เนตรมังกร(จบแล้ว)

ตอนที่ 95 : (เล่ม 3) ซ้ำเติม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 มี.ค. 61


"หญิงผู้นั้นมิใช่สาเหตุที่ร่างของข้าต้องเป็นเช่นนี้ ตัวข้าทำการทดลองการรวมร่างที่เป็นเนตรมังกรแต่ยังไม่อาจทำได้สมบูรณ์จึงยังมีร่องรอยการไม่ประสานติดตามผิวกาย"

เฟิงหลินรีบอธิบายหลังได้ยินชายรูปงามตอบออกไป ด้วยเกรงว่าหากซักไซ้เรื่องราวไปมากกว่านี้จะกลายเป็นต้าเพ่ยจวินอาจรู้ถึงเรื่องที่เจิ้งฮุ่ยเสียนถูกฮูหยินของเขาทำร้าย รวมถึงหมอเทวดาอาจรู้เรื่องที่นางทำร้ายร่างของนางเพราะความรู้สึกผิดในครั้งนั้น

"แล้วเหตุใดเมื่อครู่นี้ชายผู้นี้จึงเอ่ยชื่อฮูหยินของข้า"
"เอ่อ ข้า ข้าขโมยยาบางอย่างมาจากนาง ชายผู้นี้เข้าใจว่าเป็นเพราะยาดังกล่าว"หญิงสาวพยายามหาเหตุผล
"เจ้าขโมยยาอะไรมาจากนาง หรือว่าเป็นแท่งไม้ชิ้นนั้น"

เฟิงหลินไม่รู้ว่าของที่ชายหนุ่มกล่าวหมายถึงอะไร แต่เพราะยามนี้นางไม่มีสิ่งใดที่ขโมยมาจากหญิงผู้นั้นจึงอ้างเหตุผลกับอดีตประมุขมาร

"ข้าคืนนางไปแล้ว หลังร่างของข้าเป็นชิ้นนี้ เอาเป็นว่าร่างของข้ามิได้เกี่ยวข้องกับผู้ใด ส่วนสภาพในยามนี้ก็คือการทดลองกับร่างของข้าเช่นกัน"

ต้าเพ่ยจวินถูกฝูจิ้นที่ได้สติกลับควบคุมร่างของตนเช่นเดิม รัชทายาทจึงได้เห็นภาพศีรษะของนางที่ปกปิดด้วยหน้ากากกำลังสนทนากับตนในยามนี้ ด้วยความตกตะลึงที่ยังไม่หาย ปากของชายหนุ่มจึงเอ่ยออกมา

"มี่หลิน ตกลงเจ้ายังใช่มนุษย์จริงหรือไม่"

ประโยคดังกล่าวทำให้หญิงสาวน้ำตาซึมอีกครั้ง เฟิงหลินควบคุมเสียงของนางมิให้สั่นยามตอบออกไป

"ข้าเป็นมนุษย์ นี่เป็นเรื่องจริง"
"เหตุใดร่างของเจ้าจึงหลุดเป็นชิ้นได้เช่นนี้"
"ข้าทำการทดลองก่อนทำการแบ่งของวิเศษ อ้อ ยินดีกับท่านด้วย ตอนนี้ตัวของท่านก็ได้รับสิทธิ์นั้นด้วยเช่นกัน ฟงอวิ๋น มอบเนตรมังกรให้ชายผู้นี้"

ฝูจิ้นจึงรู้แล้วว่าเมื่อครู่นี้ชายที่ขออาศัยร่างทำการสัมผัสผิวกายของนาง ความรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผิดเกิดขึ้นภายในสมองของชายหนุ่ม ปากของเขาจึงต้องการเอ่ยคำขอโทษกับหญิงสาว

"เจ้าไม่ได้ทำสิ่งที่ผิด" ดวงจิตของต้าเพ่ยจวินเตือนเจ้าของร่าง

รัชทายาทหนุ่มได้ยินเช่นนั้นจึงไร้คำพูดอื่นใดกับเฟิงหลิน ว่าที่กษัตริย์หนุ่มเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนรับมอบเนตรมังกรจากมือของชายอีกคนที่อยู่ในห้อง หินสีขาวขนาดเท่าตาดำตกจึงอยู่ในอุ้งมือว่าที่กษัตริย์หนุ่ม คำพูดเมื่อครู่นี้ของหญิงสาวที่บอกว่าจะแบ่งของวิเศษชิ้นนี้เกิดเป็นความสงสัยว่านางจะแบ่งของดังกล่าวได้อย่างไร

"เจ้าออกไปได้แล้ว นางต้องการสมาธิเพื่อการรวมร่างให้ดีกว่านี้ เรื่องอื่นค่อยพูดคุยในวันหลัง"ฟงอวิ๋นรีบไล่รัชทายาทหนุ่มออกไป พร้อมกับกอบโกยชิ้นส่วนของนางทั้งหมดไว้ในอ้อมกอดของตน

ฝูจิ้นมองชายอีกคนที่ถือร่างของนาง คำพูดเมื่อครู่นี้หมายถึงชายรูปงามมีใจให้มี่หลินอย่างแน่นอน รัชทายาทหนุ่มไม่พอใจที่ชายผู้นี้ได้รับสิทธิ์ใกล้ชิดนางเช่นนั้น ฝูจิ้นจึงโต้ตอบออกไปเช่นกัน

"ตัวเจ้าก็ต้องออกไปเช่นเดียวกับข้า ไม่เช่นนั้นตัวข้าจะยังอยู่ต่อในห้องนี้"

"ฟงอวิ๋น ฝูจิ้นกล่าวได้ถูกต้อง ท่านวางร่างของข้าไว้บนเตียงเถิด" เฟิงหลินเห็นด้วยกับรัชทายาทหนุ่ม

หลังคนทั้งหมดออกไปจากห้อง หญิงสาวรีบไล่ความรู้สึกเศร้าหมองภายในกายก่อนทำการรวมร่าง การประสานเชื่อมติดของชิ้นส่วนทั้งหกใช้เวลานานกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะดวงจิตที่หดหู่จากคำพูดของชายผู้นั้น

ข้าเป็นมนุษย์ และต้องเป็นมนุษย์ปกติที่ไม่ใช่ของวิเศษเช่นนี้

----------------------

ฝูจิ้นสงสัยว่าฟงอวิ๋นเป็นใครกัน เหตุใดคู่แข่งการประลองจึงมาตามติดหญิงสาวขนาดนี้ รัชทายาทหนุ่มจึงถามต้าเพ่ยจวินในคืนนั้นว่ารู้เรื่องชายดังกล่าวมากน้อยเพียงใด

"ข้าก็รู้จักชายผู้นั้นวันเดียวกับที่เจ้าเห็นเขานั่นแหละ" ต้าเพ่ยจวินตอบออกไป
"มีเรื่องอะไรที่เจ้าคิดว่าข้ายังไม่รู้จากชายผู้นี้บ้าง"
"เจ้าอยากรู้เรื่องชายผู้นี้ไปเพราะเหตุใด"
"ถามมาได้ ข้าก็ต้องการรู้ว่าคนผู้นี้จะเข้ามาเกี่ยวข้องเรื่องของวิเศษสักเพียงใด"
"ตามความเข้าใจของข้า ชายผู้นี้มิได้มุ่งหวังของวิเศษ แต่เข้ามาช่วยเฟิงหลินเพื่อรวบรวมร่างของนางให้ครบถ้วน จากนั้นคนทั้งสองก็จะได้ประลองฝีมือกัน และเมื่อเสร็จสิ้นก็คงแยกย้ายกันไป"
"ก่อนข้าจะหมดสติ ข้าได้ยินชายผู้นั้นบอกว่านางว่าเป็นของเขา ข้าก็เลยชักไม่แน่ใจจุดประสงค์ของชายผู้นี้"
"คงไม่ใช่ว่าเจ้าจะมีใจให้เฟิงหลินหรอกนะ ถ้าหากเป็นเช่นนั้นข้าขอเตือนให้เจ้าล้มเลิกความคิดดังกล่าวเสีย ข้าไม่อยากมีสัมพันธ์ทางกายกับหญิงอัปลักษณ์ผู้นั้น ข้ามีคนที่ข้ารักอยู่เดิมแล้ว"

"เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ไม่มีวันที่ข้าจะคิดกับนางเช่นนั้นได้ หญิงที่ไม่มีความงามรวมถึงมีร่างแปลกประหลาดเช่นนั้น เรื่องประไรข้าจะหลงผิดไปเลือกนางมาเป็นหญิงของข้า ยามนี้สิ่งที่ข้าต้องการจากนางมีเพียงอำนาจของวิเศษเท่านั้น เมื่อข้าได้ของวิเศษจากหญิงผู้นี้ก็แยกย้ายกันไปตามทางของแต่ละคน"
"ดี ข้าคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกขออาศัยร่างของเจ้าเช่นนี้"

ฝูจิ้นมั่นใจว่าความรู้สึกของตนกับเฟิงหลินเป็นเพียงผลประโยชน์เท่านั้น แต่หารู้ไม่ว่าหินที่มีชื่อเขาในยามนี้มีดาบของหญิงสาวจำนวนหนึ่งเสียบอยู่ และหากมีดาบอีกสามเล่มที่มีชื่อของเฟิงหลินปักลงไปได้หมายถึงหินที่มีชื่อของรัชทายาทหนุ่มจะเกิดการแตกหักจนพังทลายและหมายถึงชีวิตของชายหนุ่มที่ไม่อาจมีหญิงใดได้อีกนอกจากหญิงสาวแต่เพียงผู้เดียว

---------------

เฟิงหลินเปลี่ยนความคิดยกเลิกเรื่องการประกาศเจิ้งฮุ่ยเสียนให้เป็นมเหสีด้วยตัวของนาง เพราะขุ่นเคืองต้าเพ่ยจวินที่ทำให้ร่างของนางสัมผัสเข้ากับร่างของฝูจิ้น ร่วมกับคิดสอบถามความรู้สึกของเจิ้งฮุ่ยเสียนในยามนี้ว่าเปลี่ยนไปแล้วมากน้อยเพียงใด หญิงสาวสั่งห้ามฟงอวิ๋นว่าห้ามติดตามนางมาด้วยในครั้งนี้

"ข้ามิได้ปรากฎร่างของข้าสักหน่อย จะเป็นอะไรไป"
"ข้าต้องการความเป็นส่วนตัวระหว่างข้ากับนางเพียงเท่านั้น ว่าแต่ท่านไม่รู้สึกบ้างหรือ ว่าตามติดตัวของข้ามากเกินไป"
"เพราะเจ้ามันคนใจอ่อน ชอบเห็นใจผู้คนมากเกินไป ทำให้เรื่องของเจ้ายิ่งวุ่นขึ้นกว่าเก่า การที่มีข้าคอยอยู่ใกล้จะได้ช่วยเตือนเจ้าในเรื่องนี้"

"แต่ล่าสุดท่านก็สร้างปัญหาให้กับตัวข้า"

"ใครบอก ครั้งนั้นข้าพยายามทำให้ชายผู้นั้นคิดว่าข้ามีอะไรกับเจ้า จะได้เลิกยุ่งเกี่ยวกับเจ้าอย่างไรเล่า"
"หลังแบ่งของวิเศษเสร็จสิ้น ฝูจิ้นคงมิได้เกี่ยวข้องกับข้าแล้ว ท่านไม่ต้องสร้างเรื่องเช่นนั้นก็ได้"
"ในความเห็นของข้า  รัชทายาทผู้นั้นน่าจะคิดบางอย่างกับเจ้า"
"ชายผู้นั้นหวังเพียงประโยชน์จากร่างของข้าเท่านั้น เมื่อเขาได้เนตรมังกรไปแล้วย่อมหมดความสนใจในตัวของข้า"

"หากมิใช่เช่นนั้นเล่า"
"หากฝูจิ้นยังคิดชิงร่างของข้า ข้าคงต้องทำร้ายชายผู้นี้ให้เข็ดหลาบ จากนั้นก็สร้างความหวาดกลัวให้เกิดขึ้น"
"ข้าหมายถึงชายผู้นั้นปรารถนาตัวเจ้า เป็นความรู้สึกเช่นหญิงชาย มิได้หมายถึงผลประโยชน์จากร่างของเจ้า"
"ฝูจิ้นมิน่าใช่ชายหลงผิดเช่นนั้น"
"เหตุใดเจ้าจึงดูถูกตัวของเจ้าเช่นนี้ ข้าว่าตัวเจ้าก็ไม่ได้เลวร้ายสักเพียงใด"
"ชายผู้นั้นอีกไม่นานก็เป็นกษัตริย์แล้ว ตัวเขาจะมีตัวเลือกตั้งมากมาย เหตุใดจึงมาต้องสนใจกับคนประหลาดอย่างข้า"
"ในโลกนี้ก็มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล หากเกิดขึ้นแล้วตัวเจ้าจะทำเช่นไรกับชายผู้นั้น"
"หากเหตุการณ์เลวร้ายถึงขั้นนั้นจริง ข้าก็เพียงปฎิเสธฝูจิ้น จากนั้นชายผู้นั้นคงเลิกล้มความสนใจในตัวข้า"

เป็นคำตอบที่เทพบุรุษพึงพอใจยิ่งนัก ฟงอวิ๋นจึงกล่าวชมหญิงสาว"ดี เจ้าต้องเด็ดขาดเช่นนั้น สมแล้วที่เป็นคู่แข่งของข้า"

"สรุปว่าท่านต้องเลิกติดตามข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนกว่าข้าจะร้องขอความช่วยเหลือจากท่าน ท่านจึงจะได้รับอนุญาตให้อยู่ข้างกายของข้า ตกลงตามนี้นะ"
"เจ้าคิดว่าข้าพิศวาสเจ้าหรือไร ที่ข้าตามติดเพราะหวังดีคิดช่วยเจ้า แต่กลับไล่ข้าราวกับหมูกับหมาเช่นนี้"
"ข้ารู้ความหวังดีของท่าน ที่ผ่านมาท่านก็ช่วยข้ามามากพอแล้ว ยามนี้ก็ขอให้ท่านพักผ่อนเสียเถิด อีกไม่กี่วันตัวท่านต้องช่วยงานของข้าครั้งใหญ่ อย่างที่เคยบอกท่านไปเมื่อครั้งก่อน"

ฟงอวิ๋นจึงแยกจากหญิงสาวและกลับไปพักที่ห้องของตน เฟิงหลินที่แน่ชัดว่าดวงจิตของชายหนุ่มออกห่างจึงมุ่งหน้าไปยังห้องของหมอเทวดาแต่เพียงผู้เดียว

"ฮุ่ยเสียน ข้าเอง ข้าขอเข้าไปในห้องของท่านเลยนะ"หญิงสาวบอกหญิงงามเจ้าของห้องก่อนเปิดประตูเข้าไป

ใบหน้าหญิงงามนั้นบึ้งตึงกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะหมอเทวดาโกรธนางเรื่องในวันนั้น เฟิงหลินจึงกล่าวออกไป

"เรื่องในวันนั้นข้าต้องขอโทษท่านด้วย สถานการณ์ตอนนั้นข้าไม่อาจให้ความพิเศษแก่ท่านเพียงผู้เดียวได้ มิเช่นนั้นตัวท่านจะถูกเพ่งเล็งมากยิ่งขึ้น"
"เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น"
"มีใครบางคน หรืออาจจะหลายคนเข้าใจผิดว่าข้าคิดกับท่านเช่นคนรัก"
"เป็นไปได้อย่างไร ข้ากับเจ้าที่เป็นหญิงด้วยกันเนี่ยนะ"
"เป็นไปแล้ว ขนาดข้าบอกว่าข้ามีสามี คนเหล่านั้นยังมีความคิดเช่นนั้นได้"

เจิ้งฮุ่ยเสียนได้ยินเช่นนั้นจึงคลายความขุ่นเคืองที่มีต่อหญิงสาว แต่เพราะว่าเฟิงหลินนั้นทิ้งนางไปหลายวันโดยไม่มาพูดคุยเช่นเคยจึงยังไม่อภัยให้หญิงผู้นี้ทั้งหมดได้

"แต่เจ้าก็ทิ้งข้าให้อยู่ลำพังเป็นอาทิตย์"หญิงงามทำปากยื่นเล็กน้อย
"ช่วงนี้ข้ายังวุ่นวายกับการจัดการปัญหาของข้า พอเริ่มจัดการปัญหาให้พอเข้าที่เข้าทางได้บ้างก็รีบมาหาท่านเลยในทันที"
"ตอนนี้เสียงของเจ้ายังแหบยิ่งนัก ข้าว่าเจ้าไปพักต่อน่าจะดีกว่า"
"แม้เสียงของข้าจะแหบเพียงใด แต่วันนี้ก็ต้องพูดคุยเรื่องสำคัญกับท่านให้จงได้"
"ที่แท้เจ้ามาหาข้าเพราะมีเรื่องบางอย่าง มิใช่เป็นห่วงข้าที่รู้สึกเหงาในที่แห่งนี้"
"ก็เป็นเหตุผลทั้งคู่พอๆกัน ว่าแต่ ดูตัวของท่านในยามนี้สิ หากมีใครมาแอบฟังบทสนทนาระหว่างข้ากับท่าน ความคิดเรื่องที่หญิงรักหญิงคงเกิดขึ้นในหัวคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน"

เจิ้งฮุ่ยเสียนได้ยินเช่นนั้นก็คิดได้ หากนางงอนเฟิงหลินมากกว่านี้ คงไม่ต่างจากคู่รักสองคนที่กำลังตามตื้ออีกฝ่ายเพื่อขอคืนดี

"แล้วเรื่องสำคัญที่เจ้าอยากพูดคุยกับข้าคือเรื่องใด"หมอเทวดาถามหญิงสาว
"ตัวท่านรู้สึกเช่นไรกับโจหยางผิงในยามนี้"
"ชายผู้นี้ก็เป็นคนดี อีกทั้งมีความเป็นสุภาพบุรุษ ว่าแต่เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องสำคัญได้อย่างไร"
"หากท่านต้องเลือกระหว่างท่านประมุขกับโจหยางผิง ท่านจะตัดสินใจได้เลยหรือไม่"
"ตัวข้ากับเพ่ยจวินคงไม่อาจเคียงข้างกันได้ แล้วเหตุใดเจ้าจึงสร้างตัวเลือกดังกล่าวให้ข้า"

"ยามนี้ท่านมีโอกาสเลือกแล้ว ข้าจึงอยากถามความเห็นของท่าน"
"ต้าเพ่ยจวินคงไม่เลือกข้า แม้ยามนี้เขาจะมีปัญหากับอวี้กุ้ยจือ เพราะคงจะรู้สึกแย่หากต้องเลือกข้าเข้าไปอีก"
"สภาพของท่านประมุขในยามนี้ถือว่าแยกจากหญิงผู้นั้นโดดเด็ดขาดแล้ว ข้าคิดว่าท่านประมุขพร้อมแล้วที่จะกลับมาคบหากับท่าน แต่เพราะข้าเป็นผู้ชักไยให้แม่ทัพผู้นั้นมาทำความรู้จักกับท่านเช่นกัน จึงอยากถามความเห็นของท่านในยามนี้"
"เจ้าเป็นต้นคิดให้ชายผู้นั้นมาทำความรู้จักกับข้าเช่นนั้นหรือ"
"ใช่ ยามนั้นข้ารู้ว่าท่านผิดหวังเรื่องท่านประมุข จึงอยากให้ท่านได้พบชายใหม่เพื่อเปิดโอกาสให้ตัวของท่าน"
"แล้วยามนี้เพ่ยจวินอยู่ที่แห่งใดหรือ"
"ยามนี้ท่านประมุขอยู่ภายในวังแห่งนี้ แต่รูปลักษณ์ของชายผู้นั้นได้เปลี่ยนไป"
"ยามนี้เพ่ยจวินปลอมตัวและแฝงกายภายในวังเช่นนั้นหรือ"
"ก็คล้ายๆเช่นนั้น"
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

เฟิงหลินที่เตรียมตัวมาแล้วในการบอกเรื่องนี้กับเจิ้งฮุ่ยเสียน หญิงสาวรีบก้มหัวของนางทันทีก่อนเอ่ยออกไป

"ข้าขอโทษ ร่างของท่านประมุขต้องดับสิ้นเป็นเพราะตัวข้า"
"เฟิงหลิน เจ้าพูดอะไรของเจ้า เมื่อครู่นี้เจ้าพึ่งบอกกับข้าว่าข้ามีโอกาสเลือกเพ่ยจวินแล้ว เหตุใดคราวนี้จึงบอกว่าเขาเสียชีวิต"
"ยามนี้ร่างของเขานั้นสูญสิ้นอย่างแท้จริง เหลือเพียงดวงจิตของท่านประมุขที่ยังอยู่ ยามนี้ดวงจิตคนที่ท่านรักอยู่กับฝูจิ้น ว่าที่กษัตริย์คนถัดไปของแคว้น"
"นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่"
"ฮุ่ยเสียน ข้าขอโทษ และขอยืนยันว่าข้ามิได้ล้อเล่นในเรื่องนี้"

หญิงงามแทบหมดสติหลังได้ยินเรื่องร่างชายที่นางรักต้องดับสิ้นเช่นนี้ เฟิงหลินรีบเข้าประครองร่างของหญิงสาวที่เกือบล้มหงายหลังขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ เจิ้งฮุ่ยเสียนที่ถูกดันร่างจากด้านหลังหายใจเร็วแรงพร้อมใช้มือจับที่หน้าอกของนาง หัวใจที่เต้นเร็วจนไม่อาจจับจังหวะได้หลังรับรู้ข่าวร้ายที่ไม่คาดคิดอย่างกระทันหันกำลังจะทำให้นางจากไปเช่นต้าเพ่ยจวินอีกคน

"เฟิงหลิน นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าตัวเลือกใหม่ที่ข้าได้ คือต้าเพ่ยจวินในร่างชายอื่นเช่นนั้นหรือ"
"ใช่ ฮุ่ยเสียน ถึงแม้จะเป็นร่างอื่น แต่ก็ยังเป็นท่านประมุขเช่นเดิม ชายผู้นั้นเพียงมีชีวิตแบบใหม่บนโลกใบนี้"
"เจ้าคิดว่าข้าจะมองชายผู้นั้นเป็นเพ่ยจวินเช่นเดิมได้หรือ"
"ข้าคิดว่าท่านรักมั่นชายผู้นั้นมายาวนานมิใช่เหตุผลเพราะรูปลักษณ์"
"แต่ข้า ข้าทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ว่าเขาคือคนที่ข้ารัก"

"ข้าจึงอยากถามความเห็นของเจ้า ว่าระหว่างคนที่เจ้ารักแต่เปลี่ยนไป กับชายใหม่ที่รักเจ้า เจ้าจะให้โอกาสกับผู้ใด"
"โจหยางผิงรักข้าด้วยหรือ"
"ข้าไม่แน่ใจหรอก ชายผู้นั้นพึ่งรู้จักท่านมาได้ไม่กี่อาทิตย์ แต่หากยาวนานกว่านั้น ข้าคิดว่าท่านกับเขาน่าจะก่อเกิดเป็นความรักได้ แม่ทัพผู้นั้นก็มีความเหมาะสมกับเจ้าไม่น้อย มีข้อเสียอย่างเดียวที่พอแก้ไขได้คือข่าวลือเสียๆของเขา"
"ข่าวลืออันใดหรือ"
"หญิงที่ชายผู้นั้นรักต้องเสียชีวิต แต่ยามนี้ท่านมีเนตรมังกรแล้ว การเกิดเหตุเช่นนั้นย่อมไม่มีวันเกิดขึ้น"

หญิงงามมองหญิงสาวที่ยังสวมหน้ากากต่อหน้านาง เจิ้งฮุ่ยเสียนคิดว่าเฟิงหลินทำทุกอย่างเพื่อตัวของนาง และหญิงผู้นี้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว รวมทั้งเลือกสิ่งดีๆให้เกิดขึ้นกับหญิงที่เคยอกหักเช่นนาง

"เฟิงหลิน ขอบใจเจ้ามาก" หมอเทวดาเอ่ยออกไปพร้อมจับที่มือของหญิงสาว
"ฮุ่ยเสียน อย่าได้กล่าวขอบใจข้าเลย นี่คือการชดเชยความผิดของข้า"

หญิงงามส่ายหน้า "เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดที่ผิด การที่ร่างของเพ่ยจวินต้องจากไปคงเป็นเพราะฝีมือของหญิงผู้นั้น"
"มิใช่เช่นนั้นฮุ่ยเสียน ร่างท่านประมุขต้องดับสิ้นเพราะเนตรมังกรทำให้เป็นเช่นนั้น"
"เจ้าว่าอย่างไรนะ"
"หากสัมผัสเนตรมังกรและไม่ได้ครอบครอง ร่างที่แตะต้องกับของวิเศษจะถูกทำให้เสียชีวิต
"เป็นเรื่องจริงหรือ"
"ใช่ ข้าอาจจะลืมบอกเจ้าในเรื่องนี้"
"แย่แล้ว ถ้าเช่นนั้น แม่ทัพผู้นั้นจะเป็นอะไรหรือไม่"
"อย่าบอกนะว่าโจหยางผิงสัมผัสดวงตาของข้าไปแล้ว"

เจิ้งฮุ่ยเสียนพยักหน้า ก่อนบอกออกไป "เมื่อวานนี้ท่านแม่ทัพจู่ๆก็เข้ามายังห้อง ยามนั้นข้ากำลังเช็ดดวงตาของเจ้า เพราะเขาเข้ามากระทันหันทำให้ข้าตกใจ จึงเผลอทำดวงตาของเจ้าตกหล่นและท่านแม่ทัพก็เก็บกลับคืนมาให้ข้า"

"ดวงตาของข้าแตกเป็นชิ้นบ้างหรือไม่"
"มีชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งที่หลุดออก แต่ข้าเก็บเอาไว้อย่างดี"
"มอบเศษชิ้นนั้นให้กับข้า ข้าต้องรีบนำไปมอบให้ชายผู้นั้น"

เฟิงหลินรีบเคลื่อนย้ายกายของนาง แต่มือของเจิ้งฮุ่ยเสียนจับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้

"เฟิงหลิน ข้าขอโทษ"
"ไม่เป็นไร มันเป็นอุบัติเหตุ ท่านมิได้เจตนา"

หญิงสาวบอกหญิงงามก่อนสลายร่างของนางอย่างรวดเร็ว ด้วยเพราะช่วงนี้ภายในวังกำลังจัดเตรียมพิธีขึ้นครองราชย์ของฝูจิ้น จึงคิดว่าในยามนี้ชายผู้นั้นอาจจะอยู่ในท้องพระโรงเพื่อหารือเรื่องดังกล่าว

เฟิงหลินปรากฏร่างกระทันหันโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเช่นเดิม ดวงตาของนางกวาดตามองหาแม่ทัพรูปงามในที่แห่งนี้อยู่นานพอควร เมื่อไม่เห็นชายที่ต้องการตัวจึงสอบถามฝูจิ้นและเหล่าขุนนางว่าโจหยางผิงอยู่ที่แห่งใดในยามนี้

"เจ้าตามหาแม่ทัพของข้าด้วยเหตุใด" ว่าที่กษัตริย์หนุ่มถามหญิงสาว
"ไม่ต้องถามเรื่องนั้น เพียงบอกข้ามา ข้าต้องการตัวท่านแม่ทัพในตอนนี้"
"ทูลฝ่าบาท ท่านแม่ทัพน่าจะอยู่ที่จวนของเขา" ราชเลขาเอ่ยสิ่งที่ตนรู้
"ขอบใจท่านมาก ท่านราชเลขา"

สิ้นเสียงหญิงสาวเฟิงหลินสลายตัวเช่นเคย เหลือเพียงความงุนงงของคนภายในท้องพระโรงว่าเหตุใดพระนางมี่หลินจึงดูร้อนรนในการตามหาแม่ทัพรูปงามเช่นนี้ ส่วนฝูจิ้นเกิดความอึดอัดเมื่อรู้ว่าหญิงสาวร้อนรนใจเพราะชายอื่น

"นี่เจ้าเป็นอะไร" ดวงจิตถามชายที่ตนขออาศัยร่าง
"ข้าไม่ได้เป็นอะไร"
"ท่าทางเจ้าดูหงุดหงิด"
"ขุนนางเหล่านั้นทำงานไม่ถูกใจข้า"
"หวังว่าคงไม่ใช่เพราะเฟิงหลิน ข้าขอเตือนเอาไว้ อย่าให้ร่างของเจ้าต้องเข้าไปพัวพันกับนาง ข้ารังเกียจหญิงผู้นั้น"
"เมื่อครู่นี้นางไม่ให้เกียรติข้า ข้าเลยไม่พอใจนางด้วยเช่นกัน แต่ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ข้าไม่ได้คิดอะไรกับนาง"
"ว่าแต่แม่ทัพผู้นั้นเป็นอะไรกับเฟิงหลิน" ต้าเพ่ยจวินสงสัยว่าอดีตคู่แข่งความรักไปเกี่ยวข้องกับหญิงสาวด้วยเหตุใด
"โจหยางผิงทำงานบางอย่างให้นาง"

ดวงจิตต้าเพ่ยจวินรับรู้เช่นนั้นจึงหัวเราะเสียงดัง ฝูจิ้นแปลกใจว่าเรื่องดังกล่าวน่าขันด้วยเหตุใด ต้าเพ่ยจวินจึงเล่าเรื่องในอดีตของหญิงสาวสมัยที่รับใช้ตนในพรรคมาร

"มี่หลินเคยถูกทำร้ายจากโจหยางผิง" ดวงจิตฝูจิ้นทวนสิ่งที่ตนได้ยิน
"ใช่ ชายผู้นั้นทำร้ายนางจนปางตาย เฟิงหลินกระดูกหักทั้งร่าง แต่ชายผู้นี้กลับจดจำนางไม่ได้ แถมยังมารับใช้นางในยามนี้ เจ้าคิดว่าไม่น่าหัวเราะหรอกหรือ"

ดวงจิตฝูจิ้นบีบรัดดวงจิตของต้าเพ่ยจวิน พร้อมตะคอกออกไป "เจ้าคิดว่าเรื่องที่นางถูกทำร้ายมันน่าตลกนักหรือ"

"ข้าหมายถึงที่มันตลก เพราะชายผู้นั้นหลงลืม แต่เรื่องที่นางถูกทำร้ายข้าก็ขำไม่ออกเช่นกัน"
"ตกลงพวกเจ้าทุกคนทำร้ายนางมาตลอดใช่หรือไม่"

ดวงจิตต้าเพ่ยจวินจึงนิ่งเงียบหลังได้ยินเช่นนั้น อดีตประมุขมารก็รู้ตัวว่าตนก็ทำเรื่องที่ผิดกับหญิงสาวอยู่หลายอย่าง แต่ความดื้อรั้นแบบเด็กของเขาทำให้ไม่อาจยอมรับได้ในเรื่องนี้

ดวงจิตของฝูจิ้นแทบสั่นสะท้านหลังได้เห็นท่าทีของดวงจิตแปลกปลอมในร่างของตนเช่นนั้น หมายถึงที่ผ่านมา การที่นางพยายามหลบหน้าผู้คนส่วนหนึ่งเป็นเพราะถูกทำร้ายจากคนมากมายใช่หรือไม่

ดาบเล่มหนึ่งที่มีชื่อของเฟิงหลินจึงปักลงยังหินที่มีชื่อของฝูจิ้น พร้อมกับหยาดน้ำตาของว่าที่กษัตริย์หนุ่มที่รินไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

--------------









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #26 เจน (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 04:01

    ชอบเรื่องนี้จัง

    #26
    0