nct​ -​ b​ad​ fiance​ |​ noren,markmin​ #คู่หมั้น​nr

ตอนที่ 10 : 09 ; please, open your heart to me -​ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 356 ครั้ง
    5 มี.ค. 62


09
please, open your heart to me



"คุณแม่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับถึงเรียกผมมา" เจโน่เอ่ยถามออกมาทันทีที่ตนนั่งลงบนโซฟาสีครีมที่อยู่ตรงข้ามกับมารดา​เรียบร้อย วันนี้อยู่ๆเเม่ของเขาก็โทรไปบอกให้เข้ามาหาที่บ้านตอนเย็นเเต่ไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไร​ -​- ซึ่งก็อย่างที่รู้กันว่าเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่เเล้ว

"อ๋อ​ นี่ฉันเรียกเเกมาต้องมีธุระด้วยงั้นหรอ"

"ไม่ใช่นะครับ​ ก็ปกติเเม่ไม่เรียกผมมากระทันหันเเบบนี้" เอ่ยเเก้ตัวออกมาตามความเป็นจ​ริ​ง​เพราะกลัวว่ามารดาจะเข้าใจผิดเเละผิดใจกันไปมากกว่านี้​ เเค่เรื่องของคู่หมั้นเขาเรื่องเดียวก็ทำเอาเขากับแม่ทะเลาะกันไม่หยุดไม่หย่อนมากพอเเล้ว

"หึ รอก่อน​ วันนี้จะมีเเขกมาทานข้าวเย็นด้วย"

"ใครกันครับ?"

"เดี๋ยวก็รู้" ร่างสูงไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกลับไปเพราะรู้นิสัยของมารดาดี​ หากเจ้าตัวบอกว่าเดี๋ยวก็รู้นั่นหมายความว่าเขาควรอยู่เงียบๆเเละรอเวลาต่อไปเท่านั้น -​- เเต่สายตาเเสนเจ้าเล่ห์ของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเเม่ก็ทำเอาเขาเเอบหวั่นใจไม่น้อย​ หวังว่าเเม่ของเขาคงไม่ทำอะไรเเผลงๆหรอกนะ

ได้เเค่นั่งเงียบๆเขี่ยปลายนิ้วมือตัวเองเล่นไปมาอย่างคนไม่มีอะไรทำ​ เขาเกลียดการรอคอยที่สุดเพราะมันสามารถทำให้เขาหงุดหงิดได้เสมอ​ เเต่การรอคอยที่ผู้เป็นเเม่สั่งมันคือคำประกาศิตที่เขาไม่สามารถเมินเฉยได้ ต่อจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นหน้าบ้านก็เรียกความสนใจของผู้คนในห้องนั่งเล่นได้เป็นอย่างดี

"สงสัย​จะมากันเเล้ว" มารดาเอ่ยออกมาเเค่นั้นก่อนจะฉีกยิ้มราวกับถูกใจจนเขาที่เเอบมองอยู่ถึงกับใจเเกว่ง​ -​- เจโน่ก็เเค่รู้สึกว่าเขาจะไม่ปลอดภัย

"สวัสดีค่ะคุณพี่" 

"สวัสดีครับคุณน้า.. เอ่อ​ คุณเเม่" คนเข้ามาใหม่ทั้งสองคนเอ่ยทักทายกับเจ้าของบ้านพร้อมโค้งตัวให้อย่างมีมารยาทซึ่งก็ได้รับรอยยิ้มกลับมาจากคุณหญิงเเห่งบ้านตระกูลลี​ เหรินจวิ้นที่รู้ว่าตนเองเกือบพูดผิดออกไปก็ได้เเต่ส่งยิ้มเเหยๆไปให้อีกคนอย่างห้ามไม่ได้ซึ่งมันสามารถเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากใครหลายๆคนได้ดีทีเดียว

ใบหน้าหวานก้มต่ำลงทันทีที่หันไปเห็นสิ่งมีชีวิตตัวสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาสีครีม​ ลีเจโน่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนเคยเเละมันก็ยังคงเป็นสายตาที่ทำให้เขากลัวอยู่เสมอ

"สวัสดีครับคุณน้า" คนตัวสูงละสายตาจากอีกคนก่อนจะกล่าวทักทายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเเม่ของคู่หมั้นตัวเองเเล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งทำความเคารพอย่างมีมารยาท -​- เล่นละครทั้งนั้นเเหละเหรินจวิ้นคิดเเบบนั้น

"สวัสดีจ้ะเจโน่"

"เอาล่ะ​ เราไปทานข้าวกันดีกว่า​ ป้าอันนาตั้งโต๊ะได้" น้ำเสียงอ่อนหวานเเต่ทว่าเเฝงไปด้วยอำนาจเอ่ยบอกกับเเขกผู้มาเยือนก่อนจะหันไปสั่งกับหัวหน้าเเม่บ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ​ หญิงสูงอายุในชุดเเม่บ้านก้มหัวรับคำก่อนจะเรียกสาวใช้คนอื่นๆไปทำหน้าที่ตั้งโต๊ะทันที




บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังคงเงียบงันเมื่อไม่มีเสียงพูดคุยอะไรออกมาจากคนทั้งสี่​ เหรินจวิ้นถูกจัดให้นั่งตรงข้ามกับเจโน่อย่างห้ามไม่ได้ซึ่งนั่นมันทำให้เขาไม่กล้าเเม้เเต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหาร​สักนิดเพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ต้องพบกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาทุกครั้ง -​- เขายังยืนยันว่าสายตาของลีเจโน่น่ากลัวเสมอ

เรื่องเมื่อตอนกลางวันมันยังตอกย้ำอยู่ในหัวของเขาไม่จางหายไปไหน​ ภาพของเจโน่กับผู้หญิงคนนั้นยังคงเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของเขาทุกเมื่อ​ พยายามลืมเเค่ไหนก็กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำมากเท่านั้น -​- ที่เขาบอกกันว่าสมองมักทำตรงข้ามกับหัวใจมันก็คงจะจริงนั่นเเหละ

"เอาล่ะ​ วันนี้ที่นัดทุกคนมาทานข้าวด้วยกันเพราะว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก" เป็นซอนมีที่เอ่ยขึ้นมาขัดความเงียบบนโต๊ะโดยที่มียองยังคงนั่งเงียบเเละมีสีหน้าลำบากใจอย่างปิดไม่มิดจนคนเป็นลูกต้องเอื้อมมือไปเเตะที่เเขนเล็กอย่างเเผ่วเบา -​- คุณเเม่กำลังกังวล​ เหรินจวิ้นสัมผัสมันได้

"เเม่อยากให้หนูเหรินจวิ้นย้ายไปอยู่ที่คอนโดกับเจโน่สักสองอาทิตย์จ้ะ" 

"อะไรนะครับ!" เป็นเสียงทุ้มของเจโน่ที่เอ่ยขึ้นมาเสียงดังอย่างคนตกใจจนควบคุมสติไม่ได้​ คุณหญิงตระกูลลีทำเพียงเเค่ส่งสายตาคมกริบที่ไม่ต่างจากลูกชายมาปรามซึ่งมันก็ทำให้เจโน่ตระหนักได้ว่าตนเองเสียมารยาทต่อเเขกเลยไม่ลืมที่จะกล่าวขอโทษออกไป

"ตามนั้นจ้ะ" 

"ท.. ทำไมล่ะครับ" เอ่ยถามออกมาเสียงตะกุกตะกักพลางมองหน้าคนเป็นมารดาอย่างต้องการคำตอบ​ ดวงตาใสเเจ๋วที่จ้องมองมาที่เธออย่างน่าสงสารกำลังจะทำให้มียองร้องไห้​ เธอไม่อยากทำเเบบนี้เเต่ทุกสิ่งล้วนจำเป็นทั้งสิ้น

ฮวังเหรินจวิ้นกำลังใจเสีย​ เขาไม่เคยอยู่ห่างจากคนเป็นเเม่เลยสักครั้งนอกจากตอนเข้าค่ายกับโรงเรียน​ เเล้วทำไมเขาต้องไปอยู่กับคนอื่นด้วยล่ะ -​- เเล้วทำไมต้องเป็นลีเจโน่ ทำไมต้องเป็นคนใจร้ายคนนั้น

"หนูจวิ้น เเม่กับพ่อแม่ของหนูต้องเดินทางไปเคลียร์บริษัทที่ต่างประเทศเพราะตอนนี้มันกำลังมีปัญหา​ เเม่ของหนูไม่อยากให้หนูอยู่บ้านคนเดียวเพราะเป็นห่วง​ หนูเข้าใจพวกเรานะ" ซอนมีเอ่ยออกมาเเเทนมียองที่กำลังนั่งกลั้นน้ำตาอยู่​ ใจจริงเธออยากเอาลูกไปด้วยเเต่ติดที่ว่าลูกชายของเธอเองก็ต้องเรียนหนังสือ​ เธอไม่อยากให้ลูกต้องมาเหนื่อยกับการตามงานมากมายภายในเวลาสองอาทิตย์ที่ไม่อยู่

"ล.. เเล้วพี่เเจฮยอนล่ะครับ" ตัดสินใจเอ่ยถามถึงพี่ชายร่วมสายเลือดออกมา​ ตอนนี้เขาคิดอะไรออกเขาก็จะพยายาม​อย่างถึงที่สุด -​- เพราะเหรินจวิ้นไม่อยากอยู่กับเจโน่

"งานของบริษัทเยอะมากเลยลูก​ พี่เเจฮยอนเขาไม่ว่างมาดูเเลหนูหรอก​ เหรินจวิ้นเข้าใจเเม่นะลูก​ไปอยู่กับเจโน่สัก​ส​องอาทิตย์นะครับคนเก่ง​ พ่อกับแม่จะรีบเคลียร์งานเเล้วรีบกลับมา" สุดท้ายมียองเองก็ทนไม่ไหวจนต้องหันมาบอกกับลูกน้อยด้วยตัวเอง​ มือเรียวถูกส่งไปลูบหัวลูกชายด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ทำเป็นประจำ

"ก็ได้ครับ" คำตอบของคนเป็นลูกทำให้มียองยิ้มออกมา​ อย่างน้อยเธอก็สามารถเบาใจได้ว่าเหรินจวิ้นลูกของเธอจะปลอดภัย​ ไม่ต้องอยู่คนเดียวเเละไม่ต้องกลับบ้านเอง 

เเละสุดท้ายรังสีความไม่พอใจจากคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ถูกส่งมาให้กับเหรินจวิ้นเหมือนเดิม -​- เขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงวันที่เเม่กลับมาหรือเปล่านะ



--



"ลูคัส นายจะเเย่งเราจ่ายทำไมเนี่ย" เสียงหวานเเหวออกมาทันทีที่อีกคนชิงหยิบเเบงค์สีเทาขึ้นมาส่งให้กับพนักงานก่อนตัวเอง​ ทั้งๆที่บอกไว้เเล้วเเท้ๆว่าจะเลี้ยงขอบคุณที่ช่วยเหลือพาเขาไปนั่งพักเมื่อตอนบ่าย​ในคาบพละเเต่อีกคนก็ไม่ยอมให้เขาจ่ายอยู่ดี -​- ติดหนี้บุญคุณซ้ำเเล้วซ้ำเล่าเลยเนี่ย

"เอาน่า​ ให้เราจ่ายเถอะ" 

"เเต่เราตั้งใจมาเลี้ยงขอบคุณนายนะ"

"ก็บอกเเล้วไงว่าถ้าเป็นเเจมินเเล้วเราเต็มใจ" ถึงกับไปไม่เป็นยามอีกคนเอ่ยออกมาเเบบนั้น​ นาเเจมินไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าอีกคนพูดหยอดเขา​ เเละเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่คนหล่อๆมาจีบเเล้วจะไม่รู้สึกอะไรเลย เเต่เขินมันก็ไม่ได้เเปลว่าเขามีใจให้อีกคนหรอกนะ​ หากว่าเขารักลูคัสได้ง่ายขนาดนั้นเขาคงตัดใจจากลีมินฮยองได้นานเเล้ว -​- รักไปก็มีเเต่เจ็บใครจะอยากทน​ เเต่ท้ายที่สุดหัวใจก็ไม่เคยตัดอีกคนออกไปจากวงโคจรชีวิตได้อยู่ดี

"เขินหรอ" หนุ่มหล่อดีกรีนักบาสโรงเรียนตรงหน้าเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งทำให้เขาต้องถลึงตาใส่ไปอย่างห้ามไม่ได้​ เเต่เจ้าตัวก็ไม่สะทกสะท้านกลับกลายเป็นว่าหัวเราะออกมาเเทนซะงั้น -​- ให้ตายเถอะหว่องหยกเฮย

"ไปกันเถอะ" คนตัวสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะอ้อมโต๊ะมาจับข้อมือเล็กเเล้วดึงขึ้นเบาๆเพื่อให้เดินไปด้วยกันหากเเต่มือเล็กที่มีพละกำลังมหาศาลก็ฟาดลงมาที่เเขนเเกร่งจนต้องปล่อยออกซะก่อน
 -​- แม่ง​ มือหนักจังวะ​ ลูคัสได้เเต่คิดในใจพลางทำหน้ามุ่ยออกมา

เเจมินส่งยิ้มราวกับผู้ชนะไปให้อีกคนอย่างเหนือกว่า​ ให้ทายอีกคนคงเเอบว่าเขามือหนักอยู่ในใจเป็นเเน่​ เเต่ใครสนกันล่ะลูคัสไม่ใช่คนเเรกที่คิดเเบบนี้​สักหน่อย ในเมื่ออยากมาทำรุ่มร่ามเองก็ช่วยไม่ได้ ขาเล็กก้าวเดินนำหน้าออกจากร้านอาหารโดยที่มีอีกคนเดินตามต้อยๆ​ เเอร์เย็นๆของห้างสรรพสินค้าชื่อดังทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีไม่น้อย​ 

"เเจมิน" เสียงเรียกที่คุ้นเคย​ทำให้อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับไปมอง​ ภายในใจได้เเต่ภาวนาให้ไม่ใช่คนที่ตัวเองคิดเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าลีมินฮยองตอนนี้​ ใจยังไม่เเข็งเเกร่งพอ -​- เเต่ฟ้าดินก็ไม่เคยเข้าข้างเขาอยู่เเล้วในเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของประธานนักเรียนปรากฎเด่นหราอยู่ตรงหน้าซะขนาดนี้

"ลูคัส เรากลับก่อนนะ" สุดท้ายก็เลือกที่จะเมินเสียงนั้นก่อนจะหันไปเอ่ยลากับคนที่มาด้วย​เเละส่ายหน้าปฏิเสธให้กับความหวังดีของอีกคนที่อยากไปส่งเขา​เพราะถึงยังไงพี่ฮันบินคนขับรถคนสนิทของคุณพ่อก็ต้องมารับเขาอยู่เเล้ว

ขาเล็กก้าวเดินออกมาจากตรงนั้นทันที​ เเอบเห็นสีหน้าเสียดายของลูคัสเล็กน้อย​ เเต่นั่นมันก็ไม่ทำให้เขาสนใจได้เพราะในตอนนี้ความคิดเดียวคืออยากไปให้พ้นจากผู้ชายที่ชื่อมินฮยองสักที

"เดี๋ยวสิ" ถ้อยคำเอ่ยรั้งพร้อมกับข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยมือหนาของอีกคนทำให้เเจมินไม่สามารถเดินต่อไปไหนได้​ สุดท้ายก็จำใจหันมาหาอีกคนอย่างเ​ลี่ยงไม่ได้

"มีอะไร" 

"ทำไมต้องเดินหนีด้วย" 

"ไม่ได้หนี​ จะกลับบ้าน"

"นายหนี" ลีมินฮยองยังคงเป็นคนหัวดื้อที่รั้นตลอดเวลาไม่เคยเปลี่ยน​ ได้เเต่กลอกตาขึ้นลงอย่างเบื่อหน่ายเมื่ออีกคนไม่ยอมเชื่อคำพูดของเขา​ เเม้มันจะเป็นคำโกหกอย่างที่อีกคนบอกเเต่สิ่งที่เขาพูดออกไปเขาก็อยากให้คนอื่นคิดเเบบนั้นไม่ใช่มาคาดคั้นเอาคำตอบที่ไม่อยากจะพูดเเบบนี้

"อะๆ​ นายโกรธฉันหรอ" สุดท้ายก็เป็นมินฮยองเองที่เเพ้พ่ายต่อความเงียบของอีกคน​ เขาไม่ชอบเเจมินในโหมดนี้เลย​ โหมดเย็นชาเเบบนี้มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอามากๆ

"เปล่า" 

"ถ้าเปล่าเเล้วทำไมต้องหลบหน้า"

"เอ๊ะ.." จิ๊ปากออกมาอยากขัดใจเมื่อเห็นว่าอีกคนคงจะไม่เลิกคาดคั้นง่ายๆ​ หงุดหงิดตอนนี้เขาหงุดหงิดมากๆ

"ขอโท--" 

"อ้าวพี่ฮันบิน" เสียงเล็กเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่อีกคนจะพูดจบ​ เเจมินหันมามองหน้ามินฮยองครู่หนึ่งก่อนจะบิดข้อมือของตัวเองออกจาพันธนาการของอีกคนเเล้วเดินไปขึ้นรถคันหรูสีดำที่เพิ่งขับมาจอกบริเวณใกล้ๆทันทีโดยที่ไม่พูดอะไร

รถคันนั้นขับออกไปเเล้วเเต่มินฮยองยังคงยืนอยู่ที่เดิม​ เเววตาของเเจมินที่มองมามันเเฝงเเต่ความเย็นชา​ซึ่งเขาไม่ชอบมันเอาซะเลย -​- ทำไมเเค่สายตาของอีกคนถึงทำให้ใจเขาวูบโหวงได้ขนาดนี้นะ

เเล้วทำไมเขาต้องหงุดหงิดเวลาที่เห็นไอ้ลูคัสมันมายุ่งวุ่นวายกับเเจมินด้วย​ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน



--



"เอ่อ.. เจโน่ให้เรานอนที่ไหนหรอ" 

"ห้องนั้น" นิ้วเรียวถูกยกขึ้นชี้ไปที่บานประตูสีขาวบานหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่สักเท่าไหร่​เหรินจวิ้นมองตามมือนั้นไปก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆพลางเตรียมตัวขนของเข้าห้องทันที

ของใช้จำเป็นของเขาอย่างเช่นเสื้อผ้าเครื่องเเต่งกายต่างๆรวมถึงหนังสือเรียนถูกขนมาไว้ที่นี่หมดเรียบร้อยเเล้วด้วยฝีมือของคุณหญิงตระกูลลีที่เอ่ยบอกกับเขาว่าเขาต้องย้ายมาคอนโดของเจโน่ตั้งเเต่คืนนี้เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ต้องออกเดินทางกันในเวลาเที่ยงคืนซึ่งเขาถูกห้ามไปส่งเพราะคุณเเม่กลัวว่าเขาจะไม่ตื่นไปโรงเรียน -​- เเล้วเขาจะอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขไปได้นานเเค่ไหนกันนะ

"เดี๋ยว" 

"หือ?" เสี้ยงทุ้มต่ำของเจโน่ยังคงมีผลต่อเขาเสมอ​ ขาเล็กหยุดชะงักการก้าวเดินเเล้วหันมาหาอีกคนเพื่อรอว่าเจโน่จะพูดอะไร​

ใบหน้าใสซื่อนั่นทำให้เจโน่เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว​ ช่วงขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกคนที่กำลังยืนงงอยู่หน้าห้องด้วยความรวดเร็ว​ ซึ่งเหรินจวิ้นเองก็ถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ​เเต่สุดท้ายก็อับจนหนทางเมื่อเเผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นของผนังห้อง -​- ลีเจโน่จะทำอะไรเขาอีก​ ก้าวเท้าเข้ามายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยชีวิตเขาจะไม่สงบสุขเเล้วอย่างนั้นหรอ

ในที่สุดเจโน่ก็สามารถเข้ามาประชิดตัวอีกคนได้​ เเขนเเกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามถูกยกขึ้นมาท้าวกับกำเเพงห้องคร่อมตัวอีกคนไว้ให้อยู่ในพันธนาการ​ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเหรินจวิ้นตอนนี้มันดูตื่นตระหนกมากเพียงใด -​- เหมือนลูกเเกะที่กำลังจะโดนหมาป่ากินเลย

จงใจยื่นใบหน้าหล่อเหลาที่อีกคนเคยเเอบคิดว่าเหมือนเทพเจ้าประทานมาให้ไปใกล้ๆกับใบหน้าหวาน​ ปลายจมูกโด่งตั้งใจลากผ่านเฉียดเเก้มเนียนใสที่เริ่มขึ้นมีระเรื่อก่อนจะไปหยุดลงที่ข้างหูเเล้วเอ่ยพูดออกมาเสียงเบาเหมือนกับกระซิบเเต่ด้วยระยะห่างที่น้อยมากทำให้เหรินจวิ้นได้ยินมันอย่างชัดเจนเลยทีเดียว

"อยู่ที่นี่อย่าทำตัววุ่นวาย" 

"ช่วยทำความสะอาดห้อง" 

"เเล้วก็ตื่นเเต่เช้ามาทำอาหารเช้าให้ฉันด้วย" 

เหรินจวิ้นไม่ได้ตอบอะไรกลับไป​ คนตัวเล็กทำเพียงเเค่พยักหน้าหงึกหงักรับคำเท่านั้น​ ซึ่งดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่พอใจที่เขาไม่ยอมพูดถึงได้ผละออกจากใบหูเเล้วยื่นหน้าเข้ามาจนปลายจมูกของเราเฉียดกั​นเเทน​ ดวงตาเรียวรีจำต้องสบกับดวงตาคมกริบของอีกคนอย่างห้ามไม่ได้ -​- ดวงตาของเจโน่มันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เเสนร้ายกาจเเต่มันกลับดึงดูดจนยากที่จะละสายตาออกมาได้

"ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย.."

"ข.. เข้าใจสิ"

"หึ งั้นก็ดี" พูดเพียงเท่านั้นคนตัวสูงก็ถอยหลังออกห่างจากเขาไปพร้อมเดินไปผลักประตูบานสีขาวอีกบานที่​อยู่ถัดจากห้องของเขาไปเเล้วเข้าไปด้านในทันที​ ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่าเเต่เมื่อครู่ก่อนปิดประตูเขาเห็นว่าเจโน่เเอบยิ้ม-​- คิดบ้าอะไรเนี่ยฮวังเหรินจวิ้น

ได้เเต่ยืนพิงผนังห้องอยู่อย่างนั้น​ มือเล็กถูกยกขึ้นมากุมอกข้างซ้ายของตัวเองเอาไว้จนมันสามารถรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นที่มันเร็วมากกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

เขาเดาทางลีเจโน่ไม่ออกจริงๆ​ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายจนเขาเองก็ตั้งตัวรับไม่ทัน​ ไม่รู้ว่าอีกคนมีเเผนอะไรอยู่ถึงได้มาทำเเบบนี้เเต่ถ้าหากว่าอีกคนต้องการทำให้เขาหลงรักจนไปไหนไม่รอดเจโน่ก็ทำสำเร็จเเล้วล่ะ​ เพราะไม่ว่าจะดีหรือจะร้ายเขาก็ไม่สามารถเลิกรักอีกคนได้อยู่ดี -​- การเดาใจของลีเจโน่มันยากพอๆกับการงมหาเข็มในมหาสมุทรนั่นเเหละ​ มันยากเย็นจนคาดเดาไม่ออกเลยล่ะ




100%


tbc.


มาเเล้วค่ะ มีคนรอหรือเปล่าไม่รู้5555​ ช่วงนี้คุณเจโน่ผีออกค่ะ​ ส่วนคุณมาร์คก็ไม่รู้ใจตัวเองไปอีก​ ยกธงทีมลูคัส/โดนตบ​ พวกพระเอกเรื่องนี้มันยังไงกัน​ ทำดีเเค่นี้อย่าเพิ่งชะล่าใจค่ะ​รอดูต่อไปว่าตาพระเอกเราจะดีเเตกหรือเปล่า​ หึหึ

ขอบคุณทุกคนที่หลงมาอ่านฟิคง่อยๆของเราน้า​ ถึงจะไม่สนุกภาษาไม่สวยเหมือนคนอื่นเขาก็เถอะ​ ขอบคุณทุกคนที่ยังตามอยู่จริงๆ​ รักนะ

สุดท้ายเเย​้ว​ เม้นเยอะก็กำลังใจเยอะ​ ฮริ้งงง​ 

อ้อเเล้วก็ๆ​ ชื่อตอนเปลี่ยนเฉยๆเเต่เนื้อความข้างในไม่เปลี่ยนนะคะ​ เราเเค่คึกอยากเปลี่ยนชื่อตอนเฉยๆเเง่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 356 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น

  1. #1240 Choro_jelly1 (@Choro_jelly1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:07
    เจโน่ห้ามแก้งน้องรู้มั้ยยย
    #1240
    0
  2. #1124 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 13:20
    ตามอารมณ์เจโน่ไม่ทันแล้ว
    #1124
    0
  3. #1041 Devil94 (@jirapa12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 07:52
    มาร์ครีบรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ ระวังจะโดนตัดหน้า ส่วนเจโน่นี่ห้ามแกล้งน้องเด็ดขาด!.
    #1041
    0
  4. #1040 Devil94 (@jirapa12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 07:52
    มาร์ครีบรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ ระวังจะโดนตัดหน้า ส่วนเจโน่นี่ห้ามแกล้งน้องเด็ดขาด!
    #1040
    0
  5. #1007 Cookie _hong (@cookiehong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:41
    น้องแจมงอนเยอะๆเลยย
    #1007
    0
  6. #797 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:00
    แต่ละคนนะ น่าตีทุกคนเลยยยยย
    #797
    0
  7. #656 B. B (@18300) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 20:55
    เจโน่ลืมกินยาหรอ😂
    #656
    0
  8. #636 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 11:52
    กลายเป็นแม่บ้านจำเป็นซะงั้น555555
    #636
    0
  9. #617 htrjuly22 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 13:45

    อย่าให้เห็นว่าแอบมายุ่งกับเหรินจวิ้นนะเจ้าโน่! ในสองอาทิตย์นี้คงมีใครความรู้สึกเพิ่มขึ้นและลดลงกันบ้างแหละ ส่วนพี่มาร์คก็รีบเคลียร์ความรุ้สึกตัวเองได้แล้วว

    #617
    0
  10. #566 NaphatJujoy (@NaphatJujoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 16:31
    อ่านไปเขินไปโอ้ยย
    #566
    0
  11. #275 TEUKiiz (@angel-smile) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 09:44
    สองอาทิตย์ต้องมีการเปลี่ยนแปลงแน่ๆ ฮื่อออออ
    #275
    0
  12. #238 mylovejj23 (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 18:53
    โน่อย่าแกล้งยัยจวิ้นเยอะได้มั๊ยอ่ะะ แงงง้ ละลูกไปอยู่กับตานั่น2อาทิตย์ฮื่อๆๆจะปลอดภัยมั๊ยค้าบบบ
    #238
    0
  13. #221 The_carimacyp (@creamwonjin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:58
    ลูคัสก้โอนะแจมิน ทีมลูคัสค่าาาาาา55555
    #221
    0
  14. #195 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:34
    ให้ตาย5555 แต่ละคนนี่แบบ ไม่รู้ใจตัวเองกันเลยอ๋ออ เหมาะสมกับการเป็นพระรองมากกว่าเป็นพระเอกเองอะ เพราะทำคู่ของตัวเองเสียใจ ลูคัสสส ขอให้แสนดีแบบตลอด5555
    #195
    0
  15. #158 ขี้ชิปมากจ่ะ (@prayfapms) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 18:15
    โอ้ยตายละ ทั้งพระเอกทั้งพระรองของชั้น ไม่รู้ใจตัวเองซักคนเลยค่ะ แงงง ทีมลูคัสนะบอกเลย!!
    #158
    0
  16. #142 兴迷 (@tangmoanongnart) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 10:44
    เฮ้ออออ แต่ละคนไม่รู้ใจตัวเองเล้ยยย
    #142
    0
  17. #101 สาวก NOREN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 14:36
    <p>รีบๆมาอัพน้าาาาาา</p>
    #101
    0
  18. #99 Punch_Linlin (@punch26120) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:40
    ทีมเหรินจวิ้นค่ะ 5555555 สงสารน้องมาเดาใจเจโน่ไม่ถูก ส่วนมาร์คก็โลเลเหลือเกิน ระวังแจมินจะโดนแย่งไปนะจ๊ะ
    #99
    0
  19. #98 KeyKhem (@keykhem19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 20:19
    งานนี้รักน้องแจมมินกันเหรินจวิ้น ใครทำน้องเสียใจนี่โกรธมาก อือออออ สงสารน้อง รักเขาแล้วยังต้องเจ็บอีก
    #98
    0
  20. #96 DargonB (@DargonB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 14:52
    พระเอกผีเข้าผีออกจริงๆ ส่วนมาร์คนี่รู้ใจตัวเองได้แล้วเน่ออ ไม่งั้นจะย้ายไปอยู่ทีมลูคัสแล้ว55555 เขียนดีมากๆเลยเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ!!
    #96
    0
  21. #94 chali_23 (@poppampom) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 06:57
    ใช้เหรินจวิ้นอย่างกับเค้าเป็นเมียเลยนะเจโน่
    #94
    0
  22. #93 เจ้าโมจิ (@mimitthy95) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 00:43
    อูยยยยยยยช่อบๆๆๆๆๆรอๆๆๆๆๆๆๆ
    #93
    0
  23. #92 xiao li (@wanna_yr19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 22:24
    โน่ขยับออกมาเดี๋ยวนี้นะอย่าใกล้ลูกเรา
    #92
    0
  24. #91 Miss.P (@pech_ploy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:56
    จวิ้นอย่าไปคุยกะเขานะลูก
    #91
    0
  25. #90 maynaistagram (@maynaistagram) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:21
    พี่โน่ เดี๋ยวดีเดียวร้าย เดี๋ยวจะโดนตี!
    #90
    0