่ลงในเบียร์ที่หกจนดับ และมองเข้าไปในสายตาที่ว่างเปล่าของคิง แก้มซีดๆของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงไปจนถึงใบหู คิงกระพริบตาถี่ๆเมื่อได้สติ  เขามองหน้าแฟร์ด้วยสายตาแบบเหลือเชื่อ ก่อนเขาก็โน้มตัวเข้ามาหาเธอ ใช้มือเรียวๆที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นบุหรี่ลูบไปที่แก้มของแฟร์ ตอนนี้แฟร์เองก็ใจเต้นรัว เธอทำอะไรลงไปล่ะเนี่ย สายตาคิงเหมือนเสือที่พึ่งจับลูกกวางตัวน้อยได้หลังจากอดอยากมาหลายวัน เขายื่นหน้าเข้ามาจนจมูกชนกับแฟร์ก่อนจะเริ่มจูบเธออย่างอ่อนโยน คิงขบเม้มริมฝีปากของแฟร์และดูดจนเกิดเสียง แฟร์ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เธอเคลิบเคลิ้มไปกับจูบแสนละมุนที่คลุ้งด้วยกลิ่นเบียร์และบุหรี่ของคิง มือของคิงลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอแล้วทำท่าจะปลดตะขอบรา แฟร์รีบผลักเขาออก เธอไม่ได้มาเพื่อสิ่งนี้ซะหน่อย คิงก้มหน้านิ่งแล้วเช็ดปาก
     " เธอทำแบบนี้ทำไม "
     คิงถามด้วยเสียงเรียบๆ เขาหายใจถี่ๆและพยายามข่มอารมณ์โดยไม่มองหน้าแฟร์ที่ก็หันไปทางอื่นด้วยความเขินอาย
     " ก็.. ชั้นแค่จะแกล้งแกเล่น.. ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้.. คือที่จริง "
     แฟร์พูดเสียงแผ่วๆ คิงหันมามองแฟร์ด้วยสายตาสงสัย ว่าเธอจะพูดอะไรต่อไป 
     " ที่จริงอะไร "
     คิงพูดพร้อมกับหันหน้าเข้ามาหาเธอ หรือเธออาจจะกำลังจะพูดสิ่งที่เขาอยากได้ยิน แฟร์เงยหน้าขึ้นมองคิงด้วยสีหน้าจริงจัง
     " เรื่องวันนั้นที่ห้องพี่คิว .. มันไม่มีอะไร ชั้นแค่อยากไปอธิบายกับพี่เค้าว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน .. แกแหละทำให้ชั้นต้องไปหาพี่เค้า พูดไปได้ยังไงกัน .. ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรก็เข้ามาทำร้ายพี่เค้าอีก แกนี่มันบ้าจริงๆ สรุปก็ยังไม่ได้แก้ข่าวเลย "
     แฟร์ร่ายยาวๆ เพื่อแก้เขินเพราะคิงจ้องเธอตาเป็นมัน เขาจ้องที่ริมฝีปากของเธอแล้วกัดริมฝีปากของตัวเอง เวลาเขากัดปากแล้วเหมือนคิวมาก แค่ลักษณะภายนอกดูต่างกันคนละขั้ว คิงเมื่อได้ยินที่แฟร์เล่าก็เผยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาก้มหน้าหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ๆเธอ
     " ถ้าแก้ข่าวมันยากเย็นนัก ก็ทำให้เป็นเรื่องจริงไปซะเลยสิ .. ไหนๆเราก็ .. " 
     คิงพูดด้วยเสียงที่สดใสขึ้นมา พร้อมกับเลียริมฝีปากเล็กๆสีแดงเข้มของตัวเอง แฟร์เขินจนทำอะไรไม่ถูก เธอจึงใช้มือดันไปที่ปากของคิง เขาหัวเราะพร้อมแววตาที่เป็นประกายสดใส
     " ไอ้บ้า .. ไปขอโทษพี่ชายแกซะ "
     แฟร์ลุกขึ้นแล้วขยี้ผมยุ่งๆของคิง จนยุ่งหนักกว่าเดิม เธอมองเขาเหมือนเด็กน้อยที่น่าเอ็นดู
     " ไปอาบน้ำ สระผม โกนหนวด แล้วเก็บขยะในห้องซะด้วยนะ !!! "
     แฟร์บอกพร้อมรอยยิ้ม ทำไมหัวใจเธอถึงได้มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขามองตามเธอด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม คิงตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจังแล้ว 
     " แล้วคำตอบล่ะ .. "
     คิงตะโกนถามก่อนที่แฟร์จะออกจากห้อง เธอหันมามองเขาแล้วยิ้มมุมปากแทนคำตอบ ตอนนี้ในใจของแฟร์สับสนไปหมด เธอคงให้คำตอบกับเขาไม่ได้ตอนนี้ แฟร์ออกไปได้ไม่นาน คิวก็มาหาคิงเพื่อปรับความเข้าใจ คิงนั่งอยู่บนพื้นโดยคิวยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า
     " มึงชอบแฟร์รึเปล่า "
     คิงจุดบุหรี่ก่อนถามคิว สายตาเขาจ้องหน้าคิวแบบจริงจังเพื่อให้เขาพูดความจริง คิวถอนหายใจ แล้วเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
     " อืม " 
     คิวตอบพร้อมกับย่อตัวลงมานั่งยองๆเพื่อมองหน้าคิง เขาแสยะยิ้มเล็กๆ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าแฟร์ชอบคิวมากกว่าเขา ถ้าคิวรู้สึกเหมือนแฟร์ ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่สองคนนี้จะลงเอยกัน แต่คิงเองก็รู้สึกรักแฟร์ไปแล้ว และเงื่อนไขของคู่รักคือมี 3 คนไม่ได้ 
     " มึงก็น่าจะรู้ว่ากูกับแฟร์ .. "
     คิงพูดด้วยน้ำเสียงเข้มๆ คิวมองหน้าเขาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ 
     " อะไร .. กูรู้ว่ามันไม่มีอะไร "
     คิวหัวเราะหนักขึ้น คิงทำหน้าไม่สบอารมณ์ เขาผลักไหล่คิวที่นั่งยองๆอยู่ให้ล้มลงกับพื้น คิวก้นจุ่มพื้นแต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด
     " มึงเป็นพี่ ก็ควรเสียสละให้น้องสิวะ "
     คิงพูดแล้วเอาเท้าเขี่ยขาของคิวที่กำลังพยายามหยุดหัวเราะ จู่ๆก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวคิว เขาจ้องหน้าน้องชายด้วยสายตาจริงจัง
     " ให้มึงไปง่ายๆก็ไม่สนุกดิวะ .. งั้นเอางี้ แข่งกัน ใครได้แฟร์ก่อนก็ชนะ คนแพ้ต้องยอมทำตามคำสั่งคนชนะทุกอย่าง "
     " ได้แฟร์ .. มึงหมายถึง .."
     " มึงอย่าแกล้งโง่หน่อยเลย "
     " แต่ไม่ใช่บุกไปปล้ำเค้านะมึง "
     และในที่สุดสองพี่น้องก็ตกลงที่จะเล่นเกมนี้ด้วยกัน โดยมีแฟร์เป็นเป้าหมาย จากความรักจริงใจได้ถูกเปลี่ยนเป็นเกมที่ต้องแข่งขันเพื่อเอาชนะ เพราะถ้าชนะจะได้ทั้งผู้หญิงและอำนาจที่เหนือกว่า 
     " น้องแฟร์ .. เอ่อ ว่างรึเปล่า ไปซื้อของเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ "
     เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว คิวมาหาแฟร์ที่ห้องเพื่อขอร้องเธอให้ไปซื้อของด้วยกัน และเป็นที่แน่นอนว่าแฟร์ไม่มีทางปฏิเสธโอกาสอย่างนี้แน่นอน ทุกอย่างเป็นไปตามแผน คิวพาแฟร์ขับรถไปห้างสรรพสินค้า หลังจากจอดรถเสร็จเรียบร้อยทั้งคู่ก็ไปเดินเลือกซื้อของด้วยกัน ไม่ใช่เพียงแค่ในคณะเท่านั้นที่เธอจะถูกมอง คิวหล่อจนไม่ว่าใครก็ต้องมอง ไม่ว่าเดินผ่านใครก็จะมีเสียงซุบซิบกันตลอด ส่วนมากจะชื่นชมคิวแต่ดูถูกแฟร์ คิวดูจะไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของคนรอบข้าง แต่แฟร์แทบจะวางตัวไม่ถูกเธอรู้สึกเกร็งไปหมด ก่อนที่เขาจะใช้แขนโอบที่ไหล่เล็กๆของเธอ
     " เป็นอะไรไป .. สมมติว่าเราเป็นแฟนกันวันนึงละกันนะ ยิ้มหน่อยสิ "
     คิวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมื่อแฟร์ได้ยินที่คิวพูดก็แทบจะเป็นลม ไม่อยากเป็นแค่วันนี้นะคะ อยากเป็นตลอดไปเลยค่ะ เธอคิดในใจแล้วเผยยิ้มออกมา เมื่อเดินใกล้ๆกันแบบนี้แล้วตัวเขาหอมเย้ายวนเหลือเกิน คิวมาซื้อของจุกจิกนิดหน่อยทั้งๆที่เขาไม่จำเป็นต้องพาแฟร์มาด้วยเลยก็ได้ ทั้งสองกลับไปที่รถ คิวเปิดประตูด้านหลังคนขับแล้วจัดของ 
     " อ๊ะ น้องแฟร์ กุญแจรถพี่หล่นไปไหนไม่รู้อ่ะ มาช่วยหาทีสิ "
     คิวเริ่มแผนเพื่อเอาชนะของเขา แฟร์เดินมาเปิดประตูอีกฝั่งแล้วก้มๆเงยๆหา วันนี้เธอใส่กระโปรงยีนส์สั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวๆ และเสื้อยืดบางๆตัวเล็กจิ๋ว เน้นให้เห็นรูปร่างอย่างเต็มที่ คิวขยับตัวเข้ามานั่งในรถแล้วเริ่มค้นหาฝั่งของแฟร์ เขาแกล้งเอามือไปชนแฟร์หลายครั้งและมองดูปฏิกิริยาเมื่อเธอเขิน 
     " ไม่เห็นมีเลยค่ะ พี่คิวทำตกไปตรงไหนคะ "
     แฟร์เงยหน้าขึ้นมองคิวหลังจากก้มหาอยู่นาน เขานั่งนิ่งแล้วจ้องมาที่เธอ หัวใจของแฟร์เริ่มเต้นแรง สายตาแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน เขากัดริมฝีปากเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วแต่ตายังจับจ้องมาที่เธอ 
     " ขึ้นมาก่อนเถอะ ปิดประตูด้วย "
     คิวบอกเธอด้วยเสียงเหมือนหวาดระแวง อาจจะมีคนที่น่าสงสัยอยู่ภายนอก แฟร์รีบโดดเข้ารถแล้วล็อคประตูเพื่อความปลอดภัย แต่เธอเหมือนจะล็อคความปลอดภัยไว้ภายนอกแล้วขังตัวเองไว้กับเสือ เธอมองไปรอบๆรถด้วยความสงสัยก็จะต้องสะดุดเมื่อหันมาสบตาคิว หน้าของเขาห่างจากเธอไม่ถึง 2 เซนติเมตร ใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆและถี่ของคิว เธอยังไม่ทันได้ทำอะไรเขาก็แตะปากลงที่แก้มของเธอ แฟร์ตกใจมากแต่ก็ดีใจในเวลาเดียวกัน เดี๋ยวๆ นี่มันอะไรกัน คิวยังคงรุกต่อเนื่อง เขาเชยคางของแฟร์ขึ้นมาแล้วบรรจงจูบ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน ร่างกายอ่อนระทวยไปหมด เขาจูบเธออย่างแผ่วเบา มือของแฟร์โอบที่คอของคิวตามอารมณ์ เธอขยับตัวเข้าชิดกับตัวคิวโดยไม่รู้ตัว คิวสามารถเอาชนะคิงได้แบบง่ายๆเลยในตอนนี้ เขาเลื่อนปากไปที่ลำคอขาวๆของแฟร์ และประทับจูบลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอส่งเสียงเบาๆในลำคอ มือของคิวรุกล้ำเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางของแฟร์ สัมผัสเรือนร่างของเธออย่างนุ่มนวล ตัวของแฟร์สั่นเล็กน้อย ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอมาทำอะไรที่นี่ เรื่องนี้ไม่ควรเกิดที่นี่ แฟร์ได้สติ เธอผลักคิวออกขณะที่เขากำลังซุกหน้าอยู่ตรงหน้าอกเธอ 
     " พี่คิว .. ไม่ได้นะคะ "
     แฟร์ถอยออกห่างคิวจนตัวติดประตู เธอหายใจหอบ หัวใจเต้นเร็วเป็น 2 เท่า คิวมองหน้าเธอด้วยสายตาสงสัย 
     " พี่ขอโทษนะน้องแฟร์ .. พี่ขอโทษ "
     คิวก้มหน้านิ่งทำหน้ารู้สึกผิด แฟร์มองเขาแล้วจับมือของเขาเอาไว้ ที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากจะปฎิเสธ แต่ที่นี่อาจจะแคบเกินไป 
     " ทำไมพี่ทำแบบนี้ล่ะคะ .. แฟร์อุส่าเชื่อใจพี่ "
     ถึงแม้เธอจะรู้สึกดีแต่เธอก็ผิดหวัง เขาคือคนที่เธอรัก แต่จู่ๆเขาจะมาทำแบบนี้กับเธอทั้งที่ยังไม่มีสถานะความสัมพันธ์ไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง คิวไม่ตอบอะไร เขารู้สึกว่าแผนล้มเหลว คิวลงจากรถแล้วไปนั่งที่คนขับก่อนจะขับรถพาแฟร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังกลับหอพักโดยไม่พูดอะไรกันซักคำ แฟร์กลับมาถึงห้อง เธอนั่งอยู่บนเตียง เหนื่อยไปหมด ความรู้สึกตอนที่คิวสัมผัสตัวเธอ ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นริมฝีปากซุกซนของเขา มือเย็นๆ และไออุ่นจากลมหายใจ หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อคิดถึงโมเม้นนั้น 
     " เหม่ออะไรอยู่ครับป้า "
     คิงส่องหน้าเธอพร้อมทำหน้าทะเล้น แฟร์ตกใจ 
     " เข้ามาได้ไงเนี่ย "
     แฟร์ถาม เธอคิดวกวนถึงเรื่องคิวจนไม่มีสติ โลกรอบข้างเหมือนว่างเปล่า คิงนั่งลงข้างๆแฟร์ก่อนจะเอามือแตะที่หน้าผากแฟร์
     " เป็นไข้รึเปล่า "
     แฟร์ส่ายหน้า แล้วทิ้งตัวลงนอนห่มผ้าหันหลังให้คิง เขายังคงนั่งอยู่ข้างเตียงในหัวคิดแผนการชั่วร้าย คิวบอกว่าต้องให้เธอสมยอมนี่นา ถึงจะเรียกว่าชนะอย่างโปร่งใส แล้วเสียงเคาะประตูห้องแฟร์ก็ดังขึ้น แต่แฟร์หลับไปแล้ว คิงรีบลุกไปส่อง คนที่เคาะคือคิว คิงรีบถอดเสื้อและกางเกงออกจนเหลือบ็อกเซอร์ตัวบางตัวเดียว เขาทำผมให้ยุ่งแล้วเปิดประตูออกไปหาคิว 
     " อ้าว .. ไงมึง "
     คิงยืนพิงประตูด้วยท่าทางสบายอารมณ์ คิวมองเขาที่สวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น แฟร์นอนห่มผ้าอยู่บนเตียงโผล่ออกมาให้เห็นแค่หัว เขาตกใจมาก นี่เขาแพ้เกมนี้ทั้งที่เขาเป็นคนเริ่มเอง .. คิงคงเข้ามาจบเรื่องที่ค้างจากบนรถ 
     " Game over แล้วหรอ " 
     คิวถามเสียงเรียบ รู้สึกเสียใจที่พ่ายแพ้ คิงยักคิ้วแล้วผิวปาก ก่อนโบกมือไล่ให้คิวออกไป คิวเชื่อเขาจนสนิทใจ คิงปิดประตูแล้วใส่เสื้อผ้าเหมือนเดิม ถึงคิวจะยอมแพ้ไปแล้วแต่ชัยชนะของเขาไม่โปร่งใสเอาซะเลย  
     วันต่อมา คิงมาหาแฟร์ที่ห้อง ซึ่งช่วงนี้ก็กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เขามักจะมาห้องเธอบ่อยๆ 
     " เย็นนี้ ไปกินข้าวด้วยกันนะ คิวมันเลี้ยง "
     คิงบอกขณะก้มหน้าเล่นเกมในมือถือ แฟร์หันมองเขาแล้วเกิดความสับสน เธอควรไปเจอคิวตอนนี้หรือเปล่านะ เธอจะสู้หน้าเขาติดได้ยังไงกัน แต่แฟร์ก็อยากจะเห็นท่าทางของคิวเมื่อเจอเธอ แฟร์จึงตอบตกลงไป ช่วงเย็นคิงพาเธอไปที่ห้องคิว ทั้งสองนั่งรออยู่ในห้องของคิว ก่อนที่คิวจะเดินเข้ามา แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว เขามากับนางเอกละครเวทีตัวจริงที่ถูกปลดทำให้แฟร์ต้องแสดงแทน ทั้งคู่เดินควงแขนกันเข้ามาเหมือนคู่รัก แฟร์เบิกตามอง คิวก็มีสีหน้าตกใจเหมือนกันที่เห็นแฟร์
     " เอ้า .. ผิงมาไงอ่ะทีนี้ คิวมึง.. ยังไง "
     คิงพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ผิง ทำท่าทางเขินอายแล้วหลบหลังคิว คิวยิ้มแห้งๆ 
     " ก็มากินด้วยกันไง สนุกดี "
     คิวฝืนยิ้มอย่างเห็นได้ชัด แฟร์พูดอะไรไม่ออก เธอสับสนไปหมด แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานหมายถึงอะไร เธอก้มหน้านิ่งพยายามกลั้นน้ำตา อาหารถูกจัดเตรียมพร้อมแล้ว คิงเริ่มกินโดยไม่สนใจคนอื่น ส่วนผิงก็ยังวอแวกับคิวไม่เลิก นัวเนียกันไปมาแบบไม่เกรงใจสายตา คิงมองหน้าแฟร์ที่มีอาการไม่สู้ดี
     " เห้ย .. เกรงใจกันหน่อยดิ เลิฟซีนต่อหน้าเลยหรอ "
     คิงพูดแล้วยิ้มอย่างร่าเริง ผิงหัวเราะคิกคักแต่คิวกลับจ้องมาที่แฟร์ เธอก้มหน้านิ่งไม่ยอมกินอะไร น้ำตาจะไหลออกมาอยู่แล้ว เธอสับสนและทนกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้อีกต่อไป แฟร์ลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้อง คิงรีบจับแขนเธอ
     " ไม่สบายจริงๆด้วย กลับห้องก่อนเถอะ "
     คิงโอบไหล่แฟร์แล้วพาเดินออกจากห้องไป ทันทีที่หันหลังให้คิวและผิง น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเป็นสาย คิงยังคงสังเกตเหตุการณ์ทุกอย่างแบบเงียบๆ เขาพาแฟร์กลับมาที่ห้องของเธอ
     " ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหรอ "
     แฟร์ถามขณะที่สะอื้น คิงลูบหัวเธอเบาๆเพื่อปลอบโยน
     " ผิงหรอ แฟนเก่าไอ้คิวมัน เลิกกันไปช่วงนึง แล้วกลับมาคบกันตอนไหนวะ "
     แฟร์น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง เขาทำแบบนั้นกับเธอเมื่อวานทั้งๆที่เขาก็มีแฟนอยู่แล้วงั้นหรอ แฟร์รู้สึกโกรธคิวขึ้นมา เธอจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้ แฟร์ลุกแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องคิว เธอเคาะประตูรัวๆ เหมือนคนบ้า ไม่มีใครเปิดประตู เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นมีเพียงเสียงครางปนเสียงหัวเราะของผิงเท่านั้นที่แว่วอยู่ในห้อง จบกันที ฝันของเธอพังทลาย แฟร์กลับไปที่ห้อง เห็นคิงนอนเหยียดตัวอยู่บนเตียงของเธอ แฟร์เดินไปหาคิงแล้วขึ้นคร่อมบนตัวเขา .. คิวได้กลิ่นของชัยชนะอบอวลไปทั่วบริเวณ แล้วเหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ทุกอย่าง แฟร์หลับอยู่ในอ้อมกอดของคิงหน้าของเธอแนบกับอกด้านซ้ายของเขาตรงรอยสักคำว่า save me ตัวของเธออุ่น นุ่มและหอม ผมยาวๆสีน้ำตาลเข้มตัดกับใบหน้าขาวอมชมพู คิงจูบเธอที่หน้าผากแล้วลุกขึ้น .. เวลาแห่งการทำโทษพี่ชายของเขามาถึงแล้ว คิงแต่งตัวแล้วกลับไปที่ห้อง คิดแผนการที่จะทำให้พี่ชายต้องจดจำ 
     สองวันต่อมา คิวมาหาแฟร์ที่ห้องด้วยท่าทางเศร้าหมอง แฟร์ยังโกรธคิวอย่างมากเธอไม่อยากแม้แต่จะเจอหน้าคิว 
     " ให้พี่ได้อธิบายก่อนได้มั้ย "
     คิวคุกเข่าขอร้องเธอที่หน้าประตู แฟร์เปิดประตูเพราะอย่างน้อยเธอก็อยากจะฟังเหตุผลของเขา คิวเดินเข้ามาในห้องทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆแฟร์ ตาเขาแดงก่ำเหมือนพึ่งร้องไห้ แฟร์ไม่มองหน้าคิวแม้แต่หางตา
     " เรื่องวันนั้น .. เอ่อ วันที่แฟร์เจอกับผิง คือ.. เพราะวันนั้นพี่ทำไม่ดีกับแฟร์ พี่รู้ แต่พี่อดใจไม่ได้จริงๆ พี่เองก็ชอบแฟร์ แต่แฟร์ก็รู้ว่าคิงมันก็ชอบแฟร์ เป็นพี่ก็ต้องเสียสละให้น้อง พี่ต้องกลับไปหาผิงที่เป็นแฟนเก่า ก็เพราะพี่ต้องตัดใจจากแฟร์ แฟร์เข้าใจพี่มั้ย ทั้งๆที่พี่ก็ชอบเราอยู่ แต่พี่ทำอะไรไม่ได้ "
     คิวอธิบายยาวๆ แฟร์หันมองเขาด้วยสายตาสงสาร นี่เขาก็ชอบเธออยู่จริงๆหรอ แต่เพราะคิงที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันในตอนนี้ เพราะเธอตกเป็นของคิงไปแล้ว แฟร์ขยับตัวเข้าไปใกล้คิว เขากำลังก้มหน้าร้องไห้ น้ำตาหยดเล็กๆหยดลงบนกางเกงของเขาจนเปียกเป็นจุดวงกลม เธอกอดเขาอย่างอ่อนโยน คิวก็กอดแฟร์เช่นกัน 
     " ให้โอกาสกับพี่ได้มั้ย "
     หน้าของคิวแดงไปหมด เขาดูอ่อนแอเหลือเกินในตอนนี้ คิวกอดแฟร์แน่นขึ้นแล้วยื่นปากไปประกบกับปากของเธอ ความรู้สึกเดิมทั้งหมดกลับมา คิวดูดปากของแฟร์ราวกับคนที่หิวกระหาย เขาไล่ซุกไซร้ไปตามลำคออย่างรวดเร็ว จนแฟร์ไม่มีโอกาสได้สติ เธอเคลิ้มกับสัมผัสอันนุ่มนวลของเขาอีกครั้ง เพียงไม่นานทั้งคู่ก็อยู่ในร่างที่เปลือยเปล่า เสื้อผ้าถูกถอดกระจายอยู่ที่พื้น แฟร์นอนราบกับเบาะโซฟาโดยมีคิวคร่อมตัวเธออยู่ ทั้งคู่หายใจหอบถี่ ใบหน้าของคิวชุ่มเหงื่อ ริมฝีปากสีแดงอมส้มสั่นเล็กน้อย เขาเลียริมฝีปากแล้วประทับมันบนตัวของแฟร์ แฟร์บิดตัวแล้วจับหน้าเขาเอาไว้ ไม่อยากเชื่อเลย ว่าเธอก็ตกเป็นของเขาอีกคนแล้วตอนนี้ สัมผัสของเขายังซุกซนแต่นุ่มนวลอย่างเดิม เธอมีความสุขเหลือเกินจนลืมคิงไปเสียสนิท หลังจากเสร็จภาระกิจทั้งคู่ก็จบที่เตียง แฟร์ซุกหน้ากับอกของคิว สูดดมกลิ่นหอมๆจากตัวเขา มือเย็นๆลูบผมของเธออย่างเบาๆ ทำไมเธอไม่รู้สึกเสียใจเลยที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ทั้งๆที่เธอควรซื่อสัตย์กับคิง 
     " เยี่ยมยอดครับพี่ชาย "
     คิงเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปรบมือ แฟร์ผลักตัวออกจากคิวแล้วดึงผ้าห่มห่อตัวด้วยความตกใจ แย่แล้วสิ เขาไม่ควรมาเจอสิ่งนี้ คิวถอนหายใจลืมตาขึ้นช้าๆ 
     " พอใจมึงรึยัง "
     คิวพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย คิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสะใจ แฟร์สับสนไปหมด เรื่องนี้มันคืออะไรกัน สองพี่น้องคู่นี้กำลังพูดถึงเรื่องอะไร คิงนั่งลงข้างแฟร์แล้วเชยคางของเธอขึ้น แฟร์ตัวสั่นระริกไปหมด น้ำตาเธอเหมือนจะไหลออกมาอีกแล้ว
     " เชื่อใจใครไม่ได้เลยนะ "
     คิงพูดประโยคสั้นๆแล้วลุกเดินออกไป คิวก็ใส่เสื้อผ้าของตัวเองแล้วตามคิงออกไป ปล่อยให้แฟร์สับสนจนเหมือนคนบ้า เธอไม่เข้าใจอะไรเลยซักอย่าง แต่ก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว น้ำตาเธอไหลอาบทั้งสองแก้ม ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเธอต้องรู้สึกอะไร ทุกคามคิดและทุกความรู้สึกถาโถมเข้าใส่ตัวเธอเหมือนธนู 
หลังจากวันนั้น แฟร์ก็ย้ายห้องข่าวของเธอแพร่กระจายไปในวงกว้างว่าเธอเป็น คนสองใจที่คั่วทั้งพี่ทั้งน้อง สายตาที่ทุกคนมองเธอกลายเป็นสายตาที่รังเกียจและขยะแขยง แฟร์ทนความกดดันไม่ไหวจนกินยานอนหลับเกินขนาด เธอเสียชีวิตในเวลาต่อมา ส่วนสองพี่น้องก็ย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศและใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุข 

- End -


 









 
 




     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ อักษรรรรร จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • นิยายวาย

    เรื่องสั้น

    14/142

    0

    0%

    8 พ.ค. 62

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    17/114

    0

    0%

    3 เม.ย. 62

  • รักสีเทา

    เรื่องสั้น

    4/79

    1

    0%

    8 ก.ย. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Zero1999 (@Zero1999) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 16:34
    O_O ใช่ชีวิตอย่างมีความสุข
    #1
    0