คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!!

ตอนที่ 3 : 3


     อัพเดท 20 ก.ค. 49
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : PERTH (จันทร์ทิวา) ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PERTH (จันทร์ทิวา)
My.iD: https://my.dek-d.com/Juntiva
< Review/Vote > Rating : 98% [ 572 mem(s) ]
This month views : 40 Overall : 77,293
1,543 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 741 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!! ตอนที่ 3 : 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4712 , โพส : 5 , Rating : 33% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


     เดเนียลยกกระเป๋าสองสามใบของเขาลงมาเองคนเดียว อย่างทุลักทุเล เพราะของที่เขาขนไปมีแต่สิ่งที่ขาดไม่ได้ทั้งนั้น ไม่ได้......จริงๆ

     "ลูกขนอะไรไปเยอะแยะ"เขาเงยหน้ามองดูแม่ ที่ตอนนี้ใบหน้าแดงกำ ขอบตาช้ำ จมูกแดงแปร๊ด

     "ของสำคัญทั้งนั้นหล่ะฮะ ไอพอทเอย  โน๊ตบุ๊คเอย  เกมเอย โอ๊ย อย่าให้ผมบรรยาย ผมก็จำของตัวเองไม่ได้นักหรอก"

     "ลูกจะจำได้ยังไง ก็ลูกเล่นถลุงเงินซื้ออย่างไม่คิด จนของที่ลูกใช้เงินไปถลุงมันมากมายเป็นภูเขาแล้ว"นางแพททิเซียมองดูลูกชายอย่างตำหนิ แต่ยังคงแฝงความเศร้าเอาไว้

     "ค้าบๆ"เดเนียลพูดอย่างเบื่อๆ แต่เขาก็เงียบลงไม่ตอบโต้เหมือนเดิม จนนางแพททิเซียสงสัย

     "แม่"เดเนียลเดินเข้าไปกอดแม่ นางแพททิเซียอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและสวมกอดลูกชายคนเล็กเอาไว้เมื่อร่างสูงเริ่มตัวสั่นเพราะแรงสะอื้น

     "โตป่านนี้แล้วนะเรานะ"เธอพูดลูบหัวลูกชาย"เป็นหนุ่มจนแม่ไม่ทันสังเกตุเลย"เธอดันตัวออกจากอ้อมกอดลูกชาย เธอมองใบหน้าคมเปื้อนน้ำตาอย่างเอ็นดู นิ้วยาวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าคมคายของลูกชาย

     "ไปอยู่นู่น ทำตัวดีๆ อย่ามีปัญหาละ ตั้งใจเรียนด้วย และก็......"นางแพททิเซียมองลูกชายด้วยความรักของแม่ที่เอ่อล้น"ถ้าเจอพี่ ก็พาพี่เขากลับมาเยี่ยมบ้างน่ะ"

     "ครับ"เดเนียลปาดน้ำตาออก ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเดิม

     "แม่ช่วยเล่าเรื่องพี่ให้ผมฟังหน่อยได้มั๊ย"

     "ได้สิ นั่งลงเถอะ"สองแม่ลูกคริฟฟอร์ดนั่งลงที่ขั้นบันได

     "พี่ของลูก"ผู้เป็นแม่เริ่มเกริ่น"ริดชาร์ด เป็นเด็กน่ารักมาก เหมือนลูกเปี๊ยบเลย แต่ตาจะเป็นสีแดง ซึ่งแปลกมาก เพราะเราไม่มีใครมีตาสีแดงเลย แต่แม่ก็รักเขา แม่รักริดชาร์ด และชอบดวงตาสีแดงนั้นมาก ริดชาร์ดเติบโตเป็นเด็กที่ร่าเริ่ง น่ารัก และฉลาด เอ๊ะ! ดูเหมือนข้อนี้ลูกจะแพ้พี่น่ะ"นางแพททิเซียล้อลูกชาย

     "โธ่แม่อ่ะ"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษจ้ะ แหมแต่พี่ลูกฉลาดจริงๆน่ะ ตั้งแต่เด็กๆเลยละ จนวันหนึ่งตอนพี่ลูกอายุ 3 ขวบ"นางแพททิเซียเงยหน้าขึ้นมองเพดาน เพราะดูเหมือนขอบตาเธอเริ่มร้อมผ่าว ภาพเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ"จนริดชี่ 3 ขวบ พลังพิเศษของเขาก็.....ฮึก.....ทำลาย"

     "ทำลาย??"

     "ใช่ ฮึก ฟืด~"นางแพททิเซียสูดน้ำมูก เดเนียลส่งผ้าเช็ดหน้าให้แม่"ขอบใจจ้ะตอนนั้น มีขโมยเข้าบ้าน พ่อกับแม่ถูกมัดมือมัดเท้าไว้ ริดชาร์ดกำลังหลับและตื่นขึ้นมา เห็นพ่อถูกซ้อมเพราะไม่ยอมบอกรหัสเซฟ และแม่ก็เอาแต่ร้องไห้ ริดชาร์ดเขา.....เขา....."

     "ใจเย็นฮะแม่"เดเนียลลูบหลังแม่ เมื่อเห็นว่าแม่เขากำลังสติแตก

     "ริดชาร์ดใช้ไฟทำให้ขโมยนั่นโดนไฟคร่อก มันร้องโหยหวน ลูกรู้มั๊ยแม่เห็นตาสีแดงของริดชาร์ดแดกำเหมือนเลือดเลย ตาของเขาเหมือนไม่ใช่เขา แม่บอกให้เขาหยุด และเขาก็หยุดจริงๆ แต่เขาสลบไป ส่วนขโมยนั่นก็ตายแล้ว แม่รีบตะเกียดตะกายไปหาริดชาร์ดที่สลบไป ดีเหลือเกินในตอนนั้นที่เขาปลอดภัย แต่ว่า...."

     "........."

     "ตอนนั้นเองที่ชายชุดสูทที่ลูกเจอเมื่อเย็นนี้ โผล่มา อุ้มเขาไป บอกว่าต้องเอาเขาไปเรียนที่วิทยาลัยในมิติดาร์มิโน ตอนนั้นแม่หัวใจสลายแม่ไม่เห็นเขาอีกเลย พอปีต่อมาแม่ก็มีลูก"

     "........."

     "แม่อยากให้ลูกรู้แดน ลูกเหมือนพี่มาก และแม่ก็รักลูกมาก แต่ว่า แม่รักลูกไม่ใช่เพราะลูกเหมือนริดชี่ แต่เพราะลูกเป็นลูก เป็นของขวัญล้ำค่าอีกหนึ่งชิ้นที่พ่อและแม่รักและหวงแหน.....ลูกเหมือนพี่ แต่ลูกก็เป็นลูก พี่ก็เป็นพี่ แม่รักลูกทั้งสองในแบบที่ลุกทั้งสองของแม่เป็น ฉะนั้น รักพี่ด้วยน่ะลูก หาพี่แล้วพาพี่กลับมา"

     "ครับ ถ้าผมเจอพี่ ผมจะพาพี่กลับมา"เดเนียลให้สัญญา

     "นี่แน่ะ เป็นจดหมายฉบับเดียวและฉบับสุดท้ายที่พี่ลูกส่งมา"เดเนียลรับจดหมายมาอย่างสนใจ เขามองซองจดหมายที่จ่าหน้าถึงแม่ของเขา และดูเหมือนจะถูกส่งมานานแล้ว เขาเปิดออกดูพบลายมือบรรจงสวยงามเขียนว่า

     ถึง  แม่

     ตอนนี้ผมก็อายุ 17 แล้ว ผ่านไป 13 ปี  ที่นี่ผมอยู่สุขสบายดี ที่จริง ผมไม่เคยสบายต่างหาก.....

     ตั้งแต่ที่แม่ทิ้งผมให้มาอยู่ที่นี่ ที่ดาร์มิโนนี่ ผมรู้สึกปวดร้าว และโดนหักหลัง ผมไม่คิดว่าแม่จะทิ้งผม และส่งผมมาอยู่ที่ๆสบาย แต่มันโดดเดี่ยวเหมือนคุกดีๆนี่เอง

     แม่รู้มั๊ยว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง ผมต้องอยู่โดดเดี่ยว ไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย เพราะแม่ไง เพราะแม่ ที่หักหลังผม สร้างความหวาดกลัวที่จะพบคนอื่นให้กับผม แม่ที่ผมคิดว่าเคยรักผม กลายเป็นแม่ที่ทิ้งผมไปไม่ใยดี ผมรวดร้าวขนาดไหน ผมต้องทนโดดเดี่ยวเท่าไหร่ แม่รู้มั๊ย 

     ผมทราบจากอาจารย์ว่าตอนนี้แม่มีลูกใหม่แล้ว ห่างกับผม 4 ปี ตอนนี้คงจะอายุ 13 แล้วสินะ แม่ทิ้งผมแทนที่แม่จะเสียใจ แต่กลับมีลูกใหม่ ตอนนี้ผมเหมือนโดนหักหลังจริงๆแล้ว ผมอยากจะบอกแค่ว่า ถึงแม้นามสกุลผมจะเป็นคริฟฟอร์ด แต่ตอนนี้ผมจะไม่เป็นคริฟฟอร์ดที่เกี่ยวข้องกับแม่ พ่อ และเด็กนั่นอีกแล้ว 

                                                                                       จาก  ริดชาร์ด  คริฟฟอร์ด

     ป.ล. นี่จะเป็นจดหมายฉบับแรก และฉบับสุดท้ายของผมที่จะส่งถึงคุณนายคริฟฟอร์ด

    
เดเนียลเก็บจดหมายส่งคืนให้แม่เขาอย่างสงบ ไม่มีการพูดกล่าวใดๆทั้งสิ้น

     "แม่เลวใช่มั๊ย"

     "..........."

     "แม่ปล่อยให้ริดชี่ต้องทนทุกข์ทรมานคนเดียว เขาต้องโดเดี่ยว เดียวดาย อยู่อย่างไม่ไว้ใจใคร"

     "..........."

     "แม่เลวมากสิน่ะ"

     "ไม่เลย"

     "???"

     "แม่ไม่ได้เลว และก็ไม่ได้เป็นแม่ที่ไม่ดีด้วย แม่เป็นแม่ที่ดีแล้วฮะ"เดเนียลส่งยิ้มให้แม่"แม่เป็นแม่ที่วิเศษสุดเลย แม่ไม่ผิดหรอกฮะให้พี่เขาไปเรียนที่นั่น พี่เขาแค่ไม่เข้าใจนะฮะแม่ ไม่ต้องห่วงฮะ ผมจะพูดกับพี่เขาให้ จะทำให้พี่กลับมาบ้านให้ได้"

     "แดน.....ฮึก.....ขอบใจจ้ะลูก....ฮึก.....ขอบใจจ้ะ"

     "ว้า~แม่ร้องไห้อีกแล้ว อย่าร้องสิฮะ ผมมีผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวนา"

     "จ้ะๆ แม่จะไม่ร้องแล้ว ฟืด~"

     "แดน"นายไรอันที่แอบฟังสองแม่ลูกคุยกันตั้งแต่ต้นจนจบเดินออกมาจากมุม เขามองดูลูกเขาอย่างห่วงใย

     "ครับพ่อ"

     "ไปได้แล้วลูก เขามารอแล้ว"

     "ฮะ ไปนะฮะพ่อ ไปนะฮะแม่"เดเนียลพยายามยกกระเป๋าใบใหญ่ทั้งสามใบอย่างทุลักทุเล นายไรอันส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย ต้องเข้าไปช่วยลูกชายตัวดีถือกระเป๋าให้ นางแพททิเซียเดินตามสองพ่อลูกออกมาถึงหน้าบ้าน

     ชายชุดสูททั้งสองคนนำกระเป๋าของเดเนียลไปที่กระโปรงรถ ซึ่งมีกระเป๋าหลากสีอยู่ในนั้นอยู่แล้วอีกสองสามใบ  เดนียลหอมแก้มแม่และกอดแม่อยู่นาน ก่อนจะกอดพ่อ

     "จำไว้น่ะลูก ลูกผู้ชายนะ ไม่เคยร้องไห้กับเรื่องไร้สาระ เพราะจะไม่ใช่ลูกผู้ชาย"เดเนียลมองพ่ออย่างไม่เข้าใจ"แต่ว่า เราก็ยังเป็นลูกผู้ชายแม้ยังร้องไห้.....ให้กับคนที่เรารัก สถานที่ที่เรารัก และบางอย่างที่สำคัญ"

     เดเนียลถึงบางอ้อ ยิ้มกว้างให้พ่อ ก่อนจะเดินขึ้นรถลีมูซีนคันงามไป เขาโบกมือ

     "ผมจะกลับมาเยี่ยมฮะ"

     เดเนียลตะโกนบอกพ่อและแม่ ก่อนจะขึ้นรถไป สองสามีภรรยาคริฟฟอร์ดยิ้มอย่างรักใคร่ให้ลูกชาย โบกมือลา มองรถลีมูซีนคันยาวหรูหรา ค่อยๆเคลื่อนออกไปจนลับตา และหวังอย่างแน่วแน่ว่าลูกชายของพวกเขา.....ทั้งสองคน.....จะกลับมาพร้อมกัน.....




     เดเนียลนั่งอยู่ในรถคันหรูกับเด็กสาววัยเดียวกัน ที่แต่งตัวค่อนข้างแปลก ผมเธอหยิกหยักศกปล่อยยาวประบ่าสีบรอนทองคาดด้วยผ้าคาดผมสีดำสนิท ใส่เสื้อยืดสีดำปักเลื่อมแขนสั้น สวมสร้อยลูกปัดและหินเส้นเล็กหลายเส้น ที่ข้อมือมีกำไลที่ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งและหลากสี เธอสวมกระโปรงยาวจนจะมิดเท้าสีแดง ที่ข้อเท้ามีกระดุ่งสวมไว้ทั้งสองข้าง เธอสวมรองเท้าถักมีดอกไม้ประดับ ส่วนกระเป๋าสะพายข้างกายเป็นกระเป๋าย่ามสีดำปักเลื่อมสีทองสดใส

     ดวงตาสีเขียวมะกอกของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อยลอย เหมือนกำลังเพ้อฝัน และเธอไม่เคยปริปากพูดแม้แต่น้อยซึ่งผิดกับเขาที่เอาแต่ซักถามชายชุดสูทที่ตอนนี้มีคนเดียว เพราะ อีกคนกลายเป็น โชเฟอร์ไปแล้ว

     "มิติดาร์มิโน เป็นยังไงครับ?"

     "ก็เหมือนที่มิติเอิร์ท(Earth) นี่ละ เหมือนกันทุกอย่าง แต่มีแค่ 3 ทวีปเท่านั้น และล้ำสมัยกว่ามิติของเธอนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ระบบกฎหมายเราดีกว่า การเมืองเราใสสะอาดกว่า และประเทศของทั้งสามทวีปไม่มีขอทานเลย เพราะ นโยบายของรัฐบาลดาร์มิโนที่ดีเยี่ยมแทบจะไร้ที่ติ"

     "แล้วมิติเอิร์ท คืออะไร?"

     "ก็โลกเธอนี่แหล่ะ"

     "แล้ววิทยาลัย 'พาไปบิน' อะไรเนี่ย มันเป็นยังไง?"

     "เขาเรียกว่า 'พาละดิน' ไม่ใช่ 'พาไปบิน' ส่วนเป็นยังไงเอาเป็นว่าเธอก็จะรู้เอง แล้วเธอจะอึ้งอ้าปากค้างเลยหล่ะ"

     "จริงอ่ะ น่าตื่นเต้นดี"

     "แล้วที่นั่นมีห้องศิลปะมั๊ยค่ะ"จู่ๆเด็กสาววัยเดียวกับเดเนียลที่นั่งเงียบมานานก็เอ่ยถาม เสียงเธอใสหวาน

     "อ๋อ! มีสิ กว้างมากด้วย และเพรียบพร้อมจนคาดไม่ถึงเชียวละ"

     "ขอบคุณค่ะ"แล้วเธอก็มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาเลื่อนลอยเพ้อฝัน

     "นี่ๆพี่ฮะ ยัยนี่ชื่ออะไรฮะ?"เดเนียลกระซิบถามเบาๆ

     "ฉัน คาสนอร่า  ไลแล็ค"หญิงสาวเอ่ย จนเดเนียลสะดุ้งตกใจ หันมายิ้มให้แหะๆ ดวงตาสีเขียวมะกอกมองเขาอย่างตำหนิ"ถ้าเธออยากรู้ชื่อใคร ควรถามเจ้าตัวเขาเองถึงจะถูก"(คาสนอร่า อ่านว่า คาส-สะ-นอ-ร่า)

     "เอ่อ...ค้าบ"เดเนียลกล่าวเสียงอ่อย

     "นายชื่ออะไร?"

     "ผมเหรอ! เอ่อ  ผมเดเนียล  คริฟฟอร์ด เรียกแดนก็ได้"

     "อืม"เธอพยักหน้า และหันไปเพ้อฝันต่ออย่างไม่สนใจ เดเนียลเบ้ปากอย่างไม่พอใจ ชายชุดสูทตรงหน้าเขาก็หัวเราะเบาๆอย่างขบขัน

     "เอาหล่ะพวกเธอ รัดเข็มขัดให้แน่ๆซะ"ชายชุดสูทเอ่ยเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก

     เดเนียลและคาสนอร่าทำตามที่บอก เดเนียลถามอย่างไม่เข้าใจ

     "มีอะไรเหรอฮะ?"ชายชุดสูทโคลงศรีษะไปที่หน้าต่างรถ เดเนียลมองทิวทัศน์ชนบทยามค่ำคืน บนถนนแทบจะไม่มีรถผ่านเลย

     "แล้วไงฮะ?"

     "หึหึหึ ไม่มีคนเลยใช่มั๊ย"เดเนียลพยักหน้าตอบ

     "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ  เหวอ!!!!!!!"

     เดเนียลร้องเสียงหลง คาสนอร่าตกใจเล็กน้อย เดเนียลรู้สึกถึงแรงกดให้เขาจมลงไปในเบาะ เขามองทิวทัศน์ที่หน้าต่าง พบว่ามันรวดเร็วจนมองไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร มันดูเหมือนภาพสีน้ำลางๆมากกว่า

     "กินนี่ซะ"ชายชุดสูทยัดเม็ดยาแคปซูนสีแดงให้ทั้งสอง"อย่าคิดจะถามตอนนี้ กินซะ"เดเนียลที่กำลังจะถาม ต้องยอมที่จะถาม ก่อนจะกลืนยาเข้าไป เพียง 5 วินาทีดูเหมือนสติเขาจะเบลอๆ ภาพข้างหน้าดูเหมือนจะเลือนลางลงทุกที เขาพยายามข่มตาไม่ให้หลับ เขามองไปที่คาสนอร่าที่หมดสติไปแล้ว

     "หลับซะเจ้าหนู อย่าฝืนเลย ยานี่ฤทธิ์แรงที่สุดแล้ว"เขาได้ยินเสียงของชายชุดสูทดังมาจากที่ไกลแสนไกล สุดท้าย เขาก็ไม่อาจฝืนการเรียกร้องของร่างกายได้ ภาพตรงหน้ามืดสนิท ร่างกายของเขาอ่อนล้าอย่างประหลาด


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!! ตอนที่ 3 : 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4712 , โพส : 5 , Rating : 33% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1406
โรงเรียนนี้มันยังไงเอาลูกเขาไปแต่ไม่อธิบายอะไรหรือไง
PS.  หนุ่น 2D สุดยอด!
Name : เงารัติกาล < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงารัติกาล [ IP : 171.99.242.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2556 / 00:10
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1222
 โอ้ เป็นเรื่องที่สุดยอด ริชชาร์ดนี่ก็นะ เฮ้อ ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมบ้านบ้างเนี่ย?
PS.  Yaoi Bunzai !! Shounen-ai Bunzai !! OTAKU
Name : wand of determine < My.iD > [ IP : 121.75.12.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 10:55
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1130
แปลกมากแปลกมาก  น่าสนุก  น่ามีภาคสองนะ
Name : mina-mina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mina-mina [ IP : 125.24.15.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2552 / 00:15
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1107
แปลกดี
เห็นคนแต่งคนเดียวกะคนแต่งวายและก็เห็นคำว่า"บ้า"
เลยเข้ามาอ่าน
Name : Visitor [ IP : 202.176.168.240 ]

วันที่: 9 เมษายน 2552 / 15:08
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1098
ไม่ได้จะว่านะคะ แค่อยากแนะนำ เรื่องการใช้ ... หรือ การพิมพ์ต่อพยัณชนะหรือสระ ยาววว ยาววว... เราเองก็โดนอบรมมาว่า ใช้แค่ ...ไม่เกินสามก็พอ สำหรับในงานเขียน ผู้อ่านจะได้ไม่เวียนหัวมากนัก เหอๆ
แล้วก็งงๆ บางคำใช้การเว้นวรรคที่.. แปลกๆ เช่นเดเนียลยกกระเป๋าสองสามใบของเขาลงมาเองคนเดียวอย่างทุลักทุเล คือ...ไม่จำเป็นต้องเว้นวรรคน่ะค่ะ
เอ้า ต่อไปเป็นคำผิดละนะ หึหึ ...
เป็นหนุ่มจนแม่ไม่ทันสังเกตเลย (สังเกต: ตั้งใจดู จับตาดู กำหนดไว้ หมายไว้)
ก็พาพี่เขากลับมาเยี่ยมบ้างนะ
ดูเหมือนข้อนี้ลูกจะแพ้พี่นะ
แหมแต่พี่ลูกฉลาดจริงๆนะ ตั้งแต่เด็กๆเลยล่ะ
ทำให้ขโมยนั่นโดนไฟคลอก
แดงก่ำเหมือนเลือดเลย
ในแบบที่ลูกทั้งสองของแม่เป็น ฉะนั้น รักพี่ด้วยนะลูก
กลายเป็นแม่ที่ทิ้งผมไปไม่ไยดี
จำไว้นะลูก
ที่ข้อเท้ามีกระดิ่งสวมไว้ทั้งสองข้าง
แล้วที่นั่นจะมีห้องศิลปะมั้ยคะ?
และเพียบพร้อมจนคาดไม่ถึงเชียวล่ะ
คาสสนอร่า จะทำให้อ่านได้ดีกว่านะคะ ว่าไม๊? Casnorra?
รัดเข็มขัดให้แน่นๆซะ
ชายชุดสูทโค้งศีรษะไปที่หน้าต่างรถ
Name : YaM-JunG < My.iD > [ IP : 125.25.225.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:35
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android