คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!!

ตอนที่ 43 : 43


     อัพเดท 2 ธ.ค. 49
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : PERTH (จันทร์ทิวา) ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PERTH (จันทร์ทิวา)
My.iD: https://my.dek-d.com/Juntiva
< Review/Vote > Rating : 98% [ 572 mem(s) ]
This month views : 40 Overall : 77,293
1,543 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 741 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!! ตอนที่ 43 : 43 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2795 , โพส : 2 , Rating : 50% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


     สามวันต่อมา แดนก็ได้ออกจากห้องพยาบาล และได้กลับมาเรียนร่วมกับเพื่อนๆอีกครั้งหนึ่ง ทุกคนเข้าใจว่าเขาได้รับอุบัติเหตุมากจากเรื่องที่เกาะดั๊ม จึงไม่มีใครรู้ว่าเขาเกือบกลายเป็นบ้า

     "นายคงเจ็บน่าดูเนอะ"เพื่อนในห้องคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างห่วงใย

     "เอ่อ...ก็นะ แหะๆ"แดนเอ่ยเออออตามน้ำ

     "จริงสิ เห็นว่าเย็นนี้ก็จัดพิธีกันอีกแล้วสิเนอะ"หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

     "นั่นสินะ เห็นเขาว่าจะจัดไปจนถึงสิ้นเดือนนี้เลยนี่เนอะ"

     "เขาว่ากันว่าเป็นงานใหญ่มากเลย"

     "เมื่อวานฉันไปดูมา โหย~ ขลังอย่าบอกใคร"

     "ใช่ แถมทุกคนที่จะร่วมงานต้องแต่งตัวแปลกๆด้วยละ"

     "ก็มันเป็นพิธีของที่นี่นี่หว่า แกนี่ก็จริงๆเล้ย บ่นไม่หยุดเลยเรื่องชุดเนี่ย"

     "แต่มันก็แปลกจริงๆนั่นแหละ"

     แซดๆ.....

     แดนนั่งฟังเพื่อนๆคุยกันอย่างงงงวย เพราะไม่เข้าใจ

     "งานอะไรเหรอ?"

     เงียบ...........ฉี่

     ทุกคนหันมามองแดนเป็นตาเดียว

     "นายไม่รู้?"เพื่อนคนหนึ่งถาม

     แดนส่ายหน้า เพื่อนๆต่างสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่รู้ ทั้งๆที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วยส่วนหนึ่ง

     "คือ.....แดนเขาต้องพักผ่อนบ่อยมาก เลยไม่ค่อยได้ตื่นมารับรู้อะไรนะ"ทศเทพเอ่ยแก้ตัวให้แดน

     "อ๋อ"ทุกคนถึงบางอ้อ

     "มันเรียกกันว่างาน 'ขบวนซอล' หรือขบวนส่งวิญญาณ"เพื่อคนหนึ่งตอบ

     "เห็นเขาว่าจัดขึ้นเพื่อเป็นการสวดภาวนาและสวดส่งวิญญาณให้ผู้ตาย เป็นพิธีกรรมโบราณของศาสนาที่นี่ จะทำเป็นเวลา 1 เดือน และวันสุดท้าย จะยิ่งใหญ่ที่สุด"เด็กสาวคนเดิมอธิบาย

     "แล้วจะเข้างานนี้ ต้องสวมชุดแปลกๆชุดหนึ่ง เห็นเรียกกันว่า 'ชุดซอลเรซอล' เป็นชุดประหลาดและก็แปลกๆด้วย แต่ทุกตัวล้วนเป็นสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ แต่ก็รู้ละนะว่าเป็นสีน้ำเงิน และทุกคนก็ต้องใส่หน้ากากหน้ายิ้มปิดหน้าด้วย"เด็กหนุ่มคนที่บ่นเรื่องชุดบอกเสริม

     "ทำไมต้องหน้ากากยิ้มละ?"แดนถาม

     "เพื่อให้วิญญาณผู้ตายจากไปอย่างสงบ"หยางตอบแทนทุกคน"ศาสนาของที่นี่เชื่อว่า ยามผู้ตายตายจากไป ควรจะจากไปอย่างสบายใจ ไม่ควรให้เห็นน้ำตาแห่งความเศร้าไม่งั้นวิญญาณผู้ตายก็จะต้องเป็นห่วง และไม่ยอมจากไป ฉะนั้นนี่ก็คือเหตุผลที่ต้องเป็นรูปหน้ากากยิ้มไงละ"

     "เหมือนคำกล่าวโบราณที่ว่า ยามตายคือการเดินทางที่ไม่มีห่วงข้างหลัง ฉะนั้นทุกคนจึงไม่อยากให้ผู้ตายห่วงคนเป็นที่ยังไม่ตาย"

     ประโยคสุดท้ายไม่ใช่ของกลุ่มหนุ่มสาวแต่เป็นของอาจารย์สาวโรสซ่านั่นเอง ทุกคนหันไปมอง พบดวงหน้าหวานงอง้ำ เส้นเลือดที่หัวกระตุกตุบๆ

     เฮือก!!

     "ฉันเข้ามาในห้องตั้งสิบนาทีแล้วนะย่ะ นั่งที่เดี๋ยวนี้!!"

     หวา!!!

     "วันนี้จะสั่งการบ้านไม่ยั้งเลย ข้อหาพาเสียเวลาเรียน"

     แง~~!!




     เนื่องจากแดนหยุดเรียนไปเกือบเดือนเต็มๆ จึงเรียนช้าล้าหลังกว่าเพื่อน เขาจึงต้องเรียนเพิ่มมากกว่าคนอื่นอีกเท่าตัว ทุกวันตอนเย็นหลังเลิกเรียนจะต้องมาเรียนทบทวนให้ทันปัจจุบันวันละสามวิชา วิชาและชั่วโมงยกเว้นวันศุกร์ที่จะเรียนทบทวนเพียงวิชาเดียว ซึ่งแน่นอนว่าตามประสาเด็กวัยรุ่น โดยเฉพาะเด็กผู้ชายมันเป็นเรื่องที่สุดแสนจะน่าเบื่ออย่างที่สุด แต่แดนก็เลือกที่จะไม่เลี่ยง เพราะใกล้เวลาสอบเข้ามาทุกที

     วันศุกร์ หลังจากเรียนทบทวนวิชาจบ เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีน้ำตาทองซึ่งมีใบหน้าคมคาย บัดนี้ใบหน้านั้นเศร้าหมอง แดนถอนหายใจหนักเมื่อนึกถึงคำพูดของอาจารย์ผู้สอน

     "เห็นเขาว่าเย็นนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ทำพิธีขบวนซอลนะ เธอก็ไปดูสิ เธออยู่ในเหตุกาณ์นั้นด้วยสินะ?"

    
เด็กหนุ่มมองดูหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ซึ่งบอกเวลาห้าโมงครึ่งของยามเย็น แดนนิ่งคิด เขายังพอมีเวลาอีกมาก จึงตัดสินใจขึ้นรถยานพาหนะโดยสารของวิทยาลัยไปที่เกาะดั๊มแทนที่จะมุ่งตรงกลับหอเหมือนคนอื่นๆ.....




     เกาะดั๊มดูแปลกตาจากครั้งสุดท้ายที่เห็น ทั้งเกาะถูกตกแต่งด้วยน้ำเวินเข้มหรือสีของน้ำทะเลแต่ก็จะเน้นไปทางเข้มหมดทุกสี ร้านรวงไม่ค่อยครึกครื้นเหมือนครั้งก่อนๆ ทุกคนบนเกาะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มแปลกตาทุกคน

     ผู้หญิงใส่กระโปรงสีน้ำเงินเข้มยาวมากจนลากพื้นได้ แขนเสื้อโป่งพอง คอเสื้อเป็นตัว U น่าแปลกด้วยที่ทุกคนสวมสร้อยคอหินลูกปัดสีน้ำทะเล ปกปิดใบหน้าเศร้าหมองและทุกข์ระทมด้วยหน้ากากสีขาวที่เป็นรูปยิ้มแย้มเกือบเจ้าเล่ห์ พวกหล่อนจะสวมผ้าคลุมหัวสีน้ำเงินเข้มคลุมหัวจนถึงหัวไหล่และปกปิดหน้ากากสีขาวไว้ด้วย

     ผู้ชายจะใส่ชุดสีน้ำเงินเข้ม เหมือนชุดนักบวช เพียงแต่มันยาวจรดพื้นเหมือนชุดของผู้หญิง แขนยาวปิดจนถึงข้อมือ คอเสื้อเป็นคอเต่ากว้างใหญ่ปิดจนถึงปาก ขลิบทอง ต่างจากผู้หญิงที่เรียบๆง่ายๆ และน่าแปลกอีกที่พวกเขาทุกคนใส่กำไลข้อมือทำจากหินลูกปัดสีน้ำทะเล และทุกคนก็สวมหน้ากากหน้ายิ้ม เพื่อซ่อนดวงตาเศร้าหมองและเสียใจ

     แดนรู้ทันทีว่าคือชุดซอลเรซอลที่เพื่อนๆพูดถึง เขาต้องเปลี่ยนชุดทันทีที่เข้าตัวเกาะ เขาเข้าร้านขายเสื้อผ้าเพื่อเช่าชุดสำหรับร่วมขบวนซอลหรือขบวนส่งวิญญาณ แดนฝากของกับทางร้าน ไม่นานหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ เด็กหนุ่มก็เข้าแถวร่วมกับขบวนซอล

     เสียงเพลงแหลมสูง บ้างแหบต่ำด้วยภาษาแปลกหูของดาร์มิโน เสียงเพลงแห่งความเศร้าโศกของผู้เศร้าโศกฟังเหมือนเสียงของวิญญาณที่โหยหวน ขบวนเคลื่อนที่ด้วยเท้า ไปรอบๆเกาะ จากนั้นเมื่อเดินไปได้สิบนาที ทุกคนก็ได้รับตะเกียงโบราณขนาดเล็ก ตะเกียงส่งสว่งแสงสีส้มตลอดทาง มันโบกพริ้วไปมากราวกับเต้นรำตามเสียงเพลงโหยหวน แต่ไม่นานเด็กหนุ่มก็เริ่มสังเกตุว่าจังหวะเพลงเปลี่ยนไป มันเร็วขึ้นและสนุกสนานมากขึ้น

     "ศาสนาของที่นี่เชื่อว่า ยามผู้ตายจาก ควรจากไปอย่างสบายใจ ไม่ควรเห็นน้ำตาแห่งความเศร้าโศกไม่งั้นวิญญาณผู้ตายก็จะต้องเป็นห่วง และไม่ยอมจากไป".....

    
คำอธิบายของหยางลอยเข้ามาในหัว เด็กหนุ่มจึงเข้าใจทันทีว่าเหตุใดเพลงจึงเป็นจังหวะสนุกสนานมากขึ้น บางเพลงเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง บางเพลงก็พอจับใจความได้

     "จะจากไป ก็อย่าหันหลังมานะ ไปเสีย จงไปเสีย คนตายไปแล้วก็อยู่ส่วนคนตายเถิด.....อย่าสนคนเป็นที่ต้องอยู่ต่อ อย่าสนว่าคนเป็นจะเศร้าใจ แต่จงไปซะเถอะ ไปซะวิญญาณที่รักเอ๋ย.....ส่วนคนเป็นก็จงอยู่ต่อ จงเก็บน้ำตาเสียแล้วยิ้มให้วิญญาณ จงร้องเพลงแด่เขาที่จากจร.....ดำเนินชีวิตต่อไปเถิดคนเป็น เดินต่อไปเถิดคนเป็น อย่าสนว่าใกล้ตาย เมื่อยังอยู่ก็จงอยู่ต่อเพื่อสักอย่างเถิดคนเป็น....."

     จนในที่สุด เมื่อขบวนเดินวนครบรอบเกาะ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเด็กหนุ่มอย่างแดน แต่เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่บ่นหรือโอดครวญออกมา ขบวนเดินมาถึงชายหาดที่เกิดเหตุการณ์อันน่าเศร้าสลดใจ แดนพบว่าบนชายหาดได้มีการตั้งซุ้มอยู่หนึ่งซุ้มในทะเลบริเวณน้ำตื้นแค่ข้อเท้า เบื้องหน้าซุ้มหันออกทางทะเล มีแพขนาดพอคนนั่งได้สิบคน บนแพเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด และของมากมายหลายอย่าง

     ขบวนหยุดเดิน ทุกคนยืนนิ่ง เสียงเพลงเริ่มร้องเป็นเพลงเศร้าอีกครั้ง ร่างในผ้าคลุมสีแดงซึ่งเผ็นนับวชผู้ชึ่งเดินนำหน้าขบวน เดินหยุดอยู่ใต้ซุ้ม อ้าแขนออกทั้งสองข้างและเริ่มกล่าวดวยภาษาที่เด็กหนุ่มไม่เข้าใจ แดนเดาว่าคงเป็นบทสวด

     "โอ้ คนเป็นเอ๋ย จงเงยหน้ามองดูวิญญาณอันเป็นที่รักจากไปพร้อมทูตแห่งดินแดนนิรันดรบนเส้นทางละอองวิญญาณเถิด จงเงยหน้าขึ้นมองเถิดคนเป็นทั้งหลาย"

     ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองตามที่นักบวชตะโกนก้อง แดนเงยหน้าตาม แล้วดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างเมื่อพบกับสิ่งที่ไม่เคยพบมาก่อน

      "จงดูเถิดคนเป็นทั้งหลาย จงยิ้มเถิดคนเป็นทั้งหลายและจงร้องเพลงเถิดคนเป็นทั้งหลาย เพื่อส่งวิญญาณที่รักทุกดวงสู่ดินแดนนิรันดรพร้อมทูตเถิด"

     บนนภายามเย็นที่เป็นสีดำสนิท หมูดาวมากมากประดับบนนั้น แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไป เมื่อมีบางสิ่งที่สำคัญกว่ามันลอยอยู่บนนภาเช่นเดียวกัน นันคือเส้นทางละอองวิญญาณ แดนจ้องมองสิ่งที่คล้ายออโลล่า เพียงแต่ออโลล่านี้มีแต่สีน้ำเงินสดใสเท่านั้น มันเหมือนละอองฝุ่นผงเพรชระยิบระยับบนฟ้า มันส่งแสงแพรวพราวจนน่าพิศชมไม่รู้จักเบื่อ มันลอยเคลื่อนที่ไปข้างหน้า สุดขอบทะเลที่เห็นอยู่ไกลๆ มันบิดมวนเหมือนริบบิ้นผูกผมที่ปลิวล้อเล่นลม

     "โอ้ ท่านเทพแห่งท้องทะเล โปรดนำทางวิญญาณของเขาสู่ดินแดนอันชุ่มชื่นนิรันดร ที่ๆพวกเขาจะไม่ต้องกังวลส่งใดอีกเลยเถิด โปรดให้ทะเลจงเป็นเส้นทางของพวกเขา"

     นักบวชกล่าวจนจบ ทุกคนคุกเข่าลง นักบวชผลักแพให้ลอยน้ำออกทะเลไป แล้วโยนคบไฟใส่แพ เพลิงแดงเผาไม้ทุกสิ่งบนแพ แต่แพก็ยังคงลอยต่อไปเรื่อยๆราวกับมันไม่สนใจไฟที่กำลังไหม้ตัวมันเอง มันลอยออกไปไกลตา เหมือนเดินทางไปตามทางแห่งละอองวิญญาณ เมื่อแดนเงยหน้ามองอีกที ละอองเริ่มสิ้นสุด แดนเบิกตากว้างเมื่อเขาเห็นบางอย่าง

     ละอองวิญญาณรวมตัวเป็นรูปร่าง มันเป็นรูปร่างทรวกทรงของสตรี จนเห็นชัดเจน ใบหน้าที่แดนไม่เคยลืมเลือน ผู้หญิงที่เขาพรากชีวิตเธอไปเพราะเขาเป็นต้นเหตุ วิญญาณอันกำเนิดจากละอองวิญญาณคลี่ยิ้มให้เด็กหนุ่มน้อย ส่งจูบมาตามสายลมและมลายหายไป ล่องลอยหายไปสุดเส้นขอบฟ้าและทะเลที่อยู่ไกลแสนไกล

     แดนก้มหน้าลง รู้สึกร้อนที่ขอบตา น้ำใสไหลรินลงมาตามแก้มก่อนจะหยดลงบนพื้นทรายละเอียด เด็กหนุ่มยิ้มเงยหน้ามองไปที่สุดปลายฟ้าและทะเลส่งจูบแด่วิญญาณหญิงสาวที่อภัยให้เขา.....



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Paladin Academy : โรงเรียนนี้มีแต่คนบ้า!!! ตอนที่ 43 : 43 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2795 , โพส : 2 , Rating : 50% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1268
..เศร้าจัง
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 182.53.152.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2554 / 20:35
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1242
 เศร้าแทนแดนง่ะ
PS.  Yaoi Bunzai !! Shounen-ai Bunzai !! OTAKU
Name : wand of determine < My.iD > [ IP : 203.97.178.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 / 06:42

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android