[END] Change Chance : โอกาสแห่งการเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ว่างเปล่าของผม

ตอนที่ 2 : บทที่2 : พูดคุยกับพระเจ้าตามธรรมเนียมการเดินทางไปต่างโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    28 พ.ย. 60


 

 ผมก็เลยตอบกลับไปแบบขำๆว่า “ แน่นอนสิ ”

 

                จากนั้นภาพรอบตัวผมก็ดับวูบไป มันมืดจนไม่เห็นแม้แต่ร่างกายของตัวเอง

 

                “ เฮ้ย ใครปิดไฟน่ะ !

 

                ผมตะโกนลั่นอย่างตกใจ และลองใช้มือคลำๆข้างหน้าที่ควรจะเป็นเคาน์เตอร์ แต่ก็ไม่สามารถ

สัมผัสอะไรได้นอกจากความว่างเปล่า จนผมแน่ใจแล้วว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่โลกเดิมแล้ว และนี่คงเป็น

ช่องว่างระหว่างการเคลื่อนย้ายข้ามโลกแน่ๆ

 

                หลังความคิดนี้แล่นขึ้นมาได้ไม่นาน ผมก็พบว่าตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ใจกลางป่าโปร่งแห่งหนึ่ง

โดยที่ผมยังคงไม่เห็นร่างกายตัวเองอยู่ ราวกับว่าผมกลายเป็นวิญญาณไร้สังขาร เป็นเหมือนกลุ่มก้อน

พลังงานมีชีวิตที่กำลังรอการเกิดใหม่ในโลกใบนี้ โลกของโรโตะที่มีชื่อว่า ราโซลต้า ตามนิยายและภาพยนต์

“ โรโตะ เมื่อผู้กล้ามาเกิดใหม่ในญี่ปุ่น” แน่ๆ

 

                “ ขอโทษที่ที่แห่งนี้ไม่ใช่ราโซลต้า ” เสียงผู้หญิงที่ฟังดูนุ่มนวล อ่อนหวานดังขึ้นมา ผมรีบหันไปดู

ทางต้นเสียง แต่ก็ไม่พบอะไรเลยในรอบๆบริเวณป่าโปร่งแห่งนี้ “ เจ้ามองไม่เห็นเราหรอก เพราะร่างจริง

ของ. . ”

 

                “ พระเจ้า มนุษย์ทั่วไปถ้ามองตรงๆจะวิญญาณแตกสลาย ใช่ไหมครับ ” ผมพูดแทรกขึ้นตามความ

เข้าใจจากการอ่าน ดู และคิดพล็อตเรื่องแนวแฟนตาซีที่มีพระเจ้ามาปรากฏตัวกับตัวละคร

 

                “ ใช่แล้ว เจ้าเข้าใจอะไรง่ายดีนะ ” พระเจ้าชื่นชมด้วยเสียงที่ฟังดูประหลาดใจปนดีใจที่ไม่ต้อง

อธิบายอะไรให้มากความ “ ตอนนี้เจ้าอยู่บนโลกเซนเทอเรีย โลกอีกใบที่มีสภาพแวดล้อมคล้ายๆราโซลต้า ”

 

                “ เซนเทอเรีย . . . แล้วคุณเรียกผมมาที่นี่เพื่ออะไรครับ ปราบจอมมารอีกตัว พัฒนาเทคโนโลยี หรือ

ตามหาความหมายของชีวิต ? ”

 

                “ ทั้งหมดที่เจ้าพูดมา นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ ”

 

                “ โฮ่ ปราบจอมมาร พัฒนาเทคโนโลยีให้คนบนโลกนี้ แล้วก็หาความหมายชีวิตของตัวผมเองสินะ ”

 

                “ ใช่แล้ว เจ้าต้องการฟังรายละเอียดของภารกิจไหนก่อนดี? ”

 

                “ ก่อนจะฟัง ผมอยากรู้ว่าโลกเดิมของผมเป็นยังไงบ้าง การที่จู่ๆผมหายตัวไปนี่เป็นปัญหาใหญ่มาก

เลยนะครับ ” ผมถามก่อนคิดถึงอนาคตของบอดี้การ์ดสามคนที่รอนอกร้านสะดวกซื้อ พวกเขาต้องโดน

ลงโทษที่ปล่อยให้ผมหายตัวไป บางทีอาจโดนไล่ออก หรือแย่กว่านั้นก็คือลงโทษด้วยวิธีการที่โหดร้าย

และผมก็คิดถึงธุรกิจต่างๆที่ผมเป็นเจ้าของอยู่ ถ้าไม่มีผมดูแล พนักงานต่างๆในเครือธุรกิจเหล่านั้นจะ

ไปรอดไหม และเรื่องอื่นๆอีกมากเช่น ตอนจบของนิยายที่กำลังตามอ่าน งานเปิดตัวภาพยนต์ภาคสุดท้าย

ของชุดภาพยนต์ที่ผมสร้าง ใครจะเป็นประธานในงานนั้นแทนผมกันนะ “ ผมจะกลับไปได้ไหม? ”

 

                “ ขึ้นอยู่กับความสำเร็จของภารกิจหลักทั้ง 3 ” พระเจ้าตอบ ก่อนจะเริ่มอธิบายภารกิจให้ผมฟัง

 

                ปราบจอมมาร ตรงตามตัวก็คือ ให้ผมพัฒนาตัวเองจนปราบจอมมารที่จะแหวกมิติบุกเข้ามายังโลก

เซนเทอเรียในอีก 10 ปีจากนี้ได้ นั่นหมายความว่า ผมมีเวลาเตรียมตัวแค่ 10 ปีเท่านั้น

 

                พัฒนาเทคโนโลยี เพื่อให้คนทั่วไปป้องกันตัวจากทัพจอมมารได้ ผมต้องพัฒนาเทคโนโลยีด้าน

ต่างๆภายใน 10 ปี เป็นต้นว่าอาหารการกินต้องดีขึ้น อาวุธยุทโธปกรณ์ต้องดีขึ้น อะไรแบบนั้น

 

                หาความหมายของชีวิต อันนี้เป็นภารกิจพิเศษที่พระเจ้ามอบให้ผม ผู้ลืมเลือนเป้าหมายของชีวิต

จนเกือบจะกลายเป็นผู้ละทิ้งชีวิตไปเสียแล้ว

 

                “ ผู้ละทิ้งชีวิตนี่คือ พวกคนที่ฆ่าตัวตายเพราะไม่มีเป้าหมายชีวิตหรอครับ? ”

 

                “ ไม่ใช่เสียทีเดียว ผู้ละทิ้งชีวิตคือผู้ที่หมดอาลัยตายอยาก อยู่ไปวันๆ เหมือนเปลือกหอยที่ว่างเปล่า

ไร้หอยภายใน เหมือนดักแด้ที่กลวง ”

 

                “ แล้วมันจะเป็นปัญหาอะไรหรอครับ ถึงต้องให้ผมตามหาความหมายชีวิต? ”

 

                “ เป็นปัญหาใหญ่สิ เพราะคนอย่างเจ้าที่มีพลังอำนาจ กลับละเลยเป้าหมาย จะตกเป็นเหยื่อล่อจอม

มารให้มาสิงสู่จิตใจที่ว่างเปล่าได้ง่าย ” ผมฟังแล้วตกใจจนอ้าปากค้าง ถึงตอนนี้ผมจะไม่มีร่างกายก็เถอะ

แต่ก็รู้สึกเหมือนปากกำลังอ้าค้างอยู่นะ “ เห็นได้ชัดเจนจากเจ้าตกปากรับคำของเทพแห่งการสื่อสารของข้า

ที่ยื่นข้อเสนอพาเจ้ามาผจญภัยในโลกแฟนตาซีอย่างไม่ลังเล ถ้าผู้เสนอเป็นจอมมารแทนล่ะก็ ข้าไม่อยากคิด

เลยว่าโลกจะเป็นยังไง ”

 

                “ . . . ” ผมนิ่งเงียบไปอย่างหวาดหวั่น ถ้ามีจอมมาร หรือปิศาจมาควบคุมร่างกายผมได้ล่ะก็ โลกคง

ปั่นป่วนน่าดู และเผ่าพันธ์อาจล่มสลายได้ด้วยคำสั่งยิงนิวเคลียร์ที่ตระกูลผมมีครอบครองไว้ 10 ลูกใส่ฐาน

เก็บนิวเคลียร์ต่างๆ จนระเบิดตู้มต้าม กัมมันตภาพรังสีกระจายไปทั่ว และมนุษย์ก็จะอยู่ไม่ได้

 

                แค่คิดก็ขนลุก ผมเลยตั้งใจว่าจะหาเป้าหมายชีวิต ไม่ปล่อยให้จิตใจไร้แก่นสารอยู่ไปวันๆอีกแล้ว

 

                “ ดูท่าจะคิดได้แล้วสินะ ” พระเจ้าพูดขึ้นราวกับอ่านใจผมได้ ไม่สิ พระเจ้าต้องอ่านใจผมได้อยู่

แล้วล่ะ ก็เป็นถึงพระเจ้าเลยนี่น่า “ รางวัลภารกิจก็คือ ถ้าปกป้องเซนเทอเรียได้ เจ้าจะถูกส่งกลับโลกเดิม

ในห้วงเวลาที่เดินทางมา ”

 

                “ แล้วถ้าผมขออยู่เซนเทอเรียต่ออีกจนกว่าจะหมดอายุขัยของร่างกายใหม่ที่ผมกำลังจะได้ แล้วค่อย

ส่งวิญญาณผมกลับไปโลกเดิม จะได้ไหมครับ? ”

 

                “ เกรงว่า อาจจะไม่ได้ เพราะวิญญาณที่อยู่นานจนกายเนื้อตายแล้ว คงหมดไฟ หมดแรงบันดาลใจ

ในการมีชีวิตอยู่ ส่งกลับไปก็มีแต่เป็นเหยื่ออันโอชะของจอมมารเสียเปล่าๆ”

 

                “ สรุปคือ ถ้าผมปราบจอมมารได้ ผมก็จะถูกส่งเด้งกลับร่างในโลกทันที? ”

 

                “ เป็นเช่นนั้น ”

 

                “ ปฏิเสธการกลับโลกเดิมไม่ได้? ”

 

                “ ไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าจะมีพันธะใดผูกพันธ์กับผู้คนในโลกนี้แบบเพื่อนพ้อง สหายศึก หรือคนรัก เจ้าก็

จากพวกเขากลับโลกเดิมทันทีที่ปราบจอมมารได้ เพื่อความสงบสุขของโลกเจ้า และโลกใบนี้ เจ้าจำเป็นต้อง

เสียสละ” พระเจ้าตอบอย่างชัดเจน

 

                “ ผมชักไม่มีไฟอยากปกป้องเซนเทอเรียแล้วแหะ . . .

 

                “ ถ้าไม่มีไฟ เจ้าจะโดนลงโทษ ” จู่ๆพระเจ้าก็ขึ้นเสียงเข้มขู่ใส่

 

                “ จะลงโทษอะไรล่ะ . . . ” ผมถามด้วยเสียงเรียบๆ เพราะไม่มีอะไรที่ผมกลัวสักนิด จะจับยัดหลุมดำ

บดขยี้ร่างเป็นเสี่ยงๆ บาดเจ็บ พิกลพิการ หรือทรมาณชั่วกัปชั่วกัลป์อะไรนั่นผมก็ไม่สนใจหรอก เพราะ

ผมเบื่อชีวิตแบบนี้แล้วน่ะสิ  จนผมเริ่มคิดที่จะเป็นผู้ละทิ้งชีวิตอะไรนั่นให้จอมมารสิงร่างไปให้รู้แล้วรู้รอด

เพราะคิดว่ายังไงพระเจ้าก็คงไม่ปล่อยให้ผมโดนจอมมารสิงหรอก

 

                “ หยุดคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว ! ” พระเจ้าตะโกนออกมาอีกครั้ง ราวกับความคิดเรื่องบทลงโทษที่เริ่ม

ลุกลามออกทะเลดวงดาวไปไกลจนถึงขั้นโดนจับใส่สสารตั้งต้นการกำเนิดจักรวาล และให้จิตใจเชื่อมโยง

กับทุกสิ่ง รับรู้ทุกอย่างแต่ทำอะไรไม่ได้ ทรมาณแบบนั้น 1 วัฏจักรจักรวาล ซึ่งคงเป็นบทลงโทษที่ผมคิดว่า

สนุกสุดแล้วล่ะ “ เฮ้อ ข้าไม่ได้ถอนหายใจนานแค่ไหนแล้วนะ . . . เอาเป็นว่า ถ้าเจ้าทำผลงานได้ดีข้าจะ

พิจารณาเรื่องการเดินทางกลับโลกเดิมของเจ้าใหม่ละกัน ตอนนี้เรามากำหนดร่างใหม่ของเจ้ากันดีกว่า ”


________________________________________


ตอนใหม่มาละครับบบ

ตอนนี้ก็เปิดเผยความเทพโคตรๆของพระเอกอีก !

เทพเกินจนไร้ที่ติจริงๆ นิโคลัส !


ถ้าชอบกันก็อย่าลืมกด Favorite เรื่องนี้และโหวต + Rating ให้กันด้วยน้าาา


แล้วก็ๆ อย่าลืมกดไลค์เพจ KuroNeko Yuriya กันด้วยย

https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya/


ตอนหน้า !

สร้างตัวตนใหม่ในต่างโลกล่ะ !!

 ติดตามได้ในวันที่ 29/11/2560 นะครับบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #80 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 11:58
    55555เเบบลงโทษมาพี่ไม่เเคร์ การลงโทษเเต่ละเเบบที่คิดก็สุดๆ
    #80
    0
  2. #37 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:28
    พระเจ้าเป็นผู้หญิงสินะน่าจับเข้าฮาเร็มจริงๆเลยคับ
    #37
    0
  3. #34 NobuSana (@Aum2107) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 11:26
    รู้สึกพระเจ้ากวน_ีนแปลกๆ
    #34
    0