ตอนที่ 4 : ผีดูดเลือดแห่งตาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

ผมไม่รู้ว่าคุณผู้อ่านรู้จัก ผีสางนางไม้มากแค่ใหน(น่าจะรู้กันหมด)
แต่ก็นะ มันเป็นความเชื่อ ใครจะเชื่อก็ตามสบาย...
.
.
เด็กส่งโทรเลข:คุณทองดีครับ โทรเลขขอรับ
ทองดี:อืม...เออ----
ขวัญ:อย่านอนกินบ้านกินเมือง เฮ้ย! ตื่นๆ
ทองดี:ให้ตายซิ มันวุ่นวายอะไรเนี่ย //ลุก แล้วให้ชวัญรับโทรเลข

ทองดี:จากใคร?
ขวัญ:ฉันไม่รู้แต่ เขาชื่อว่า "ไชยราช" 
ทองดี:มันว่าอย่างไรบ้าง
ขวัญ:ช่วยด้วย คุณทองดี มันบ้ากันใหญ่ ครอบครัวผม อาจถึงครามจบสิ้น
ผมจะมาคุยกับคุณ ในอีก 2วัน 
ปล.ขวัญ เพื่อนคุณเคยเป็นนักมวยที่ค่าย จรกาฐาน
ขวัญ:ไชยราช..อ่อ เขานี่เอง ตอนเป็นนักมวย เขามีฉายา ไอ่ฐานดี
ทองดี:เพื่อนนาย แต่เป็นลูกค้าฉัน น่าสนใจ
ขวัญ:...???
.
.
.
2 วันต่อมา
ก๊อก ก๊อก!!
มะปราง:รอก่อนน่ะค่ะ...//ลุกไปเปิดประตู//  มาหาใครคะ
???:ผมมาหาคุณทองดีขอรับ
มะปราง:ทองดี ทองดี มีคนมาหา!!!  เขาคงหลับอยู่ ฉันจะไปปลุกเขาน่ะ
ทองดี!!!!!!  
ทองดี:คุณมะปราง เรียกผมทำไม
ขวัญ:เกิดอะไรขึ้น พวกอังกฤษบุกยึดบางกอกแล้วรึ?
ทองดี:ครับๆ จะไปเดี๋ยวนี่
มะปราง:รอซักครู่นะค่ะ
???:ขอรับ
ทองดี:มีธุระอะไรขอรับ
ขวัญ://เดินลงมา และต้องเจอกับบุคคลตรงหน้า
???:ขวัญ!!!
ขวัญ:ไชย!!!
ไชย:โอ้ แกขึ้นเยอะนะ
ขวัญ:มันก็ใช่อยู่แล้ว ดูนายซิ มีหนวดเคราด้วยเหรอ?
ไชย:ฮ่าฮ่า
ทองดี:เชิญ นั่งครับ..  คุณมาหา มีปัญหาอะไรเหรอครับ
ไชย:คุณทองดี คือผมสะเทือนใจกับสิ่งที่เห็นครับ
ทองดี:คุณเห็นอะไร?
ไชย:.....เมื่อกอนผมเคยแต่งงาน กับสาวสวยที่ผมรัก เรามีลูก ด้วยกัน
1 คน เราย้ายไปที่มลฑลตาก แต่พอเขาอายุ 7ปี แม่เขาก็เสียจากอุบัติเหตุ ผมก็เลย
แต่งใหม่ เรามีลูกด้วย อีก 1คน แล้วก็...ฮึก อึก //ร้องไห้ออกมา
ขวัญ:นะ..นาย..เป็นอะไร  //ลูบหลัง ปลอบใจ
ทองดี://นั่งเคร่งเครียด 
ไชย:ผมเห็นภาพ ที่เมียใหม่กินเลือดลูกเรา เหมือนพวกผีฝรั่ง
ผมกลัวมาก ผมก็เลยสั่งให้หมอตำแย ดูแลลูกคนเล็กแทน ส่วนเมียผม
ก็ขังตนเองไว้ให้ห้อง ไม่ยอมคุยกับใคร
มันเป็นอะไรที่สยดสยองมาก..อึก..อึก..
ทองดี:....เดี๋ยว ผมจะสืบให้ ผมจะจัดการเอง..
ไชย:..อึก.อึก..ขอบคุณนะขอรับ
ทองดี://ลุกขึ้นเตรียมตัวเดินทาง
.
.
.
////..มลฑลตาก
.
.
.
พวกเรามาถึงบ้านของคุณไชย เราพบกับคนอีก 3
คือลูกชายเขาทั้งสอง กันหมอตำแย แล้วก็หมาน้องที่มันนอนอนอยู่
ไชยบอกว่ามันป่วย แต่ไม่ใครรักษาได้
ไชย:ทศ มานี่ลูก มาทักทายเพื่อนพ่อหน่อย
ทศ:...
ไชย://ลูบหัวทศ//  คุณทองดี นี่คือหมอตำแย แล้วนี่ก็ลูกน้อยของผม เขาชื่อ บรราช
ทศ://กอดพ่อ และทำท่าห่างจากหมอตำแย
ไชย:... เขาเป็นพวกรักแรง เกลียดแรงน่ะครับ
ทองดี://มองไปที่หน้าต่าง และหันมาที่ไชย
ขวัญ:....//งง
ไชย:ไปพักก่อนเถอะลูก
ทศ:..อืม.. //เดินจากไป
ขวัญ:ฉันสงสัยมานานแล้ว ว่า..
ไชย:ที่เขาพิการใช่ไหม
ขวัญ:ใช่
ไชย:เขาประสบอุบัติเหตุ เลยทำให้ มีรูปร่าง ร่างกายแปลกๆ
อีกอย่างที่ผมเป็นห่วงคือ...เขาจะโดนเมียผมตีตลอด ผมทนดูไม่ได้
ถ้าตีนี่ก็แค่สั่งสอน แต่นี่มันเลือดออกเลย...
ขวัญ:มันเป็นธรรมดา ที่แม่เลี้ยงจะเกลียดเลี้ยงน่ะ
ไชย:..อึก..อึก  //ร้องไห้ฟูมฟาย
ขวัญ:ร้องไห้อีกแล้ว..//ปลอบโยนเพื่อน
ทองดี:คุณหมอตำแยครับ
หมอ:ค่ะ...
ทองดี:ผมขอคุยกันคุณนายได้ไหม.
หมอ:ท่านไม่ให้ใครเข้าไปเลยค่ะ
ทองดี:ถ้างั้น ผมขอจดหมายนี่ให้ คุณนายน่ะ
หมอ:ค่ะ //รับจดหมาย
ทองดี://หยิบกล่องขึ้นมา...
.....
.
.
ไชย:เธอทำถึง..อึก..อึก..สองรอบ เธอจ่ายเงินปิดปากให้หมอ
...แม่ช่วยลูกด้วย..//น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินออกมา
ขวัญ:ไม่เป็นไรน่ะ..
ทองดี:ผมว่าผมรู้อะไรบางอย่าง
ไชย:คุณรู้อะไร..ช่วยกรุณาบอกกระผมด้วย..
ทองดี://ทำหน้าเบื่อโลก//...แต่ถ้าบอกไป คุณจะเสียกับเรื่องอื่นแทน..
.
===พูดขณะอยู่ให้คุณนาย  มีทองดี ขวัญ ไชย เมียไชย กับหมอ
ทองดี:คุณทำแบบนั้น เพื่อช่วยลูกใช่ไหมครับ
เมียไชย:ใช่ค่ะ ฉันพยายามปกป้องลูก
ไชย:ปกป้องตรงใหนกันหว่ะ อีวัวแก่ //ตะโกนด้วยความโมโห
ทองดี:กรุณาฟังผมก่อน
ไชย:อีแดกแห้งเอ่ย(คำด่าโบราณ) ผมเห็นแกคุณทองดี หรอกน่ะ ว่าต่อ..
ทองดี://หยิบ กระบอกใส่อะไรบางอย่างขึ้นมา
ขวัญ:อะไรของนายเนี่ย..??
ทองดี:คุณรู้ไหมว่ามันคือที่ใส่ ลูกดอกยาพิษ
ไชย:ว่าไงน่ะ
ทองดี:เมียคุณ คงเห็นใครบางคน ยิงลูกดอกพิษ ใส่ลูกคนเล็ก
ไชย://เช็ดน้ำตา//  ..มันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า.
เมียไชย:ค่ะ ฉันเห็นแบบนั้น ฉันก็เลย..
ทองดี:คุณพยายามดูดพิษออกใช่ไหมครับ
เมียไชย:ค่ะ ที่ฉันไม่บอกคุณเพราะกลัวคุณเสียใจ
ไชย:..สะ..เสียใจเรื่องอะไร?
ทองดี:คุณเห็นใช่ไหมครับ คุณนาย
ว่าคนที่ทำ คือ "ทศ"?
ไชย:..อึก..ลูกฉัน...อึก..
เมียไชย:อึก..ค่ะ..ตามที่คุณทองดีบอกนั้นแหละ...
ขวัญ:แล้วนายรู้ได้ไง
ทองดี:หมาตัวน้น มันนอน มันไม่ป่วย แต่มันแค่โยนยาพิษ
แล้วก็เจอกันครั้งแรก ฉันเห็นเงาสะท้อน เป็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน
เขากลัวที่น้องชาย จะมาแย่งความรักไป
ขวัญ:.......!!!
ทองดี:ผมว่าคุณควร ส่งเขา ไปเป็นลูกเรือ เผื่อจะปรับเปลี่ยนอะไรได้บ้าง
ไชย:ครับ..ผมจะทำตามที่คุณบอก..อึก..????????????
.
.
.
ทองดี:ชั่งเป็นคดีที่ไม่น่าเกิดเอาเสียเลย  //พูดขึ้นมาขณะนั่งรถม้า กลับบ้าน
ขวัญ:ฉันก็ว่างั้น
ทองดี:ถ้าได้รับความรักเท่ากันก็คงดี แต่บางครั้งก็คิดไปเอง อีกอย่าง...
ขวัญ:นายจะพูดอะไรต่อ
ทองดี:ฉันฝันน่ะ ฝันว่ามีการสังหารหมู่ภายในครอบคร้ว..
ขวัญ:ทำไมความฝันของนาย มันมีน่ากลัวทั้งนั้น อย่าง มีนกยักษ์บินชนต้นไม้ยักษ์
คนหนวดน้อยฆ่าคนไปทั่ว มันแปลกๆน่ะ
ทองดี:...ใครสน
ขวัญ:เฮ้อ เพื่อนฉัน...
ทองดี:ก็น่ะ...มันก็เป็นการณ์ที่"ไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย"
.
.
.
จบตอนแล้ว...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น