คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 พ.ค. 62 / 09:02

บันทึกเป็น Favorite


" ผมได้ข่าวว่ามีเด็กใหม่พึ่งมาสมัครเข้าวงของเรานะพี่.. มีคนแอบกระซิบมาว่าเด็ดไม่เบา "
แจ็คสัน ผู้สดใสและตื่นเต้นกับทุกสิ่งรอบตัว พูดขึ้นพร้อมกับหลับตาพริ้มฝันหวานถึงหญิงสาวร่างบางหน้าตาสดสวย แต่ มาร์ค ไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเลยสักนิด 
" ต้องสวยถูกสเป็กแน่เลย ผมจองไว้ก่อนนะพี โอเคเนอะ "
แจ็คสันยังคงพูดอยู่ฝ่ายเดียวอย่างต่อเนื่องโดยที่มาร์คไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา
" แต่น้องมันยังไม่เอาใบสมัครมาส่งเลยหนิ เดี๋ยวคงมามั้ง "
ถึงแม้ในห้องจะมีคนอยู่ 2 คนแต่ก็ดูเหมือนว่ามีแจ็คสันอยู่แค่คนเดียว เขาถามเองและตอบเองอยู่อย่างนี้เสมอ แล้วประตูของห้องซ้อมดนตรีก็ถูกเปิดออก แจ็คสันที่กำลังเดินวนไปมาด้วยความไฮเปอร์ถึงกับหยุดชะงัก มาร์คถอดหูฟังแล้วหันไปจ้องที่ประตู 
" สวัสดีครับ ผมยูกยอมครับ อ่า.. มาสมัครเข้าวงฮะ "
ชายร่างสูงที่โผล่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส ฝันของแจ็คสันพังทลายไม่เหลือชิ้นดี มาร์คนั่งนิ่งแต่สายตาจ้องไปที่เด็กใหม่หน้าตาใสซื่อ
" อ่าา สวัสดีน้องชายตัวโต เจ้าเด็กใหม่ตัวโข่ง"
แจ็คสันพุ่งตัวเข้าไปกระโดดกอดคอยูกยอมเหมือนสนิทสนมกันมาก่อนทั้งที่พึ่งเจอกันไม่ถึงนาที ยูกยอมได้แต่ยิ้มแห้งๆ
" พี่ชื่อแจ็คสัน เป็นคนร้องแรปในวง ส่วนนี่พี่มาร์ค แรปเปอร์เหมือนกัน "
แจ็คสันแนะนำอย่างคล่องแคล่วเพราะฝึกซ้อมพูดกับตัวเองมานาน มาร์คยิ้มตอบด้วยท่าทางสุภาพและดูใจดีที่สุด ทั้งที่ในใจเขาคิดว่า ไอ้เด็กยักษ์เนี่ยนะที่คนเค้าลือกันว่าเด็ด 
" พี่ได้ยินมาว่าเก่งหรอเราอ่ะ ทำอะไรได้บ้าง วงเรามีแต่บุคคลคุณภาพนะ ไม่ใช่วงเด็กอนุบาล "
มาร์คเปิดประเด็นแบบเรียบๆแต่รุนแรง ยูกยอมยืนนิ่งและจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาก่อนจะแสยะยิ้มออกมาแบบยียวน
" แล้วพี่อยากให้ผมทำอะไรล่ะฮะ "
ยูกยอมพูดด้วยน้ำเสียงสดใสและมีพลัง แต่มาร์คกลับทำหน้านิ่งไม่ตอบสนองใดๆ
" นายอยากทำอะไรก็ทำสิ "
หลังจากสิ้นคำพูดของมาร์คยูกยอมก็เดินเข้ามาใกล้เขา เวลายูกยอมมายืนใกล้ๆแบบนี้แล้วมาร์คกลายเป็นคนตัวเล็กเท่าลูกแมว เพราะเขาสูงแค่ระดับไหล่ของยูกยอมเท่านั้น 
" เห้ย จะทำอะไรวะ "
มาร์คออกแรงผลักยูกยอมเต็มแรง ยูกยอมถอยห่างมาร์คสองสามก้าวตามแรงผลัก เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แจ็คสันที่ยืนมองอยู่ก็หัวเราะตามเพราะเขาไม่เคยเห็นมาร์คแสดงท่าทางแบบนี้มาก่อน ทั้งหน้าและใบหูของมาร์คเปลี่ยนเป็นสีแดง ไม่รู้เพราะโกรธหรือเขิน
" ผมแค่อยากเห็นหน้าพี่ชัดๆ คนอะไรหน้าเล็กชะมัด "
ยูกยอมพูดพร้อมกับหัวเราะไม่หยุด 
" เคารพรุ่นพี่หน่อยสิโว้ยไอ้หนู "
แจ็คสันเข้ามาขัดสถานการณ์ก่อนที่จะตึงเครียดไปกว่านี้ เพราะมาร์คเริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์ ยูกยอมหลังจากพูดออกไปแล้วก็เริ่มรู้สึกผิด
" ขอโทษด้วยนะครับ "
ยูกยอมก้มหัวขอโทษมาร์คด้วยความรู้สึกผิด บางครั้งเขาก็เผลอทำอะไรไปอย่างไม่คิด
" ช่างมันเถอะ "
มาร์คบอกสั้นๆแล้วเดินออกจากห้องชมรมไป
" พี่มาร์คเค้าก็จริงจังแบบนี้แหละไอ้หนู ก็ระวังคำพูดหน่อยละกัน ว่าแต่นายกินไรวะเนี่ยทำไมตัวสูงขนาดนี้ "
แจ็คสันพูดพร้อมหัวเราะอย่างสนุกสนาน และพยายามวัดความสูงกับยูกยอม
" แต่พี่ก็หล่อแบบตัวเล็กๆนะฮะ "
คำพูดของยูกยอมทำให้แจ็คสันถึงกับเผยยิ้มกว้างเพราะเขามีคติประจำใจว่า สิ่งที่ชอบมากกว่าการพูดว่าตัวเองหล่อคือการได้ยินคนอื่นชมว่าตัวเองหล่อ
" นายนี่่น่ารักมากเลยนะ เจ้าเด็กโข่ง "
แล้วทั้งคู่ก็กอดคอกันเดินออกจากห้องชมรม
     พอถึงช่วงพักเที่ยงโรงอาหารของคณะแน่นไปด้วยผู้คน ยูกยอมเดินเข้าคาเฟ่หาอะไรเย็นๆกินเพื่อดับความร้อนและความหงุดหงิด
"ชอคโกแลตเย็นแก้วนึงฮะ "
เขาสั่งแล้วยืนรอ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นมาร์คที่เดินเข้ามาในร้าน 
" อเมริกาโน่เย็นครับ "
มาร์คสั่งเสียงเรียบโดยไม่มองหน้ายูกยอมทั้งที่เขาก็รู้ว่ายูกยอมยืนอยู่ตรงนั้น
" ชอคโกแลตเย็นได้แล้วค่ะ "
พนักงานยื่นแก้วเครื่องดื่มพร้อมส่งยิ้มให้กับยูกยอม
" เอ๊ะ กระเป๋าเงินผมหายไปไหนนะ .. ทำไงดีเนี่ย "
ยูกยอมร้อนรนและพูดเสียงดัง มาร์คหันมามองเขาด้วยสายตาสงสัย
" นี่ครับ ทั้งสองแก้วเลย "
มาร์คยื่นเงินให้กับพนักงานด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ ยูกยอมเผยยิ้มหวานออกมาด้วยความประทับใจ หลังจากทั้งคู่ได้เครื่องดื่มก็มานั่งที่โต๊ะด้วยกัน
" ขอบคุณมากนะครับพี่มาร์ค "
ยูกยอมพูดพร้อมกับดูดชอคโกแลตเย็นจนหายไปครึ่งแก้วด้วยความกระหาย
" นายติดหนี้ฉันนะ "
มาร์คเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา 
" ไอ้มด !!! จะไปไหนไม่เรียกกันเลยวะ "
แบม ตะโกนมาจากทางประตูร้าน ยูกยอมหันหน้าไปมองเพื่อนรักตัวผอมบางด้วยสายตาเอ็นดู
" งูเพื่อนรัก.. "
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อ ฝ่ามือเรียวๆของแบมสับลงที่หลังคอของยูกยอมจนเขาสะดุ้ง แบมหัวเราะด้วยความสะใจ 
" สวัสดีฮะพี่ .. นี่ พี่มาร์คใช่ป้ะ ที่มาจาก L.A. "
แบมลากเก้าอี้มานั่งอย่างสบายใจ มาร์คพยักหน้าแบบงงๆ มีคนแปลกๆแบบเจ้าเด็กยักษ์นี่อีกคนหรอ แถมเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย ไม่รู้ว่าทำไมพอเขาเห็นเด็กสองคนนี้แล้วทำให้ขนลุกแปลกๆ
" ฉันไปก่อนนะ "
มาร์คหยิบแก้วแล้วทำท่าจะลุกออกจากเก้าอี้
" ไปไหนอ่ะครับ "
แบมถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
" ไปเรียน "
มาร์คตอบห้วนๆ แล้วเก็บของตัวเองบนโต๊ะ ทั้งยูกยอมและแบมจ้องเขาชนิดที่ตาไม่กระพริบ
" แล้วผมจะรีบใช้หนี้นะครับ "
ยูกยอมพูดพร้อมทำท่าทางกวนประสาท แบมก็ยิ้มแหยๆให้ มาร์คได้แต่คิดในใจ ขออย่าให้เจอเจ้าพวกคนประหลาดแบบนี้อีกเลย
     หลังเลิกเรียน ในระหว่างที่ยูกยอมและแบมกำลังขับรถกลับบ้านนั้น สายตาอันแหลมคมของยูกยอมก็เหลือบไปเห็นแจ็คสันที่กำลังขนของพะรุงพะรัง กล่องที่เขาถือนั้นใหญ่และแทบจะสูงกว่าตัวเขาอยู่แล้ว
" จอดก่อนๆ "
ยูกยอมพูดเสียงดังจนแบมตกใจรีบเหยียบเบรก ทำให้เพื่อนรักที่นั่งข้างๆหัวทิ่ม 
" อะไรอีกวะไอ้มด "
แบมพูดด้วยน้ำเสียงโมโห แต่ยูกยอมไม่สนใจคำถามของแบม เขารีบวิ่งลงจากรถแล้วตรงดิ่งไปที่แจ็คสัน
" พี่แจ็ค !!! จะขนของเยอะขนาดนี้ไปไหนฮะเนี่ย "
ยูกยอมร้องทัก แจ็คสันพยายามจะคุยกับเขาแต่ก็ทุลักทุเลเหลือเกิน
" อ้าว น้องรัก.. มาพอดีเลย นายมีรถมั้ยช่วยพี่ขนของไปหอพักหน่อยสิ รถพี่มันใส่ของไม่ได้ว่ะ "
แจ็ควางของทุกอย่างลงแล้วมองหน้ายูกยอมอย่างมีความหวัง ยูกยอมกระพริบตาโตๆของเขาถี่ๆแล้ว ก้มลงช่วยแจ็คสันยกของไปใส่รถของแบม
" ไอ้งู !!! ลงมาช่วยกันหน่อยดิวะ "
แบมที่นั่งตาแป๋วอยู่ในรถก็ไม่วายถูกลากลงมาช่วยขนของ หลังจากของทุกอย่างรวมทั้งแจ็คสันอยู่บนรถแล้ว แบมก็ขับออกไปตามทางที่แจ็คสันบอก จนถึงหอพักหรูที่เป็นที่พักของนักศึกษารวยๆของมหาลัย
" โห.. พี่อยู่หอนี้หรอครับ ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย พี่ต้องรวยมากอ่ะดิ เค้าบอกว่าห้องพักอย่างหรู ยังไม่เคยเห็นของจริงเลยว่าเป็นยังไง "
แบมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขณะหาที่จอดรถใกล้ๆประตู แจ็คสันยิ้มกว้างด้วยความพอใจที่ถูกกล่าวชม ก่อนจะจัดแจงขนของลงจากรถของแบมแล้วพาเด็กน้อยทั้งสองแบกของทั้งหมดขึ้นไปบนห้อง ประตูห้องถูกเปิดออก ทุกอย่างดูสะอาดและเรียบร้อยจนไม่อยากเชื่อว่าเป็นห้องพักของผู้ชาย 
" ถอดรองเท้าไว้นี่ แล้วเอาของมาไว้ตรงนี้เลยเด็กๆ "
แจ็คสันเดินนำเข้าห้องอย่างสบายใจ ยูกยอมและแบมต่างก็มีท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กๆมาเที่ยวสวนสนุก 
" ขอบใจมากนะที่ช่วยพี่ แต่พี่รู้สึกว่าลืมอะไรไปซักอย่าง .. ชิบหายแล้ว ลืมของสำคัญ!!!! นายพาชั้นกลับไปคณะทีสิ น้องรักนายรออยู่นี่ อย่าพึ่งไปไหน เดี๋ยวพี่กลับมาเลี้ยงข้าวขอบคุณ "
หลังจากแจ็คสันพูดจบก็รีบวิ่งด้วยขาสั้นๆแต่แข็งแรงพร้อมกับดึงแขนแบมออกจากห้องไป ปล่อยให้ยูกยอมยืนงงเป็นไก่ เมื่อแจ็คสันไปแล้วก็ได้เวลาสำรวจห้องหรูที่ราคาแพงหูฉีกของเขา ยูกยอมเริ่มเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ หอพักนี้ถูกแบ่งห้องออกอย่างเป็นสัดส่วนคือ มีห้องโถงกลางขนาดใหญ่และห้องครัว มีห้องนอน 2 ห้อง ระเบีบงกว้างขวาง หน้าต่างเป็นกระจกทำให้แสงสว่างสาดส่องเข้ามาในห้องได้อย่างเพียงพอ ที่ระเบียงมีต้นไม้เล็กๆตั้งอยู่ 1 กระถางแต่ดูแห้งเหี่ยวเหมือนไม่ได้รับการดูแล หลังจากเดินสำรวจห้องจนทั่วแล้ว ยูกยอมก็เดินกลับมานั่งที่โซฟากลางห้องแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
"แจ็คสัน ตะกี้ชั้นแวะซุปเปอร์ข้างล่าง มีของกินเยอะเลยล่ะ"
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังยูกยอม ทำให้เขาตื่นจากความคิด ยูกยอมหันไปมอง สิ่งที่เขาเห็นคือ มาร์ค ที่ยืนอยู่ในสภาพกระดุมเสื้อถูกปลดออกจนเกือบหมด เผยให้เห็นอกขาวๆลึกลงไปถึงสะดือ ทั้งคู่สบตากันแล้วต่างคนต่างนิ่งไป ทำอะไรไม่ถูก
"นาย .. ทำไมถึง.. "
มาร์ควางของในมือลงกับพื้นแล้วถอดเสื้อออก เปิดเผยท่อนบนที่ถึงแม้จะผอมแต่ก็มีกล้ามนิดหน่อย โดยไม่เกรงใจสายตาของยูกยอมที่จ้องเขาตาไม่กระพริบ มาร์คเดินหายเข้าห้องไปแล้วกลับออกมาโดยใส่เสื้อยืดตัวใหญ่
" ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ "
มาร์คเริ่มพูดกับยูกยอมที่นั่งก้มหน้านิ่งพร้อมกับจัดของออกจากถุงชอปปิ้ง ยูกยอมเงยหน้าขึ้นช้าๆแล้วมองมาร์ค
" เอ่อ .. ผมช่วยพี่แจ็คสันเค้าขนของมาน่ะครับ พี่เค้าบอกให้ผมรอที่นี่ " 
ยูกยอมอธิบายเสียงแผ่วๆ
" อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน "
มาร์คเดินตรงเข้ามาหายูกยอมพร้อมกับกระป๋องเบียร์ในมือ เขานั่งลงบนโซฟาข้างยูกยอม
" พี่แจ็คเค้าให้ผมรอที่นี่ เพราะเค้าจะเลี้ยงข้าวผมที่ผมช่วยขนของน่ะฮะ "
ยูกยอมอธิบายเสียงดังฟังชัดขึ้น มาร์คพยักหน้าหงึกๆด้วยท่าทีที่ไม่ใส่ใจนัก เขายกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มแล้วเอามือถือขึ้นมาแล้วโทรหาแจ็คสัน 
" นายอยู่ไหน "
ทันทีที่แจ็คสันรับ มาร์คก็รีบถามทันทีก่อนที่เขาจะเริ่มพูดอะไร 
" พี่มีอะไรรึเปล่า โทษทีนะ พอดีกลับมาเอารถที่คณะ ยองแจก็เรียนเสร็จพอดีเลยรับน้องเค้าออกมาเดทกันน่ะฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆ "
ปลายสายพูดด้วยเสียงร่าเริงเกินความจำเป็น มาร์คถึงกับหัวร้อนระอุ เขาไม่ตอบอะไรแค่กดวางสาย 
" แจ็คสันไปเดทกับแฟน แล้วใครจะเลี้ยงข้าวนายล่ะ "
มาร์คหันมองยูกยอมที่ทำหน้างง ยูกยอมรีบเอามือถือมาโทรหาแบมบ้าง แต่เหมือนสวรรค์แกล้ง เจ้าเพื่อนรักตัวร้ายไม่รับโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำ 
" งั้นผมไปเรียกแท็กซี่กลับเลยดีกว่า .. ขอโทษที่มารบกวนครับ "
ยูกยอมพูดรัวและกำลังจะลุกออกจากโซฟาแต่ถูกมาร์คดึงแขนไว้ 
" ฉันซื้อของกินมาเยอะเลย .. งั้นฉันจะเลี้ยงข้าวนายแทนแจ็คสันเอง "
มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงใจดี พร้อมกับยิ้มให้ยูกยอม รอยยิ้มของมาร์คทำให้ยูกยอมไม่กล้าที่จะปฏิเสธ แล้วทั้งคู่ก็มานั่งกินอาหารจีนราคาแพงด้วยกัน
" พี่ชอบกินอาหารจีนหรอฮะ "
ยูกยอมถามขณะเคี้ยวอาหารเต็มปาก มาร์คที่กำลังตั้งใจกินช้อนตามองเขาพร้อมกับยิ้มมุมปาก
" ฉันกับแจ็คสันเป็นคนจีนนะ "
ยูคยอมถึงกับเบิกตากว้าง นี่พวกเขาเป็นชาวต่างชาติหรอเนี่ย
" แบมเพื่อนผมก็เป็นคนไทยนะครับ "
ยูกยอมพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ มาร์คเบิกตากว้างบ้าง แล้วทำท่าทางสนใจ 
" เพื่อนงูของนายก็เป็นต่างชาติเหมือนกันหรอ "
มาร์คถามซ้ำเพื่อหาเรื่องคุย ยูกยอมพยักหน้าจนผมสั่นไหว ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนานจนกินข้าวอิ่ม
" ฉันเลี้ยงแล้วนายล้างจานนะ "
มาร์คพูดอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่ถูกใช้ให้ล้างจานมีความรู้สึกที่ตรงกันข้าม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บจานไปล้างที่อ่าง หลังจากมาร์คกินข้าวอิ่มแล้วเขาก็เหยียดตัวยาวบนโซฟา เปิดเสื้อพร้อมกับตบพุงเล็กๆ แปะๆอย่างสบายใจ ยูกยอมแอบมองคนตัวเล็กที่นอนแผ่อยู่ด้วยความสนใจ แต่ด้วยความที่ยูกยอมไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน การล้างจานจึงไม่ใช่เรื่องง่าย เสื้อนักศึกษาของเขาเปียกไปครึ่งตัวเพราะน้ำกระเด็นใส่
" งั้นผมกลับก่อนนะครับ ขอบคุณมากครับ "
ยูกยอมเช็ดมือกับกางเกง แต่ก็คิดได้ว่า นอกจากมือถือแล้วเขาก็ไม่มีอะไรติดตัวเลยเพราะกระเป๋าดันอยู่บนรถของแบม ยูกยอมจึงรีบเอามือถือขึ้นมาโทรหาแบมอีกครั้ง ปลายสายยังคงเงียบไม่มีสัญญาณตอบรับ แย่แล้วสิ มาร์คที่กำลังเคลิ้มใกล้หลับลืมตาครึ่งหนึ่งแล้วมองมาที่ยูกยอม
" กลับดีๆล่ะ "
มาร์คบอกแล้วหลับตาลง ยูกยอมยังยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเขา จะทำยังไงดี
" เอ่อ.. พี่มาร์ค คือผมลืมกระเป๋าไว้บนรถแบม แต่ผมพยายามติดต่อเค้าแล้ว ติดต่อไม่ได้เลย ตอนนี้ผมมีแค่โทรศัพท์ ผม.. กลับห้องไม่ได้น่ะครับ "
ยูกยอมค่อยๆเดินเข้ามาหามาร์คที่นอนหลับตาอยู่ เขาถอนหายใจยาวแล้วทำหน้าเซ็งทั้งที่หลับตา
" งั้นก็นอนที่นี่สิ "
มาร์คลุกขึ้นนั่งแล้วมองยูกยอมตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อนักศึกษาของเขาเปียกจนแนบเนื้อทำให้เห็นรอยสักที่อยู่ตรงเอว 
" นายสักด้วยหรอ "
มาร์คพูดพร้อมกับจ้องที่รอยสักของยูกยอม ยูกยอมพยักหน้ายิ้มๆ 
" นายก็นอนที่โซฟานี่ก็ได้นะคืนนี้ ส่วนเสื้อผ้าก็เอาของฉันไปใส่ก่อน ฉันมีเสื้อตัวใหญ่ๆเยอะแยะ เดี๋ยวเอามาให้ "
มาร์คลุกขึ้นแล้วเดินหายเข้าไปในห้อง  เพียงไม่นานก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เขายื่นให้ยูกยอมแล้วชี้ไปที่ห้องน้ำกลาง แล้วเขาก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ยูกยอมจัดการอาบน้ำพลางคิดโกรธเจ้างูเพื่อนรักที่เงียบหายได้ถูกเวลาเหลือเกิน หลังจากอาบน้ำเสร็จยูกยอมก็มานั่งกอดเข่าอยู่ที่โซฟาตัวเดิม
" ฉันพึ่งส่งชุดเครื่องนอนสำรองไปซักน่ะ ยังไม่ได้ไปเอาเลย ทำไงดี "
มาร์คเปิดประตูออกมาพูดกับยูกยอม 
" งั้นพี่ก็ให้ผมนอนด้วยสิฮะ "
ยูกยอมพูดเสียงอ้อน มาร์คมองเขาแล้วคิดในใจ อะไรกัน นี่เขาต้องนอนเตียงเดียวกับคนที่พึ่งเจอกันวันแรกจริงๆหรอ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ยูกยอมเดินเข้าไปในห้องนอนมาร์คอย่างสบายใจโดยไม่รอคำตอบจากเจ้าของห้อง ห้องนอนของมาร์คโล่งและสะอาดมาก มีแค่เตียงขนาดใหญ่ ชั้นหนังสือ และโต๊ะคอมพิวเตอร์ ตู้เสื้อผ้าเป็นแบบฝังอยู่ในผนังทำให้ประหยัดเนื้อที่ไปมาก ยูกยอมนั่งบนเตียงของมาร์คพร้อมกับจ้องมาร์คที่นั่งเล่นเกมโดยหันหลังให้เขา
" ถ้าเปิดไฟ นอนได้มั้ย ฉันเล่นเกมดึกน่ะ "
มาร์คพูดขณะที่มือยังกดที่เม้าส์และคีย์บอร์ดรัวๆ ยูกยอมไม่ตอบอะไรแค่ทิ้งตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มคลุมหัว เขาเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกว่ามีลมหายใจอุ่นๆรดที่ต้นคอ ยูกยอมสะดุ้งแล้วหันไปมอง มาร์คนอนหลับตาพริ้มในระยะห่างกับเขาไม่ถึงคืบ สภาพที่เห็นคือไม่ใส่เสื้อพอยูกยอมเปิดดูใต้ผ้าห่มก็พบว่า ไม่ใส่กางเกงด้วย !!!! มาร์คใส่แค่กางเกงในบ็อกเซอร์ตัวบางหวิว หรือเมื่อคืนยูกยอมละเมอทำมิดีมิร้ายมาร์คไปหรือเปล่า ยูกยอมรีบขยับตัวออกห่างมาร์ค เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมจำอะไรไม่ได้เลย เขานอนหันหลังให้มาร์คแล้วคิดไปต่างๆนาๆ เสียงนาฬิกาปลุกของมาร์คดังขึ้น มาร์คขยับตัวเข้ามาซุกหลังยูกยอมจนเขาตัวแข็งทื่อ มาร์คพลิกตัวออกห่างแล้วลุกขึ้นนั่งขยี้ตา ยูกยอมแกล้งทำท่าหลับอยู่
" ตื่นสิ เช้าแล้ว"
มาร์คเขย่าตัวยูกยอมที่แข็งเหมือนหินก่อนจะลุกออกจากที่นอนไป มาร์คเดินไปรอบๆห้องทั้งที่ยังใส่ชุดกึ่งเปลือยนั้น ยูกยอมค่อยๆลืมตาแล้วแอบมองมาร์ค พี่คนนี้นี่ไม่ระวังตัวเอาซะเลย เขากำลังยืนกดโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง มองจากมุมของยูกยอมแล้วเหมือนเขาไม่ใส่อะไรเลย เป็นภาพที่ทำให้ยูกยอมใจสั่นแปลกๆ ยูกยอมลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วพับผ้าห่ม มาร์คหันมามองเขาด้วยสายตาสนใจ
" เรียบร้อยจังนะ "
มาร์คยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ถ้าตื่นมาแล้วเจออะไรแบบนี้ทุกเช้าก็คงดีสินะ ยูกยอมคิดแล้วแอบยิ้มคนเดียว และแล้วแบมก็ติดต่อกลับมา
" ไอ้งู นี่มึงหายไปไหนทั้งคืน ทิ้งกูเลยหรอ ไอ้เพื่อนเลว "
ยูกยอมรัวคำด่าใส่เพื่อนรักรัวๆ ด้วยความโมโห ปลายสายเงียบฉี่ไม่มีเสียงเถียงกลับมาเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ยูกยอมได้ยินกลับเป็นเสียงสะอื้น งูเพื่อนรักกำลังร้องไห้
" เห้ย มึงเป็นไรไปวะแบม "
อารมณ์โกรธเมื่อกี้หายวับไปเปลี่ยนเป็นความเป็นห่วง
" กูพึ่งเลิกกับน้องเค้าว่ะ .. น้องเค้าบอกเลิกกูว่ะมด ฮือออออ "
แบมร้องไห้ลั่นผ่านมาทางโทรศัพท์ 
" งั้นเดี๋ยวกูไปหามึงที่บ้าน อย่าทำอะไรบ้าๆนะมึง"
ยูกยอมรีบผุดตัวลุกจากเตียง มาร์คเดินออกจากห้องน้ำมาหยุดยืนข้างเขาพอดี แต่ด้วยความรีบร้อนลุกเกินไปหน่อย เด็กอ้วนเกิดการเสียการทรงตัวเล็กน้อยเพราะหน้ามืด ตัวของยูกยอมเซเข้าใส่มาร์ค และด้วยขนาดตัวที่ไม่เล็กทำให้ทั้งคู่ลงไปนอนทับกันอยู่บนเตียง
" เห้ยยย อะไรวะเนี่ย ออกไป ตัวหนัก "
มาร์คดิ้นไปมาอยู่ใต้ร่างยักษ์ของยูคยอม อกของมาร์คที่เปลือยเปล่า ผิวขาวๆที่หอมกลิ่นสบู่อ่อนๆ หน้าตอนดิ้นที่ดูอึดอัด และผมชื้นๆ ทำให้ยูกยอมเหมือนถูกสะกดจิต หน้าของมาร์คและยูกยอมห่างกันไม่ถึงเซน ยูกยอมใจเต้นรัวและด้วยตอนเช้าๆแบบนี้ อารมณ์ยิ่งขึ้นง่ายอยู่ด้วย มือเล็กๆของมาร์คยังคงบีบแขนยูกยอมและพยายามดันเขาออก 
" ลุกสิโว้ย "
มาร์คตะโกนแล้วใช้แรงทั้งหมดดันตัวยูกยอมจนล้มไปข้างๆ เขานอนหงายอยู่บนเตียงพร้อมกับสายตาที่เหม่อลอย แย่ล่ะสิ พี่มาร์คทำน้องชายผมตื่น มาร์คลุกขึ้นมองยูกยอมที่นอนนิ่งซึ่งทำให้เห็นสิ่งที่ยืนสูงโด่จากร่างกายชัดเจนเหลือเกิน มาร์คหน้าแดงแล้วรีบหาเสื้อมาใส่ ยูกยอมมองตามมาร์คในทุกการกระทำ
" นายรีบกลับไปได้แล้ว นี่ ฉันให้ยืมค่ารถ "
มาร์คเดินเข้ามาหายูกยอมแล้วยื่นเงินให้ ยิ่งเขาใส่เสื้อยืดสีขาวบางๆแบบนี้ ทำไมยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่กว่าเดิมอีกนะ ยูกยอมดันตัวให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนนะดึงมือมาร์คที่ถือเงินอย่างแรง จนมาร์คล้มมานั่งบนตักกว้างๆของเขา
" พี่ต้องรับผิดชอบผมก่อน "
ยูกยอมพูดจบก็ประกบปากชมพูอวบอิ่มของตัวเองเข้ากับปากของมาร์ค มาร์คตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ยูกยอมดูดริมฝีปากของมาร์คจนเกิดเสียงดังอย่างเร่าร้อน มือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนๆของมาร์ค ด้วยความไม่พร้อมมาร์ครู้สึกเจ็บและอึดอัดเหมือนจะขาดอากาศหายใจ เขารีบผลักตัวออก
" รับผิดชอบเชี่ยไรล่ะ "
หมัดเล็กๆของมาร์คซัดเข้าที่มุมปากของยูกยอมอย่างแรงจนสติของเขากลับมาอีกครั้ง มาร์คเช็ดคราบน้ำลายที่อาบทั่วริมฝีปากของตัวเอง ใบหน้าและใบหูของเขาแดงก่ำ ปากที่พึ่งโดนดูดไปเมื่อกี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเช่นกัน
" มึงอย่ามาให้กูเจอหน้าอีกนะ "
มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยูกยอมรีบออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก นี่เขาทำอะไรลงไป มาร์คต้องเกลียดเขาแน่ๆ
     ตกเย็น สองเพื่อนรักที่พึ่งช้ำรักก็นัดกันไปดื่มคลายความทุกข์ ด้วยความเศร้าที่อัดแน่นทำให้ทั้งสองดื่มกันหนักเกินไป 
" นั่นใช่ เจ้าเด็กโข่งมั้ยน่ะพี่ "
แจ็คสันที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านชี้ให้มาร์คดูเด็กสองคนที่กำลังโดนผู้หญิงรุมล้อม ทั้งๆที่มาร์คยังโกรธยูกยอมเรื่องเมื่อเช้าอยู่แท้ๆ แต่พอเห็นภาพที่ผู้หญิงกำลังรุมออดอ้อนเจ้าเด็กนั่นแล้วทำให้รู้สึกหวงอย่างบอกไม่ถูก มาร์คลุกจากโต๊ะแล้วพุ่งตรงไปหายูกยอมโดยมีแจ็คสันตามมาติดๆ 
" ขอโทษนะครับ น้องชายผมคงต้องกลับแล้ว "
มาร์คกระชากแขนยูกยอมให้ลุกยืนขึ้น สาวๆต่างก็มองมาร์คตาเป็นมันวาว ก็เขามันหล่อระดับเทพของมหาลัยเลยนี่ สาวๆเปลี่ยนเป้าหมายมาเกาะมาร์คแทน มาร์คกับแจ็คสันจึงต้องรีบพายูกยอมและแบมออกจากผับไป 
" เมาขนาดนี้จะเอาไงดีอ่ะพี่ "
แจ็คสันถามขณะที่แบมพยายามแกะกระดุมเสื้อของเขาเพราะความเมา จนแจ็คสันต้องฟาดมือเล็กๆซุกซนไปหลายครั้ง
" ไปหอเราก่อนละกัน หายเมาค่อยว่ากัน "
มาร์คพยุงยูกยอมไปขึ้นรถแท็กซี่ แล้วเข้าไปนั่งข้างๆ
" นายเอาน้องคนนั้นไป แล้วเจอกันที่ห้อง "
มาร์คสั่งแจ็คสันที่กำลังจะโดนแบมงับหัว  แจ็คสันรีบพาแบมไปขึ้นรถสปอร์ทแลมโบกินี่ของเขาแล้วพากลับหออย่างรวดเร็ว ระหว่างทางยูกยอมที่เมาจนพยุงตัวไม่อยู่เอนมาหนุนไหล่มาร์ค คนขับแท็กซี่แอบมองผ่านกระจกมองหลังแล้วยิ้มบางๆ
" แฟนเรอะพ่อหนุ่ม .. เหมาะสมกันดีนะ "
ลุงคนขับพูดขึ้นทำลายความเงียบ 
" เปล่าครับ "
มาร์คตอบสั้นๆแล้วเหลือบตามองเด็กที่แก้มแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หลับตาพริ้ม ขนตายาวๆขยับนิดๆ ดูแล้วน่ารักเหมือนเด็กๆ จนมาร์คเองก็เผลอยิ้มออกมาในความน่ารักนี้จนต้องหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้
" พี่มาร์ค ผมขอโทษนะครับ "
จู่ๆยูกยอมก็พูดขึ้น เขาลืมตาช้าๆแล้วมองหน้ามาร์ค มาร์คจ้องในดวงตาใสๆที่ดูไร้เดียงสาของยูกยอม ฉันลืมมันไปหมดแล้วล่ะ เพียงไม่นานรถก็มาจอดที่หน้าหอพักของมาร์ค มาร์คเปิดประตูลงจากรถโดยยูกยอมรีบลงตามมาติดๆ
" นายก็กลับหอนายไปสิ "
มาร์คพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยๆ ยูกยอมหันหลังแล้วจ่ายเงินค่าแท็กซี่ ก่อนที่รถจะขับออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนมีธุระด่วน ยูกยอมหันกลับมาแล้วฉีกยิ้มหวานให้มาร์ค
" ผมจะกลับก็ต่อเมื่อพี่หายโกรธแล้วเท่านั้น "
ยูกยอมเผยยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้มาร์ค เขากัดริมฝีปากเล็กน้อยแล้วจ้องที่ริมฝีปากของมาร์ค ความรู้สึกเมื่อเช้าย้อนกลับเข้ามาในความคิดของมาร์ค 
" ไอ้ยูกยอม มึงมาเอาเพื่อนมึงไปเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย คนบ้าอะไรมืออย่างกับปลาหมึก อ้วกเต็มเสื้อกูด้วยเนี่ย "
แจ็คสันตะโกนมาจากหน้าลิฟท์ ยูกยอมและมาร์ครีบหันมอง ก่อนที่ยูกยอมจะวิ่งเข้าไปรับตัวแบมที่หมดสภาพโดยสิ้นเชิง 
" เอามันขึ้นไปอาบน้ำห้องกูก่อน "
แจ็คสันบอกแล้วถอดเสื้อตัวเองออกทั้งที่อยู่ในลิฟท์ เผยให้เห็นกล้ามแน่นๆและรอยจ้ำสีแดงเข้มกระจายอยู่บริเวณเนินอก มาร์คมองแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
" แจ็ค ชั้นว่านายใส่เสื้อไว้ก่อนเถอะ "
มาร์คบอกเสียงเข้ม แจ็คสันทำหน้างงก่อนจะก้มมองร่องรอยบนตัว และยิ้มอย่างภูมิใจ
" รอยรักจากเมียพี่เอง .. คนอะไรไม่รู้ดุชะมัด "
ประตูลิฟท์เปิดออก ยูกยอมพยุงแบมเดินเข้าห้องอย่างทุลักทุเล ก่อนที่จะพาเพื่อนรักเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ 
" พวกนายอาบน้ำด้วยกันด้วยหรอวะ "
แจ็คสันถามแบบขำๆ ยูกยอมยิ้มอายๆแล้วพยักหน้า
" เห็นกันมาตั้งแต่ยังเล็กแล้วฮะ "
หลังอาบน้ำเสร็จ แบมถูกทิ้งให้นอนแผ่หลับสนิทบนโซฟาในชุดนอนตัวบางเบาของมาร์ค 
" นอนด้วยกันที่นี่แหละ .. ดูแลเพื่อนนายด้วยนะ "
แจ็คสันบอกแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป มาร์คที่สังเกตการณ์เงียบๆมาเป็นเวลานานก็เริ่มเอ่ยปากขึ้น
" แล้วนายจะนอนไหน "
ยูกยอมหันไปมองหน้ามาร์คที่มีสีแดงระเรื่อ เขามองยูกยอมเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ ยูกยอมเดินเข้าไปใกล้มาร์คจนอกแนบกับอก โดยแขนแข็งแรงได้พันรอบตัวมาร์คไว้ เวลาที่มีแอลกอฮอล์ในร่างกายแบบนี้ มันยากจะควบคุมอารมณ์เสียจริง ผู้ชายคนนี้แค่สบตาผมก็อยากจะเป็นเจ้าของทั้งตัวและใจของเขาแล้ว ยูกยอมไม่ตอบอะไรแต่กดตัวมาร์คให้นั่งลงบนโซฟาใกล้ๆหัวแบม แล้วกันตัวมาร์คไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง
" นี่นายยังไม่เข็ดใช่มั้ย "
มาร์คพูดเสียงแข็ง แต่สายตาของเขากลับอ่อนโยนเหลือเกิน ยูกยอมไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น เขาก้มหน้าลงฝังปากของตนเองเข้ากับปากรูปกระจับสีแดงของมาร์ค ร่างเล็กๆของมาร์คหมดแรงต่อสู้ มือเรียวๆยกขึ้นมาประคองหน้าของยูกยอมตามสัญชาตญาณ ยูกยอมค่อยๆสอดลิ้้นเข้าไปในปากของร่างบาง ร่างบางห่อไหล่เกร็งตัวจนเสื้อยืดตัวใหญ่เปิดให้เห็นไหล่ข้างหนึ่ง การจูบยังเป็นไปอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดเลยซักนิด แต่ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งเหมือนจะหยุดไม่ได้ ยูกยอมถอนปากออกแล้วกำลังจะเลื่อนหน้าไปยังซอกคอขาวๆของคนตัวบาง มาร์ครีบดึงเสื้อขึ้น
" เดี๋ยวเพื่อนนายตื่น "
มาร์คกระซิบพร้อมกับหายใจหอบเบาๆ ยิ่งทำให้ยูกยอมเกิดอารมณ์มากขึ้น เขารวบตัวมาร์คแล้วอุ้มพาดบ่าก่อนจะพาเดินเข้าห้องนอน วันนี้แหละต้องจัดการกับพี่คนนี้ให้ได้
เมื่อเข้ามาในห้อง มาร์คนอนอยู่บนเตียงโดยสวมเพียงเสื้อนอนสีขาวตัวบาง กับบ๊อกเซอร์ตัวบาง ยูกยอมเดินมาคร่อมตัวมาร์คไว้ สายตาของมาร์คที่มองเขาเหมือนกำลังเชิญชวน
" พี่เมาแล้วเป็นแบบนี้หรอ "
ยูกยอมพูดแล้วกดจูบลงบนแก้มใสของมาร์ค มาร์คหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากคนตัวใหญ่
" แต่ชั้นไม่เคย.. กับผู้ชาย "
มาร์คลืมตาขึ้นมามองคนที่คร่อมอยู่บนตัวเขา แล้วเหลือบมองสิ่งที่กำลังแน่นคับในกางเกงของยูกยอม มันน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ยูกยอมยิ้มบางๆแล้วจูบลงบนหน้าผากของมาร์ค
" ผมจะทำให้พี่ติดใจเลยแหละ "
เมื่อยูกยอมพูดจบเขาก็เริ่มถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นรอยสักและผิวที่ขาวสว่างราวกับไข่ปอกเปลือก ยูกยอมถลกเสื้อของมาร์คขึ้นไปอยู่ถึงคอแล้วเริ่มบรรจงจูบลงไปตามร่างกายบอบบางของมาร์ค เพียงเม้มเล็กน้อยก็เกิดเป็นรอยสีแดงขึ้นบริเวณหน้าท้อง ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในกางเกงของมาร์คก็เริ่มอยู่ไม่สุข มือหนาของยูกยอมเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาของมาร์ค ไล่ขึ้นมาจนถึงจุดสำคัญ เขาลูบคลำมาร์คน้อยอย่างเบามือ แต่ก็ทำให้คนร่างบางถึงกับเสียวสะท้านไปทั้งตัว มาร์คน้อยได้ขยายเต็มที่แล้ว มือเรียวของมาร์คก็เริ่มเอื้อมไปปลดกางเกงของยูกยอม 
" นายนี่มัน .. "
มาร์คถอดกางเกงของยูกยอมออกก่อนจะตกใจกับภาพที่เห็น มันใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ยูกยอมค่อยๆใช้นิ้วเขี่ยกางเกงของมาร์คออกจนไปห้อยอยู่ที่ข้อเท้า ยูกยอมเริ่มใช้ลิ้นเลียจากระหว่างอกของมาร์คไปจนถึงยอดอกสีหวานๆ ดูดให้ตั้งชันซักเล็กน้อยแล้วไล่เลียลงมาจนถึงสะดือ ฝากรอยขบเม้มเบาๆที่บริเวณท้องน้อยของคนร่างบาง สัมผัสของยูกยอมทำให้เขารู้สึกดีเหลือเกิน
" อ่ะ .. อุ๊บ "
มาร์คสะดุ้งเมื่อมาร์คน้อยถูกครอบด้วยปากของร่างหนา ช่องปากอุ่นๆและลิ้นนุ่มๆ พัวพันกับมาร์คน้อยอย่างเชี่ยวชาญ
" อ๊าาา .. อ่ะ อ้าาา "
มาร์คยกขาทั้งสองข้างพาดบนบ่าของยูกยอมเพราะความเสียว ทำให้มองเห็นประตูหลังที่ปิดแน่น ปากของยูกยอมยังคงรูดขึ้นลงกับแท่งมาร์คด้วยความเพลิดเพลิน
" โอ๊ะ .. อื้ออ ชั้นจะเสร็จแล้ว "
มาร์คยกสะโพกแล้วเกร็งตัว น้ำสีขาวขุ่นพุ่งตรงเข้าลำคอของยูกยอมแต่ปริมาณน้ำค่อนข้างเยอะจึงซึมออกมาที่มุมปาก
" เก็บไว้นานใช่มั้ยเนี่ย "
ยูกยอมช้อนตามองร่างบางที่หายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อย ขาข้างหนึ่งตกจากไหล่ของยูกยอมไป
" ชั้นเหนื่อย "
มาร์คถอนหายใจแรง หน้าและตัวของเขาขาวอมชมพูไปหมด ยูกยอมมองยิ้มๆแล้วพลิกตัวมาร์คมาพาดบนตักกว้างๆของตัวเอง
" แต่ผมยังหนิ "
เขาเริ่มใช้ปลายลิ้นซุกซนเลียไปบนร่องกระดูกสันหลังของมาร์ค ลามไปจนถึงก้อนกลมมนทั้งสอง นิ้วเรียวๆค่อยๆดันตัวเข้าไปทีละนิ้ว
" อ๊ะ .. อ๊าาา อื้มมม อ๊ะ "
มาร์คเริ่มส่งเสียงไม่เป็นภาษา เขายกตัวขึ้นในท่าโก้งโค้งเพราะความเจ็บพร้อมกับซุกหน้าลงบนที่นอนที่ยับย่น ในที่สุดนิ้วเรียวๆของยูกยอมก็เข้าไปได้ถึง 2 นิ้ว เขาค่อยๆขยับช้าๆ ดูปฏิกิริยาของมาร์คที่เจ็บแต่ก็ดูมีความสุข นิ้วที่สามกำลังจะยัดตามเข้าไป เขาต้องเบิกทางก่อนเพื่อที่จะได้ใส่สิ่งที่ใหญ่กว่านี้ได้ง่ายขึ้น
" ยู.. กยอม ชั้นเจ็บ อ่ะ.. อ๊าาา "
มาร์คครางเสียงหวานและกัดปากแน่น ยูกยอมขยับนิ้วอย่างต่อเนื่องเร็วและแรงขึ้น 
" อาาาา .. อ่า .. อ่ะ อ๊าาา "
เสียงครางของมาร์คเล็ดลอดออกมาจากผ้าปูเตียง 
" หายเจ็บหรือยังครับ "
ยูกยอมกระซิบถามข้างหู มาร์คหันหน้ามาประกบจูบเขาทั้งน้ำตา เหมือนเป็นการปลอบโยน ปากบางๆกัดริมฝีปากหนาๆแล้วถอนออก
" ใส่เข้ามาเลย.. ชั้นพร้อมแล้ว "
มาร์คกระซิบตอบเสียงกระเส่า ยูกยอมถึงกับเผยยิ้มกว้างออกมา พี่ชายโหดๆตอนแรกกลายเป็นแมวน้อยของผมซะแล้ว ยูกยอมยกสะโพกมาร์คขึ้นเตรียมพร้อม ก่อนจะรีบควานหาถุงยางอนามัยแบบมีเจลหล่อลื่นจากในกระเป๋ากางเกง ยูกยอมสวมถุงยางอย่างรวดเร็วแล้วเอายูกยอมยักษ์มาจ่อที่ช่องทางหลังของมาร์ค มือหนาล้วงกลับไปครอบครองมาร์คน้อยแล้วลูบคลำจนมันขยายตัวขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่มือหนากำลังคลึงและรูดขึ้นลงกับมาร์คน้อย ยูกยอมก็ใส่ยูกยอมยักษ์เข้าไปในตัวมาร์ค มาร์คถึงกับโก่งหลังเพราะความเจ็บ
" โอ้ยยยย .. แน่นไปมั้ยเนี่ย .. อ่ะ อ๊าาาาา"
ตอนนี้ยูกยอมรู้สึกดีสุดๆ เพราะช่องทางสดใหม่ของมาร์คตอดรัดต้อนรับของเขาอย่างดี มือก็ยังคงสาวขึ้นลงเพื่อมอบความสุขให้มาร์ค มือเล็กๆทั้งสองข้างของมาร์คจิกผ้าปูแน่นจนเหมือนมันจะฉีกขาด 
" ขยับละนะ "
ยูกยอมค่อยๆขยับสะโพกช้าๆ เพราะยังขยับได้ไม่มากเนื่องจากยังแน่นอยู่ มาร์คร้องครางตัวบิดเร่าไปมา เสียงครางของมาร์คยิ่งทำให้อารมณ์ของยูกยอมพุ่งพล่าน เขาเริ่มขยับเร็วและแรงขึ้น
" อ่ะ.. อ่าา ดีแล้ว.. อ้าาาา ดีแล้ว"
มาร์คครางเบาๆ ยูกยอมย้ายมือทั้งสองมาที่สะโพกของมาร์คเพื่อเร่งจังหวะ มือข้างหนึ่งของมาร์คจึงต้องมาปลอบโยนมาร์คน้อยที่กำลังแข็งขืนตื่นตัวแทน 
ผับๆๆ ตับๆๆ 
" อื้อออ อ้าาาา อ๊าาาาา "
เสียงทั้งร่างกายกระทบกันและเสียงครางของคนทั้งคู่ดังประสานกัน โชคดีที่ห้องนี้ถูกสร้างมาแบบเก็บเสียงขั้นสุดพอๆกับห้องซ้อมดนตรี
" อ๊ะ ผมจะเสร็จแล้ว "
ยูกยอมพูดปนเสียงหายใจหอบ มาร์ครีบถอนตัวออกจากทุ่นของยูกยอมแล้วหันหน้าไปถอดถุงยางของยูกยอมก่อนใช้ปากครอบยูกยอมยักษ์แทนในขณะที่อมและดูดไอติมร้อนๆอยู่นั้น มืออีกข้างก็รูดสาวมาร์คน้อยของตัวเองไปด้วย เพียงชั่วครู่ยูกยอมก็เกร็งตัวน้ำอุ่นๆสีขุ่นทะลักเข้าสู่ช่องปากของมาร์ค และมือของเขาก็เลอะไปด้วยน้ำลักษณะเดียวกันของตนเอง ทั้งคู่แยกออกจากกันนอนราบลงบนเตียงพร้อมกับหายใจหอบถี่ มาร์คพลิกตัวมาหนุนอกของยูกยอมด้วยความสมยอม
" นี่เป็นครั้งแรกที่แปลกดีนะ "
มาร์คพูดเบาๆแล้วจูบที่ยอดอกสีชมพูระเรื่อของยูกยอมจนเขาขนลุกซู่
" ทำแบบนี้อยากต่อรอบสองเลยใช่มั้ยฮะ "
ยูกยอมพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะพลิกตัวคร่อมมาร์คไว้
" พี่เป็นของผมแล้วนะ " 
แล้วฉากรักร้อนแรงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง...
หลังจากที่มาร์คหลับไปยูกยอมก็นึกเป็นห่วงเพื่อนรักที่น่าจะนอนหนาวอยู่ข้างนอกขึ้นมา ยูกยอมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมาดูแบมที่นอนขดตัวเหมือนกุ้งอยู่บนโซฟา ยูกยอมเดินเข้าไปใกล้แบมก่อนจะสังเกตเห็นน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงดวงตาบวมๆ
" แบมแบม.. "
ยูกยอมเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาข้างหูแบม ดวงตาที่บวมแดงค่อยๆเปิดขึ้นอย่างอ่อนล้า
" ไอ้มด.. "
แบมตอบก่อนจะลุกขึ้นนั่งในสภาพงัวเงีย เขามองไปรอบๆห้องและยังสงสัยว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพราะภาพตัดไปตั้งแต่ถูกแจ็คสันจับยัดใส่รถหรู
" ไม่เป็นไรนะเว้ย.. มึงยังมีกูไง "
ยูกยอมขยับตัวเข้าใกล้แบมอีก แล้วใช้ทั้งสองมือประคองหน้าของแบมไว้ น้ำตาของแบมไหลออกมาอีกครั้งอาบแก้มใสๆทั้งสองข้าง ก่อนที่แบมจะโผเข้ากอดเพื่อนรักตัวโตของเขา อกที่กว้างและอบอุ่นของยูกยอมเป็นที่ซับน้ำตาอย่างดี
" กูผิดอะไรวะ.. ฮืออออ "
แบมร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งจนตัวบางๆของเขาสั่นระริก ยูกยอมทำได้แค่ลูบหัวเพื่อปลอบโยนเท่านั้น แต่เวลาที่แบมอ่อนแอแบบนี้ทำให้เขาใจสั่นแปลกๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยแบบนี้นะ 
" มึงไม่ผิดอะไรทั้งนั้น .. มึงควรได้คู่กับคนที่มึงคู่ควรสิวะ "
แบมเงยหน้ามองเพื่อนตัวโตที่เสียงเริ่มสั่นและน้ำตาคลอ 
" เวลามึงร้องไห้แบบนี้กูไม่ชอบเลย "
ยูกยอมใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากหน้าแบม หน้าตาของคนขี้แยนี่ทำไมน่ารักจังนะ ยูกยอมคิดแล้วมองเพื่อนรักที่จ้องหน้าเขาชนิดที่ตาไม่กระพริบ
" แล้วกูทำอะไรได้มากกว่านี้หรอวะ "
แบมถามด้วยสายตาใสซื่อและว่างเปล่า 
" มึงอาจจะไม่มีอะไรให้ทำ.. แต่กูมีอย่างนึงที่อยากทำ "
ยูกยอมพูดจบก็ดึงหน้าแบมเข้ามาใกล้แล้วกดจูบลงไปบนริมฝีปากอวบของแบม แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปากของยูกยอมดูดดึงริมฝีปากของแบมอย่างดุดัน ก่อนที่ลิ้นเล็กๆของแบมจะเริ่มรุกเข้าไปในโพรงปากของเพื่อนรัก ลิ้นของทั้งสองควานหาความหวานของกันและกัน ดวงตากลมโตของแบมหลับพริ้มเพราะสัมผัสละมุนของเพื่อนมด มือหนาทั้งสองข้างยังคงประคองหน้าของแบมไว้ ซึ่งมือเล็กๆของแบมก็โอบรอบคอของยูกยอมไว้เช่นกัน มือหนาค่อยๆ เลื่อนลงมาที่ชายเสื้อแล้วดึงขึ้นจนถึงคอ เผยให้เห็นหน้าท้องขาวๆเรียบเนียนของแบม ยูกยอมถอนปากออกแล้วดันตัวแบมให้พิงกับพนักพิงของโซฟา เขาย้ายจากที่นั่งข้างแบมมาแทรกตัวอยู่ตรงระหว่างขาของคนตัวเล็ก ไม่ทันที่แบมจะทำอะไร ปากอุ่นๆก็เข้าครอบครองเม็ดทับทิมสีแดงที่อยู่ยอดอก ลิ้นนุ่มๆไล่เลียและดูดอย่างกระหาย แบมบิดตัวแล้วถอดเสื้อนอนของตัวเองออก 
" ไอ้มด.. อื้มม .. เดี๋ยวก่อน.. อ่าา "
แบมพยายามส่งเสียงพูดมาปนๆกับเสียงครางแผ่วๆเพราะความเสียว แต่เจ้าเพื่อนรักที่อยู่ตรงหน้าดูท่าว่าจะหยุดไม่ได้แล้ว ยูกยอมช้อนตาขึ้นมองแบมขณะที่ลิ้นยังเลียวนๆที่เม็ดทับทิมนั้นอยู่
" แบบนี้มันจะดีหรอวะ.. นี่ไม่ใช่ที่ของเรา กูกลัวพี่เค้ามาเห็น"
แบมพูดเสียงสั่น ยูกยอมหยุดชะงักแล้วจ้องหน้าแบมด้วยสายตาเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเพื่อนคนนี้
" มึงไม่ต้องกลัว.. มึงเสร็จกูก็เลิก"
ยูกยอมพูดจบก็ซุกหน้าหล่อๆเข้ากับซอกคอขาวของแบมแล้วเริ่มจูบไปตามสันกรามคมๆของเพื่อนรัก แบมเอียงคอไปอีกด้านเพื่อให้ยูกยอมได้ซอกไซร้สะดวกขึ้น แท่งเนื้อใต้กางเกงนอนตัวบางของทั้งคู่ก็เริ่มแข็งกร้าวและร้อนระอุ ยิ่งยูกยอมรดลมหายใจร้อนๆใส่หูของแบมก็ยิ่งทำให้แบมอารมณ์ขึ้นมากไปอีก เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว 
" คยอมอ่า.. รีบเข้ามาเถอะ "
แบมตัวสั่นแล้วรีบดึงกางเกงนอนตัวบางออกจากเรียวขาขาว ยูกยอมผู้รู้งานก็รีบถอดกางเกงออกเช่นกัน สิ่งที่คับแน่นอยู่เมื่อครู่ได้รับการปลดปล่อยออกมาชี้โด่เด่ ยูกยอมชันเข่ากับพื้นแล้วก้มลงไปจูบหัวแท่งเอ็นร้อนของแบมที่มีน้ำปริ่มๆ ทำเอาแบมถึงกับหลุดครางออกมา
" ถุงยางมึงอยู่ไหน "
ยูกยอมถามแบบรีบๆ แบมมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นกางเกงของตัวเองแล้ว 
" ชั่ง เหอะ .. เอาเลย "
แบมหันตัวราบกับโซฟาแล้วยกสะโพกขึ้นรอเพื่อนมด ช่องทางรักของแบมปิดสนิทแต่ก็เชื้อเชิญให้ยูกยอมเข้าไป ยูกยอมรูดแกนกายของตัวเองแล้วจ่อไปที่ช่องทางหลัง ก่อนจะยัดมันเข้าไปโดยไม่มีการเบิกทางก่อนจนสุดโคน แบมกัดปากแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางออกมา ช่องทางของแบมตอดรัดเอ็นแท่งร้อนของยูกยอมเป็นจังหวะ ก่อนที่ร่างหนาจะเริ่มขยับช้าๆ 
" อื้อออ.. อ่าาา ..คยอม.. อ๊ะ อ้าาา"
แบมถึงกับต้องครางชื่อเพื่อนรักออกมาอย่างสุดจะทน แต่ยูกยอมก็รีบเอามือมาปิดปากเพื่อนไว้ แต่พอยูกยอมเอามือมาปิดปากแบมกลับดูดนิ้วของเขาแทน ยิ่งเพิ่มความเร่าร้อนเข้าไปอีก ยูกยอมกระแทกบั้นท้ายแบมเร็วแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งจนถึงขีดสุด ร่างบางๆโยกไปตามแรงที่ถูกกระแทก มือหนาก็เค้นคลึงท่อนเนื้ออุ่นของแบมเพื่อให้ถึงจุดสุดยอดเร็วขึ้น แต่แบมรู้ว่ายูกยอมเป็นคนอดทน เขาคงต้องเสร็จไปสองรอบกว่าเจ้าเพื่อนรักนี่จะเสร็จ แบมจึงพยายามกลั้นเพื่อให้เสร็จไปพร้อมกัน
" อ่ะ.. อ้าาา กูว่าไปต่อในห้องน้ำเถอะ เดี๋ยวมันเลอะห้องเค้า "
แบมเสนอทั้งที่ยังถูกกระทำอย่างหนักหน่วง ยูกยอมชะลอความเร็วของการโยกลงแล้วถอดแกนกายออกจากช่องทางหลังของแบม แบมรู้สึกแสบเล็กน้อยจากการโดนทำเมื่อกี้
" งั้นมานี่.. "
ยูกยอมจับแบมมานั่งตักแล้วเสียบแกนกายเข้าไปช่องทางเดิมในท่าหันหน้าเข้าหากัน แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ถูกกดตัวลงแต่มีอีกอย่างสวนเข้ามาในร่างกาย ทำให้รู้สึกเสียวและมีความสุขในเวลาเดียวกัน แบมเกี่ยวขารอบเอวยูกยอมก่อนที่เขาอุ้มแบมแล้วลุกเดินไปทั้งท่าทางแบบนั้น เมื่อทั้งสองเข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้วยูกยอมเปิดฝักบัวให้ไหลอาบลงมาตั้งแต่หัว หลังของแบมแนบอยู่กับผนังและขาลอยจากพื้นก่อนที่ยูกยอมจะเริ่มขยับตัวของแบมขึ้นลง แบมเสียวจนร้องครางเสียงหวาน มือจิกกับหลังของเพื่อนมดเพื่อระบายความรู้สึก ยิ่งแท่งเนื้อของเขาถูไถกับหน้าท้องที่มีขนบางๆของยูกยอมก็รู้ได้เลยว่าเขาอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว แบมกระตุกเกร็งแล้วปล่อยน้ำสีขาวขุ่นใส่หน้าท้องของยูกยอม แต่ก็ถูกน้ำจากฝักบัวล้างไปอย่างรวดเร็ว ยูกยอมปล่อยแบมลงไปยืนพิงกับผนังด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนและหมดแรง แบมทรุดตัวลงนั่งยองแล้วจ้องที่แท่งเอ็นขนาดใหญ่ที่ตรงกับหน้าพอดี 
" มึงนี่เสร็จเร็วตลอดเลยนะ ไอ้ตัวเล็ก "
ยูกยอมพูดขณะที่แบมใช้ปากอมส่วนนั้นของเขาอยู่ ปากเล็กๆคับแน่นไปด้วยแท่งเนื้อแข็งขนาดใหญ่ แบมเลียใกล้โคนและช้อนตาขึ้นมองเพื่อนรักที่ตัวเปียกชุ่มและกำลังหลับตาพริ้มครางต่ำในลำคอด้วยความพอใจ แบมดูดส่วนหัวจนเสียงดัง จุ๊บ ก่อนที่ยูกยอมจะหลั่งออกมาเปื้อนใบหน้าและมุมปากของแบม ไหลอาบไปจนถึงอก แบมลุกยืนแล้วเงยหน้าให้น้ำจากฝักบัวล้างคราบของยูกยอมออกไป ส่วนยูกยอมก็ยืมหอบพิงกำแพงหมดเรี่ยวแรง 
" ยังเหมือนเดิมเลยนะมึง .. "
แบมปิดน้ำแล้วเดินเข้าไปจูบแก้มยูกยอม ร่างหนายิ้มมุมปากแล้วรวบตัวแบมไว้
" ยิ่งมึงเปียกๆแบบนี้ยิ่งโคตรน่าเอาเลยว่ะ .. ไอ้งูเพื่อนรัก.. "



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ อักษรรรรร จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • นิยายวาย

    เรื่องสั้น

    13/141

    0

    0%

    8 พ.ค. 62

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    12/109

    0

    0%

    3 เม.ย. 62

  • รักสีเทา

    เรื่องสั้น

    3/78

    1

    0%

    8 ก.ย. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น