nct​ -​ b​ad​ fiance​ |​ noren,markmin​ #คู่หมั้น​nr

ตอนที่ 19 : 18 ; you're like my sunray -​ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 593 ครั้ง
    10 ต.ค. 61


18
you're like my sunray



"ทำไมวันนี้มากับ​เจ้านั่นได้ล่ะ ไม่ได้ให้พี่แจฮยอนมาส่งแล้วหรอ" 

เสียงทุ้มที่เหรินจวิ้นจำได้ขึ้นใจเพราะได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆดังขึ้นทันที่ที่ขาเล็กก้าวเดินมาถึงโต๊ะเรียนของตนเอง ส่งยิ้มน้อยๆให้กับดงฮยอกตามเคยก่อนจะปลดกระเป๋าเป้ใบโปรดออกจากหลังแล้ววางเอาไว้บนโต๊ะ

"เจโน่ไปรับเรามาเองน่ะ" 

"ห้ะ หน้าอย่างมันเนี่ยนะ"

"อื้อ แฮชว่าเราโกหกหรือไงกัน" ว่าพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เมื่อเริ่มรู้สึกเมื่อยขึ้นมาบ้างแล้ว ที่พูดอออกไปก็ไม่จริงจังอะไรหรอกก็แค่อยากจะแกล้งเพื่อนเล่นก็เท่านั้น "สงสัยขนาดนั้นเลยหรอ"

"มาก" ดงฮยอกไม่พูดเปล่าเพราะสีหน้าท่าทางก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนด้วย คนอย่างลีเจโน่เนี่ยนะจะเสนอตัวมารับเหรินจวิ้น ตั้งแต่เขารู้จักกับมันมาก็เห็นมีแต่จะผลักไสเพื่อนตัวเล็กของเขาออกห่างจากตัวทั้งนั้น

"อือ เราเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน" ไม่รู้เหตุผลเลยว่าที่เจโน่ทำอยู่อีกคนต้องการอะไร แต่เหรินจวิ้นก็ไม่ใช่คนที่ชอบเก็บเรื่องแบบนี้มาคิด -​- เขาอยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดหากว่าในอนาคตมันจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้อีกแล้วเพียงเท่านั้น

เพราะอีกไม่นานเหรินจวิ้นก็จะปล่อยเจโน่ไป





"อ้าว ไงเพื่อน ทำไมวันนี้ยิ้มหน้าบานมาเลยวะ" 

"เสือกเก่งจัง" เจโน่เอ่ยตอบกลับเพื่อนสนิทไปอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบริเวณที่ว่างริมหน้าต่างซึ่งเป็นที่ประจำของตนเองแล้วหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูพร้อมหูฟังสีขาวออกมาเปิดเพลงฟังอย่างอินดี้ 

You’ll always be my Day 1
Day zero when I was no one
I’m nothing by myself, you and no one else

เสียงเพลงโปรดอย่าง day1 ที่ดังกังวานก้องในหูทำให้อดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาบางๆไม่ได้ เจโน่ยังจำได้ดีภาพรอยยิ้มของเหรินจวิ้นที่ส่งให้กับเขาตอนที่ไปรับอีกคนที่บ้าน เหรินจวิ้นจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลัง​จะทำให้พระอาทิตย์ตกงาน -​- เพราะรอยยิ้มของเหรินจวิ้นมันสดใสยิ่งกว่าพระอาทิตย์หรือดาวดวงไหนในโลกใบนี้

"มึงว่ามันแปลกป้ะวะบีหนึ่ง" 

"มึงคิดเหมือนกูเลยบีสอง" 

สองเพื่อนซี้หันมองหน้ากันอย่างรู้งานก่อนจะหันไปมองเพื่อนตัวดีแสนเย็นชาของตัวเองที่นั่งฟังเพลงยิ้มหวานพลางมองวิวนอกหน้าต่างนั่นต่อ -​- มันคิดว่ามันเป็นพระเอกเอ็มวีหรือไงกันวะ วินวินกับยูตะเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน



*



"มองขนาดนั้นแดกเขาเข้าไปเลยมั้ย" ซองอูพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าประธานนักเรียนเพื่อนสนิทของตนเองยังคงนั่งจ้องโต๊ะที่ห่างจากเขาไปสองโต๊ะอยู่แบบนั้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะละสายตาสักนิด และบุคคลบนโต๊ะนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แจมินเพื่อนสนิทของเหรินจวิ้นคนที่มันชอบพร้อมด้วยผู้ชายหน้าหล่ออีกหนึ่งคน -​- ตอนนี้เขาเองก็สงสัยว่าคนที่มันชอบคือเหรินจวิ้นจริงๆหรือเปล่า

"อะไร"

"ดุด้วยว่ะ" เป็นทีของแดเนียลที่เอ่ยเเซวขึ้นมาบ้าง ท่าทีหงุดหงิดใจของมินฮยองน่ะเห็นได้ไม่บ่อยนักหรอกและคนขี้เล่นแบบเขาก็ไม่มีวันปล่อยให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไปได้เด็ดขาด เขาน่ะสังเกตมานานแล้วว่าพักหลังๆมินฮยองไม่ได้มีท่าทีสนใจเหรินจวิ้นเหมือนเมื่อก่อน แต่คนที่มันสนใจกลับกลายเป็นคนยิ้มหวานที่ชื่อว่านาแจมินที่มันชอบแหย่เล่นซะงั้น -​- แดเนียลรู้ว่าเพื่อนของเขาไม่ใช่คนโง่ถึงขั้นไม่รู้ใจตัวเอง แต่มันแค่ไม่ยอมรับความจริงก็เท่านั้น 

"ชอบเหรินจวิ้นไม่ใช่ไง" 

"ก็ชอบ" 

"แล้วมองทำไมนักหนาแจมินอะ" ถึงกับพูดไม่ออกทันทีที่ได้ยินคำถามจากเพื่อนซึ่งท่าทีนิ่งไปของมินฮยองมันก็เข้าทางคู่หูนักขยี้อย่างเขาสองคนอยู่แล้ว 

"ชอบเหรินจวิ้นแล้วมองแจมินทำไม" แดเนียลไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดรอด เอ่ย​ต้อนออกมาอีกเพื่อหวังให้มินฮยองจนมุมจนใบหน้าหล่อของประธานนักเรียนเริ่มแสดงท่าทีคิดหนักออกมา

"มองอย่างกับจะแดกเขาด้วยซ้ำ ทำไมอะ หึงเขาอ่อ" ซองอูสมทบ

"หึงบ้าอะไร" 

"ไม่ชอบเขาเลยหรอ" 

"ไม่"

"แน่ใจนะ"

"ก็ไม่อีกอะ" แดเนียลกับซองอูหลุดขำออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบ เขาไม่คิดว่าเพื่อนตัวดีมันจะยอมตอบออกมาตามความเป็นจริงอย่างนี้  แต่ถึงมันจะโกหกเขาก็รู้อยู่ดีนั่นแหละ -​- สีหน้าและแววตาของมินฮยองมันบอกออกมาหมดแล้ว

"ขำไรกันวะ"

"ก็เปล่า แต่อย่าให้มันนานมากแล้วกัน" 

"อะไรนาน" 

"รีบรู้ใจตัวเองได้แล้ว สายเกินไปไม่รู้ด้วยนะ" 

มินฮยองทวนคำพูดของเพื่อนในใจ รีบรู้ใจตัวเองงั้นหรอ มันหมายความว่าอะไรกันคงไม่ได้หมายถึงเขาชอบแจมินหรอกใช่มั้ย ใบหน้าคมหันมองทางคนต้นเหตุที่ทำให้เขาว้าวุ่นใจก่อนจะต้องหงุดหงิดขึ้นมาอีกเมื่อเห็นว่าโต๊ะที่แจมินกับลูคัสนั่งอยู่ด้วยกันเมื่อครู่นี้มันว่างเปล่า นึกถึงภาพที่นาแจมินส่งยิ้มให้กับผู้ชายคนนั้นแต่ทำสีหน้าบึ้งตึงใส่เขาแล้วก็ได้แต่ร้อนรุ่มอยู่ในใจคนเดียวเหมือนคนบ้า -​- หรือว่าเขาจะชอบแจมินจริงๆกันแน่นะ



*



"ไอ้แฮชโว้ย เมียมาหา" 

เสียงตะโกนจากหัวโจกประจำห้องอย่างอูจินที่ดังขึ้นทำให้ดงฮยอกและเเจมินที่กำลังนั่งเล่นเกมกันอยู่ในคาบเรียนสุดท้ายของวันที่เป็นคาบว่างต้องหันไปมอง เหรินจวิ้นที่ได้ยินเสียงของอูจินทะลุเข้ามาในแก้วหูถอดหูฟังออกก่อนจะหันไปมองเพื่อนผิวแทนอย่างยิ้มๆซึ่งสายตาล้อเลียนของแจมินและเหรินจวิ้นก็ทำให้ดงฮยอกทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน -​- ก็เกิดมาเคยแต่แซวคนอื่นไม่เคยโดนคนอื่นเเซวแบบนี้นี่นา

"ไปสิแฮชเดี๋ยวน้องเล่อรอนาน" เหรินจวิ้นเอ่ยแซวออกมาอย่างนึกสนุก ยิ่งเห็นท่าทางขัดเขินของเพื่อนสนิทแล้วก็ยิ่งแอบขำในใจ แจมินหันมองเพื่อนตัวเล็กแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ -​- ร้ายขึ้นเยอะเลยนะเหรินจวิ้น

"อย่าเเซว" เอ่ยออกมาพลางลุกขึ้นเดินไปหน้าห้องเพื่อหาแฟนตัวเล็กอย่างเฉินเล่อที่ตกลงคบกันมาหลายวันแล้วทันทีเพื่อหนีเพื่อนทั้งสองคนทิ้งให้แจมินกับเหรินจวิ้นหัวเราะชอบใจกันอยู่แบบนั้น 

"เฉินเล่อ" 

"พี่แฮช" 

"มีอะไรหรือเปล่าเราถึงมาหาพี่ที่ห้องแบบนี้เนี่ย" เอ่ยถามออกไปตามมารยาทแต่ในใจนี่ยิ้มลิงโลดไปถึงไหนต้องไหนแล้ว น้องเฉินเล่อมาหาเลยนะมันไม่ใช​่เรื่องเล็กสำหรับดงฮยอกเลย -​- ถึงจะเป็นเเฟนกันแล้วก็เถอะ เขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าต้องดูแลอีกคนยังไงให้ดีที่สุดเหมือนที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน ก็เกิดมาเขาก็มีแต่เหรินจวิ้นกับแจมิน เรื่องแฟนอะไรนี่ไม่เคยคิดกับเขาหรอก ชอบแต่เหรินจวิ้นคนเดียวทั้งชีวิตแล้วก็ไม่คิดจะชอบใครด้วย แต่สุดท้ายแล้วไงล่ะ ก็แพ้ทางเด็กแก้มกลมตรงหน้าจนได้นี่ไง

"ไม่มีแล้วมาหาไม่ได้อ่อ" เห็นน้องพูดตัดพ้อออกมาพลางทำหน้าเศร้าแล้วดงฮยอกก็อยู่ไม่สุข อยากพูดออกไปว่าได้เสมอแต่ใจก็ไม่กล้าพอท่าทางที่แสดงออกมาจึงเป็นการแสดงออกทางสีหน้าที่ดูตกใจจนไม่รู้จะทำอะไรต่อเท่านั้น นี่เขาทำหน้าที่แฟนบกพร่องจนน้องรู้สึกไม่ดีหรอ

"ฮ่าๆ พี่แฮชตลกจัง" แต่เสียงหัวเราะของคนน้องก็ขจัดความกระวนกระวายใจของเขาไปจนหมดสิ้น มองหน้าน้องพลางชี้หน้าคาดโทษเอาไว้แต่ก็ไม่วายได้รับเสียงหัวเราะกลับมาอยู่ดี

"ไอ้เด็กแสบ" 

"แสบเเล้วรักป้ะล่ะ" แพ้ -​- ลีดงฮยอกแพ้ให้เด็กคนนี้ทุกทางจริงๆ ไม่เคยมีใครที่ทำให้เขาจนมุมได้เท่าเฉินเล่อเลย ให้ตายสิ "ว่าไงรักป้ะ" 

"ไม่รักมั้งยอมทุกอย่างเเล้วเนี่ย" 

"โถ่ขี้โม้" เห็นน้องพูดออกมาแบบนั้นแต่หน้านี่แดงลามไปยันหูแล้วก็แอบยิ้มออกมา ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นโรงเรียนนี่คือจับฟัดไปแล้วนะ

"แล้วสรุปมีธุระอะไรหรือเปล่าเราอะ" 

"ก็คิดถึงเลยมาหา" คำตอบที่ได้รับนี่เหนือความคาดหมายสุดๆ ทีนี้กลายเป็นเขาเองที่รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบกายสูงขึ้นมาอย่างประหลาด มองหน้าเด็กขี้แกล้งตรงหน้าที่หน้าแดงไม่แพ้กันแล้วเราทั้งสองคนก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าความสบายใจของกันและกัน

"แต่ตอนนี้หายคิดถึงล่ะ กลับห้องแล้วนะ" 

"เดี๋ยว นี่โดดเรียนมาป้ะเนี่ย" 

"เปล๊า เค้าขออาจารย์มาเข้าห้องน้ำต่างหาก" เห็นเด็กเเสบเอ่ยออกมาเสียงสูงแล้วดงฮยอกก็ส่ายหน้าออกมาอย่างปลงตก เขาจะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดีนะ

"ไม่ต้องบ่นด้วย ไปเรียนแล้ว" ว่าแค่นั้นแล้วก็วิ่งจู๊ดกลับห้องของตัวเองไปด้วยความรวดเร็วโดยที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร มองตามน้องไปแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขคนเดียว

แสบนักนะจงเฉินเล่อ



30%



"ไม่ไปด้วยกันอีกแล้วหรอ" 

"ไม่ดีกว่า" 

"แน่ใจนะ" 

"แน่สิ" เหรินจวิ้นเอ่ยยืนยันออกมาก่อนจะเห็นสีหน้าของแจมินที่งอลงพลางเบะปากออกมาน้อยๆอย่างขัดใจ -​- เหรินจวิ้นไม่ยอมไปด้วยกันอีกแล้ว

"แต่พี่แจฮยอนประชุมเลิกดึกไม่ใช่หรอ" ดงฮยอกพูดออกมาบ้าง เขาไม่ได้อยากทิ้งให้เพื่อนตัวเล็กอยู่ที่โรงเรียนคนเดียวเท่าไหร่นัก วันนั้นที่ห้างคนเยอะขนาดนั้นพวกเขายังเป็นห่วงกันแทบตายแล้ววันนี้ในตอนเลิกเรียนที่ไม่ค่อยมีคนอยู่แบบนี้จะปล่อยเหรินจวิ้นไว้คนเดียวได้ยังไง

"ก็ใช่ แต่คุณแม่บอกว่าเลิกเรียนให้โทรตามพี่กีฮยอนมารับแล้วนะ" บอกเหตุผลออกมาแต่ว่าเพื่อนๆก็ยังมีสีหน้าลำบากใจอยู่ดี เหรินจวิ้นไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนๆถึงต้องเป็นห่วงแล้วคอยดูแลเขาขนาดนั้นทั้งๆที่เขาเองก็อายุ18จะ19อยู่แล้ว แต่มันก็รู้สึกดีนั่นแหละที่มีคนคอยเป็นห่วงแบบนี้น่ะ

"ให้พวกเรารอเป็นเพื่อนก่อนมั้ยครับ"

"ฮือ น่ารักจังเลย แต่ไม่เป็นไรครับพี่จวิ้นอยู่ได้" เอ่ยตอบแฟนตัวเล็กของดงฮยอกออกมาก่อนจะส่งยิ้มหวานให้กับคนน้องที่เขารู้สึกถูกชะตาอย่างมาก -​- คนนี้เหรินจวิ้นน่ะให้ผ่านแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย คอยดูนะถ้าเจ้าเพื่อนตัวดีทำน้องเฉินเล่อเสียใจเหรินจวิ้นจะจัดการจริงๆด้วย

"เอาแบบนี้จริงๆหรอ" แจมินพูด

"จริงสิ เราอยู่ได้จริงๆนะแจม ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวโทรตามพี่กีฮยอนเลยเนี่ย" 

"งั้นก็ได้ แต่ดูแลตัวเองนะ" 

"ครับผม" เอ่ยตอบรับอย่างหนักแน่นพร้อมทำท่าตะเบ๊ะจนแจมินที่หน้างออยู่หลุดยิ้มออกมา -​- หลุดฟอร์มจนได้นะนาแจมิน 

"ไม่ต้องห่วงนะครับคุณนาแจมิน เที่ยวให้สนุกเลยนะทุกคน" ว่าพลางโบกมือน้อยๆไล่หลังทั้งสี่คนไป แจมินยังคงหันมามองเขาด้วยสายตาละห้อยอย่างเป็นห่วงแต่ก็เห็นว่าลูคัสพูดอะไรบางอย่างซึ่งน่าจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงแจมินจึงยอมหันกลับไป -​- ที่เหรินจวิ้นไม่อยากไปน่ะเพราะเขาอยากปล่อยให้อยู่กันเป็นคู่มากกว่า ถ้าเขาไปด้วยดงฮยอกก็ต้องคอยพะวงห่วงเขาจนดูแลน้องเฉินเล่อไม่เต็มที่และแจมินเองก็ต้องสนใจเขาจนอาจจะไม่สนใจลูคัสคนที่จีบเจ้าตัวอยู่ก็ได้ แบบนี้แหละดีแล้ว

ดวงหน้าหวานเงยขึ้นมองท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มมืดครึ้มเเล้วก็ตัดสินใจหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมาเพื่อต่อสายหาคนขับรถของบ้านที่ตนนับถือเป็นพี่ชายคนหนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้กดโทรออกข้อมือบางก็โดนกระชากด้วยแรงที่ไม่มากนักแต่มันก็มากพอที่จะทำให้เขาเดินตามอีกคนไปอย่างง่ายดาย เกือบร้องโวยวายออกมาด้วยความตกใจแต่พอเห็นหน้าคนที่จับข้อมือของเขาวิ่งอยู่แล้วก็พูดไม่ออก

ลีเจโน่

ใบหน้าหล่อคมที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากหันมามองคนข้างหลังก่อนจะปล่อยมือออกจากข้อมือเล็กแล้วจับมือนิ่มของอีกคนขึ้นมากุมกระชับไว้แทน นิ้วทั้งห้าของสองมือสอดประสานกันก่อนที่คนตัวสูงกว่าจะออกตัววิ่งอีกครั้งโดยมีคนตัวเล็กวิ่งตามไปตามการจับมือ เหรินจวิ้นไม่รู้หรอกว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหนแต่เขาก็ยอมไปกับเจโน่แบบไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ -​- แค่ได้จับมือกับเจโน่แบบนี้ก็เหมือนฝันแล้ว

เราสองคนวิ่งกันมาไม่ไกลนักก่อนที่เจโน่จะดันให้คนตัวเล็กกว่าเข้าไปในช่องว่างมุมตึกแล้วแทรกกายตามเข้ามาเหมือนกับแอบอะไรสักอย่าง 

"เจโน่--" 

"ชู่ว" หุบปากฉับเก็บคำถามไว้ในใจทันทีที่อีกคนส่งเสียงห้ามพลางยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากบางของเขาเอาไว้ รู้สึกอุณหภูมิรอบกายสูงขึ้นและก็เดาไม่ยากว่าหน้าคงแดงมากๆ โชคดีที่มุมตึกนี้แสงไม่ค่อยเข้าถึงนักเจโน่คงไม่เห็น มือหนาถูกถอนออกไปก่อนสายตาคมจะมองออกไปนอกช่องตึกเป็นระยะจนเหรินจวิ้นอดที่จะสงสัยไม่ได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไป

"โน่คะ อยู่แถวนี้หรือเปล่า" เสียงแหลมเล็กที่เหรินจวิ้นจำได้ขึ้นใจลอยเข้ามากระทบโสตประสาทหู แอบเห็นว่าเจโน่ทำสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาอย่างที่ไม่น่าเป็นไปได้แล้วก็ยกมือขึ้นมาขยี้ตาอย่างไม่เชื่อ แต่ก็ผิดคาดเพราะสีหน้าราวกับแบกโลกเอาไว้ของเจโน่ยังคงอยู่แสดงให้เห็นว่ามันคือความจริง -​- นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"โน่คะ นายอนรู้นะว่าโน่อยู่แถวนี้"

"เจโน่" รู้สึกเหมือนจะไม่ไหว เหมือนไม่มีอากาศหายใจจึงเอ่ยเรียกอีกคนออกมาด้วยเสียงที่เบามากเข้าขั้นกระซิบ แต่ด้วยระยะห่างระหว่างเราสองคนที่ถูกจำกัดด้วยความคับแคบของช่องตึกจึงทำให้อีกคนได้ยินมันอย่างชัดเจน 

"เงียบก่อน แปปเดียว อดทนนะ" 

"อื้อ" เหรินจวิ้นเชื่อใจเจโน่ตลอดแหละ -​- เชื่อว่าเจโน่จะไม่ทำให้เขาต้องเป็นอันตราย

"คงไปแล้ว ออกข้างนอกกัน" ก้าวเดินตามแรงจูงของคนตัวสูงอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ กอบโกยอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเต็มที่หลังจากออกมาจากสถานที่อับชื้น รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่หายใจหายคอได้สะดวกขึ้นมาทันที

"ไหวมั้ย" น้ำเสียงโทนต่ำที่ฟังดูอบอุ่นทำให้เหรินจวิ้นเลือกที่จะเงยหน้ามองอีกคน พยักหน้าให้น้อยๆเพื่อยืนยันว่าตัวเองโอเคก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาคมที่มองมา "แน่นะ" 

"แน่สิ" 

"ขอโทษแล้วกัน" 

"หือ" เจโน่ขอโทษเขาอย่างนั้นหรอ เหรินจวิ้น​แปลกใจจริงๆแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วขอให้เขาได้เข้าข้างตัวเอาบ้าง "แล้วเจโน่หนีเอ่อ นายอนทำไมหรอ"

"ไม่ต้องรู้หรอก แล้วจะกลับบ้านยังไงพี่แจฮยอนมารับหรอ"

"เปล่า วันนี้พี่ชายประชุมเลิกดึกน่ะ" เอ่ยตอบคำถามอีกคนไปพลางนึกเสียดายอยู่ในใจกับคำตอบเรื่องนายอนที่ไม่ได้รับกลับมา

"แล้วกลับยังไง" 

"อ๋อ เดี๋ยวเราโทรให้พี่กีฮยอนมารับ"

"ไม่ต้อง"

"ทำไมล่ะ"

"เดี๋ยวไปส่ง" เจโน่เอ่ยออกมาหน้าตายแต่เหรินจวิ้นนี่สมองโล่งไปหมดเเล้ว แค่เจโน่ไปส่งเมื่อวันและไปรับวันนี้ก็เกินความคาดหมายมากแล้วนี่ยังจะไปส่งเขาอีกครั้งงั้นหรอ "เอาโทรศัพท์มาเร็ว"

"ห้ะ"

"บอกให้เอาโทรศัพท์มา" และสมาร์ทโฟนเครื่องบางที่ถูกกำเอาไว้ในมืออีกข้างตั้งแต่ตอนที่จะโทรหาพี่กีฮยอนก็ถูกยื่นไปให้กับคู่หมั้นตัวสูงที่แบมืออยู่ตรงหน้า ลีเจโน่ก้มลงกดยุกยิกอะไรสักอย่างลงบนหน้าจอก่อนจะยกมันขึ้นมาแนบหูโดยที่เจ้าของอย่างเขาได้เเต่มองตามงงๆ -​- นั่นเจโน่โทรหาใครกัน

"สวัสดีครับคุณน้า" และสรรพนามที่อีกคนเรียกออกมาก็ทำให้เหรินจวิ้นรู้ได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร -​- แม่ของเขาเอง

(อ้าว ว่าไงลูกเจโน่)​

"วันนี้ผมไปส่งเเหรินจวิ้นเองนะครับ" 

(อ๋อได้จ้ะ แล้วยัยหนูไปไหนเนี่ย)​

"ยืนอยู่ข้างๆครับ ผมขอไปส่งเหรินจวิ้นค่ำๆหน่อยนะครับ" คนตัวเล็กถึงกับหันมองหน้าคนพูดทันทีอย่างนึกสงสัย ทำไมต้องไปส่งค่ำๆด้วยล่ะ เจโน่ทำเพียงมองอีกคนโดบไม่พูดอธิบายอะไรออกมาก่อนจะหันกลับไปสนใจคุยกับปลายสายต่อ

(ได้จ้ะ น้าฝากยัยหนูด้วยนะลูก)​

"คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" และปลายสายก็ถูกตัดไปทันทีที่ตอบรับเขาเรียบร้อย เจโน่ยกสมาร์ทโฟนออกจากหูห่อนจะยื่นมันคืนให้กับเจ้าของที่ยังยืนทำหน้างงอยู่ไป 

"ไปได้แล้ว" ว่าพลางก้าวเดินนำไปทางโรงจอดรถซึ่งเหรินจวิ้นเองก็ไม่มีทางเลือกจึงต้องเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้แม้จะไม่เข้าใจอะไรกับการกระทำของเจโน่เลยก็เถอะ



*



"อ่ะ" ถังป๊อปคอร์นถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนมือเล็กจะยื่นออกไปรับมันมาถือไว้อย่างงงๆ -​- ตอนนี้เขากับเจโน่มายืนหน้าโรงหนังได้ยังไงเหรินจวิ้นยังไม่รู้เลย

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" 

"เราหรอ" 

"ผีมั้งถามได้" แปลก -​- วันนี้เจโน่ดูกวนผิดหูผิดตา ทั้งๆที่ปกติเจ้าตัวน่ะเย็นชามากใครๆก็รู้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เหรินจวิ้นงงไปหมดแล้ว

"เข้าโรงได้แล้ว" และขาเล็กก็ต้องก้าวเดินตามอีกคนไปอีกครั้งจนได้ ยอมรับว่าตื่นเต้นเหมือนกันเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ดูหนังกับเจโน่ แถมยังดูด้วยกันสองคนอีก -​- เขาจะหัวใจวายตายก่อนมั้ยนะ

ตอนนี้เราสองคนเข้ามานั่งในโรงหนังตามที่นั่งที่ซื้อไว้เป็นที่เรียบร้อย หันมองรอบกายก็เห็นคู่รักหลายคู่ที่นั่งสวีทกันไม่เกรงใจใครเเละหลายๆคู่ที่นั่งมองหน้ากันตาหวานเชื่อม เหรินจวิ้นไม่แปลกใจหรอกที่ในโรงจะมีแต่คนที่มาเป็นคู่เพราะหนังเรื่องนี้มันเป็นหนังรักแนวโรแมนติก -​- แต่ที่เขาแปลกใจคือลีเจโน่ดูหนังแบบนี้ด้วยอย่างนั้นหรอ 

"เป็นอะไร" 

"อ๋อ เปล่า" 

"เห็นเหม่อๆ" เจโน่ว่าแค่นั้นแล้วหันกลับไปพิงพนักเบาะของตนเองแล้วจ้องมองโฆษณาของหนังเรื่องต่างๆต่อ ดวงตาเรียวรีจ้องมองเสี้ยวหน้าของอีกคนยามที่แสงจากจอภาพยนตร์มากระทบแล้วเหมือนกับตกอยู่ในภวังค์ -​- หล่อเหลือเกิน

สัมผัสอบอุ่นที่ฝ่ามือเล็กทำให้เหรินจวิ้นหลุดออกจากความคิดของตัวเอง ก้มลงมองมือซ้ายของตัวเองที่ถูกรุกล้ำโดยฝ่ามือหนาของคนด้านข้างแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มือใหญ่ของเจโน่ที่กุมมือเขาเอาไว้ถ่ายทอดความอบอุ่นเข้ามายังกายของเบขาได้อย่างประหลาด -​- รู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

เงยหน้ามองเจโน่ก็เห็นว่าอีกคนยังคงมองไปที่จอเหมือนเดิมโดยไม่ได้มีทีท่าสนใจอะไรจึงละสายตาออกมา เอนกายลงจนเเผ่นหลังเล็กพิงกับพนักเบาะแล้วหลับตาลงซึมซับความรู้สึกอบอุ่นทั้งหมดที่มีเข้าไปอย่างมีความสุข -​- เหรินจวิ้นอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้จัง

เจโน่หันมองคนตัวเล็กที่หลับตาพริ้มแล้วแอบยิ้มออกมาคนเดียว กระชับมือประสานนิ้วทั้งห้าเข้ากับมือเล็กของอีกคนอีกครั้งแล้วหันกลับมาสนใจภาพยนตร์โรแมนติกตรงหน้าต่อ ปกติเขาก็ไม่ค่อยดูอะไรแบบนี้หรอก เรียกว่าไม่ดูเลยก็ได้ แต่เห็นว่าหนังมันน่าจะเหมาะกับเหรินจวิ้นเขาก็เลยเลือกเรื่องนี้ เห็นเปลือกตาสีน้ำนมที่ขยับยุกยิกเหมือนจะเปิดออกแล้วก็ทำทีหันมาสนใจหนังข้างหน้าที่เริ่มเรื่องพอดีได้ทันท่วงทีก่อนที่เหรินจวิ้นจะเห็น -​- เจโน่ว่าเขารู้แล้วล่ะว่าจริงๆแล้วหัวใจตัวเองต้องการอะไร แต่ขอเวลาให้ทุกอย่างชัดเจนกว่านี้ ถ้าถึงวันนั้นเขาจะจัดการให้ทุกอย่างมันเป็นอย่างที่มันสมควรจะเป็นเอง

อดทนอีกนิดนะ



70%


"จะไปไหนกันต่ออะ" แจมินเอ่ยถามขึ้นมาในตอนที่พวกเราทั้งสี่คนนั่งรอพนักงานเก็บเงินอยู่ในร้านอาหารหลังจากที่จัดการกับมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย ดงฮยอกหันมองหน้าเฉินเล่อที่นั่งข้างๆกันก่อนจะเอ่ยตอบออกมา

"ว่าจะพาเด็กแสบไปดูหนังหน่อย บ่นอยากดูอยู่ได้ไอ้เรื่องที่พระเอกเป็นหมอหล่อๆอะ" พูดออกมาพลางทำสีหน้าล้อเลียนก่อนจะโดนฝ่ามือข​าวของแฟนเด็กฟาดลงที่ต้นแขนจนเกิดเสียงดัง "พี่ขอโทษครับ พี่จะไม่พูดแบบนี้อีก" 

แจมินและลูคัสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำออกมากับอาการกลัวแฟนตัวเล็กที่ดงฮยอกแสดงออกมาจนคนผิวแทนหันมาทำตาเขียวใส่ แต่ก็ไม่วายโดนเฉินเล่อหยิก​เ​ข้าที่แขนล่ำๆนั่นอีกทีข้อหาที่กล้าใช้สายตาแบบนั้นกับพี่ชายสุดที่รักอย่างลูคัส สุดท้ายก็เป็นลีดงฮยอกที่ต้องยอมแพ้ไปจนได้ แจมินเห็นทีจึงแลบลิ้นใส่เพื่อนสนิทอย่างผู้ชนะจนดงฮยอกแอบยกมือขึ้นมาชี้หน้าอย่างคาดโทษ

"จะไปดูหนังหรอเรา" 

"ใช่แล้ว พี่แจมินไปดูด้วยกันมั้ยครับ" เอ่ยตอบคำถามลูกพี่ลูกน้องก่อนจะหันไปชวนรุ่นพี่หน้าหวานให้ไปดูหนังด้วยกันแต่คำตอบที่ได้รับก็เป็นการส่ายหน้าเบาๆจากแจมินเท่านั้น

"พี่ว่าจะไปดูหนังสือหน่อยอะ ดูให้สนุกนะ" 

"เสียดายจัง" 

"เสียดายอะไรล่ะพี่ก็ไปด้วยเนี่ย"

"เบื่อหน้าพี่แฮช" คำตอบของคนน้องทำเอาดงฮยอกหน้าบูดขึ้นมาทันที ทำทีสะบัดหน้าหนีอย่างงอนแต่เฉินเล่อก็ไม่ง้ออยู่ดี "ลุกเลยพี่แฮช เดี๋ยวเล่อต้องไปดูขนมไปฝากพี่จวิ้นด้วย"

งอนเองก็ต้องหายเองเมื่อน้องไม่มีท่าทีจะสนใจเขาสักนิด แถมยังสนใจเพื่อนตัวเล็กที่ไม่ได้มาด้วยเสียมากกว่าอีก -​- เหรินจวิ้นกินยาเสน่ห์เข้าไปหรือไง ทำไมน้องถึงติดมากกว่าติดเขาที่เป็นแฟนอีกล่ะ

แจมินหัวเราะชอบใจไล่หลังคู่รักใหม่ที่เดินออกไปทางโรงหนังด้วยกันจนลูคัสอดที่จะขำตามไปด้วยไม่ได้ เพียงไม่นานพนักงานก็เดินมาเก็บเงินจนเรียบร้อยแจมินจึงหันมาชวนคนตัวสูงไปร้านหนังสือร้านโปรดที่เพิ่งมาเยือนครั้งล่าสุดเมื่อวานทันที -​- ก็เมื่อวานเขามาแล้วยังไม่ได้หนังสือที่ตรงใจนี่นา



"นี่ไง! เจอแล้ว" เอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมยิ้มด้วยความดีใจทันทีที่เจอหนังสือที่กำลังตามหาจนคนที่มาด้วยอดจะยิ้มตามไม่ได้ 

"ลูคัส รบกวนหน่อยสิ" 

"หือ อะไรหรอ" 

"มันสูงอะ" ว่าออกมาแบบนั้นพลางชี้ไปที่หนังสือเล่มที่ต้องการที่อยู่เกือบบนสุดของชั้นหนังสือทันที ลูคัสทำเพียงหัวเราะเอ็นดูออกมาน้อยๆก่อนจะจัดการเอื้อมมือไปหยิบมันลงมาพร้อมส่งให้อีกคนอย่างง่ายดายจนแจมินนึกอิจฉา -​- เขาเขย่งแทบตายยังหยิบไม่ได้เลยเถอะ

"ไปจ่ายเงินเถอะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพลางดันแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าให้เดินไปทางเคาท์เตอร์สำหรับจ่ายเงินโดยที่แจมินเองก็ไม่ได้ขัดอะไร


"ไปไหนกันต่อดีอะ" ลูคัสเอ่ยถามขึ้นมาและปัญหาก็เกิดขึ้นทันทีที่ภารกิจซื้อหนังสือจบลง เป็นเพราะวันนี้ลูคัสกับเฉินเล่อจะต้องเข้าไปที่บ้านใหญ่เพื่อไหว้บรรดาญาติๆที่แวะมาเยี่ยมเยียนตามประสาคนจีน สองคนพี่น้องจึงต้องกลับด้วยกัน ส่วนดงฮยอกที่พักหลังๆไปส่งเฉินเล่อและแจมินที่ลูคัสเคยไปส่งต้องกลับด้วยกันดังเดิมหลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันมาหลายวัน -​- แต่ปัญหาอยู่ที่ทั้งสองคนอยู่ในโรงหนังนี่สิ

"ก็คงต้องเดินเล่นรอสองคนนั้นอะ" แจมินตอบออกไปตามความเป็นจริงซึ่งก็ได้รับการพยักหน้ารับกลับมาจากอีกคน สองเท้าเล็กก้าวเดินไปบนพื้นของห้างเรื่อยๆโดยมีลูคัสที่เดินตามมาจนสุดท้ายก็มาเดินอยู่ข้างเขาจนได้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมามีแต่ความเงียบและเราสองคนที่เดินอยู่คู่กันเท่านั้น -​- แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แจมินรู้สึกอึดอัดหรอกนะ

"ไปกินไอติมกันมั้ยแจม" บรรยากาศคงดูเงียบเกินไปลูคัสถึงได้เอ่ยถามออกมา แจมินมองร้านไอศกรีมที่กำลังจะเดินถึงตรงหน้าพลางส่ายหน้าออกมาเบาๆ 

"ไม่เอาอะ เราอิ่มแล้ว" ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ในความเป็นจริงแล้วที่แจมินไม่อยากกินไอศกรีมมันมีเหตุผลมากกว่านั้น -​- เห็นร้านไอศกรีมทีไรก็นึกถึงคนที่ชอบกินมันทุกทีเลย เมื่อไหร่ลีมินฮยองจะออกไปจากหัวของเขาได้สักทีนะ "ลูคัสอยากกินหรือเปล่า เราเข้าไปนั่วรอก็ได้"

"ไม่ๆ เราแค่ถามดูเผื่อแจมอยากกินไง" คนตรงหน้าเอ่ยปฏิเสธออกมาทันควันแจมินจึงทำเพียงส่งรอยยิ้มไปให้พร้อมก้าวเดินต่อโดยที่ลูคัสก็ออกตัวเดินไปพร้อมๆกันเหมือนเดิม

"แจมมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" 

"หือ อะไรหรอ" เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยพลางหยุดชะงักเท้าลงตรงมุมที่มีม้านั่งพอดี แจมินทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งพลางมองหน้าอีกคนอย่างต้องการคำตอบ สุดท้ายลูคัวก็ตัดสินใจนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กพลางพูดออกมา

"วันนี้แจมดูไม่ค่อยโอเคเลย มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า" 

"เราดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ" แจมินว่าพลางเลิกคิ้วถามออกมาซึ่งอีกคนก็พยักหน้าตอบรับแทบจะทันที คนตัวเล็กเลือกที่จะถอนหายใจออกมา -​- อยากระบายให้อีกคนฟังแต่ก็รู้ว่ามันไม่สมควรสักนิด

"มีอะไรก็บอกได้นะ" นักบาสโรงเรียนเอ่ยออกมาอย่างจริงใจพลางจ้องมองใบหน้าของคนด้านข้างไปด้วย ก่อนที่ประโยคหนึ่งจะถูกเอื้อนเอ่ยขึ้นมาจนคนฟังหันขวับมาทันที "เรื่องมาร์คใช่มั้ย" 

"นายรู้?"

"รู้สิ ทำไมจะไม่รู้" ลูคัสเอ่ยตอบพร้อมด้วยรอยยิ้ม "แจมินน่ะเก็บอาการไม่เก่งเลยรู้มั้ย"

"อย่างนั้นหรอ" เพิ่งเคยรู้เหมือนกันว่าตัวเองเก็บอาการไม่เก่ง และถ้าลูคัสรู้เรื่องนี้คนอื่นๆก็คงจะรู้กันแทบทั้งหมดใช่มั้ย "ลูคัสว่าจวิ้นกับแฮชจะรู้หรือเปล่า" 

"สำหรับเรานะเราว่าแฮชานไม่รู้หรอกแต่เหรินจวิ้นน่ะเราว่าต้องรู้แน่ๆ" คำตอบของลูคัสเข้าไปสะกิดใจแจมินเข้าอย่างจัง เขาคิดว่าคนที่ควรรู้มากกว่าคือดงฮยอก ส่วนคนที่ไม่น่าจะรู้เรื่องอะไรเลยก็คือเหรินจวิ้น -​- เหนือความคาดหมายมากเลยทีเดียว 

"เราคิดว่าจวิ้นจะไม่รู้ซะอีก"

"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เราว่าเหรินจวิ้นอะไม่ได้เป็นคนที่อินโนเซนท์ขนาดนั้นอะ" 

"หมายความว่าไง" 

"เห้ยอย่ามองเราแบบนั้นสิ เราไม่ได้ว่าเหรินจวิ้นไม่ดีนะ เขาก็ยังบริสุทธิ์จริงๆนั่นแหละเเต่เราว่าเหรินจวิ้นน่ะก็มีเซนส์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มากพอสมควร" อธิบายออกมายาวเหยียดทันทีที่เห็นว่าน้ำเสียงของแจมินเริ่มฉายแววไม่พอใจ รู้แหละว่าแจมินหวงเหรินจวิ้นมากแค่ไหนซึ่งลูคัสก็เข้าใจในจุดนี้ดี "เชื่อเราเถอะ เรามองใครไม่เคยพลาดหรอก"

"ก็จริงนั่นแหละ"

"แต่ว่าแจมินรู้ใช่มั้ยว่าจุดประสงค์ที่เราเข้าหานายเพราะอะไร" จู่ๆลูคัสก็พูดขึ้นมาจริงๆจังเเจมินปรับตัวไม่ทัน ได้แต่หันไปมองหน้าอีกฝ่ายพลางเอ่ยตอบออกมาเสียงเบา

"รู้สิ" 

"แล้วตอนนี้แจมินรู้สึกยังไงกับเรา" ถึงกับสะอึกทันทีที่ได้รับคำถามที่ไม่อยากได้ยินที่สุด -​- ลฟุคัสเป็นเพื่อนที่ดีมากๆจนเเจมินไม่อยากจะเสียไป

"ลูคัสเป็นเพื่อนที่ดีมากๆเลยนะ" คำตอบก็ไม่ได้เหนือไปจากความคาดหมายของลูคัสเท่าไหร่นัก

"ตัดใจไม่ได้เลยสินะ"

"มันไม่ง่ายนี่"

"เราเข้าใจ" แจมินหันมองใบหน้าของคนที่บอกว่าเข้าใจก่อนจะพบกับอีกคนที่ส่งรอยยิ้มมาให้ -​- รอยยิ้มที่ไม่ได้เคลือบแฝงอะไรไว้เพราะมีแต่ความจริงใจทำให้อดที่จะยิ้มตอบกลับไปไม่ได้

"ขอโทษด้วยนะ" 

"ไม่ต้องขอโทษเราหรอก เรื่องหัวใจมันบังคับกันไม่ได้เรารู้" ประโยคที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาทำให้แจมินเผลอพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วยไม่ได้ -​- ถ้าบังคับใจคนได้ป่านนี้ลีมินฮยองก็คงรักนาแจมินไปแล้ว

"เอ้อ ลูคัส" อยู่ดีๆก็นึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งที่เก็บไว้ในใจขึ้นมาได้จึงเอ่ยชื่อคนที่นั่งข้างๆขึ้นมา ลูคัสทำเพียงหันมามองพลาวเลิหคิ้วขึ้นเป็นเชิงคำถาม "ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ เราว่านายลองมองคนที่รักนายดีกว่านะ" 

"แจมินหมายความว่ายังไงหรอ" 

"จองอูน่ะ ดูท่าจะรักนายมากเลยนะ" 

"แจมินรู้?" 

"รู้สิ" แอบขำกับสีหน้าเหลือเชื่อของอีกฝ่ายเล็กน้อยแต่ก็พยายามควบคุมมันกลับมาให้เป็นปกติ "เราว่าเราก็เซนส์แรงพอสมควรเลย"

"แต่เราไม่ได้ชอบเขา"

"ที่พูดออกมาน่ะแน่ใจแล้วหรอ" ดูเหมือนคนข้างๆจะชะงักไปนิดหน่อยทันทีที่ได้ยินซึ่งเพียงแค่นี้แจมินก็พอจะดูออกว่าอีกคนคิดอะไรอยู่ "ที่บอกว่าไม่ชอบอะ ไม่ได้ชอบจริงๆหรือแค่ทิฐิกันแน่" 

"เรา.." 

"ไม่ต้องตอบเราหรอก แค่อยากให้เก็บไปคิดแล้วตอบตัวเองให้ได้ก็พอ เราไม่อยากให้ลูคัสต้องมาเจ็บปวดกับอะไรที่มันสายเกินไปน่ะ" 

"ขอบคุณนะแจมิน" 

"อื้อ เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเนอะ" 

"ใช่สิ เพื่อนกัน" ลูคัสตอบออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะยกมือที่กำขึ้นมาตรงหน้า คนตัวเล็กกว่าหัวเราะออกมาเบาๆแล้วยกกำปั้นขึ้นชนกับอีกคนตามความต้องการ

แค่นี้แจมินก็สบายใจไปได้เยอะแล้วล่ะ




100%

TBC.


จบตอนสักที5555 เราขอเคลียร์เป็นเรื่องๆเนอะตอนนี้ก็เคลียร์ประเด็นของลูคัสกับแจมินไปก่อนเวลาไปเคลียร์เรื่องมาร์คจะได้ไม่ต้องมาพะวงลูคัส ส่วนเจโน่กับเหรินจวิ้นยังต้องค่อยๆเคลียร์กันไปค่ะเพราะอุปสรรคของคู่นี้ยังไม่หมดแค่นี้หรอก ยังมีอุปสรรคสำคัญรออยู่อีกก่อนจบ แต่ว่าอีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วแหละมั้งจากการคาดเดา น่าจะแหละมั้ง

อาจจะมีสเปของลูคัสกับจองอูด้วยแต่ก็ไม่แน่ใจอีกเหมือนเดิม อย่าคาดหวังอะไรจากเราเลยค่ะ555555

สุดท้ายคอมเม้นติชมให้กำลังใจได้เหมือนเดิมเด้อ ยังอยากอ่านนะ ช่วงนี้รีดเดอร์ดูเงียบๆกันไปด้วยแอบใจแป้วนิดๆนะ555 เอนจอยรีดดิ้งค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 593 ครั้ง

1,288 ความคิดเห็น

  1. #1133 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 18:36
    โน่ทำแบบนี้แล้วต้องไปเคลียร์ตัวเองนะ ลูคัสกับแจมเรียบร้อย
    #1133
    0
  2. #1051 Devil94 (@jirapa12) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:41
    นายโน่ ร้ายๆๆๆ
    #1051
    0
  3. #989 fafafa11 (@fafafa11) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 17:29

    เขินหนักมากกกขอโหวต Norenค่ะ

    #989
    0
  4. #863 หรุนจวี่♡ (@muinor124_ss) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:19
    ไม่มีอะไรจะพูด ดีไปหมดเลยยยยยยย
    #863
    0
  5. #807 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 17:16
    มีแค่แฮชอะ ที่มีความสุขไปแล้ว คนอื่นยังอยู่ในวังวนอยู่เลยยย
    #807
    0
  6. #671 B. B (@18300) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 23:11
    หยิบปืนไปยิงมาร์คแปป
    #671
    0
  7. #648 20lll2000 (@20lll2000) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:05
    อยากตีพิมัคให้ก้นลาย ปากแข็งนักนะนังทรัวดี
    #648
    0
  8. #647 Booomyme (@watermelonsonee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 12:37
    เดี๋ยวนายอนก็ต้องมาทำให้เรื่องยุ่งมากแน่ๆ ช่วงนี้จวิ้นก็ดูจะถอดใจมากขึ้นไปอีก แย่แล้วแน่นายเจโน่ลีมารู้ตัวอะไรเอาป่านนี้ล่ะคะ มาร์คก็รู้ตัวแล้วแต่ไม่ทำอะไรสักที
    #647
    0
  9. #646 KeyKhem (@keykhem19) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:13
    พวกคนไม่นู้ใจตังเอง ฮึยไๆฟ
    #646
    0
  10. #645 Ammy-hm (@Ammy-hm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 15:55
    เจ้าพวกคนไม่รู้ใจตัวเองเอ๊ยยยย รอไรท์มาอัพอยู่นะคะ
    #645
    0
  11. #644 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 13:08
    รัก10เศร้า55555555
    #644
    0
  12. #626 KAXXI (@0123456789105) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 07:46
    แหม่ น้องคะ ชอบก็บอกให้รู้ว่าชอบสิคะ BNK อ่ะค่ะ BNK 😂
    #626
    0
  13. #625 _namyns (@_namyanisa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 05:21
    พวกเด็กผู้ชายไม่รู้ใจตัวเองงงง
    #625
    0
  14. #624 arsrp_parsr (@arsrp_parsr) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 03:33

    เป็นกำลังให้นะคะ 😆
    #624
    0
  15. #623 pararaew (@pararaewzmk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:10
    สนุกมากเลยยยยยยยย รออ่านรอติดตาม ปล.นายเจโน่ต้องรีบเคลียปัญหาก่อนจะสายไปนะจ้ะ
    #623
    0
  16. #622 kimminin281246 (@kimminin281246) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:51
    เมื่อไหร่พี่มาร์คจะรู้ใจตัวเองงงงงงงง //รอค่ะ สู้ๆน้าาาาา
    #622
    0
  17. #621 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:35
    นี่ก้อคือทิ้งหนังสือมาอ่าน5555

    จะว่าไงดี เราว่า การที่จบเรื่องของแจมินกับลูคัสไปแบบนี้มันไม่หน่วงอะ ดีแล้วๆๆๆๆ แต่แบบเรื่องของแจมกับมาร์คคือ ยังไงอะ มองทางไม่เห็น555555 คือปัญหาอยู่ที่มาร์คเลยอะ เฮ้อออออ ส่วนโน่เหริน ให้หวานไปอีกพักสักได้มั้ยอะไรท์ ไม่พร้อมดราม่าตอนนี้55555

    ปล.ถ้าไรท์จะเขียนสเปลูคัสกับจองอู เราจะรออ่านนะคะะะะะ คิกๆๆ 555
    #621
    0
  18. #620 tirakandan (@tirakandan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:19
    หนีจากมาร์คลีได้แล้วน้องแจม เกลียดคนไม่ยอมรับตัวเองชะมัด
    #620
    0
  19. #619 fuchinan (@paijackson224) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:11
    เจโน่อ่า เหมือนนายจะรู้ใจตัวเองเเล้วใช่ไหม~
    ส่วนมาร์คลีอ่า รู้ใจตัวเองรึยังจ๊ะ
    รอติดตามสัมเหม๊อออ
    #619
    0
  20. #615 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 20:45
    อย่านานนะโน่ เด๋วจะสายไปเสียก่อน
    ส่วนคุณมาร์คลี จะรู้ใจตัวเองมั้ยอะ เด๋วลูคัสก้อคบกับแจมก่อนพอดีอะ
    ส่วนตอนนี้ก้อขอให้ #เหม็นความรัก ใส่แฮชเล่อ หน่อยเหอะ5555
    #615
    0
  21. #612 NaphatJujoy (@NaphatJujoy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:05
    แงงดีใจมาต่อแล้วว
    #612
    0
  22. #611 bwwwws (@natchab) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 13:52
    อีกคนก็ดูเหมือนจะเริ่มตัดใจอีกคนเหมือนพึ่งรู้ใจตัวเองแงงงงงใจนุ้ง ติดตามเสมอนะคะ;-;
    #611
    0
  23. #606 Mmildmint_MT (@Mmildmint_MT) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:23
    มาต่ออีกนะคะ ชอบมากๆ

    จวิ้นอดทนไว้ก่อนนะคะลูกก
    ขอเวลาให้พี่โน่สักนิดนะ
    #606
    0
  24. #605 aikkyyyyy (@aikkyyyyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:49

    แงงงง ในที่สุดก็มาต่อให้แล้วว

    #605
    0
  25. #603 rjsweet (@03230813) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 13:04
    อดทนอีกนิด คือกลัวน้องจะไม่ทนอ่ะสิ เข้าใจน้องแหละ เจ็บมาเยอะแล้วไง เจโน่ก็รีบๆเคลียร์ตัวเองเถอะ น้องจะถอนหมั้นอยู่แล้วเนี่ย
    #603
    0