Edition Love ฉบัชายจอมเฉื่อยบรักคุณ

ตอนที่ 3 : ขอเบอร์หน่อยครับ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 พ.ย. 61

เลนินไม่ได้ขับรถพาขนมมาส่งที่บ้านเขาขับรถมาที่ห้างสรรพสินค้าแทนขนมที่พอได้สติจากอาการเขินก็ตาโตหันไปมองคนขับอย่างงงๆ


“กินข้าวด้วยกันหน่อยได้ไหมครับ..”พามาขนาดนี้ก็ต้องกินแล้วไหมละ...อีกอย่างบ้านเธอกับห้างนี้มันคนละทางเลยจะให้ย้อนกลับไปส่งก่อนก็เกรงใจเห้อ...เลยตามเลยละกัน


“ผมพึ่งส่งข้อความจองร้านไว้ไม่มีใครรบกวนเวลาอาหารของเราหรอกครับ ( -  - )”


เดี๋ยว...จองเลยหรอไม่มีใครรบกวนนี่หมายความว่าไงแล้วพูดด้วยสีหน้านิ่งๆมึนๆเฉยๆไม่อธิบายอัลไลเพิ่มนี่คือไรค่าพี่เลนิน!!


พอเดินมาถึงร้านหญิงสาวก็ได้รู้คำตอบของคำที่ว่าไม่มีใครรบกวนเพราะพี่แกเล่นปิดร้านกินข้าวกับเธอกันแค่2คนแบบนี้พาไปกินที่บ้านดีกว่าไหมจะได้ไม่เปลืองและเดือดร้อนชาวบ้านเขา!!


“พ...พี่นินต้องขนาดนี้เลยหรอคะ?


“หมายถึงอะไรหรอ (- - )”ถามกลับมาด้วยหน้ามึนๆเนือยๆนั้นไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่ห๊า!!


“มันมากไปไหมคะ...แบบนี้คนอื่นเขาเดือดร้อนนะ”


“(   - _ - )”


เลนินเสหน้ามองทางอื่นอย่างไม่ใส่ทำเอาร่างบางต้องถอนหายใจอย่างเอือมๆเดินไปเลือกที่นั่งทั้งที่รู้ๆอยู่ว่าไม่มีใครเข้ามาจะนั่งตรงไหนก็เหมือนกันนั้นแหละ


“ขออนุญาตเสริฟอาหารนะคะ^^”พนักงานในร้านเดินมาเสริฟอาหารอย่างรู้งานเมื่อทั้งสองนั่งลงเรียบร้อย


“ขอบคุณค่ะ^^;;”ขนมยิ้มแห้งๆให้พนักงานพอเสริฟอาหารเสร็จก็เดินออกไปเหลือเพียงทั้งสองที่นั่งมองตากันอีกคนมองอย่างคาดโทษส่วนอีกคนตีหน้านิ่งมองหญิงสาวตาเนือยๆ


ให้มันได้แบบนี้สิ!!


“ทานกันเถอะค่ะ - _ -+”


“อืม”

 



Kanomwan Part

 


ฉันเหลือบตามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามตลอดเวลาคนอะไรทำอะไรโอเวอร์ตลอดเวลาเหนื่อยใจจริงๆให้ตายสิร้านอาหารเป็นอาหารแนวอิตาเลียนไม่ได้ชอบแต่ก็พอทานได้เราสองคนนั่งทานกันไปเงียบๆไม่มีใครพูดอะไรบรรยากาศไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิดอาจเพราะเรา2คนเจอหรือคุยกันบ่อยละมั้ง...


“ของหวานไหม..”พี่เลนินวางช้อนลงเงยหน้าถามฉัน


“ไม่ดีกว่าค่ะ...กลับกันเลยไหมคะ”


“ครับ”



 

เราสองคนพากันเดินออกมาจากร้านอาหารพี่เลนินหยุดเดินเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้เขายืนเลิกคิ้วมองฉันนิ่งๆก่อนจะเดินมาหาฉันจับมือพาฉันไปนั่งที่ม้านั่งแถวๆนั้น


“รออยู่ตรงนี้แปปนึงนะครับ..นึกขึ้นได้ว่าต้องซื้ออะไรบ้างอย่าง”พูดจบพี่แกก็เดินออกไปเลยส่วนฉันก็นั่งกระพริบตาปริบๆอะ...รอก็รอ...


ฉันหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นดูอะไรเรื่อยเปื่อยตรงที่ฉันนั่งคนไม่ค่อยผ่านมามากนั่งเพราะมันเป็นทางออกไปที่ลาดจอดรถของห้าง


“เห้ยย..พวกมึงสาวน่าตาน่ารักนั่งอยู่คนเดียวว่ะ”


หือ...หมายถึงฉันรึเปล่าหรือใครฉันกรอกตามองซ้ายมองขวาไม่มีใคร...มีแค่ฉัน..!!


“สาวน้อยมานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวจ้ะเหงาไหมให้พี่นั่งเป็นเพื่อนไหมจ้ะ..”


“(_ _; )”


ฉันก้มหน้าไม่หันไปมองเห็นแค่เท้าสามคู่มายืนล้อมวงฉันพี่เลนินช่วยด้วยTOT;; ฉันไม่กล้าเงยหน้าไปมองพวกมันแต่ดูแล้วน่าจะตัวสูงใหญ่กว่าฉันมากันตั้งสามคนแน่ะขนมหนีไม่ได้หรอก!


“อย่าเงียบสิครับ..ไปหาอะไรๆทำกับพวกพี่ไหมหึหึ”


อี๋...พวกมันพูดด้วยน้ำเสียงหื่นตัวฉันเริ่มสั่นด้วยความกลัวเมื่อไหร่พี่เลนินจะมาช่วยขนมด้วยแง~


“ช่วยถอยออกมาห่างๆจากเธอได้ไหมครับ.. ( -  -+)”


ใจฉันเต้นแรงทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันทีที่เขามาช่วย


“มึงเป็นใครว่ะ...อย่ามาเสือกเรื่องของผัวเมีย!”ฉันไปเป็นเมียพวกแกตอนไหนมิทราบย่ะ!


“มโนเก่งนะครับ...เธอมากับผมจะไปเป็นเมียพวกคุณได้ไงสมองคิดได้เท่านี้หรอครับเวลาคนอื่นมาเจอก็โกหกบอกว่าเป็นผัวเมียกัน..ใครเชื่อก็โง่แล้วครับดอกฟ้ากับหมาขี้เรื้อนดูยังไงก็เป็นไปไม่ได้...”“แล้วไงว่ะ..กูจะเอามึงจะทำไม!


พี่เลนินพูดกับพวกมันใบหน้านิ่งเรียบเฉยนัยน์ตาตาเนือยๆเจือความหงุดหงิดสายตาของเขามองมาที่ฉันตลอดเวลาไม่ได้มองหน้าพวกมันเลยสักนิด


พวกมันสามคนเดินตรงเข้าไปหาพี่เลนินแต่ยังไม่ทันถึงตัวก็มีบอดี้การ์ดนัดสิบที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ด้วยความเร็วแสงมายืนบังผู้เป็นเจ้านายไว้


“เอาไปไกลๆตาทีเห็นแล้วเสียลูกตา ( - _ -+)”


“เห้ยยย!!ปล่อยกู!!


แล้วพวกนั้นก็ถูกบอดี้การ์ดชายชุดดำลากออกไปฉันก็ไม่อยากรู้หรอกว่าพวกนั้นจะเจออะไรบ้างใครจะสนคนนิสัยเลวแบบนั้นกัน


“เจ็บตรงไหนรึป่าวครับ..ผมขอโทษ”พี่เลนินบอกน้ำเสียงสำนึกผิดสายตามองสำรวจร่างกายฉันอย่างเป็นห่วง


“ไม่ค่ะ..พี่นินมาทันพอดีตอนนี้แค่รู้สึกตกใจสั่นกลัวนิดๆค่ะ^^;;”ฉันยิ้มแห้งๆ


“ขอโทษนะ..”


ฟึ่บ!!


0-0///


เขากอดฉันไว้หลวมๆมือก็ลูบหลังฉันอย่างปลอบๆหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วเต้นหนักกว่าเดิมอีกไม่รู้กี่เท่าอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นปลอดภัยทำให้ความกลัวที่มีอยู่น้อยนิดจางหายไป


“ต่อไปจะไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียวอีกแล้วนะกลับกันเถอะ”


มือหนาจับมือฉันลากไปที่รถที่ตอนนี้มีชายชุดดำยืนอยู่ที่รถหนึ่งคนพอเห็นฉันกับพี่เลนินเดินมาเขาก็รีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้พี่เลนินดันหลังฉันให้ขึ้นไปนั่งในรถก่อนฉันขยับให้พี่แลนินเข้ามานั่งเขาวางถุงกระดาษสีขาวไว้ข้างๆฉัน


“ของขนมครับ..”พี่เลนินดันถุงมาใกล้ๆฉันเบาๆฉันมองถุงใบนั้นงงๆแต่ก็หยิบขึ้นมาดู


“ของขวัญหลานรหัสไง..”


ฉันเปิดถุงดูมันคือนาฬิกาแบรนด์ที่ฉันชอบใส่พอเปิดกล่องออกมาก็แทบอยากจะกรี้ดรุ่นนี้สีนี้มันเป็นรุ่นที่สั่งทำแค่ 5 เรือนเท่านั้นฉันเงยหน้ามองพี่เลนินตาโตแต่คนข้างๆฉันกลับหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างยกแขนเท้าครางกับประตูรถในตาสีน้ำตาลอ่อนเนือยๆเจือแววความไม่พอใจอะไรบางอย่าง


“พี่นินขอบคุณนะคะ”


“อืม..”พี่เลนินตอบทั้งที่ตายังมองออกไปยังนอกรถ


“คุณชายจะให้ไปที่ไหนก่อนดีครับ”คนขับรถที่อยู่ด้านหน้าเอ่ยถามน้ำเสียงสุภาพ


“ไปส่งเธอที่บ้าน”


“ครับ...”


ฉันจะไม่ถามหรอกว่าคนขับรถของพี่เลนินรู้จักบ้านฉันได้ยังไงเอาเป็นว่าฉันจะคิดว่าถ้าเจ้านายรู้ลูกน้องก็ต้องรู้ละนะ ไม่นานรถก็เคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านของฉัน


“ขอบคุณนะคะพี่นินที่พาไปกินข้าวแล้วมาส่งรวมถึงของขวัญด้วยขอบคุณค่ะ”


“ครับ”


“งั้นขนมเข้าบ้านนะคะ”พี่เลนินพยักหน้าคนขับรถเปิดประตูรอฉันอยู่แล้วพอฉันลงจากรถเขาก็โค้งให้ฉันแล้วปิดประตู


ฉันโบกมือลาพี่เลนินที่นั่งมองฉันอยู่ในรถฉันไม่รู้ว่าพี่เขาทำหน้าแบบไหนเพราะฟิล์มกระจกมันดำพอฉันเดินเข้ามาในบ้านรถคันหรูก็เคลื่อนตัวออกไปเอาเป็นว่าวันนี้สนุกมากถึงมันจะโอเวอร์ไปบ้างก็เถอะแต่ก็สมกับเป็นพี่เลนินแล้วละนะ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Saysomdee (@Saysomdee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:05
    ไรท์จะต่อเรื่องนี้ไหมคะ
    #6
    1
    • #6-1 ForeverAfter_K​ (@KikkyLalinee) (จากตอนที่ 3)
      16 พฤษภาคม 2562 / 19:59
      ต่อจ้าแต่ขอเอาเรื่องกาฟิวให้จบก่อนนะคะมาต่อให้แน่รอนจ้า<3
      #6-1
  2. #5 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 10:50

    คุนพี่เปนอัลรายคะ
    #5
    0
  3. #4 Saysomdee (@Saysomdee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 17:52
    รอๆเลย
    #4
    0
  4. #2 C.L.PIAMSIRI (@Longsaard) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 15:45
    คุณพี่ค่าาาาาาชอบๆๆๆๆ
    #2
    0