Love Without Limit /// ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! [JIN BTS X YOU]

ตอนที่ 1 : Love Without Limit 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    3 ก.ค. 62



Love Without Limit 01

//ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! 01//



.คิมซอกจิน.

  ชายหนุ่มร่างสูง ไหล่กว้าง ที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรมาจุติ หากไม่มีผู้ใดทราบอายุของเค้าก็เรียกได้ว่า คล้ายกับหนุ่มเด็กน้อยวัยใส ที่เพียงอาจจะอายุ 20 ต้นๆ เพียงเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วคุณคิมซอกจินผู้นี้ได้มีอายุ 30 กว่าๆเสียแล้ว ผู้คนรู้จักเค้าในนามนักธุรกิจรายใหญ่ หรือเรียกได้ว่าเค้าเป็นเศรษฐีระดับต้นๆเลยทีเดียว ทุกอย่างของเค้ามันช่างเพอร์เฟ็คอะไรเช่นนี้ เว้นก็แต่...


...ความรัก...


@สนามบิน


  "จินจินคะ ฮยอนอาต้องไปแล้ว...จินจินต้องรอฮยอนอานะคะ..." หญิงสาวที่ดูสวยแซ่บ เอ่ยกล่าวขึ้นต่อหน้าชายหนุ่มใบหน้าหล่อผู้มีสถานะ เป็นบอยเฟรนของเธอ


 "ไม่ไป...ไม่ได้หรอ ฮยอนอา ถ้าคุณไปแล้ว...ผมจะอยู่กับใคร ? ใครจะคอยชมผมเวลาผมเซ็ทผมทรงใหม่ๆ หรือกรี๊ดกร๊าดใส่ผมในยามที่ผมแต่งตัวชุดสูทตัวใหม่ คุณออกจากวงการและมาอยู่กับผมนะ ผมจะดูแลคุณเอง ผมรวยและผมก็หล่อด้วย ! "


 "เอ่อ...ค่ะ...คือ จินจินคะ... ฮยอนอาทำไม่ได้หรอกค่ะ รอฮยอนอานะคะ ธุระมันสำคัญจริงๆ จินจินต้องรอฮยอนอานะคะ ลาก่อนค่ะ เครื่องจะขึ้นแล้ว..." 


  "เดี๋ยวก่อน...ฮยอนอา..."


  เสียงหล่อของซอกจินทำให้ฮยอนอาหันหน้าไปมองแฟนหนุ่มของเค้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะขึ้นเครื่องและมุ่งหน้าตรงไปยังที่ที่แสนไกล "คะ ??? หรือว่า...จินจินจะจูบลาใช่ไหมคะ ?" หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอายที่แฟนหนุ่มของเค้ากำลังจะโชว์ความโรแมนติกต่อหน้าผู้คน ที่เดินไปเดินมา ณ สนามบิน



  "คือ...ผมอยากจะถามว่า ไอ้แอพขายของออนไลน์ที่คุณสอนผมเมื่อวันก่อน มันใช้ยังไงนะ ผมลืมแล้ว... ผมว่าผมจะสั่งเครื่องออกกำลังกายมาดูเล่นสักหน่อย "


  "...เห้อ...ลาก่อนค่ะจิน"



  "ไม่ !!!!! ฮยอนอาาาาาา !!!!" ทำไมนะ ทำไมมมม ทำไมความรักของผมมันไม่สมหวังอย่างงี้ มันช่างอาภัพนัก เกิดมามีใบหน้าหล่อเหลา แต่ความรักก็ดันมาผิดหวัง ผมสงสารตัวเองจังเลยครับ... TT



2 ปี ต่อมา


@ตึกสูงแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ที่มีเจ้าของในนามคุณ ซอกจิน


17:00 น.



  เป็นเวลาเย็น ที่แสงแดดสาดส่องผ่านเข้ามาภายในห้องผ่านกระจกชั้น 45 แสงแดดในยามเย็นสาดส่องเข้ามากระทบกับชายหนุ่ม คิมซอกจิน ผู้ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้พร้อมกับเหม่อนึกถึงวันวานที่เคยมีความสุขด้วยกันกับคนรัก ภาพในหัวมันคอยฉายซ้ำ ทั้งตอนที่เธอชมผมว่าหล่อ ชมผมว่าเพอร์เฟ็ค 


  2 ปี แล้วนะที่แฟนสาวของผมไปต่างประเทศ ไร้การติดต่อทุกช่องทาง ป่านนี้เธอคงมีชีวิตที่ดีขึ้น มีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง จินยังคงเหม่อลอยผ่านกระจกชั้น 45 ก่อนเสียงโทรศัพท์ ข้อความไลน์ ที่ดังขึ้นขัดบรรยากาศที่กำลังเศร้าสร้อย


ตึ้ง...ตึ่ง....


ห้องแชท @หลบหน่อย คนรวยๆจะคุยกัน


 โฮซอก : เย็นนี้ตี้กันคร้าบบบบบบ


 แทฮยอง : งานการไม่ทำหรอครับ วันๆชวนแต่เที่ยว เพราะมีคนอย่างคุณมึงไงครับทำให้สังคมย่ำแย่ขึ้นทุกวัน แล้วจะตี้ที่ไหนอ่ะ ?


 โฮซอก : ด่าเหมือนกูผิดมาก ? จัดบ้านกูครับบบ เหล้าครบของครบ @แทฮยอง


 ซอกจิน : กูไม่ไปนะ


 ยุนกิ : กูไม่ว่าง งานกูเยอะ


 จองกุก : ผมก็ไม่ว่างฮะ นั่งดูยุนกิฮยองทำงานอยู่


 นัมจุน : ไม่ว่างเช่นกันจ้าาาา ปั่นจักรยานเล่นอยู่


 จีมิน : เคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ไม่ว่างเช่นกันครับบบบ


 โฮซอก : ไม่ว่างกันหมดเลย...เห้ออออ...สาวๆที่กูพามา 10 กว่าคนคงเหงากันแย่ มีกูแค่คนเดียว... ไม่เป็นไรพวกมึง กูเข้าใจว่าไม่ว่าง


 แทฮยอง : โฮซอกยังมีแทนะ รอแทแปบนะครับ ^^


 ซอกจิน : กูใกล้จะถึงบ้านมึงและ ออกมาเปิดประตู   ด่วน เร็ว !!!


 จีมิน : มึงรอแปบ กูขับรถไปใกล้จะถึงและ


 โฮซอก : ไหนบอกเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ไม่ว่าง ?  @จีมิน

 

 จีมิน : กูกลืนแล้ว


 นัมจุน : กูกำลังปั่นจักรยานไปหามึง มึงรอกูแปบกูเร่งเครื่องอยู่ !!!


 จองกุก : ผมก็กำลังไปฮะ เลี้ยวเข้าซอยใกล้ถึงแล้วฮะ


 โฮซอก : หาย ??? @ยุนกิ


 จองกุก : นั่งอยู่บนรถข้างๆผมฮะ


 โฮซอก : ไหนมันบอกงานเยอะ ?


 จองกุก : ฮยองเอางานขึ้นมาทำบนรถด้วยฮะ


โฮซอก : รักพวกมึงจริงๆ 



  ก็มีแต่ไอ้พวกนี้แหละครับ ที่ทำให้วันแต่ละวันของผมมีสีสันอยู่ทุกวัน 



@คฤหาสน์จินที่มีต้นกะเพรา 5 ต้น ปลูกอยู่หน้าทางเข้าบ้าน


02:00 น.




  รถสปอร์ตสีชมพูคันหรูเลี้ยวเข้ามายังคฤหาสน์อันใหญ่โตของตน ก่อนที่จินจะจอดรถและก้าวลงมาจากรถคันหรูด้วยท่าทางโซซัดโซเซ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล และเมื่อจิน เดินเซมาเรื่อยๆก็พบกับ รถรีมูซีนคันหรูที่ตอนนี้จอดปิดทางเข้าบ้านของตนไว้


  จินสลึมสลือ เพ่งเล็งมองรถให้ชัดๆ ก่อนจะเริ่มนึกคิดว่าเป็นรถของใคร "หือ...รถใครวะ ? อ้อ...รถคนส่งน้ำแข็งแน่ๆ คนอะไรหล่อและยังฉลาดอีก ไอ้จินเอ้ยยย" จินยังคงเดินเซไปเรื่อยๆจนมาถึงกลางห้องโถงใหญ่ ก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่ดูสุขุม เนี้ยบไปซะทุกอย่างที่นั่งอยู่โซฟาอันหรูหรากลางห้อง พร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ



  "พ้ออออออ.... !!!!! " จินพยายามจ้องมองให้ชัดๆ ก่อนจะสังเกตว่าเป็นพ่อของจินที่มารอพบลูกชายของตนตั้งแต่หัวค่ำเพื่อพูดคุยในเรื่องธุรกิจที่สำคัญ ตอนนี้สายตาผู้เป็นพ่อกำลังส่งสายตามองลูกชายตัวแสบ ที่เพิ่งจะกลับมาบ้านในสภาพที่เมาเละเทะ


  "จิน มันลิ้นไก่สั้นหรอ ? เมื่อกี้มันเรียกฉันไม่ชัด" ผู้เป็นพ่อหันไปถามลูกน้องคนสนิทด้วยความสงสัย      "น่าจะเมาครับท่าน คุณจินปกติดีครับ"


  "ดื่มนิดๆ โหน่ยๆ ครับพ้ออออ"


  "เหลวไหลใหญ่แล้วนะซอกจิน !!! พรุ่งนี้มีประชุมใหญ่แต่เช้าไม่ใช่หรอห่ะ !!!!"


  "เบาๆ อย่าเสียงดังครับพ่อ จุ๊ๆๆๆ" 


  "ไอ้ลูกชายตัวแสบ โตแค่อายุจริงๆใช่ไหมเนี่ย..." พูดจบชายผู้เป็นพ่อ ก็รีบคว้าเอากุญแจรถออกจากมือจินทันที


พรึ่บ !!!


  "พ่อ...เอาคืนมานะครับ !!!"


  "อ่ะ เรียกฉันชัดแล้วหรอ ? ฉันไม่ให้ ฉันจะยึดรถแก โทษฐานที่แกไปเมา และกลับมาเละเทะขนาดนี้ ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลยจริงๆ "


"นานแค่ไหนครับพ่อ ผมต้องใช้รถนะ ?"


"ไม่กำหนด ไปนอนได้แล้ว..."


   จินทำเพียงพยักหน้าตอบรับในขณะที่ใบหน้ายังสลึมสลือและแดงกล่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล ก่อนจะเดินขึ้นบันไดหรูเพื่อมุ่งตรงไปยังห้องตัวเอง...


"อ้ากกกกกกกกก"


 เสียงร้องโวยวายของจินดังขึ้นจากชั้น 2 ทำเอาเหล่าลูกน้อง บอดี้การ์ดทั้งหลายควักปืนออกมาป้องกัน กันแทบไม่ทัน "อะไร เกิดไรขึ้น เจ้าจินมีอะไร !!!" ผู้เป็นพ่อตะโกนเอ่ยเรียกลูกชายตนเองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเห็นเจ้าลูกชายตัวเองโผล่หน้าออกมายิ้มและมองมาที่ตนจากชั้น 2 และตอบกลับมาอย่างหน้าระรื่น




"ไม่มีอะไรครับพ่อ ผมแค่เผลอเดินผ่าน

กระจก แล้วดันเห็นตัวเองเลย

ตกใจกับความหล่อตัวเองนิดหน่อยครับ"

^^



  ทำเอาทั้งลูกน้อง และบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ต่างพากันมองหน้ากันไปมาด้วยความ งง ก่อนจะถามนายท่านที่ตอนนี้สลดกับสิ่งที่ลูกชายของตนได้พูดไปเมื่อสักครู่นี้ "อะไรอ่ะ...ครับท่าน ?"


   "ฉันก็ไม่รู้ เจ้านั่นคือลูกชาย ฉันจริงๆใช่ไหม ?" ลูกน้องผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆนายท่าน ทำเพียงพยักหน้าเพื่อตอบรับนายท่านของเค้า



  "ไปนอนนะจิน พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า"

 

 "คร้าบบบบบบ" จินตอบรับ พร้อมกับยิ้มอย่างสดใสก่อนจะเดินทำตัวลั้นลาเข้าห้องของตัวเองไป 






06 : 00 น.


  จินเดินลงมาจากตัวบ้านและเดินตรงมาที่รถคู่ใจ ในสภาพที่อยู่ในชุดสูทดูเนี้ยบ ราวกับเจ้าชายในดินแดนมหัศจรรย์ เพื่อเตรียมพร้อมไปประชุมในเช้านี้ แต่ก็ฉุดคิดได้ว่า



"ชิบหายและ กูโดนยึดรถ..."


  จะเหลือก็แต่เหล่าผองเพื่อนผู้น่ารักของจินที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย เพื่อนคือบุคคลที่คอยให้ความช่วยเหลือเราแม้ในยามที่เราลำบาก..."เริ่มจาก ไอ้ยุนกิ !!!" มือหนาของจินหยิบโทรศัพท์และเริ่มเลื่อนหาเบอร์เพื่อนรักผิวขาวซีด เป็นคนแรกก่อนจะกดโทรไปพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใสในยามเช้าของจิน และเมื่อปลายสายกดรับ


  จิน : (โหล !!! ไอ้ยุนกิ พ่อกูยึดรถกู ไปส่งกูที่ทำงานหน่อยดิ....)

  

  ยุนกิ : (...)


  จิน : (ฮัลโหล ?)


  ยุนกิ : ( ตู้ดดดด...ตู้ดดดด )


  จินทำหน้า งง ก่อนปลายสายจะถูกตัดไป "เอ้า...เพื่อนตัดสาย... ไม่เป็นไรสายต่อไปใครดีวะ อ้อ ไอ้โฮซอกเพื่อนยาก" จินเลื่อนหน้าจออีกครั้งก่อนจะกดโทรออกไปหาเบอร์เพื่อนอีกคน แต่กับไร้การตอบรับ...


  "แม่ง !!! " จินเริ่มยู่หน้า พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความหัวร้อน ที่เพื่อนไม่รับสาย ก่อนจะรีบกดโทรไปหานัมจุน เพื่อนคนต่อไปก่อนปลายสายจะตอบกลับมาว่า


"ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

Sorry the number you deal is not possible to connect now."


  "เห้ออออ" จินถอนหายใจก่อนจะกดไปหาสายถัดไปทันที และเมื่อปลายสายกดรับทำเอาซอกจินฉีกยิ้มขึ้นทันที


  จิน : (โหลไอ้แท เอารถมารับกูไปส่งบริษัทกูหน่อย กูโดนพ่อยึดรถ เร็วๆ เดี๋ยวสาย)


  แทฮยอง : (ไม่ว่างงงงง ซักผ้าอยู่...)


  จิน : (ซักผ้าอะไรของมึง นี่มันหกโมงเช้า ?)


 แทฮยอง : (...Zzz...)


  จิน : (ไม่นะ มึงอย่ามาหลับใส่โทรศัพท์กูอย่างนี้นะ ไอ้แทททททท ไอ้แททททททททท)



  เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ สุดท้ายก็ทำให้จินสุดจะทนและกดวางสายไปเอง "ไม่เป็นไรจิน ใจเย็น...หายใจเข้า...หายใจออก..." จินกดโทรไปสายถัดไปหลังจากกำหนดสมาธิได้



  จิน : (อ่าห้ะ...จีมินครับ ไอ้นางฟ้าในกลุ่มเพื่อน...จะเป็นเกียรติแก่กูมาก ถ้ามึงไปส่งเพื่อนคนนี้ไปบริษัทหน่อย เพราะกูโดนบิดาที่เคารพยึดรถไปครับ...)


  จีมิน : (จินมึงฟังกูนะครับ...ยานพาหนะกูพังครับเผื่อมึงลืม เมื่อวานนี้กูรีบไปตี้บ้านไอ้โฮปไง ความที่กูรีบเกินไปเลยปะทะเข้ากับยานพาหนะอีกคันทำให้ยานพาหนะกูชำรุดอย่างหนัก เลยนำส่งโรงบาลครับ... มึงยังล้อกูอยู่เลยเมื่อวานครับ ไอ้ฟายยยยย หรือนี่มึงโทรมาล้อกูอีก !!! )


  จิน : (เออว่ะ กูลืม)


  จีมิน : (แก่แล้วขี้ลืมนะมึง)


  จิน : (ไอ้..@%^&$ ตบปากตัวเองตามอายุเลยนะ แม่ง !!!)



  จินไม่รอช้ากดวางสายก่อนจะตั้งความหวังสุดท้าย ไปกับเพื่อนอีกคนที่เป็นที่พึ่ง "จอนจองกุก รับสายกูทีเถิดพลีสสสส"



  จองกุก : (ฮะ !!! ฮยอง)


  จิน : (กุกกี้ ฮยองโดนคุณพ่อยึดกุญแจรถ และฮยองต้องรีบไปทำงาน)


  จองกุก : ( จะให้ผมไปกระทืบพ่อฮยอง แล้วชิงกุญแจมาคืนให้ไหมฮะ ?)


  จิน : (ไอ้กุก นั่นพ่อกู !!!)


  จองกุก : (ผมขี้เกียจออกไปฮะ ผมมีเรียนตั้งบ่าย ฮยองไปโบกรถเมย์เอานะฮะ มันจอดหน้าตึกของฮยองเลยฮะ สวัสดีฮะ บายฮะ !!!)


  จิน : (กุก...กลับมา...กุก.....จอนจองกุกกกกกกก)



  เหล่าผองเพื่อนของผมน่ารักกันทุกคนเลยครับ 


  "ไอ้ชิปหาย !!! ไอ้เพื่อนชั่ว!!!! " จินหัวร้อนจากเหล่าผองเพื่อนหรรษาเป็นอย่างมาก ที่ไม่มีใครให้ความช่วยเหลือได้เลย "แล้วรถเมย์ มันนั่งยังไงวะ ???" จินเดินไปที่ป้ายรถเมย์อย่างงุ่มง่ามในชุดสูทหรูของเค้า ก่อนที่รถเมย์คันใหญ่ที่จินต้องไปบริษัทกำลังมุ่งตรงมา "อืม...น่าจะคันนี้แหละ" เมื่อรถจอดที่ป้ายจินไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งขึ้นฟ่าเหล่าเด็กและคนชรา ก่อนจะไปนั่งที่ว่างทางด้านหลังของรถ





  จินนั่งเหม่อลอยไปเรื่อยๆ แต่ก็คอยสอดส่องทางหน้าต่างตลอดว่าใกล้ถึงที่หมายหรือยัง จนเลยมาได้ 5 ป้ายรถเมย์ ก่อนจะถึง ป้ายที่ 6...


  ผู้คนมากมายไปยืนรอทางลงเพื่อลงป้ายนี้ ทำให้รถเมย์ตอนนี้คนเริ่ม น้อยลงแล้ว สายตาจินจับจ้องไปยังผู้คนที่ตอนนี้กำลังทยอยกันลงป้ายนี้ ก่อนสายตาจะไปสดุดเข้ากับ...เด็กสาวที่ดูรีบร้อน วิ่งขึ้นรถเมย์ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ ใบหน้า...จิ้มลิ้ม ผมยาวปะบ่าพอเหมาะพอดี ไหนจะริมฝีปากชมพูอ่อนๆ พร้อมกับในเครื่องแบบนักเรียนนั่นอีก...!!!! หือ เด็กนักเรียนประถมหรอ ?



  จินยังคงจับจ้องเด็กสาวที่เพิ่งขึ้นรถมา และตอนนี้เธอยังยืนอยู่ทางเกือบด้านหน้าของรถอีก ก่อนจะหลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อของจินอีก "เด็กประถมสมัยนี้...น่ารักจัง..^^..." ทำเอาคนที่นั่งข้างจินหันมามองจินด้วยสายตาแปลกๆ ดูกลัวๆ ทันที



"เอ่อ...ผมไม่ใช่โรคจิตนะครับ แฮร่ๆ" ^^




.YOU (คุณ).


  คุณเมื่อก้าวขึ้นมาบนรถ ก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับ...มีใครจ้องอยู่อย่างงั้นอ่ะ... คุณเริ่มไล่สายตามองไปแต่ละคนว่า ใครกันแน่ที่จ้องคุณอยู่ตอนนี้ ก่อนจะไปสบตาเข้ากับ...


  "คนบ้าเปล่าวะ...ใส่สูทขึ้นรถเมย์ อย่างกะไปงานเต้นรำ"


  คุณทำใจกล้า ก่อนจะหันไปมองอีกครั้ง แต่ก็ต้องสบตาเข้ากับจินอีกครั้ง ทำเอาทั้งคุณและจิน รีบหลบตากันแทบไม่ทันทั้งคู่


 "ไอ้น้าใส่สูทนี่แน่ๆ ที่จ้องเราอยู่ โรคจิตเปล่าวะ ?"


  คุณลองเหลือบตาไปมองอีกครั้ง ก็พบกับจินที่ตอนนี้พยายามอมยิ้ม อย่างเขินอาย... "โรคจิตแน่ๆ เห้อ...แก่แล้ว แล้วยังสติไม่ดีอีกน่าสงสารจัง"





  "ไอ้บ้า >< น้องเค้าหันมามองเราด้วย อย่ายิ้มนะไอ้จิน ฮึบ !!! " ตอนนี้จินกั้นยิ้มจนใบหน้าแดงไปหมดแล้ว 






  ตอนนี้คุณก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ เพราะจินก็ยังคงจ้องคุณไม่เลิก ราวกับจะกลืนกินคุณเข้าไปเลยอย่างงั้น รถแล่นไปตามทางเรื่อยๆ จนผ่านมาได้ 2 ป้ายรถเมย์ เข้าป้ายที่ 3 มันเป็นป้ายที่คุณต้องลงแล้ว เพราะมันเป็นป้ายที่จอดหน้าโรงเรียนของคุณพอดี


  "สวรรค์ !!!" คุณโล่งอกที่ตอนนี้รถเมย์กำลังจะจอดให้คุณลง ให้พ้นจากเหตุการณ์น่าอึดอัดนี่ซะที คุณรีบเดินก้มหน้าก้มตา ไปตรงประตูทางลงเพื่อเตรียมพร้อมลงทันที ก่อนคุณจะเผลอหันไปสบตาเข้ากับ น้าที่ใส่สูทนั่นอีกครั้งแต่ก็พบว่า จินกำลังลุกขึ้นยืนและกำลังเดินมาหาคุณ


  "ไม่นะ !!! เปิดประตูทีค่ะ !!! หนูจะลงงงง" คุณเร่งคนขับก่อนประตูจะเปิดขึ้นทันที คุณรีบโดดลงรถก่อนจะหันมองจินเป็นครั้งสุดท้ายและเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมา



"...ไอ้โรคจิต..."



  ก่อนคุณจะวิ่งหายเข้าไปในโรงเรียนให้ไวที่สุด 



  "อ่าาาา ไปซะและยังไม่ทันได้ถามชื่อเลย แต่ว่า...เมื่อกี้ก่อนน้องเค้าจะลงจากรถไป น้องเค้าหันมามองหน้าเราแล้วทำปากมุบมิบด้วย เธอพูดว่าอะไรนะ...




หึ !!! น่ารักจัง













#Love Without Limit 

#ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #6 Rannnn24 (@onwareepat2542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:58
    ตลกอ่าาาา โคตรฮา ชอบๆ
    #6
    0
  2. #5 Aomma69 (@Aom662244) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:43
    แง้~~~ตลกดีค่ะ เนื้อเรื่องน่าสนใจจจดีมากๆ
    #5
    0
  3. #4 GG--SUPAPORN (@GG--SUPAPORN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:21
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่าาาา
    #4
    0