Love Without Limit /// ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! [JIN BTS X YOU]

ตอนที่ 7 : Love Whitout Limit 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ส.ค. 62


Love Without Limit 07


//ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม ! 07//







  


  ท่ามกลางความวุ่นวายที่ตอนนี้มันเริ่มทำให้คุณ ปวดหัวไปหมด...ทำอะไรไม่ถูก...ได้แต่ยืนเหว๋อกับสถานการณ์ในตอนนี้ ก่อนเสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่ที่ประตูดังขึ้น เพื่อบอกสัญญาณว่ามีลูกค้าเข้ามา


กรุ๊งกริ๊ง~~~


  ทำให้คุณหันไปมองจับจ้องคนที่เพิ่งเข้ามาโดยอัตโนมัติทันที สูทนั้น ใบหน้านั้น "นั่น...น้าบนรถเมย์นิ !!!" คุณเอ่ยเบาๆพลางยกมือชี้ไปที่ซอกจินอย่างอึ้งๆ


  "อะ !! อ้าว บังเอิญจังเลย..." ซอกจินเอ่ยขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนจะค่อยๆฉีกยิ้มให้คุณอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อให้คุณวางใจ


  "ไอ้กิ เสริมเลย !!!" โฮซอกพูดบอกผ่านไมค์ทันที


  "ต๊ายตายยยยย นี่ใครกัน หรือว่า...แฟนเธอ ? เอ๊ะ!!! หรือไม่ใช่ ถามตอบจ๊ะ..." ยุนกิพูดด้วยท่าทางจริตสาวแบบสุดฤทธิ์ ทำเอาซอกจินหลุดยิ้มเล็กน้อย ที่ต้องมาเห็นการกระทำของบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นอำนาจมืดของกลุ่มด้วยจริตเกินหญิงจนน่าหมั่นไส้


  "เอ่อ...คือ..." คุณได้แต่ยืนอ้ำอึ้ง โดยไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงหากตอบว่าไม่รู้จักน้านี่ คุณจาระเม็ดก็คงไม่เชื่อและต้องเอาไปฟ้องผู้จัดการเป็นแน่ "หึ เอาวะ" คุณบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


  


  "อ่อ...นี่แฟนหนูเองค่ะ" คุณเดินเข้าไปใกล้ๆซอกจินที่ยืนนิ่งเป็นหินอยู่ ก่อนจะถือวิสาสะพามือของคุณเข้าไปประสานกับมือของซอกจินให้ลูกค้าขี้วีนที่อยู่ตรงหน้าได้เห็น "พี่คะ...ฉันบอกแล้วไงว่ากลับเองได้ ไม่เห็นต้องมารับเลยนิคะ ^^" คุณพูดพลางหันไปมองหน้าซอกจินพร้อมกับส่งสายตาให้ซอกจินรู้ว่าควรเล่นไปตามบทของคุณ



  ซอกจินที่ตอนนี้ยืนนิ่งอยู่กับการกระทำของคุณ พลางนึกคิดในใจ "ให้ตายสิ เธอไม่เคยเข้ามาใกล้ผมขนาดนี้เลยนะ ใจผมมันเต้นจนจะทะลักออกมาอยู่แล้วนะ แล้วดูสายตาที่เธอกำลังออดอ้อนผมสิ 



หึ...น่ารัก น่ารักมาก 

ผมอยากจ้อง 

อยากมองมันไปอย่างงี้ทุกวันเลย"



  ท่ามกลางความตึงเครียดภายในร้าน กับซอกจินที่ยืนนิ่งจ้องหน้าคุณไม่หยุดอยู่งั้น 

  "อึดอัดชะมัด...ทำไมน้านี่ไม่ตอบโต้เราเลยนะ ยืนจ้องหน้าอยู่ได้ ช่วยๆหน่อยเหอะน้าาาาาา TT" ก่อนคุณจะเรียกสติของซอกจินให้มาตอบโต้กับคุณ โดยการกระตุกมือซอกจินเล็กน้อยเพื่อเรียกสติของเค้ากลับคืนมา ทำเอาซอกจินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพูดตอบโต้กับคุณทันที


  "อ่อ...ก็พี่คิดถึงเรานะสิ อยากเจอหน้าเลยมาหาเราไง" 


  "ไอ้กิขยี้อีก แผนกำลังดี" โฮซอกกล่าว


  "แฟนอะไร !!! ไม่ค่อยอยากเชื่อเลย...ถ้าบอกเป็นลุงยังน่าเชื่อกว่าอีก ชิ !" ซอกจินกำลังจ้องมองใบหน้าคุณอย่างไม่ละสายตาก็ต้องหลุดจากภวังค์เพราะประโยคสุดท้าย ของไอ้กิเพื่อนยากที่ทำเอาซะเจ็บปวดก่อนจะหันมามองหน้ายุนกิพร้อมกับกำลังจะอ้าปากพ่นคำด่าใส่คนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไป...


  "แฟนจริงๆค่ะ เนี่ย...สเปคหนู หนูชอบคนที่โตกว่าดูมีเสน่ห์ทุกเวลา และ...พี่จินคนนี้แหละค่ะ เค้าตรงสเปคหนูทุกอย่าง " คุณพูดออกมาอย่างมั่นใจก่อนจะค่อยๆกระชับมือของคุณกับซอกจินให้แน่นขึ้น


  


  "ผมเขินมากเลยให้ตายยยยสิ ผมหุบยิ้มไม่ได้แล้วนะ เธอเรียกชื่อผมใช่ไหม

...เธอจับมือผมแน่นขึ้นด้วย 

สัญญาว่าจะไม่ล้างมือเลย ซอกจินสัญญาาา" 




  "ไอ้กิพอและ...ออกมาได้ ต่อไปหน้าที่ไอ้จินมัน"

  "และมึงไอ้จิน เก็บอาการหน่อยมึงจะยิ้มกว้างขนาดนั้นไม่ได้ ทำมาดขรึมหน่อย แหม~~~~" โฮซอกเอ่ยพลางทำหน้าหมั่นไส้


  "เชื่อก็ได้...ละมุดขาาาา กลับกันค่ะ"


  "จ๊ะ แม่จาระเม็ดขาวผ่องของพี่..." ทั้งจีมินและยุนกิเดินเกาะแขนกันออกไปจากตรงนั้นทันที


  "ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวค่ะ !!! คุณจาระเม็ด ยังไม่ได้เรียกเช็คบิลเลยค่ะ" คุณเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางตกใจทันที


  ทำเอาทั้งยุนกิและจีมินสดุ้งขึ้น "เช็คบิลหรอ ? ในแผนมีจ่ายตังค์ด้วยหรอวะ" ยุนกิหันไปถามจีมินที่ยืนอยู่ข้างๆทันที

 

   "มึง ได้เอาเป๋าตังค์มาไหม ? กูไม่ได้เอาเป๋าเข้ามา" ยุนกิเอ่ยถามทันที เพราะตนไม่ได้พกกระเป๋าตังค์เข้ามาด้วยตอนเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว


  "ไม่ว่ะ ไม่ได้พกเข้ามาเหมือนกัน"


  "ชิปหายและ ไอ้โฮปพวกกูไม่ได้เอาตังค์เข้ามา" ยุนกิร้อนรนถามเพื่อนรักโฮซอกทันที แต่สิ่งที่ได้กลับมา "ห่ะ...ไม่ได้ยินเลยว่ะ สัญญาณไม่ดีเลย แค่นี้นะ เจอกันที่รถนะเดี๋ยวกูขับไปรอหน้าซอย...."


  "ไอ้ชิปหาย !!!" 


  "เอาไงดีๆ ไอ้กิ...หนีไหม ?"


  "เอางั้นอ่อ ? เริ่มตอนไหนอ่ะ "


  "ตอนนี้ !!!!" ไม่ทันตั้งตัวจีมินก็วิ่งโดยให้สัญญาณเพียงสั้นๆอย่างเร่งรีบ ทำเอายุนกิยืนเหว๋ออยู่อย่างงั้นโดยยังไม่ทันได้เตรียมพร้อมอะไร "ไอ้เวรรรรร รอกูด้วย !!!!!!!!" ยุนกิรีบวิ่งโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นทันที "ไม่นะ คุณคะ...คุณ !!!" คุณที่ยืนตกใจก็ได้แต่ยืนมองเหตุการณ์อย่างงงๆ วันนี้ทำไมมันซวยอย่างงี้วะ !!!!!!!


  "แย่แล้วไง เจอลูกค้าที่เป็นโต๊ะที่เราดูแลหนี แถมอาหารก็ราคาแพงซะด้วย จะเอาตังค์ที่ไหนมาจ่ายเนี่ย เครียดๆๆๆๆๆ"


 ซอกจินที่ยืนมองคุณทำหน้ากังวลกับเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างน่าสงสาร ก็อดที่จะโชว์ความเป็นสุภาพบุรุษในสายเลือดตัวเองไม่ได้ "เดี๋ยวพี่จ่ายให้ไหม..." คุณยืนอ้ำอึ้งไปสักพัก เพราะวันนี้ก็รบกวนน้าเค้ามากแล้ว "มีเมื่อไหร่ ค่อยเอามาคืนพี่ก็ได้" ซอกจินพูดก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้คุณอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด


  "คือ...ขอบคุณน้ามากๆเลยนะทุกเรื่องเลย...แล้วก็หนูจะหาตังค์มาคืนน้าให้ทีหลังนะ" คุณรีบรับบัตรจากคนตรงหน้าและไปจัดการที่เคาน์เตอร์คิดเงินทันที










22:10 น.


  คุณขอหัวหน้างานกลับก่อนทันที เพราะแค่วันนี้ก็เจอแต่เรื่องปวดหัวมากพอแล้ว ก่อนจะเดินออกมาหาซอกจินที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของยุนกิกับจีมินก่อนหน้านี้


  "น้า...นี่บัตรค่ะ ขอบคุณน้าอีกครั้งนะ ถ้าน้ามีอะไรให้ช่วย หรืออยากได้อะไร บอกเลยนะ...แต่อย่าอยากได้ของแพงนะ หนูคงไม่มีตังค์ซื้อให้..."


  "อืม...จะกลับแล้วหรอ ให้พี่กลับด้วยสิ" พูดจบจินก็ลุกขึ้นและเดินนำหน้าคุณออกไปหน้าร้านทันที 


  ท่ามกลางความเงียบของซอยที่ทั้งคุณและจินกำลังเดินออกไปรอรถเมย์เพื่อกลับบ้าน


  "น้า...หนูชื่อ (คุณ) นะ "

  

  "ทำไมมาบอกอ่ะ เห็นแต่ก่อนไม่อยากบอก"


  "ก็น้าดูเป็นคนดีแล้วอ่ะ เลยอยากบอก"


  "คนดี ??? หมายความว่าไง "


  "ก็ตอนแรก หนูกลัวๆน้านิดหน่อยอ่ะ แต่ช่างเหอะ...ตอนนี้ไม่กลัวและ ^^"


  "จริงหรอ"


  "จริงสิน้า หนูไม่โกหกหรอกไม่เชื่อก็หันมามองตาหนูสิ"


  สิ้นเสียงของคนข้างๆ ก่อนซอกจินจะแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อยพร้อมจับมือคุณให้หยุดเดินและดึงเข้าหาตัวทันที และถือวิสาสะเลื่อนมือหนาไปโอบเอวคุณให้กระชับเข้าหาตัวของซอกจินอย่างแนบชิด ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้คุณอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ปลายจมูกของซอกจินชนเข้าที่ปลายจมูกของคุณเล็กน้อย ก่อนสายตาของทั้งคุณและซอกจินจะจ้องกันอย่างห้ามไม่ได้ ทำเอาหัวใจของคุณเริ่มเต้นไม่ตรงจังหวะทันที "ไอ้ใจทรยศหยุดเต้นเลยนะ เค้าช่วยเราแค่ครั้งเดียวเอง อย่าหวั่นไหวนะ" คุณนึกคิดอยู่ในใจสักพัก ก่อนจะรีบใช้แรงผลักคนตรงหน้าให้ถอยออกไปทันที


  "อะ...อะไรเนี่ยน้า !!!" คุณรีบถอยห่างทันที


  "ก็จะมองตาไง เมื่อกี้ยังมองไม่ชัดเลยมานี่เร็ว !!!"


  "ไม่ให้มองแล้ว...ห้ามทำแบบเมื่อกี้กับหนูอีกนะ" คุณชี้นิ้วสั่งพร้อมกับทำแก้มพองๆอย่างไม่พอใจบวกกับสายตาเลิ่กลั่กๆ ที่ทำตัวไม่ถูก ก่อนจะรีบเดินนำซอกจินไปทันที


  "หึ...เขินแล้วสินะจะอ่อยให้หลงเลย ยัยเด็กน่ารัก ^^" ซอกจินพูดพลางหลุดหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะเดินตามหลังคุณไป "นี่...เดินรอพี่ด้วยสิ !!!!"


  


  

  ตอนนี้ทั้งคุณและจินได้ขึ้นรถเมย์แล้ว และนี่เป็นครั้งแรกเลยด้วยซ้ำ ที่เราได้นั่งข้างกันบนรถเมย์ที่บรรยากาศเย็นๆ ในเวลาดึก บวกกับคนน้อยๆบนรถเมย์ เห้อออออซอกจินถูกใจสิ่งนี้


  "น้า...หนูลงป้ายหน้าแล้วนะ ไปและ !!!"


  "นี่...เดี๋ยวไปส่ง ดึกแล้ว...อันตราย"


  "อันตรายยังไง ทุกๆวันหนูก็เดินเข้าบ้านคนเดียวอย่างเงี้ย ไม่ต้องตามมานะจะลงแล้ว"


  "ติดหนี้พี่อยู่ไม่มีสิทธิ์มาสั่ง มาห้าม เข้าใจไหม ?"


  คุณทำเพียงยู่ปากไม่พอใจเล็กน้อยให้กับคนตรงหน้า ที่ยิ้มระรื่นพร้อมจะไปส่ง 



"หึ...มันน่าหงุดหงิดจริงๆ"

 

  

  





@บ้านหลังน้อยๆของคุณ ที่อาศัยอยู่กับพ่อเพียงสองคน


22:40 น.




  "ถึงแล้ว !!! น้ากลับไปได้แล้ว"


  "อืม...พี่ขอไลน์เราไว้ติดต่อได้ไหม ?" คุณกำลังจะบอกไอดีไลน์ต่อคนตรงหน้า แต่แล้วก็มีเสียงทุ้มของชายมีอายุ ดังแทรกขึ้นมา


  "มาทางไหนกลับไปทางนั้น"


  "พ่อ !!!!"


  "พ่อหรอ ? คุณพ่อสวัสดีครับ ^^"


  "ใครพ่อมึง..."


  "เอ่อ...ขอโทษครับ"


  "เป็นป๋า เป็นเสี่ยที่ไหนจะมาหลอกลูกกู ห่ะ !!!!"


  "พ่อ !!! พูดไรเนี่ย !!!!! คือ..."


  "เข้าบ้านไปเลยนะ..." ชายผู้เป็นพ่อของคุณเอ่ยขึ้น ก่อนจะทำให้คุณไม่พอใจพร้อมกับน้ำตาคลอเล็กน้อย และคุณก็ยังคงดื้อไม่เข้าบ้านเพื่อจะรออธิบายให้พ่อคุณได้ฟัง ว่าจินไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อพูด


  "นี่...เข้าบ้านไปเถอะ พี่ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว ^^" คุณเมื่อได้ยินอย่างงั้น ก็เดินเข้าบ้านตามคำพูดของจินทันที แม้จะเป็นห่วงเล็กน้อยเพราะกลัวผู้เป็นพ่อพูดจาไม่ดีใส่


  "อย่ามายุ่งกับลูกสาวกูอีก แกยังเด็ก...และถึงแกโต มึงก็ไม่ควรมายุ่งกับลูกกูอีก"


  ซอกจินขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยอย่างสงสัย ว่าทำไมถึงไม่อยากให้ตนไปยุ่งกับลูกสาวอะไรขนาดนั้น "ทำไมผมจะยุ่งไม่ได้หรอครับ ?"


  "ง่ายๆนะ ดูจากทรงมึงแล้วอายุมึงคงห่างจากลูกกูมาก กูไม่อยากให้ใครมานินทาลูกกูว่า มีเสี่ยเลี้ยงอะไรอย่างงั้น และมึงเองก็คงไม่อยากให้ใครมามองมึงเป็นไอ้เฒ่าหัวงูเหมือนกัน..." พูดจบ ซอกจินก็ทำเพียงแค่ก้มหน้าพร้อมกับสีหน้าที่ดูเศร้าๆอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกล่าวลาและเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที




 

  "พ่อ...ได้พูดอะไรกับพี่เค้าหรือเปล่า ได้ด่าเค้าไหม ?"


  "เปล่า...ไม่ได้พูดอะไร นั่นแฟนแกหรอ"


  "ไม่อ่ะพ่อ...แค่เป็นเพื่อนร่วมทางเฉยๆ หนูไปนอนและ"



  


  06:00 น.


  คุณตื่นเช้าแต่งตัวในเครื่องแบบนักเรียนทันที ก่อนจะออกมารอรถเมย์ในยามเช้าเหมือนทุกครั้ง และเมื่อรถคันดังกล่าวมาถึงตามเวลา คุณก็ก้าวขึ้นไปยืนที่ประจำของคุณทันที...ก่อนสายตาของคุณจะเริ่มสาดส่องมองหาใครบางคน ที่ทุกเช้าเป็นอันต้องเจอ เป็นอันต้องหงุดหงิดจากสายตาคู่นั้น แต่วันนี้กลับ...



 

 





"หายไปไหนของเค้านะ"

...



















#Love Without Limit


#ผมว่า ผมหลงรักเด็กประถม !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

34 ความคิดเห็น