[Fic Harry Potter] The Mysterious Flower

ตอนที่ 28 : | ความสัมพันธ์ที่ 2 | เรื่องราวในวันหยุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    9 ต.ค. 60

| ความสัมพันธ์ที่ 2 | เรื่องราวในวันหยุด

 

          “หาว...”ไลโอแลคปิดปากหาวอย่างง่วงๆในขณะที่กำลังเดินลงมารับประทานอาหารเช้าด้านล่างที่ร้านหม้อใหญ่รั่วซึ่งเธอพักอยู่

 

          เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเลยสักนิดเพราะห่วงเรื่องไม้กายสิทธิ์ที่ไม่เคยห่างกายเธอเลยตั้งแต่เธอได้มันมาจากดัมเบิลดอร์ เธอรู้สึกได้ถึงความผูกพันกับมันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้จับ

 

          ไหนจะเรื่องที่โวลเดอร์มอร์ต้องการตัวเธออีก ก็เข้าใจว่าเป็นหลานสาว แต่ที่บอกว่าคนเดียวที่เหลืออยู่หมายถึงอะไร? แล้วน้องสาวของเธอล่ะ? เธอหายไปไหน?

          “สวัสดีครับคุณลิแอนธัส เช้านี้รับอะไรดีครับ?”ทอมเดินมาหาเธอตามหน้าที่ ไลโอแลคพยักหน้าส่งไปให้แทนการทักทายแล้วตอบด้วยน้ำเสียงอันแสนง่วงซึม

          “ขอขนมปังปิ้งกับชาสักกาก็น่าจะดีค่ะ...”

          “ครับ”แล้วทอมก็เดินไปนำอาหารมาให้เธออย่างที่เคยทำมาเสมอตลอดสองวันมานี้ ในขณะที่เด็กสาวผมบลอนด์เข้มเกือบน้ำตาลที่ตอนนี้ปล่อยยาวสลวยเนื่องด้วยความขี้เกียจกำลังเดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร

 

          วันนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องไปรับเอาไม้กายสิทธิ์ของเธอที่ร้านโอลลิแวนเดอร์ แน่นอนว่าช่วงเช้าก็ต้องมาเติมพลังด้วยการรับประทานอาหารเช้าก่อนที่จะเดินทางไปที่ตรอก

          “มาแล้วครับ ขนมปังปิ้งกับชา”ทอมเดินมาเสิร์ฟอาหารเช้าที่เธอสั่งด้วยรอยยิ้ม ไลโอแลคพยักหน้าให้แล้วกล่าวขอบคุณ

          “ขอบคุณมากค่ะ”ทอมโค้งให้นิดหน่อยก่อนจะเดินออกไปหาลูกค้าคนอื่น

 

          ไลโอแลครับประทานอาหารที่สั่งมาอย่างรวดเร็วแล้วเร่งรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังด้านหลังร้านแล้วนับก้อนอิฐตรงกำแพงเพื่อเข้าไปยังตรอก

 

          เมื่อเธอเคาะอิฐแล้วเข้ามายังตรอกเรียบร้อยก็รีบเดินฝ่าฝูงชนที่แม้จะยังเช้าอยู่(สำหรับเธอ) เนื่องจากไลโอแลคยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ตัวเล็กจึงโดนชนทำเอาเซไปหลายทีเลยทีเดียว

 

          ใช้เวลาเกือบสิบนาทีเธอถึงจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านไม้กายสิทธิ์ของโอลลิแวนเดอร์ เธอยืนหอบอย่างเหนื่อยอ่อนอยู่หน้าร้านก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

          “โอ้...มาแล้วเหรอครับคุณลิแอนธัส”นายโอลลิแวนเดอร์ออกมาต้อนรับเด็กสาวด้วยความรวดเร็ว ไลโอแลคพยักหน้าไห้แล้วขยี้ตาไปมาเบาๆอย่างง่วงๆ

          “ไม้กายสิทธิ์...เป็นยังไงบ้างคะ?”

          “อยู่นี่ครับ”ไม่ทันไรชายแก่ก็เอาไม้กายสิทธิ์ของเธอมาให้ เด็กสาวตาเป็นประกายเมื่อพบว่ามันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไร้รอยไหม้สีน้ำตาลตรงปลายด้ามจับ เธอมองหน้าคุณโอลลิแวนเดอร์ด้วยความอยากรู้

          “คุณรู้รึเปล่าว่ามันโดนคาถาอะไร?”สิ้นคำของไลโอแลค โอลลิแวนเดอร์ก็ทำหน้าตาเคร่งเครียดทันที เขาพยักหน้าส่งให้เธอซึ่งไลโอแลคก็ทำหน้าตาดีใจมากถึงมากที่สุด

          “แน่นอนผมรู้...”

          “งั้นคุณบอก----”เด็กสาวยังพูดไม่ทันจบประโยคคุณโอลลิแวนเดอร์ก็พูดขึ้นก่อน

          “แต่ผมบอกคุณไม่ได้...ไม่ได้หรอก...มันยังไม่ถึงเวลาที่คุณควรจะรับรู้”เขาบอกกับเด็กสาวราวกับพึมพำ และพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าบอกไม่ได้ สร้างความสงสัยให้ไลโอแลคยิ่งๆขึ้นไปอีก

          “...ถ้าคุณยืนยัน นี่เงินค่าซ้อมไม้กายสิทธิ์ให้ค่ะ”ไม่ช้าไลโอแลคก็หยิบเหรียญเกลเลียนมาให้กับคุณโอลลิแวนเดอร์แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมาเลย

 

          ไลโอแลคเดินไปพร้อมกับมองไม้กายสิทธิ์ตัวเองไปมาด้วยความสงสัยที่ท่วมท้นจนล้มออกมา เธออยากรู้เหลือเกินว่าทำไมคุณโอลลิแวนเดอร์จึงบอกเธอเรื่องนี้ไม่ได้ ไหนจะเรื่องของเธอที่เขาเคยหลุดปากว่าเคยไปที่ร้านเขาเมื่อนานมาแล้วอีก

 

น่าสงสัยมาก

 

ปึก!

 

          ไม่ทันไรเด็กสาวก็เดินไปชนเข้ากับใครบางคนเพราะไม่ทันได้ดูทาง ไลโอแลคเงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอชนด้วยสีหน้าตกใจ และตกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อคนที่เธอเดินชนคือ...

          “ไลแลค!

          “แฮร์รี่!

 

เพื่อนแว่นกลมนี่เอง...

 

 

 

          “ก็เลยมาอยู่ที่ตรอกนี้สินะ”ไลโอแลคพยักหน้าเข้าใจเมื่อแฮร์รี่เล่าเรื่องราวต่างๆให้เธอฟังอย่างละเอียด

 

          ย้อนกลับไปเมื่อประมาณยี่สิบนาทีที่แล้ว เธอได้เจอกับแฮร์รี่ด้วยความบังเอิญจึงพากันไปนั่งที่ร้านกาแฟในตรอกเพื่อเล่าเรื่องราวต่างๆร่วมกัน

 

ซึ่งแฮร์รี่ได้เล่าว่าตนนั้นเผลอใช้เวทมนตร์ใส่ป้าของเขาจนทำให้ต้องออกมาจากบ้านเพื่อมาอยู่ที่ร้านหม้อใหญ่รั่วแทน ยังเป็นโชคดีที่คอร์นีเลียส ฟัดจ์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ไม่เอาเรื่องแฮร์รี่ เด็กหนุ่มจึงไม่ต้องออกจากฮอกวอตส์

          “ก็อย่างที่เล่าไปนั่นแหละ แถมลุงเวอร์นอนยังไม่ได้เซ็นใบอนุญาตไปฮอกส์มี้ดในช่วงสุดสัปดาห์ด้วยสิ”เด็กหนุ่มสวมแว่นกล่าวด้วยใบหน้าเสียดายสุดขีดพร้อมยกน้ำส้มขึ้นดื่ม ไลโอแลคเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

          “ทำไมนายไม่ให้ฟัดจ์เซ็นให้ล่ะ นายกรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ถ้าจะเซ็นให้ก็น่าจะเซ็นได้นี่นา”กล่าวจบก็หาวอีกนิดหน่อยเพราะอาการง่วงซึมเริ่มกลับมาโจมตีเธออีกครั้ง

          “เขาไม่ยอมเซ็นให้ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะซีเรียส แบล็ก”แฮร์รี่ตอบด้วยสีหน้าที่เริ่มเคร่งเครียด เด็กสาวเรือนผมสีบลอนด์เข้มเกือบน้ำตาลยาวกระพริบตาปริบๆอย่างสงสัย

          “ใครคือซีเรียส แบล็ก?”สิ้นคำพูดของไลโอแลค กลุ่มคนรอบข้างก็หันมามองเธอด้วยสายตาไม่ค่อยเชื่อหูตัวเอง จนเด็กชายคนหนึ่งทักขึ้นเสียงดัง

          “นี่เธอไปหลบอยู่ที่ไหนมาถึงได้ไม่รู้ว่าเจ้านั่นเป็นใคร!”ซึ่งไลโอแลคก็หันไปมองแล้วยักไหล่นิดหน่อยก่อนจะหันกลับมาหาแฮร์รี่ราวกับต้องการคำตอบ

          “สรุปยังไงแฮร์รี่”

          “นี่เธออย่าเมินฉันนะ!”เด็กชายคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ไลโอแลคหันไปมองอีกครั้งพร้อมถอนหายใจ

          “ฉันไม่ได้ถามความเห็นนาย นั่งลงไปแล้วเงียบซะ”คำพูดของไลโอแลคทำเอาเด็กชายคนนั้นกัดฟันกรอดๆแล้วกลับไปนั่งที่ด้วยท่าทีฮึดฮัด ซึ่งเด็กสาวเรือนผมสีบลอนด์เข้มเกือบน้ำตาลก็เลิกสนใจท่าทีน่ารำคาญนั้นแล้วหันมาพยักหน้าให้แฮร์รี่เป็นเชิงอนุญาตให้เขาพูดต่อ

          “เอ่อ...เขาเป็นนักโทษแหกคุกอัซคาบัน...”แฮร์รี่ค่อยๆเล่ารายละเอียดที่เขาพอรู้ให้ไลโอแลคฟัง ซึ่งแม้ว่าเด็กสาวจะเกือบผล็อยหลับไปหลายรอบก็ตามที

          “เพราะแค่เขาออกมาจากอัซคาบันได้ ฟัดจ์เลยไม่ให้นายไปที่ฮอกส์มี้ดเหรอ?”ไลโอแลคถามหน้ามึน

          “อืม เขาคิดว่าซีเรียส แบล็กหนีออกมาเพราะต้องการมาแก้แค้นให้โวล--”

          “ชู่ว!”เด็กสาวเรือนผมสีบลอนด์เข้มเกือบน้ำตาลรีบเบรกเพื่อนสวมแว่นพร้อมพยักพเยิดหน้าไปด้านข้างที่เต็มไปด้วยผู้คน แน่นอนว่าหากแฮร์รี่เอ่ยชื่อนั้นเต็มๆคนรอบข้างต้องมีอย่างน้อยหนึ่งคนที่กรีดร้องจนสลบไปแน่นอน เด็กหนุ่มยอมเก็บพับคำพูดนั้นแต่โดยดีแล้วพูดใหม่อีกครั้ง

          “คนที่รู้ว่าใคร อย่างที่ฉันเล่าไปว่าเขาเป็นถึงมือขวา...”ไลโอแลคดื่มชาอึกสุดท้ายแล้วลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินค่าชาของเธอตามมาด้วยแฮร์รี่ที่เพิ่งดื่มกาแฟของตนเองหมด

          “ซึ่งเธอก็รู้ว่าถ้านั่นเป็นเหตุผลที่เขาแหกคุกออกมา เธอเองก็ไม่ปลอดภัยแน่ๆ”แฮร์รี่พูดกับเพื่อนสาวที่กำลังจะเดินไปรอที่ทางเดินหน้าร้านด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ แต่ไลโอแลคกลับไม่สนใจในสิ่งที่เขาพยายามจะบอก

          “ช่างสิ ทำอย่างกับเขากล้าก่อเรื่องใต้จมูกดัมเบิลดอร์”ซึ่งเพื่อนสวมแว่นรับรู้ได้ว่าความจริงๆแล้วเธอก็กังวลอยู่พอสมควร

          “แล้วถ้าเขาไม่อนุญาตให้เธอไปฮอกส์มี้ดเหมือนฉันล่ะ เธอจะไม่รู้สึกแย่เหรอ?”แฮร์รี่ถามลองเชิงขณะที่เดินไปตามทางเพื่อพาไลโอแลคตรงไปที่ธนาคารกริงกอตส์เพื่อถอนเงินออกมาจากตู้เซฟของเธอที่พ่อและแม่ทิ้งเอาไว้ให้เหมือนๆกันกับที่แฮร์รี่นึกจะไปถอนเงินเช่นกัน เมื่อสิ้นคำถามเด็กสาวก็นิ่งเงียบไปจนแฮร์รี่สงสัย

          “ไล--”

 

แหมะ...

 

          ไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้เรียกไลโอแลคเต็มชื่อ หัวของเพื่อนสาวก็แหมะลงที่ไหล่ของเขาเสียแล้ว ร่างของเธอค่อยๆอ่อนแรงและมีทีท่าว่าจะเอนล้มตามสติของเจ้าของร่างที่กำลังจมดิ่งสู่ความง่วงเต็มที แฮร์รี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเขย่าเพื่อนขี้เซาให้ตื่น

          “ตื่นมาตอบคำถามเลยนะไลแลค!

          “หลับแล้วอย่ากวน...”เสียงที่เต็มไปด้วยความง่วงถูกเปล่งออกมาเบาๆโดยหวังอย่างยิ่งว่าจะได้ผล

 

เสียใจด้วย ไม่ใช่กับเพื่อนคนนี้

 

          “เป็นเพื่อนกันมาจนรู้แกวกันหมดแล้วอย่ามาทำอะไรน่าขนลุกได้มั้ยไลแลค -  -”พร้อมผลักหัวเพื่อนสาวออกอย่างไม่ค่อยใยดีแต่เมื่อร่างนั้นจะล้มลงกับพื้นก็คว้าเอาไว้แล้วพยุงให้เธอยืนขึ้นอีกครั้งอยู่ดี

          “นายใจร้าย...”เด็กสาวผมสีบลอนด์เข้มเกือบน้ำตาลพึมพำด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วเดินนำแบบไม่สนใจว่าแฮร์รี่จะตามทันหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ตามทันอยู่ดี

          “เธอยังไม่ตอบคำถามฉันนะ”เด็กหนุ่มสวมแว่นกลมถามย้ำอีกครั้งเมื่อเดินตามเพื่อนสาวทัน

          “?”ไลโอแลคไม่พูดอะไรพร้อมเอียงคอนึกงงๆสักสามวิ แล้วยักไหล่เป็นเชิงไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร แฮร์รี่ถอนหายใจอีกครั้ง

          “ฉันถามว่าเธอจะรู้สึกยังไงถ้าถูกห้ามไม่ให้ไปฮอกส์มี้ดเหมือนฉัน”เด็กสาวร้อง

อ๋อเบาๆ

          “ก็รู้สึกแย่นิดหน่อย...แต่ความจริงแล้วพวกเขาหาข้ออ้างมาห้ามฉันไม่ได้อยู่แล้วล่ะ ใบอนุญาตคุณลุงขอฉันก็เซ็นให้แล้วด้วย”เด็กสาวมองแฮร์รี่ที่พยักหน้าเบาๆราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้

          “แต่ถ้าเอาตามตรง...ก็ไม่อยากไปเท่าไหร่แล้วล่ะ”เด็กหนุ่มหันขวับมามองเพื่อนสาวด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

          “ห้ะ?”ไลโอแลครู้สึกอย่างหัวเราะออกมาเป็นภาษากรีกเพราะสีหน้าของแฮร์รี่แต่ติดตรงที่ว่าเธอไม่รู้ว่าภาษากรีกหัวเราะอย่างไร

          “ก็นายไม่ไปนี่นา มันก็คงไม่สนุกนักหรอก...”คำพูดของไลโอแลคทำเอาแฮร์รี่แอบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีเธอ

          “ธ...เธออยากไปกับฉันเหรอ?”เขาถามโดยไม่มองหน้าเพื่อนสาว ไลโอแลคตอบคำถามนั้นด้วยท่าทีเนือบๆ

          “อื้ม ก็อยากไปกับทุกคนแหละ”

 

ห้ะ?

 

แฮร์รี่อุทานในใจแล้วหันไปมองหน้ายัยมึนข้างๆ

 

          “อยากไปพร้อมกับนาย เฮอร์ไมโอนี่ แล้วก็รอน ถ้าไปไม่ครบก็คงไม่สนุกใช่มั้ยล่ะ นายคิดว่าอะไรล่ะ?”ไลโอแลคอธิบายพร้อมถามแฮร์รี่กลับด้วยสีหน้าไม่เข้าใจทำเอาเด็กหนุ่มสวมแว่นอยากจะเอาหัวไปมุดที่รูไหนสักที่เพื่อหลบหน้าให้ห่างจากไลโอแลคโดยด่วน

          “ไม่มี...อะไร”เด็กหนุ่มตอบตะกุกตะกัก แต่ไลโอแลคเลือกที่จะไม่สนใจเพราะพวกเขาเดินจนมาถึงธนาคารกริงกอตส์แล้ว

          “ถึงแล้ว เข้าไปเถอะ”เด็กสาวเรือนผมสีบลอนด์ยาวเอ่ยกับแฮร์รี่ที่กำลังเอามือปิดบริเวณปากถึงจมูกอยู่ ซึ่งพอถึงสถานที่นี้แล้วพวกเขาก็เดินเข้าไปถอนเงินออกมาจากตู้เซฟทันที

 

 

          “นายคิดว่าเราควรจะไปซื้ออะไรก่อนดีล่ะ?”ไลโอแลคเอ่ยถามพลางเก็บถุงเงินที่ถอนมาในกระเป๋าสะพายของเธอ แฮร์รี่ก็เลยนิ่งคิดนิดหน่อยก่อนเอ่ยตอบ

          “ฉันอยากไปทำการบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ที่ร้านไอศกรีมของฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว

          “อาฮะ หลังจากนั้นต้องไปซื้อของที่ต้องใช้นะ”ไลโอแลคพยักหน้าให้แล้วเดินไปพร้อมๆกันกับแฮร์รี่เพื่อตรงไปที่ร้านไอศกรีมที่เธอเคยไปมาแล้วครั้งหนึ่งกับเซดริก

          “เธอทำเสร็จแล้วเหรอ?”แฮร์รี่พูดพลางมองท่าทางสบายๆและชิวขั้นสุดของเพื่อนสาว ไหนจะอาการง่วงซึมที่ยังไม่หายทำให้เขาต้องเตรียมรับร่างที่พร้อมร่วงไปหลับบนพื้นทุกๆสิบนาทีของไลโอแลคอีก

          “แน่นอนสิ ฉันทำเสร็จตั้งแต่สองวันแรกที่ปิดเทอมแล้ว นายยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”พอไลโอแลคตอบอย่างนี้ด้วยสีหน้าเฉยชาและหันมามองแฮร์รี่เพื่อรอคำตอบ ซึ่งทำเอาเพื่อนสวมแว่นเกือบเอากำปั้นทุบหัวหล่อนด้วยความหมั่นไส้

          “ไม่เสร็จหรอก พวกเดอร์สลีย์ไม่ยอมให้ฉันทำอะไรที่เกี่ยวกับเวทมนตร์เลย ของทั้งหมดของฉันก็ริบไปเก็บไว้ที่ห้องใต้บันไดไม่ยอมให้ฉันใช้เลยแม้แต่น้อย”เด็กหนุ่มบอกอย่างโมโหโทโสพวกเดอร์สลีย์เต็มประดา ไลโอแลคผิวปากเบาๆอย่างเห็นใจเพื่อนของตน

          “ฉันดีใจที่อย่างน้อยนายก็ออกมาจากที่นั่นแล้ว”พอไลโอแลคพูดจบแฮร์รี่ก็พยักหน้าให้ในจังหวะที่มาถึงหน้าร้านไอศกรีมพอดี คนยังไม่ค่อยหลั่งไหลเข้ามาในเวลานี้ทำให้แฮร์รี่และไลโอแลคเข้าไปในร้านและนั่งลงบนโต๊ะได้แบบสบายๆ ไม่นานนักแฮร์รี่ก็เริ่มทำการบ้านโดยได้รับคำปรึกษาจากทั้งไลโอแลคและคุณฟอร์เตสคิวเจ้าของร้านเป็นครั้งคราว

 

 

กึก!

 

          ไลโอแลคมองไปรอบตัวด้วยสีหน้าท่าทางแตกต่างจากเดิม เพราะสถานที่ที่เธออยู่ไม่เหมือนเช่นเดิม รอบตัวเธอคือบ้านหลังใหญ่ซึ่งดูเก่าแก่แต่ไม่ทรุดโทรม ในห้องที่เธออยู่ตกแต่งด้วยภาพของบุคคลต่างๆที่เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วอ่านชื่อใต้ภาพก็พบว่าทุกชื่อลงท้ายด้วยนามสกุล ลิแอนธัส ทุกคน แต่ภาพทุกภาพหลับอยู่ไม่ตื่นลืมสักภาพเดียว

 

เดาได้โดยง่ายว่าน่าจะเป็นผังตระกูลของตัวเธอเอง

 

          โดยภาพแรกสุดคือต้นตระกูลซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดูมุมไหนก็คล้ายกับมองตัวเธอเองในกระจกตอนสาวแตกต่างเพียงสีผมที่เป็นสีดำสนิทราวกับขนกา เมื่อเด็กสาวมองไปที่ชื่อด้านใต้ก็พบว่าหญิงสาวผู้เป็นต้นตระกูลชื่อว่า

 

ลาเลห์ ลอเรล ลิแอนธัส’ (Laleh Laurel Lyanthus)

 

          ไลโอแลคคิ้วกระตุกยิกๆเมื่อมองชื่อที่แปลกและออกเสียงยากสำหรับเธอ แต่ยังคงสงสัยอย่างถึงที่สุดว่าทำไมตนเองถึงมีหน้าตาที่คล้ายกับต้นตระกูลคนนี้มากถึงมากที่สุด แต่สุดท้ายก็ปลงแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆจนมาถึงชื่อของพ่อเธอเอง

 

วัลดัส โอเรน ลิแอนธัส’ (Valdus Oren Lyanthus)

 

          พ่อของเธอมีใบหน้าหล่อเหลามากเสียจนน่าตกใจ เขามีเรือนผมและนัยน์ตาสีฟ้าไพลินเหมือนกับลูกสาวอย่างเธอเอง นัยน์ตาสีฟ้าไพลินของไลโอแลคเลื่อนไปอีกนิดล่างชื่อของพ่อเธอ ปรากฏว่าเขาเป็นรายละเอียดยิบย่อยซึ่งคนอื่นๆเธอไม่ทันได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย เธอขยับเข้าไปใกล้กับข้อความใต้ภาพเพื่อจะอ่านตัวหนังสือให้ถนัดตายิ่งๆขึ้น

 

บิดา – เคนดัลล์ เคอร์ ลิแอนธัส [Kendall Kerr Lyanthus]

มารดา – รานิต้า ชาเดีย ลิแอนธัส(โรลว์) [Ranita Shadia Rowle]

สายเลือด – เลือดบริสุทธิ์

[เมตามอฟเมกัส]

 

          ไลโอแลคติดใจที่สุดตรงคำว่า เมตามอฟเมกัส ซึ่งเป็นศัพท์ที่แน่นอนว่าตัวเธอไม่รู้จัก และนึกสงสัยจนต้องย้อนไปดูรายชื่อก่อนๆซึ่งทุกคนมีคำว่า เมตามอฟเมกัส สลักล่างสุดทุกคน เธอเก็บงำความสงสัยเอาไว้แล้วเดินต่อไป

 

          เธอพบกับภาพของตนเองในวัยประมาณสิบปีที่มีเรือนผมสีดำสนิทและนัยน์ตาสีฟ้าไพลิน กำลังยิ้มอย่างสดใสอยู่อย่างนั้นพลางหมุนไปมา ในมือถือช่อดอกไลแลคเอาไว้เอาไว้ในมือเล็กๆนั้น ไลโอแลคอมยิ้มบางๆเมื่อเห็นภาพของเธอ แล้วมองไปที่คำเขียนใต้ภาพ

 

ไลโอแลค คาเรย์ ลิแอนธัส

[Liolac Carey Lyanthus]

บิดา – วัลดัส โอเรน ลิแอนธัส [Valdus Oren Lyanthus]

มารดา – ซินเนียร์ เมโรโนพี ลิแอนธัส(ริดเดิ้ล) [Sinniar Meronope Lyanthus(Riddle)]

สายเลือด – เลือดผสม

[เมตามอฟเมกัส]

 

          “อีกแล้ว...”ไลโอแลคพึมพำด้วยความสงสัย แล้วเหลือบมองไปททางขวาเพื่อหวังจะมีรูปของดูเวสซ่าน้องสาวเธออยู่ด้วย แต่กลับพบเพียงกรอบรูปที่ว่างเปล่าไม่มีภาพอะไร เด็กสาวนึกงงและสงสัยแต่เมื่อมองจ้องภาพตนเองอยู่ไม่นานนักเรือนผมของเด็กสาวก็กลายเป็นสีแดงแทนที่จะเป็นสีดำสนิท ทำเอาไลโอแลคตื่นตกใจไม่น้อยที่จู่ๆเรือนผมของตนเองในภาพเปลี่ยนสีไปเอง แต่ดูเหมือนตัวเธอในภาพจะไม่ตกใจอะไรเลยสักนิดเดียว

 

          ไลโอแลคเริ่มสงสัยถึงขีดสุดและกำลังจะตะโกนเพื่อพูดกับตนเองวัยเด็ก แต่กลับมีแสงที่สว่างมากๆสาดเข้าสู่สายตาเสียก่อน เด็กสาวหยีตาลงเพื่อไม่ให้ดวงตามองแสงสว่างมากเกินไป

 

 

ปริบ...

 

          ไลโอแลคลืมตาขึ้นมาพบกับหน้าของแฮร์รี่ในระยะประชิดจนเพื่อนหนุ่มใส่แว่นต้องกระโจนออกห่าง ในขณะที่ไลโอแลคมองไปรอบๆราวกับสำรวจสถานที่อยู่

 

เธอกลับมาอยู่ที่ร้านไอศกรีมฟลอเรียน ฟอร์เตสคิวแล้ว

 

          “เอ่อ...ฉันเห็นเธอหลับไปเลยจะปลุกน่ะ ฮะๆ”แฮร์รี่ร้อนลนอธิบายกับไลโอแลค และแน่นอนว่าเด็กสาวส่ายหน้าอย่างไม่เอาความอะไร

          “นาย...ทำงานเสร็จแล้วเหรอ?”นัยน์ตาสีฟ้าไพลินเหลือบไปมองทางกองงานของแฮร์รี่ข้างๆ เด็กหนุ่มส่ายหัว

          “ยังหรอก เหลือแต่ตรงที่ต้องการให้เธอช่วยน่ะ”

          “ตรงไหน?”

 

 

          ไม่นานนักไลโอแลคก็ช่วยให้แฮร์รี่ทำการบ้านเสร็จ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็เดินทางไปซื้อของต่างๆที่จำเป็นจะต้องใช้ในฮอกวอตส์ด้วยกัน

 

จบหนึ่งวันนี้ไปด้วยความสงสัยของไลโอแลคที่มีต่อคำว่า เมตามอฟเมกัส

 

.
.
.
.
.
Writer Talk

จบตอนนนนนนน กว่าจะมาต่อนานเหลือเกิน555 คือไรท์หาเวลาว่างไม่ค่อยได้ค่ะ เพราะต้องเตรียมสอบสารานุกรมในเดือนหน้าค่ะ ทำเอาช่วงปิดเทอมต้องขังตัวเองไปไว้ในกองหนังสือสารานุกรมเลยค่ะ แต่ถ้าไม่มาต่อเลยก็กลัวคนอื่นหาว่าทิ้งเรื่องนี้ ก็เลย--- มาต่อค่ะ ตอนที่แล้วบางคนอาจจะรู้สึกว่าน้องไลแลคดีดผิดปกติ จริงๆคือปกติค่ะ เวลานางไม่ง่วงก็จะประมาณนั้นแหละค่ะ

 

ที่ดูเวสซ่าไม่มีภาพบนกรอบรูปผังครอบครัวเพราะไม่มีใครถ่ายรูปน้องทันค่ะ น้องหายไปตั้งแต่เกิดด้วยทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่าหน้าตาเป็นยังไง

 

ยังไงก็ขอให้ติดตามต่อไปนะคะ ไม่มีวันทิ้งค่ะ แค่ไม่มีเวลามาต่อ

 


ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามนะคะ บายบี-----------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

246 ความคิดเห็น

  1. #205 MinutesZ (@amnunchanok) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 08:32
    -เมมอฟกัสที่ว่าคืออะไรนะ555 แค่พิมพ์ยังพิมพ์ไม่ถูกเลย555 ชื่อนี่แบบว่า..55
    #205
    1
    • #205-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      8 กรกฎาคม 2561 / 17:30
      มีข้อมูลอยู่ที่พอตเตอร์มอร์ กับมักเกิลวีนะคะ
      #205-1
  2. #157 Hoshi_ruri (@tuesday6483) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 01:52
    ไรท์อย่าทิ้งปริศนาไว้แล้วจากปายยยย-3-!!!(เมตามอฟเมกัส คือออ????) รีบมาต่อเลยยยยย-3-
    ปล.เรารอได้!!!(จิงๆนะ)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ตุลาคม 2560 / 20:31
    #157
    1
    • #157-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:21
      คืออออออออออ เมตามอร์ฟเมกัสนั่นแหล------//กองกับพื้นเพราะโดนยิง
      #157-1
  3. #154 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:10
    น้องหาย..ก็หาน้องมาสิไรท์*_*//ทำหน้าซึน5555หยอกๆเด้อ
    #154
    1
  4. #153 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 03:35
    เอาชะเราเกือบลืม 0w0 พยายามเข้า~
    #153
    1
    • #153-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:19
      งุ้ยยย อย่าเพิ่งลืมเค้าเลยยย
      #153-1
  5. #152 Lin lil (@luknum8) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 20:21
    อะไรกัน ทำไมทุกคู่มันดีแต่ใจขนาดนี้ ปกติเป็นคน อ่านแบบเลือกคู่ที่ตัวเองชอบ แต่นี้ ตรูอ่านเป็นทุกคู่เลยแหะ555ชอบบบบบบ มาต่อจ้ะแอดจ๋าาา จุ้บๆ????????????????????
    #152
    1
    • #152-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:19
      ทุกคู่จะมีความมุ้งมิ้งงุ้งงิ้ง เพราะน้องยังไม่รู้จักการบริหารเสน่ห์ที่พอดีค่ะ55
      #152-1
  6. #151 Kanato-kiki (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 19:52
    รอต่อน้าาา~
    #151
    1
  7. #150 Kanato-kiki (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 19:52
    ขอล่ะไรท์ ช่วยแต่งคู่ทอมxไลแลคแยกออกมาหน่อย // มีความเสพติด...
    เอาแบบให้โลกมันเป็นสีชมพูไปเลย!!!
    หวานๆมุ้งมิ้งมุ้งมิ้งกันอะ
    อ๊อกกกก // โดนคำสาปพิฆาต
    #150
    1
    • #150-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:18
      โอ้ จะพิจารณาอีกทีเรื่องนี้นะคะ
      #150-1
  8. #146 bammy_cupcake (@bammy-bamboo37) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 13:09
    มาต่อไวๆนะคะ ไรท์ :)
    #146
    1
    • #146-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:15
      I'm free again. เค้ากลับมาแย้วววว
      #146-1
  9. #145 .second. (@forever_cara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 02:08
    พึ่งมานั่งอ่านรวดเดียวชอบมากค่ะ
    ฮือ ชอบความมุ้งมิ้งของเซดริก แต่การปูเรื่องเหมือนว่าแฮรี่ และรอนน้อยจะตึกตัก ตึกตักกับนางเอกเราไม่ใช่น้อยนะคะ-.,-
    ดีที่สุด!!! ชอบความฮาเร็ม มันหมายถึงว่านางสวยขนาดไหน!
    แล้วยังมีนิสัยโก๊ะๆที่น่ารักมากๆจนเราอดขำตามไม่ได้จริงๆค่ะไรท์5555555555
    ส่วนทอม แงงง โผล่มานิดเดียวก็เอาใจน้องไปเลย
    ไม่เป็นลุงแล้วได้ไหม;-; ถ้าไม่เป็นของนางเอกสุดสวยมาเป็นของหนูเถอะค่ะพี่ขาาาาาาาา
    #ทีมทาสคนหล่อ 555555555555555
    รอไรท์มาอัพนะคะ
    #145
    1
    • #145-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2561 / 22:14
      ไลโอแลคตกเก่งค่ะท่าน555
      #145-1
  10. #144 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:57
    แล้วจะเปลี่ยนสีตรงไหนดีคะไลแลค
    #144
    1
    • #144-1 R O Y Y I M : ) (@Kanaraku_Lulu) (จากตอนที่ 28)
      9 ตุลาคม 2560 / 12:02
      เปลี่ยนสีให้ผิวขาวขึ้น//ไม่ใช่
      #144-1
  11. #143 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:13
    เมตามอฟเมกัสคือพวก...ห้ว
    #143
    1