nct​ -​ b​ad​ fiance​ |​ noren,markmin​ #คู่หมั้น​nr

ตอนที่ 7 : 06 ; I'm the one you don't care -​ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 388 ครั้ง
    5 มี.ค. 62


06
I'm the one you don't care



บางทีเหรินจวิ้นก็​เเอบคิด​นะว่าเขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า​ ชาติที่เเล้วหรือชาติก่อนๆเขาเคยทำลายความรักของคนอื่นใช่มั้ย​ ทำไมเกิดมาชาตินี้​ความรักที่เขามอบให้ไปถึงไม่สามารถส่งไปถึงอีกคนได้เลย​ -​- ลีเจโน่​ไม่เคยคิดจะรับมัน​ ไม่สิต้องพูดว่าไม่เคยคิดสนใจมันต่างหาก

เเผ่นหลังบางถูกเอนจนพิงไปกับเก้าอี้เรียนของตนเอ​ง​ ความคิดต่างๆตีรวนกันในหัวจนรู้สึกปวด​ มือเล็กถูกยกขึ้นมานวดบริเวณขมับของตัวเองเพื่อหวังบรรเทาอาการปปวดหนึบบริเวณศีรษะ​เเต่ก็ไม่ดีขึ้น​ ดวงตาเรียวรีถูกปิดลงเพื่อหวังจะพักให้สมองผ่อนคลาย

จริงๆมันก็เป็นเเบบนี้มาตั้งเเต่เช้าเเล้ว​ หลังจากที่เมื่อวานเจอเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจมา​ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เข้าอีหรอบเดิม​ เขานอนร้องไห้ทั้งคืนจนเผลอหลับไป​ พอตื่นเช้ามาอาการปวดหัวก็เข้ารุมเร้าจนเเทบลุกไม่ไหว​ เเต่ใครๆก็รู้ว่าเหรินจวิ้นน่ะดื้อ​ เขาฝืนตัวเองลุกไปอาบน้ำเเละเเต่งตัวมาโรงเรียนจนได้​ 

วันนี้เจโน่ไม่ได้มารับเขาไปโรงเรียนเหมือนกับทุกๆวันซึ่งมันก็เป็นผลดีต่อตัวของเขาเอง​ การที่จะต้องไปทนนั่งมองเจโน่กับนายอนเเสดงความรักต่อกันดูจะไม่ใช่สิ่งที่เข้าท่านัก​ เหรินจวิ้นไม่รู้ว่าจะสามารถควบคุมน้ำตาตัวเองได้หรือเปล่าหากเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจริงๆ​ ซึ่งการเดินทางมาโรงเรียนในวันนี้ก็ไม่คงพ้นพี่ชายอย่างแจฮยอนที่มาส่งก่อนที่จะเข้าบริษัท

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง​ที่เหรินจวิ้นเลือกจะนั่งอยู่บนห้องเรียนเเทนการลงไปกินข้าวที่โรงอาหารกับเพื่อนๆ​ ตอนเเรกเเจมินกับดงฮยอกไม่ยอมจะลากเขาลงไปกินข้าวอย่างเดียวเเต่สุดท้ายก็ต้องเเพ้ลูกอ้อนของเขาจนได้​ เพื่อนทั้งสองคนจึงได้เเต่บอกว่าจะซื้อเเซนวิชขึ้นมาให้เเทนอาหารกลางวัน​เเละเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ​ จนเขายอมตกลงนั่นเเหละเเจมินกับดงฮยอกถึงจะยอมลงไปกินข้าวได้

ห้องเรียนที่เงียบเชียบเพราะมีเพียงเขาที่นั่งอยู่คนเดียวทำให้เหรินจวิ้นได้คิดทบทวนตัวเอง​ ที่เขาทำมันถูกต้องเเล้วหรอ​ มันทำให้เขามีความสุขได้จริงๆหรือเปล่า​ ความเจ็บปวดที่ได้รับจากเจโน่มันไม่ทำให้เขาคิดจะตัดใจได้เลยหรือ​ 

คำตอบที่ดังขึ้นในใจคือคิด เขาคิดตลอดว่าจะทำให้ตัวเองเจ็บปวดทำไม -​- คิดเสมอว่าตัดใจจากเจโน่ได้มันจะทำให้เขามีความสุขกว่าที่เป็นอยู่​ เเต่สิ่งที่เป็นปัญหาคือหัวใจของเขาเองที่มันไม่สามารถตัดอีกคนออกไปได้ ยอมรับว่าเจ็บปวดเหลือเกิน​ เเต่ความรักกับความเจ็บปวดมันคนละเรื่องกันนี่

เเขนเล็กถูกวางทาบไปกับโต๊ะเรียนก่อนใบหน้าหวานจะถูกซบลงไปบนต้นเเขนของตัวเอง​เเล้วเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าบวกกับอาการไข้ที่เริ่มรุมเร้าเข้ามา



--



"ไอ้เเฮชเเก!" 

"โอ๊ย!" มือเรียวฟาดลงบนลาดไล่กว้างของเพื่อนผิวสีเเทนด้วยความหมั่นไส้​ พลางส่งตะเกียบในมือไปคีบลูกชิ้นจากชามก๋วยเตี๋ยวของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามคืนมาเเทนลูกชิ้นของเขาที่อีกคนฉกเข้าปากไป​ ดงฮยอกร้องออกมาพลางลูบไหล่ตัวเองป้อยๆด้วยความเจ็บ​ ตัวก็เล็กเเต่มือหนักชะมัด! 

"ขอเเค่นี้ทำงก" 

"เเกขอหรอ​ เเกฉกไปเลยต่างหาก" 

"โธ่..." ได้เเต่นั่งทำหน้างอออกมาเมื่อคิดคำเถียงไม่ออกเพราะสิ่งที่เเจมินพูดออกมามันเป็นความจริง​ทั้งหมด​ 

"ไม่ต้องมาทำหน้างอ​ เดี๋ยวก็ฟาดด้วยตะเกียบหรอก" 

"ไอ้คนใจร้าย!"

คนตัวเล็กได้เเต่ส่ายหัวอย่างระอากับคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม​ ดงฮยอกเเสดงท่าทางทำเป็นงอนเหมือนตุ๊ดเด็กด้วยการสะบัดหน้าใส่เขาเเล้วก้มลงกินก๋วยเตี๋ยวในชามของตัวเองต่ออย่างไม่พูดไม่จา​ นาเเจมินผู้ซึ่งรู้ทันเพื่อนทุกอย่างจึงทำได้เเค่ก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวของตัวเองต่อบ้างอย่างไม่สนใจเพราะรู้ดีว่าเดี๋ยวลีดงฮยอกก็หายงอนเอง​ คนอย่างไอ้ดำนี่งอนใครได้เกินห้านาทีไหมถามใจดู

"เออ​ ไอ้เเจม​ เดี๋ยวกูไปซื้อเเซนวิชให้จวิ้นก่อนนะ​ ป่านนี้หิวเเย่เเละ​ รีบๆกินเลยมึงอะ" ดงฮยอกที่จัดการกับอาหารกลางวันของตัวเองจนหมดเเล้วหันมาพูดกับอีกคน​ เเจมินไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเเต่ทำเพียงเเค่พยักหน้าเเละกินก๋วยเตี๋ยวของตนเองต่อเท่านั้น​ 

ขายาวก้าวออกจากโต๊ะอาหารมุ่งหน้าไปสู่ห้องสวัสดิการทันที​ เลือกหยิบเเซนวิชทูน่าที่คนตัวเล็กชอบพร้อมกับนมสตรอเบอร์รี่หนึ่งกล่องเเล้วเดินไปคิดเงินที่เคาท์เตอร์ เเต่ยังไม่ทันได้เดินผ่านพ้นประตูออกมา​ เเรงกระเเทกที่ด้านหน้าก็ทำให้เขาที่ไม่ได้ตั้งหลักถึงกับเซถอยหลังไปสองสามเก้า​ เเต่ดูเหมือนต้นเหตุของเเรงนั้นจะได้รับผลกระทบมากพอสมควรเพราะเจ้าตัวถึงกับนั่งจุมปุ๊กอยู่ที่พื้นทางเดินพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ

"เป็นอะไรมั้ยครับ" เอ่ยถามออกไปอย่างมีมารยาทถึงแม้อีกคนจะเป็นคนวิ่งมาชนเขาเเต่อย่างน้อยเขาก็ควรเเสดงน้ำใจบ้าง​ เด็กผู้ชายตัวเล็กที่ดูเเล้วน่าจะอยู่ราวๆมอสี่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะส่งยิ้มมาให้พร้อมเอ่ยคำว่าไม่เป็นไรออกมาเบาๆนั่นทำให้เขาถึงกับอึ้ง

เชี่ย -​- น่ารักชิบหาย

ใบหน้าหวานใสรับกับผิวขาวอมชมพูนั่นทำให้เขาเเทบบ้า​ ยิ่งตอนอีกคนยิ้มเเล้วยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนพระอาทิตย์ยามเช้า​ได้เป็นอย่างดี​ นี่สินะที่เขาเรียกว่าสดใสสมวัย

"อ่า​ พี่ช่วยมั้ย" เอ่ยบอกพร้อมส่งมือข้างที่ไม่ได้ถืออะไรไปให้คนน้องจับซึ่งอีกคนก็ไม่ได้ขัดอะไร​ ส่งมือนุ่มนิ่มนั่นมาจับกับเขาพลางพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นโดยการช่วยเหลือจากเขา

เเม่มึง​ -​- มือโคตรนิ่ม

"ขอบคุณมากนะครับพี่--" 

"พี่ชื่อดงฮยอก​ เรียกเเฮชานก็ได้" 

"อ่า​ ผมชื่อเฉินเล่อนะครับ​ ขอบคุณพี่เเฮชานมากๆเลย​ ขอตัวก่อนนะครับ" เอ่ยบอกกับอีกคนพร้อมวิ่งดุ๊กๆเข้าไปในสวัสดิการจนดงฮยอกได้เเต่คิดว่าจะวิ่งไปชนใครล้มอีกหรือเปล่า​ เเต่ดูๆไปก็น่าเอ็นดูดีนะ -​- นี่ถ้าไม่ติดว่าชอบเหรินจวิ้นนะพี่ชอบน้องไปเเล้วโว้ย



--



"โห​ ไปสวัสดิการหรือไปดาวอังคารอะ​นานโคตร" เสียงหวานเอ่ยออกมายามที่รู้สึกได้ว่ามีอีกคนมานั่งข้างๆ​ เเอบเเปลกใจเล็กน้อยที่ดงฮยอกไม่ไปนั่งที่้เดิมของตนเองคือฝั่งตรงข้ามเเต่เเจมินก็ไม่ได้เอะใจเเละหันไปมองอะไร​ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เกมในมือถือ​ที่ถูกหยิบขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาระหว่างที่เพื่อนไปซื้อของ​

"เด็กติดเกม"

"เห้ย!" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาทำให้เเจมินตกใจจนต้องหันไปมอง​ ไม่ใช่เสียงของลีดงฮยอกเเต่กลับเป็นเสียงของลีมินฮยองที่มานั่งตรงนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้​ นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเล่นเกมอยู่จึงรีบหันกลับมามองที่หน้าจอสี่เหลี่ยมเเต่ก็พบว่าโดนรถไฟชนตายไปเสียเเล้ว

"ตกใจอะไร" 

"นึกว่าไอ้เเฮช" คนตัวเล็กเอ่ยตอบตามตรงพร้อมส่งค้อนวงโตไปให้คนตัวสูงที่กำลังนั่งยิ้มอยู่ข้างๆอย่างนึกเคือง​ คนอุตส่าห์กำลังจะทำลายสถิติได้อยู่เเล้วเชียว

"นี่ๆอย่ามองเเบบนั้นดิ​ รู้นะว่าคิดอะไรอยู่อะ" 

"ไม่ต้องมาพูดเลย" 

"โอ๋เอ๋นะ​ นี่โตขนาดนี้ยังเล่นเกมนี้อยู่อีกหรอ" หัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของอีกคนยามที่มองหน้าเขาด้วยความโมโห​เหมือนเด็กโดนเเย่งของเล่น​ ก่อนจะเอ่ยเเซวออกมาเมื่อเห็นว่าเกมที่อีกคนเล่นอยู่คือเกม​ subway surfes ที่ตัวเขาเองก็เคยติด​ เเต่นั่นมันก็ตั้งเเต่มอสองเเล้วนะ​ ตอนนี้อยู่มอหกเเล้วไม่คิดว่าจะยังมีคนเล่นอยู่

"มันทำไม" เอ่ยออกมาเสียงขุ่นด้วยความไม่พอใจ​ นาเเจมินกำลังหงุดหงิด​ หงุดหงิดไอ้ผู้ชายคนข้างๆที่กำลังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว​ อยากจับมากระเเทกหมัดสักสองสามที​ เเต่ก็ทำได้เเค่คิด​ ตัวอย่างเขาจะไปสู้อะไรคนอื่นได้​ 

"เปล่านะ" มินฮยองเอ่ยปฏิเสธพลางโบกมือไปมาแต่ใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มกวนประสาทอยู่ดังเดิม "เลิกทำหน้ายุ่งได้เเล้วน่า​ ไม่น่ารักเลย" 

พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มพลางเอื้อมมือไปดึงเเก้มของคนตรงหน้าให้ยืดออก​ ซึ่งก็เป็นไปตามคาด เเจมินตีมือที่กำลังจับเเก้มตัวเองจนเขาต้องรีบปล่อย​ -​- เชื่อเเล้วว่ามือหนัก

"อย่ามาจับ!" ไอ้คนบ้า​ ไม่รักไม่ต้องมาจับเเก้มเลย​ ไอ้คนผีทะเล​ เกลียด​ นาเเจมินเกลียดลีมินฮยองที่สุด​ เเม้จะคิดอย่างนั้นเเต่หัวใจกลับรู้สึกสั่นไหวเหมือนกลองที่กำลังโดนตี บ้าไปเเล้ว​ หยุดสั่นเดี๋ยวนี้เลยนะ

"ไปไอ้เเจ​ม อ้าวมาร์ค มาทำไรวะ" เสียงเกรียนๆของดงฮยอกเหมือนเสียงสวรรค์ที่ทำให้เขาหลุดออกจากความรู้สึกที่กำลังสั่นไหวอยู่ตอนนี้​ เเจมินรีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาดงฮยอกพร้อมจับมืออีกคนจูงเพื่อขึ้นห้องทันที

"ไปกันเหอะ​ อยู่ตรงนี้เดี๋ยวได้ฆ่าคนตาย" ดงฮยอกได้เเต่ทำหน้าเหวอๆเมื่อถูกเพื่อนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาพลังมากมายมาจากไหนลากเขาจนตัวปลิวขึ้นห้องไป​ มินฮยองยังคงนั่งยิ้มอยู่ที่เดิมนึกเอ็นดูอีกคนขึ้นมาในใจ​ เวลาหงุดหงิดก็น่ารักดีเหมือนกันนะ



--



"อือ" 

"เหรินจวิ้น!" 

อาการปวดหนึบที่หัวราวกับมีคนเอาหินมาถ่วงไว้กำลังโจมตีคนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา​ เหรินจวิ้นที่พยายามจะลุกขึ้นนั่งกลับหงายหลังลงไปอีกครั้งอย่างหมดเเรงจนเเจมินที่นั่งเฝ้าอยู่รีบถลาเข้ามาหา

"จวิ้นไหวหรือเปล่า" 

"ฮือ​ เเจมิน เราปวดหัว" 

"เเฮชไปตามหมอที" เอ่ยตะโกนบอกกับเพื่อนอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กเริ่มจะงอเเง​ ใบหน้าซีดเซียวของเหรินจวิ้นทำให้เเจมินเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก​ ดงฮยอกที่เพิ่งกลับมาจากการซื้อน้ำรีบวางเเก้วชาเขียวเเละเค้กของตัวเองกับเเจมินลงบนโต๊ะเเล้ววิ่งออกไปตามหมอทันที



"เป็นยังไงบ้างครับ" 

"ปวดหัวครับ​ ไม่สบายตัวเลย" 

"เป็นอาการปกติของคนเป็นไข้นะครับ​ เดี๋ยวหมอให้พยาบาลเอาอาหารมา​ให้​ ทานเสร็จเเล้วก็ทานยาเเล้วนอนพักนะครับ​ ไข้จะลดลงเอง" 

"ครับ" เอ่ยตอบรับกับคุณหมอท่าทางใจดีก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน​ อาจเป็นเพราะพิษไข้ที่รุมเร้าทำให้เรี่ยวเเรงที่มีอยู่หายไปจนหมด

"นี่ไง​ ดื้อ​ บอกเเล้วให้มาหาหมอเเต่เเรก"

"ไม่เอาเเจมอย่าดุเรา"

"ไอ้เเจมอย่าดุจวิ้นสิ"

"เงียบไปไอ้แฮช เลิกสปอยล์เพื่อนสักที​ นี่ถ้าจวิ้นมาโรงพยาบาลช้ากว่านี้จวิ้นอาจจะช็อกเพราะพิษไข้ไปเเล้วก็ได้​ ทำไมไม่ดูเเลตัวเองบ้าง" ใบหน้าหวานหงอยลงหลังจากที่โดนเพื่อนสนิทดุ​  เเจมินเป็นคนใจดีหากเเต่เวลาจริงจังเเจมินก็จะน่ากลัวมากๆเหมือนตอนนี้

"ขอโทษนะ" เอ่ยขอโทษออกไปอย่างสำนึกผิดจริงๆ​ เขารู้ว่าเพื่อนเป็นห่วง​ เขามันทำอะไรไม่คิดเอง​ คิดเพียงเเค่ว่าเดี๋ยวก็หายเเต่ไม่ได้คิดเลยว่าถ้าหากเป็นหนักขึ้นมาจะลำบากคนอื่นเอา

"อื้อ​ คราวหลังอย่าทำอีกนะเข้าใจมั้ย" สุดท้ายก็ทนต่อสายตาอ้อนวอนของเพื่อนไม่ไหว​ คนอย่างนาเเจมินน่ะ​ โกรธใครไม่ได้นานหรอก​ -​- ยิ่งคนนั้นเป็นฮวังเหรินจวิ้นด้วยแล้วล่ะก็นะ

"ขอบคุณเเจมกับเเฮชมากๆเลยนะ​ ถ้าไม่ได้เเจมกับเเฮชเราคงเเย่" เหรินจวิ้นพูดขอบคุณออกมาจากใจพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้อีกสองชีวิตในห้อง​ แม้ริมฝีปากจะซีดเซียวเพราะพิษไข้เเต่รอยยิ้มนั้นก็ยังหวานเหมือนกับน้ำผึ้งอยู่ดี



--



"น้าฝากเหรินจวิ้นด้วยนะจ๊ะ" 

"ครับคุณน้า​ เดี๋ยวผมดูเเลเหรินจวิ้นเอง" ร่างเล็กเอ่ยรับปากออกมาพร้อมกับก้มหัวลาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเเม่ของเพื่อนสนิท​เเละเป็นเพื่อนสนิทกับเเม่ของตน​ ฮวังมียองยิ้มรับเบาๆก่อนจะเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของคนลูกชายคนเล็ก​ ไม่วายเหลียวหลังกลับไปมองอย่างเป็นห่วงเเต่พอได้เห็นรอยยิ้มของเเจมินก็เบาใจว่าเเจมินจะดูเเลลูกเธออย่างดี

ใจจริงเธออยากนอนเฝ้าลูกที่นี่ด้วยซ้ำ​ หากเเต่เธอตกปากรับคำว่าจะทำขนมไปเลี้ยงบ้านเด็กกำพร้าในวันพรุ่งนี้เเล้ว​ เเละขนมที่ว่านั้นต้องทำคืนนี้​ถึงจะทัน หากยกเลิกก็จะดูไม่ดีเกินไป​จึงตัดสินใจว่าจะมาเยี่ยมลูกชายใหม่ในวันพรุ่งนี้




ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มกว่าๆ​ เหรินจวิ้นหลับไปเเล้วหลังจากที่กินข้าวเเละยาจนหมด​ เเจมินทิ้งร่างของตนเองลงกับโซฟาตัวยาวในห้องพักฟื้นอย่างหมดเเรง​ วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายจริงๆ​ ตัดสินใจลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่ฝากดงฮยอกเอามาให้จากบ้านเเล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกายทันที

เพียงไม่นานก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จ​ ปกติเขาเป็นคนที่อาบน้ำนานพอสมควรหากเเต่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นชินเเถมยังเป็นที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับเเล้วด้วย​ ขอไม่เสี่ยงจะดีกว่า​ ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนสีฟ้าอ่อนลายหมีขนปุยดูน่ารัก​ เเอบนึกเคืองเพื่อนผิวเเทนอยู่ในใจที่เลือกชุดนี้มาให้​ เขารู้ว่าดงฮยอกจงใจเเกล้งเขาเพราะว่าเขาไม่ยอมให้อีกคนอยู่เฝ้าเหรินจวิ้นด้วย​ ไม่มีทางหรอก​ หากเจ้าบ้านั่นอยู่ก็ได้ตีกับเขาตายน่ะสิ​ สปอยล์เพื่อนไม่เลิก

ด้วยพื้นฐานที่ปกติเเล้วเป็นคนนอนดึก​ ทำให้เเจมินยังไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด​ ตาเรียวมองหาสิ่งที่พอจะทำฆ่าเวลารอตัวเองง่วงได้เเต่ก็ไม่เห็น​ สุดท้ายก็เลยมาจบลงที่เกมโทรศัพท์เหมือนเดิม

กึกๆ

เสียงแปลกๆที่ดังขึ้นบริเวณหน้าห้องทำให้คนตัวเล็กหยุดชะงักการเล่นเกมลง​ ความกลัวเริ่มเกาะกุมในหัวใจ​ เรื่องผีต่างๆนาๆที่ดงฮยอกเคยเล่าให้ฟังไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆจนเหงื่อซึม มือบางปิดโทรศัพท์มือถือเเล้วจัดการชาตเเบตจนเรียบร้อย​ก่อนจะล้มตัวลงนอนคลุมโปงบนโซฟาทันทีทั้งๆที่ไม่ได้ปิดไฟ

เเอ๊ด

เสียงบานประตูที่ดังขึ้นทำให้ใบหน้าหวานถอดสี​ ไม่กล้าเปิดผ้าออกมาดูว่าผู้มาเยือนคือใคร​ ก็มันหมดเวลาเยี่ยมเเล้ว​ คนที่ไหนเขาจะเข้ามาได้​ ได้เเต่สวดมนต์อยู่ใต้ผ้าห่มอย่างนั้น

หมับ

"อ๊าก​ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย​ ฮือ​ กลัวเเล้ว​ เดี๋ยวทำบุญไปให้​ ฮืออ" เอ่ยร้องออกมาสุดเสียงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆที่เเตะลงบนต้นเเขน​ กลัว​ ยอมรับว่ากลัวมากๆ​ เกิดมายังไม่เคยพบเคยเจอเลย​ ฮือ

"นี่เป็นบ้าอะไร" เเต่เสียงทุ้มที่คุ้นหูก็ทำให้เขาหยุดชะงักลง​ รวบรวมความกล้าเเล้วค่อยๆโผล่ออกมาจากผ้าห่ม​เพื่อมองดูผู้มาเยือน

"กลัวผีหรอเราอะ" ใบหน้าของประธานนักเรียนที่กำลังนั่งยักคิ้วล้อเลียนเขาอยู่ทำให้นาเเจมินถึงกับหัวเสีย​ หงุดหงิด​ ทำไมต้องเป็นลีมินฮยองตลอดที่ได้เห็นด้านเด็กๆของเขา​ -​- คิดว่าเป็นคนที่เขาชอบเเล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ! 

"ฮึ่ยมาทำไม" 

"มาเยี่ยมจวิ้นสิ" 

"มันหมดเวลาเยี่ยมเเล้ว"

"ก็จะมาเฝ้า" 

"เฝ้าทำไม​ เฝ้าคนเดียวได้" 

"อ้าวหรอ​ เเล้วเมื่อกี้ใครร้องไห้กลัวผี" 

เถียงอะไรไม่ออกได้เเต่อ้าปากพะงาบๆ​จนอีกคนหลุดหัวเราะออกมา​ สุดท้ายเเจมินก็ตัดสินใจยกผ้าขึ้นห่มมาคลุมโปงเเละนอนลงไปด้วยความอายทันที

"อ้อ​ เเล้วก็" มินฮยองว่าออกมาแบบนั้นแล้วก็หยุดพักการพูดไว้ทิ้งให้คนใต้ผ้าห่มนอนลุ้นอยู่คนเดียว -​- แล้วทำไมไม่พูดสักทีเนี่ย "ชุดนอนน่ารักดีนะ"

WHAT THE​ x!



100%


tbc.


เเง้งง​ มาเเล้วค่ะ​ ขอโทษน้าที่หายไปนาน​ นานมากๆเลยเเหละ​ เเต่เราไม่ได้คิดจะทิ้งจริงๆนะ​ เราจะเเต่งให้จบ​ อาจจะช้าหน่อยเเต่อย่าโกรธกันเลยน้า​ อย่าทิ้งเราไปเลยนะ​ /ปาดน้ามตา

เม้นติชมกันได้นะคะ​ อยากอ่านเม้นมากๆ5555​555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 388 ครั้ง

1,288 ความคิดเห็น

  1. #1264 Markersmarklee (@Markersmarklee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 14:42
    มาร์ค เธอชอบแจมินนะมาร์ค รู้ตัวสักที
    #1264
    0
  2. #1259 ohnamkung (@ohnamkung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:38
    แหมมาร์คคค น่ารักก็จีบสิ
    #1259
    0
  3. #1237 Choro_jelly1 (@Choro_jelly1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:31
    จีบเถอะถ้าจะขนาดนี้เเล้วอะม้าคคคค
    #1237
    0
  4. #1190 dadadedub (@dadadedub) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 06:58
    ชมมาขนาดนี้แล้วจีบเลยดีกว่าพิมาร์ค
    #1190
    0
  5. #1121 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 12:16
    โถ่มาร์คไม่หยอกเล่นนะ;-;
    #1121
    0
  6. #1101 Lu_ 鹿晗 (@hunhan_forever) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:59
    ไม่ชงไม่ชิปมันล่ะขันหมากเลยมั้ยน้องมาร์คเเม่จะพาไปขอหนูเเจมินเองงลูกกก
    #1101
    0
  7. #1029 Devil94 (@jirapa12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:21
    น่ารักก็จีบเลยสิประธาน
    #1029
    0
  8. #1004 Cookie _hong (@cookiehong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:05
    ม้าคน่ารักมากอุแงงง อยากเหมาแตงโมไปให้;-;
    #1004
    0
  9. #793 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:43
    น้องแจจะรอดมั้ยลูกกกกก มาร์คขยันหยอดมากๆ ลูกกก
    #793
    0
  10. #762 EVERYDAYWITHU (@EVERYDAYWITHU) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 20:19
    อย่าหยอดน้องมาร์ค
    #762
    0
  11. #718 Markersmarklee (@Markersmarklee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:04
    มาร์คคนบ้าาาา เขินมาร์คมินงื้อออ
    #718
    0
  12. #713 blue lu pinku (@mawlu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 14:08
    งุ้ยยย

    มาร์คมิน
    #713
    0
  13. #689 jaehyunnie14__ (@Hwang_Minhyun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 18:36
    คู่มาร์คมินน่ารักวุ้ยยยยย
    #689
    0
  14. #654 B. B (@18300) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 20:19
    ไม่รักไม่ต้องแคร์ไม่ต้องมาดีกับฉัน(น้องบอกมา)555
    #654
    0
  15. #633 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 11:16
    เอ็นดูมินฮยองมาก555555 จวิ้นหายไวๆนะ
    #633
    0
  16. #326 Hwang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:43

    ไม่ชอบก็อย่ามาทำแบบนี้นะพี่มาร์ค สงสารแจมินเด้ออออ

    น้องเล่อมาล้าววว มาดามใจพี่แฮชด้วยนะจ๊ะ

    #326
    0
  17. #269 _namyns (@_namyanisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 05:55
    คนต้นเหตุรู้สึกอะไรบ้างปะเนี่ย น้องเข้าโรงบาลลเลยย แต่รู้สึกมาร์ควอแวแจม55555
    #269
    0
  18. #235 mylovejj23 (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 18:05
    น้องจวิ้นป่วยต้องนอนรพ.ขนาดนี้ก็คิดๆว่าจะมีคนใจดำมาดูน้องบ้างมั๊ย ลูกชั้นป่วยก็เพราะเทอเป็นสาเหตุด้วยนะ ลีเจโน่!!! //พี่มาร์คคคคคคค หวั่นไหวกับน้องแจมบ้างมั๊ยน้อออๆๆๆๆๆๆ ///คิดถึงงเรื่องนี้ๆๆ เพิ่งว่างมาตามอ่านหลังจากไรท์หายไปนาน แงง้ขอบคุณค้าบบ♡♡♡
    #235
    0
  19. #192 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:05
    ตลกกก ขำยัยแจมอะ มาร์คต้องได้เห็นโหมดน่ารักๆ ตลอดเลยอะ 55555 ตั้ลล๊ากกกก
    #192
    0
  20. #191 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:03
    5555 ขำยัยแจมม มาร์คต้องได้เห็นโหมดน่ารักๆตลอดเลยนะ55555
    #191
    0
  21. #54 เจ้าโมจิ (@mimitthy95) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:03
    หนูรอนะคะ5555555555555555
    #54
    0
  22. #53 Cheese velvet (@Baipolar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 03:59
    สู้ๆนะคะ รอเรื่องนี้มากๆแงนึกว่าจะเลิกเขียนแล้ว
    #53
    0
  23. #52 pptz_ (@shvm_zl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 13:55
    อย่าทำให้แจมของเราใจเต้นแรงสิ คุณประธานนักเรียนนนนน ไม่รักไม่ต้องมาชมแจมนะ หื้ยยย หมั่นไส้ ทางฝั่งโน่จะรู้มั้ยว่าทำอะไรจวิ้นนนไว้ จวิ้นเป็นไข้เลยยย เนี่ยย แล้วทำไมต้องชอบพูดทิ่มแทงจวิ้นด้วยยย หื้ยยยยๆ หมั่นไส้ทั้งคุณประธานทั้งเจโน่เลยได้มั้ยยย
    #52
    0
  24. #51 RenJun33 (@Huang68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 11:31
    ไรท์อิสแบคคคค
    #51
    0