Love Without Limit /// ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! [JIN BTS X YOU]

ตอนที่ 3 : Love Whitout Limit 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

Love Without Limit 03


//ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! 03//




@คฤหาสน์จินที่มีต้นกะเพรา 5 ต้น ปลูกอยู่หน้าทางเข้าบ้าน


05:30 น.


  เสียงนาฬิกาปลุกดังไปทั่วห้อง ก่อนมือซ้ายจะปัดป่ายกดปิดนาฬิกาที่ส่งเสียงน่ารำคาญ ทำให้จินตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ภายในห้องของตน ของเช้าวันใหม่


  "อ่า !!! เจ็บแขน !! " จินตอนนี้มีรอยฟกช้ำไปทั้งตัว ไม่เว้นแม้แต่ ที่ที่จินหวงแหนดูแลดีที่สุด ใบหน้า


  "อ้ากกกกกกกกกก" 


  จินเดินลุกมาดูสภาพตัวเองในกระจก ก่อนจะพบเข้ากับรอยช้ำเขียวทางมุมปากด้านซ้าย ที่เกิดมาจากการเข้าไปช่วยคุณเมื่อวาน... อย่าเรียกว่าไปช่วยเลย...เรียกว่าไปโชว์โดนกระทืบดีกว่า... อันที่จริง จิน ไม่เข้าบริษัทก็ได้หากไม่มีประชุมสำคัญ แต่จินกลับตื่นเช้าเพื่อเข้าบริษัท โดยมีเหตุผลเดียวในใจเค้าในตอนนี้เท่านั้น



...คือการได้เจอคุณ ในยามเช้าบนรถเมย์...

...แม้มันจะไม่กี่นาที ก็ตาม แต่...

ขอแค่ได้เห็นใบหน้าของคุณ มันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...





06:00 น.



  จินเดินก้มหน้าก้มตา ลงมาที่ห้องโถงใหญ่เพื่อที่จะเดินออกประตูบ้านไปบริษัทในยามเช้า ก่อนจะหยุดเดินด้วยเสียงของบุคคลที่นั่งอยู่ที่โซฟาหรู


  "กลับดึกนะ...เมื่อคืน ถ้ายังไม่ปรับพฤติกรรม ฉันไม่คืนกุญแจรถให้นะ..." ชายหนุ่มผู้เป็นพ่อ เอ่ยขึ้นพลางจิบกาแฟหอมในแก้ว ก่อนจะไปโฟกัสเข้ากับใบหน้าของจิน


  "ซอกจิน !!! หน้าไปโดนอะไรมา ?"


  จินสดุ้งขึ้นด้วยความตกใจ หากตอบพ่อไปว่าไปมีเรื่องชกต่อย คงไม่พอใจแน่...และเรื่องที่จะได้กุญแจรถคืน ก็คงลืมไปได้เลย 



  

 "นี่หรอครับ...อ่อ....สงสัยยุงน่าจะกัดครับ" จินพูดพร้อมกับยกนิ้ว ชี้มาที่รอยช้ำ


  "อย่ามาโกหกฉันนะ ซอกจิน !!! ฉันเป็นพ่อแกนะทำไมจะไม่รู้ !!!"


  "ขอ...ขอโทษครับพ่อ คือผม..ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นอย่างงี้"


  "แกกล้ามากนะ มาโกหกคนฉลาดๆอย่างฉัน มองจากดาวอังคารยังรู้เลยนี่มันไม่ใช่ยุงกัด...นี่มันรอยมดกันชัดๆ"


  " ...ครับ...ครับพ่อ..." จินอึ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆฉีกยิ้มให้คนตกหน้าเล็กน้อย


  "ยากหน่อยนะ มาโกหกฉัน...เจ้าจินเอ้ย5555 ไปๆ ไปทำงานได้แล้ว"


  "ครับๆ"


  "เดี๋ยวๆๆๆ ประชุมเมื่อวานเป็นไง ขอดูข้อมูลลับของหุ้นบริษัทให้ชื่นใจหน่อย..."


  "ได้ครับๆ เลขาส่งมาในเมลผมแล้วเดี๋ยวผมเปิดให้ดูครับ" จินล้วงเข้าไปในกระเป๋าสูทของตนก่อนจะคลำหาของสำคัญอย่าง "โทรศัพท์ ?" จะว่าไปหลังจากที่แอบถ่ายรูปคุณ จินก็ไม่ได้จับโทรศัพท์อีกเลย... "ชิปหายแล้ว..."


  "เร็วๆ เอามาดูหน่อย !!!"


  "คือ...พ่อ...โทรศัพท์จินหายอ่ะ" จินค่อยๆก้มหน้าลงด้วยความเศร้า แต่เหตุไม่ได้มาจากเสียดายโทรศัพท์ หรือ กลัวข้อมูลหุ้นของบริษัทรั่วไหลออกไป แต่เป็นเพราะ...เค้าเสียดายรูป ที่ถ่ายคุณไปต่างหาก


  คนเป็นพ่อเมื่อเห็นลูกชายดูเศร้าไปทันควัน ก็รีบปลอบใจทันที "ไม่เป็นไรนะซอกจิน เดี๋ยวพ่อซื้อให้ใหม่นะไม่ต้องร้องนะลูกนะ"


  "ช่างเถอะครับ...ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวสาย..." จินบอกลาผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์หรูเพื่อไปรอรถเมย์ดังเดิม


  





  จินรอรถเมย์อยู่ที่ป้ายรถเมย์ พลางจับมุมปากที่เจ็บไปด้วย วันนี้จินยังคงแต่งตัวเนี้ยบใส่สูทหรู พร้อมกับจัดทรงผมแบบเปิดหน้าผากรับโหงวเฮ้ง ก่อนที่จินจะค่อยๆล้วงมือไปหยิบของสำคัญของจินที่ต้องพกมาด้วยในช่วงเวลานี้ มันคือกระจกขนาดพกพาสะดวก จินหยิบออกมาจากกระเป๋าสูท ก่อนจะยกขึ้นมาเช็ครอยที่มุมปากว่าทำให้ตน ดูแย่หรือเปล่า...


  "ซอกจินอ่า...ขนาดมีรอยช้ำ ทำไมยังดูดีได้ขนาดนี้นะ !!!" จินพูดปลอบใจตนเอง ก่อนรถเมย์คันดังกล่าวจะแล่นมาอย่างถูกเวลา จินวิ่งขึ้นรถเมย์และมุ่งตรงไปนั่งยังที่ว่างที่ประจำดังเดิม ก่อนจะรอเวลาที่จะได้พบคุณ...


  รถแล่นไปเรื่อยๆ จนผ่านไปได้ 5 ป้าย ก่อนจะเข้าสู่ป้ายที่ 6 เป็นป้ายที่คุณต้องขึ้นมา แต่แปลกหน่อยวันนี้ค่อนข้างที่จะคนเยอะ อัดแน่น เต็มคันรถ "เห้อ...อึดอัดชะมัด"



และเมื่อเข้าสู่ป้ายที่ 6



  สายตาจินเริ่มสาดส่องมองหาเด็กผู้หญิงในชุดประถม ก่อนจะพบกับคุณที่ตอนนี้แทรกตัวขึ้นมาบนรถเมย์ได้สำเร็จ และยืนอยู่ตรงทางด้านหน้าที่เดิมของคุณ 



"วันนี้ เธอก็ยังดูสดใส น่ารักเหมือนเดิม เธอจะจำผมได้ไหมนะ...คนที่เข้าไปช่วยเธอ ^^"

จินพูดพร้อมกับยิ้มกว้างมองไปทางคุณ



  คุณขึ้นมาก็รู้สึกถึงบรรยากาศ ที่อึดอัด น่ากดดันเหมือนเดิม ก่อนคุณจะหันไปสบตาเข้ากับ...ซอกจิน



  "ไม่นะ...โรคจิตใส่สูทนั่นอีกแล้วหรอ ? แต่เอ๊ะ !!! วันนี้หน้ามีรอยช้ำด้วย สงสัยไปโรคจิตใส่คนอื่นและโดนต่อยมานะสิ น่าสงสารจัง..." วันซวยอะไรของคุณเนี่ย นี่เป็นวันที่ 2 แล้วนะที่คุณพบเจอเค้า



  ความกดดันเข้าครอบงำบรรยากาศ ก่อนเสียงของคนขับจะเอ่ยขึ้น...


  "ขอที่ให้คนชรานั่งด้วยครับ..."


  จินเมื่อได้ยินอย่างงั้น ก็รู้สึกกระตือรือร้นพร้อมที่จะลุกขึ้นเสียสละทันที แต่ท่าหากเป็นเวลาปกติเค้าคงแกล้งหลับไปแล้ว แต่นี่มีคุณยืนมองอยู่เค้าคงต้องโชว์ความเป็นสุภาพบุรุษสักหน่อยแล้ว


  "คุณยายครับ !!!! นั่งที่ผมเลยครับ ผมขอเสียสละยืนเองครับ !!!" เสียงจินดังสนั่นไปทั่วรถ ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องทันที ไม่เว้นแม้แต่คุณ


  "จะตะโกนทำไมเนี่ย...และก็ต้องลุกอยู่แล้วไหม นั่นมันที่นั่งสำหรับคนชรานะ !" คุณพูดบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อยพลางมองไปทางจิน ก่อนจินจะหันมาสบตาคุณหลังจากที่ลุกให้คุณยายนั่งแล้ว ก่อนจะทำท่าเดินมาทางคุณ


  "ไม่นะ !!! อย่ามาใกล้นะ !!!" คุณพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น ก่อนสุดท้ายร่างสูงจะมายืนข้างๆคุณพร้อมกับจับราวโหน และส่งสายตาจ้องมองมาที่คุณอยู่อย่างหน้าขนลุก



เอี๊ยดดดดดด...



  รถเมย์คันใหญ่เบรกกะทันหันทำให้คุณที่ยืนอยู่เสียหลักเซไปซบเข้าที่อกแกร่งของจินอย่างห้ามไม่ได้


  "โอ๊ะ ขอโทษค่ะ !!!" คุณรีบผละหน้าของตัวเองออกอย่างเร็ว พร้อมกับก้มหัวเชิงขอโทษต่อคนตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้ามาพบกับจิน ที่ตอนนี้มีใบหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศอย่างซ่อนไม่ได้...


  "ไม่...ไม่เป็นไรครับ...พี่ชินแล้วแหละ ใครๆก็อยากซบพี่ทั้งนั้น" 


  "อ่อค่ะ...น้า..." คุณพูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆเล็กน้อย


  "เมื่อกี้น้องเรียกพี่ว่าอะไรนะ...พี่ได้ยินไม่ค่อยชัด ?"


  "ขอตัวนะคะ จะลงแล้ว" คุณพยายามบ่ายเบี่ยงจินและรีบเดินไปทางประตูรถเพื่อเตรียมพร้อมลง ก่อนจะโดนจินรั้งข้อมือไว้เสียก่อน


  "คะ... ???"


  "น้องครับ จะเป็นไปได้ไหมถ้าน้อง...บอกชื่อกับพี่ก่อนจะย่างก้าวเดินลาจากลงรถเมย์คันใหญ่โตคันนี้ไป..." จินเอ่ยถามในสิ่งที่เค้าอยากถามตั้งแต่พบเห็นคุณครั้งแรก แต่แค่ใช้คำพูดแปลกๆ เก่าๆ เท่านั้น


  คุณเริ่มหมดคำอดทน ที่คนตรงหน้ามาแตะเนื้อต้องตัว ทั้งๆที่ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น "อะไรอ่ะ น้า ? ไม่บอกค่ะ ขอตัว อายุปูนนี้แล้วยังจะมาจีบเด็กอีก โว๊ะ !!!" คุณสบัดมือออกจากจิน ก่อนประตูรถจะเปิดออกทำให้คุณเดินลงไปจากรถทันที ปล่อยให้จินอึ้งอยู่กับคำพูดของคุณ จินยกมือขึ้นพร้อมกับเอามือลูบใบหน้าไปทั่ว




"น้า ? ไม่จริง กูยังไม่แก่ ไอ้จินมึงยังไม่แก่ เด็กมันหยอกกกกกไม่จริง....ไม่จริ๊งงงงงงง !!!!!"






 

@โรงเรียนใหญ่แห่งหนึ่ง ณ ใจกลางเมือง


7:00 น.




  "เป็นอะไร หน้ามุ่ยเชียว ?" ลีอาเพื่อนสนิทของคุณเอ่ยถามคุณที่ตอนนี้เพิ่งจะหงุดหงิดจากคนบนรถเมย์


  "ก็โรคจิตนั่นนะสิ วันนี้มันแตะตัวฉันด้วย และยังมาถามชื่อฉันอีก...น่ารำคาญ !!!"


  "เจออีกแล้วหรอ...นี่แกกับเค้า...เป็นเนื้อคู่กันป่ะเนี่ย 55555"


  "ลีอา !!! ตกปากตัวเองเลยนะ !!!!"


  "ฉันพูดเล่นเฉยๆ อย่าซีเลยแก 55555"


  "เออ..แก ฉันมีเรื่องจะถามแกรู้จัก พี่จองกุก ไหม ?"


  "นี่...นั่นมันเดือนโรงเรียนเลยนะ ใครจะไม่รู้จักบ้าง ทำไมอ่ะ หรือว่า...แกชอบพี่เค้า ?"


  "บ้าหรอ...ยังไม่ชอบ เมื่อวานเกิดเหตุนิดหน่อยแล้วพี่จองกุกเค้าเข้ามาช่วย แล้วโทรศัพท์พี่เค้าตก ฉันเลยจะคืนให้เค้า และก็ขอบคุณเค้าด้วย...แค่นั้น"


  "โห โรแมนติกอ่ะ น่าเอาไปแต่งนิยาย...อ้ายยยเขิน"


  "หยุดเพ้อเลยแก 5555"


  "ขอดูโทรศัพท์พี่เค้าหน่อยสิ....นะ...นะนะนะนะ ^^"


  คุณหยิบโทรศัพท์แล้วยื่นให้เพื่อนสนิทของคุณทันที ก่อนลีอาจะถือวิสาสะ กดดูรูปในแกลอรี่ "โห...หล่อมากแก...สุดว่ะ !!!" ก่อนจะเปิดไปเห็นรูปที่เพิ่งถูกถ่ายรูปล่าสุด


  "นี่รูปแกนิ !!!"


  "ห่ะ !!! จะมีรูปฉันได้ไง ?"


  "ก็เนี่ย..." ลีอาหันหน้าจอโทรศัพท์มาโชว์คุณ ก่อนภาพบนหน้าจอโทรศัพท์จะปรากฏเป็นรูปคุณ ที่คุณเผลอหลับบนรถเมย์เมื่อวานนี้


  "อ้ายยยยย ลบเลยนะ ลบให้หน่อยยัยลีอา ทุเรศมาก"


  "บ้าหรอ..จะไปลบรูปพี่เค้าได้ไง พี่เค้าแอบถ่ายรูปแกไปทำไมน้าาาา"


  "จะไปรู้หรอ !!!"


  "พี่เค้าต้องชอบแกแน่ๆเลย โอ๊ยยยยเขินแทน"


  "แก...แต่นั่นพี่จองกุกเลยนะ เค้าจะมาสนใจฉันทำไม" คุณพูดพร้อมกับอมยิ้มแบบเขินๆเล็กน้อย


  ก่อนสายตาเพื่อนสนิทของคุณ จะไปเห็นเข้ากับ


  "พี่จองกุก !!!! พี่จองกุกคะ หยุดก่อนค่ะ !!!!" ลีอาตะโกนเสียงดังทำให้จองกุกหยุดเดิน ก่อนลีอาจะลากคุณให้ไปหาจองกุกทันที


  ชายหนุ่มรูปร่างสูง สันกรามชัด ใบหน้าที่หล่อเหลา ราวกับรูปปั้น คนเพอร์เฟ็คขนาดนี้เค้าจะชอบฉันจริงหรอ ?


  "น้องมีอะไรคะ ? ตะโกนเรียกพี่ซะเสียงดังเชียว" จองกุกก้มหน้ามองคนตัวเล็กทั้งสองคนพร้อมกับส่งทั้งสายตาและรอยยิ้มให้อย่างเป็นมิตร


  "หนูไม่มีค่ะ แต่คนนี้มีค่ะ !!!" ลีอาพูดก่อนจะดันคุณเข้าไปหาจองกุกพร้อมยัดโทรศัพท์ใส่มือของคุณ


  "คือ...พี่จองกุกทำโทรศัพท์ตกค่ะ !!! ขอบคุณที่มาช่วยหนูเรื่องเมื่อวานนี้ด้วยนะคะ !!!"คุณพูดพร้อมกับยื่นให้คนตรงหน้าอย่างเขินอาย


  "โทรศัพท์ ? " จองกุกหยิบโทรศัพท์จากคุณอย่างงง ก่อนจะกดหน้าจอเพื่อเช็คโทรศัพท์ "ของเราจริงด้วย แล้วไปอยู่กับน้องเค้าได้ไงวะ จินฮยองหยิบผิดไปไม่ใช่หรอ ?" จองกุกพูดพลางคิดไปด้วย ก่อนจะไม่ลืมพูดขอบคุณคนตรงหน้า


  "ขอบคุณนะที่เอามาคืนพี่ พี่ต้องรีบไปเรียนแล้ว น้องมีไลน์ให้พี่ไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงขอบคุณเราที่เอาโทรศัพท์มาคืนพี่..."


  "โอ๊ย...ไม่ต้องเลี้ยงอะไรหนูหรอกค่ะ "


  "ไม่ได้สิ ให้ไลน์พี่เถอะนะ ^^" จองกุกพูดพร้อมกับกดเข้าไปในไลน์เพื่อเพิ่มเพื่อน ก่อนจะยื่นให้คุณพิมพ์ไอดีให้เค้า คุณจึงไม่มีทางเลือกก็ทำเพียงกดไอดีและเพิ่มเพื่อนไปในที่สุด


  "น้องชื่ออะไร ?"


  "หนู...หนูชื่อ... (คุณ) ค่ะ"


  "อ่อ ชื่อน่ารักดี ^^ เดี๋ยวพี่จะทักไปหานะ พี่ขอตัวนะ" จองกุกพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้คุณ ก่อนจะเดินขึ้นตึกเรียนไป ปล่อยให้คุณฝันหวานไปกับรอยยิ้มของจองกุก ที่ส่งให้คุณอย่างอบอุ่น


  "หู้ยยยย ขอไลน์ด้วย !!!" เสียงแซวของลีอาดังขึ้นทำให้คุณเรียกสติตัวเองกลับมาได้


  "ก็แค่เพิ่มไลน์ ไม่มีอะไรหรอกน่ะแกอ่ะคิดมาก ไปเรียนกันเหอะ!!!" คุณรีบบ่ายเบี่ยงก่อนจะเดินหนีลีอาเพื่อนของคุณทันที







"ทำเขิน...ฉันจะทำให้แกกับพี่เค้าคบกันให้ได้เลย !!!

เพื่อนฉันจะมีแฟนแล้วโว๊ยยยยย"




  











#Love Without Limit


#ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #10 Jung_jk (@kimUnalm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:54
    ดีนะเรียกน้า ไม่เรียกลุงก็บุญแล้ว
    #10
    0
  2. #9 22mmay (@22mmay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:10
    นางเอกเราทำไมจำนายจินไม่ได้นะสงสารนายจินจังจองกุกได้ความดีความชอบซะงั้นส่วนนายจินโดนหาว่าเป็นโรคจิตสะได้555
    #9
    0