[Fiction Harry Potter] Pensy The Musical [Yuri : Pensy x OC ]

ตอนที่ 35 : Pensy the Musical • Unremitting Sorrow บทที่ 1 : ไม่มีเธอ♪

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

Pensy the Musical • Unremitting Sorrow บทที่ 1 : ไม่มีเธอ



วันที่ 2 มกราคม 1995 นักเรียนที่กลับไปฉลองคริสต์มาสและปีใหม่กับครอบครัวได้นั่งรถไฟจากคิงครอสกลับมาฮอกวอสต์ตามกำหนดการ



สิ่งแรกที่พวกเขา และพวกเธอทุกคนถามเพื่อนๆคือ “คอนเสิร์ตCountdownปีใหม่” เป็นอย่างไรบ้าง?



คำตอบของเหล่านักเรียนที่ได้เข้าร่วมรับชมคอนเสิร์ต ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “สุดยอดมากๆ” โดยเฉพาะเพลง “คืนข้ามปี” ที่แม้จะไม่ได้ฟังกันสดๆ แต่แค่อ่านเนื้อเพลงในสูจิบัตร ก็สัมผัสได้แล้วว่าเป็นเพลงที่เรียบเรียงคำร้องได้สละสลวย



นั่นทำให้ทุกคนรอคอยวันศุกร์ที่ 6 ศุกร์แรกของเดือนมกราคม ที่น่าจะเป็นวันปล่อยแผ่นเสียงตามปกติของวิชาการดนตรี  และเพลง “คืนข้ามปี” ก็ไม่พ้นติด TOP 1 แผ่นเสียงที่มียอดซื้อ ยอดเช่ามากที่สุดประจำสัปดาห์แน่ๆ



ทุกๆคนล้วนเฝ้ารอการออกวางแผงของเพลงใหม่ที่เป็นการถ่ายทอดความเหงาๆ เศร้าๆ ของสตรีคนหนึ่งที่ฉลองข้ามผ่านปีคนเดียวกัน เพื่อจะได้ฟังอีกครั้ง แต่ถ้าพวกเขา และพวกเธอรู้ว่า น้องๆสึยามะ กำลังฟังเพนซี่ร้องเพลงนี้สดๆ คลอไปกับการเล่นกีตาร์ในห้องนั่งเล่นลับพิเศษเฉพาะกลุ่มของพวกเธอแล้วล่ะก็ คงจะอิจฉาตาร้อนกันสุดๆแน่



สิ่งแรกที่น้องๆสึยามะทักทายฉัน ก็คือ “ขอฟังเพลงใหม่ คืนข้ามปีหน่อยได้ไหมคะ” และนั่นก็ทำให้ฉันต้องร้อง และเล่นกีตาร์ให้น้องๆฟัง โดยมีแดฟเน่กับมิลลี่มานั่งฟังด้วยล่ะ พอเพลงจบ ก็ถึงคิวพวกเราสามคน ยิงคำถามใส่น้องๆที่ไปฉลองปีใหม่กับครอบครัวว่า



“ เป็นคนเอเชีย ฉลองคริสต์มาสกับแบบมีหิมะติดต้นคริสมาสต์ด้วยหรือเปล่า?”


 

            คำตอบของพวกเธอคือ “มีหิมะ เพราะไปฉลองกันที่ญี่ปุ่นในจังหวัดฮอกไกโด” ที่อยู่ประชิดแดนหมีขาวรัสเซียชนิดที่มีเรือข้ามฝากเข้าหากันได้เลยทีเดียว และยูริก็เสริมว่า



            “ ส่วนบ้านเกิดพวกหนูอยู่ที่ไทย ภาคใต้ จังหวัดสุวรรณมัจฉาค่ะ”



 ฉันกระพริบตาปริบๆ จังหวัดสุวรรณมัจฉามันมีในแผนที่ประเทศไทยด้วยเหรอ? แต่ก็อนุมานเอาได้อย่างง่ายๆว่านี่เป็นคนละโลกกับโลกที่ฉันเคยอยู่ และฉันก็ต้องทำเป็นสงสัยชื่อจังหวัดไปพร้อมๆกับมิลลี่และแดฟเน่ ก่อนจะขำความหมายของชื่อจังหวัดนี้ที่โดนมิลลี่ล้อหลังรู้ความหมายของสุวรรณที่แปลว่าทอง และมัจฉาที่แปลว่าปลา



“ จังหวัดอะไร แปลเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า Golden fish   จังหวัดปลาทองงั้นเหรอ? มีสัญลักษณ์ประจำจังหวัดเป็นปลาทองตัวน้อยๆใช่ไหม น่าร๊ากกก ~”



            “ ไม่ใช่ค่ะ ! สุวรรณมัจฉาเป็นชื่อเฉพาะของนางเงือกในวรรณคดีรามเกียรติ์ เป็นบุตรีทศกัณฑ์ และมารดาของมัจฉานุ บุตรชายระหว่างนาง กับหนุมาน ทหารเอกพระราม” น้องแก้มขึ้นเสียง ก่อนอธิบายอย่างจริงจังตามนิสัยที่จริงๆ จังกับเรื่องวิชาการของเธอ โดยมีน้องนุ้ย กับน้องยูริช่วยกันเสริมว่า



            “ แต่อย่าถามเรื่องทศกัณฑ์ หรือเรื่องรามเกียรติ์ต่อนะคะ”



            “ ไม่งั้นพี่หนูได้อธิบายยาวแน่”



            แดฟเน่กับมิลลี่พยักหน้าพร้อมกับ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเป็นเรื่องเกาะแก้วพิสดาร ว่าได้แวะไปไหม



            “ ทำไมพี่ต้องถามหนูเรื่องเกาะแก้วพิสดารด้วยล่ะ?” ยูริขมวดคิ้ว พร้อมถามฉันกลับด้วยคำถาม ที่ดูก็รู้เลยว่าเธอไม่อยากตอบเท่าไหร่



            “ ก็แค่อยากรู้เฉยๆ” ฉันตอบพร้อมส่งสายตาใสซื่อเท่าที่จะทำได้ไปให้



            “ ไม่ได้ไปค่ะ พวกหนูไปเกาะแก้วพิสดารกันแค่ปีละครั้ง ทุกๆช่วงปีใหม่ไทย วันที่ 13-15 เมษายนค่ะ” นุ้ยตอบ พร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นมาขัดก่อนที่ฉันจะทันถามต่อ “ คงจะถามต่อสินะคะว่าปีนี้พวกหนูจะไปไหม คำตอบคือไปค่ะ แต่พวกพี่ไม่สามารถไปเที่ยวเกาะแก้วพิสดารได้หรอกนะคะ เพราะมันเป็นกฏ”



            “ ถ้าจะถามว่ากฏมีอะไรบ้าง” ยูริพูดขึ้นมาขัดการเปิดปากถามของมิลลี่ “ ข้อแรก ผู้ที่จะเข้าเกาะแก้วพิสดารช่วงปีใหม่ไทย ต้องต้องเป็นคนในมหาตระกูลศิลปะศาสตร์ หรือมหาตระกูลแห่งS.S.S เท่านั้น และต้องผ่านบททดสอบ 3 รอบก่อน ถึงจะเข้าได้ค่ะ”



            “ ถ้าเพนซี่เข้ามหาตระกูลศิลปะศาสตร์ และผ่านบททดสอบ 3 รอบ ก็จะเข้าได้สินะ?” แดฟเน่ถาม น้องแก้มพยักหน้าให้ พร้อมกับเสริมว่า



            “ แต่ไม่เคยมีใคร ที่ไม่ใช่ผู้วิเศษชาวไทยที่อยู่ในมหาตระกูล S.S.S.   ผ่านบททดสอบ และได้เข้าร่วมพิธีฉลองปีใหม่ไทยที่เกาะแก้วพิสดารได้ก่อนอายุ 20 ปีเลย ดังนั้นไม่ต้องรีบก็ได้นะคะพี่เพนซี่ พี่มิลลี่ พี่แดฟเน่”



            “ อะไร ? พี่ไม่ได้อยากไปหรอกนะ” มิลลี่บอกด้วยเสียงแปลกใจที่ได้ยินแก้มพูดมาแบบนี้ ฝ่ายผู้พูดก็แปลกใจไม่แพ้กันจนเลิกคิ้วสูง ทำให้มิลลี่หัวเราะออกมาเบาๆ “ พี่แค่ถามให้เพนซี่เท่านั้นแหละ ฮิๆ”



            “ การได้ไปฉลองปีใหม่ไทยกับน้องๆสึยามะบนเกาะแก้วพิสดาร คงเป็นอะไรที่ดีกับเพนซี่มากแน่ๆ คิกๆ” แดฟเน่หัวเราะคิกคักด้วยใบหน้าที่ไม่รู้ว่ากำลังมโนภาพการฉลองบนเกาะแก้วพิสดารระหว่างฉันกับน้องๆสึยามะยังไงกันอยู่นะ ถึงได้หน้าแดงแบบนั้น

 


            พวกเรานั่งคุย นั่งเล่นกันไปอีกสักพัก ก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน เพื่อเตรียมเรียนในวันอังคารที่ 2 มกราคม 1995 วันเปิดเทอมครึ่งหลังในภาคเรียนปี 4 ของฉัน



            แต่แล้ว ในคืนนี้ ฉันกลับฝัน. . . ฝันที่ไม่เคยคิดว่าจะฝันถึงได้  นั่นก็คือฉันนั่งอยู่ในห้องนอนของเพนซี่ในคฤหาสน์ตระกูลพาร์กินนสัน ที่ครึ่งซ้ายของห้องตกแต่งด้วยโทนชมพูฟุ้งฟิ้ง อันเป็นการตกแต่งแบบดั้งเดิมของเพนซี่เจ้าของร่าง และครึ่งขวาเป็นห้องที่ตกแต่งโทนขาวดำเรียบๆ ที่ฉัน ไม่สิ ผมเป็นคนจัดใหม่



            ผมยืนเผชิญหน้ากับเพนซี่เจ้าของร่างด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถูกเธอทักด้วยเสียงสั่นๆ เต็มไปด้วยความเศร้า



            “ นายเป็นใคร?”



            “ เอ่อ . . . ผมคือ. . .



            5 นาทีผ่านไปกับการอธิบายให้เพนซี่ฟังว่าผมชื่อ มิตร เศรฐาตระกูล ชายจากโลกที่เวทมนตร์มีเพียงในนิยาย และยังเป็นโลกที่เรื่องราวของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นนิยายที่โด่งดังมาก โดยผมไม่ได้บอกเรื่องราวในอนาคตใดๆต่อจากนี้ ด้วยเหตุผลด้าน Butterfly Effect ที่อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเรื่องได้ แม้จะไม่รู้ว่าเพนซี่เจ้าของร่างที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้คือจิตวิญญาณของเธอจริงๆ หรือเป็นเพียงฝันของผมก็ตาม



            “ สรุปคือ นายมิตรเป็นมักเกิ้ล ที่ชอบฉัน? และก็เป็นนักร้องชาวไทย เจ้าของแชแนล MiTH Cover  ที่ไม่รู้ทำไมถึงมาโผล่ในร่างฉันได้” เพนซี่พูดสรุปด้วยเสียงกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ “ และเทอม 1 ของปี 4 นายก็เอาร่างฉันไปร้องเพลงประชดมัลฟอย?”



            “ ใช่” ผมพยักหน้า พลางคิดในใจว่าเพนซี่จะคิดยังไงนะกับการที่ผมเอาร่างเธอมาใช้ตามใจตัวเองแบบนี้



            เพนซี่หรี่ตามองผม ก่อนจะหลับตาลง แล้วถอนหายใจออกมาช้าๆ



            “ ฉันหลับไป คิดว่ามัลฟอยจะมาง้อ ขอคืนดีข้างเตียงแบบเจ้าหญิงนิทรา แต่ตื่นขึ้นมากลับพบว่าเวลาผ่านไปเกือบปี และก็มีวิญญาณมักเกิ้ลจากต่างโลกมาเข้าสิง พร้อมเอาร่างไปร้องเพลงที่ฉันไม่รู้จัก แต่ดันถ่ายทอด ระบายอารมณ์ความเจ็บปวดของฉันให้คนอื่นๆฟังได้ดี แต่เดรโกกลับไม่สนใจ. . . เฮ้อ. . .”



            ผมฟังเพนซี่พูดขณะหลับตาด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไป 3 จังหวะ เริ่มจากบอกเล่าการหลับไหลของเธอที่เต็มไปด้วยความหวัง ความแปลกใจที่ผมมาแทนที่เธอ และความเศร้าที่เดรโกไม่สนใจอะไรเธอเลย



            “ ฉัน. . . ไม่ให้อภัยเดรโก. . . แต่ตอนนี้ไม่พร้อมจริงๆที่จะออกไปเจอใคร . . . คงต้องฝากนาย. . . นำร่างฉันไปร้องเพลงระบายอารมณ์เสียใจ ระบายอารมณ์เศร้าอีกสักเทอม แล้วปิดเทอมปี 4 ค่อยว่ากันอีกที ทั้งเรื่องเดรโก ทั้งเรื่องFrozen Queen ยังไงก็ฝากด้วยล่ะ ถ้าเดรโกไม่มาคุยกับฉัน ไม่สิ กับพวกเราตรงๆเรื่องนี้สักที ไม่ต้องเลิกขับขานบทเพลงเศร้า !



            ผมกระพริบตาปริบๆก่อนที่ร่างเพนซี่ตรงหน้าจะสลายไป พร้อมกับกระจกเงาแห่งแอริแซดที่ไม่รู้มาโผล่ตรงหน้าได้ยังไง มันกำลังสะท้อนภาพร่างของผม มิตร ชายวัยรุ่นชาวไทยในชุดนักเรียนฮอกวอสต์สีเขียว อันเป็นสีประจำบ้านสลิธีริน สูง 180 เซนติเมตร กำลังยืนตัวตรง นัยน์ตาสีดำกระพริบปริบๆ ขณะมองภาพในกระจกที่เพนซี่อยู่ข้างหลัง กำลังกอดกับน้องๆสึยามะ แก้ม ยูริ นุ้ย แล้วกอดคอเดินกันไปนอนบนเตียง

 


 ผมหันหลังควับไปมอง ก็พบว่าภาพในกระจกนั้นเกิดขึ้นจริง แต่พอหันกลับมาดูอีกที กระจกเงาได้หายไปซะแล้ว ผมเลยหันไปดูว่าเพนซี่กับน้องๆบนเตียงจะทำอะไร  สิ่งที่เห็นคือสิ่งที่ไม่คาดคิดเลยว่า. . . สี่สาวจะค่อยๆเปลื้องผ้าให้กันและกันอย่างช้าๆ สายตามองกันอย่างลึกซึ้ง เพนซี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มขณะดึงตัวแก้มมากอด แล้วจูบไป ปลดเฟิร์สบราของแก้มไป



ผมสะดุ้งตื่นอย่างตกใจขึ้นมาก่อนจะเห็นเหตุการณ์ต่อจากนั้น พร้อมกับพบว่าตัวเองนอนกอดแก้มบนเตียงใหญ่ ซ้ำยังทำท่าเหมือนเพนซี่ในฝัน นั่นก็คือยื่นหน้าไปใกล้ที่ปากจะสัมผัสกัน พร้อมกับมือที่ซุกซน เอื้อมไปหมายจะล้วงเข้าเสื้อเชิร์ตสีเขียวอ่อนตัวบางสำหรับใส่นอนเพื่อปลดบรา



ฉันรีบปล่อยมือออกแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ ล้างหน้า เรียกคืนสติให้กลับมา แต่ยอมรับเลยว่า ภาพเพนซี่กับน้องๆสามคนที่กำลังจะเปิดฮาเร็มลิลลี่บนเตียงในห้องนอนเพนซี่ที่เห็นในฝันนั้น มันติดตาสุดๆเลย



“ ทำไมถึงติดตานะ? เพราะฉันเห็นเพนซี่เจ้าของร่าง กำลังจะทำแบบนั้นกับน้องๆ? ฉันอิจฉาเพนซี่? ฉันเขิน? หรือฉันอะไรกันแน่นะ” ฉันบ่นเบาๆขณะเช็ดตัว ก่อนจะสะบัดหัวแรงๆไล่ความสับสนออกไป



แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไรเลย เพราะคาบเช้าวันอังคารแรกของเทอม 2 ภาคเรียนปี 4 ไม่มีอะไรไหลเข้าหัวมาแม้แต่น้อย ภาพเพนซี่กับน้องๆบนเตียงมันวนเวียนในหัวไปทั้งวัน จนใครๆก็ทักช่วงพักเที่ยงว่า Pensy   the Musical คนดังเป็นอะไรไป วันนี้ถึงดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว



“ มีเรื่องรบกวนจิตใจนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบไปแบบนั้น ก่อนขอดูโน๊ตวิชาแปลงร่างกับวิชาคาถาในช่วงเช้ากับแดฟเน่ เพื่อทบทวนว่าที่ฉันนั่งเอ๋อ คิดแต่เรื่องภาพบนเตียงของ 4 สาวนั้น อาจารย์มักกอนากัลกับอาจารย์ฟลิตวิกสอนอะไรไปบ้าง



สติฉันดีขึ้น กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวมากขึ้นในวิชาดูแลสัตว์วิเศษและสมุนไพรศาสตร์ช่วงบ่าย ทำให้เพื่อนๆไม่เป็นห่วงฉันกันมากนัก และคืนนี้ ฉันก็นอนแบบกล้าๆกลัวๆว่าจะเจอภาพแบบในฝันเมื่อคืนไหม แต่ก็ไม่เจออะไรจนถึงเช้า



ในวันพุธที่ 4 พุธแรกประจำเดือนมกราคม วิชาแปลงร่าง ปรุงยา ดูแลสัตว์วิเศษผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และฉันก็ไปเตรียมตัวขึ้นร้องเพลงในห้องโถงตามปกติ ทว่าครูซาร์ทนั้นกลับถามฉันว่า “ไหวไหม?”



“ อะไรคือไหวไหมคะ?” ฉันถามกลับอย่างสงสัย ครูซาร์ทก็บอกว่าฉันดูเหมือนคนกังวลกับอะไรบางอย่าง จนอาจจะทำให้ร้องเพลงได้ไม่เต็มที่ “ หนูดูเป็นแบบนั้นเหรอ?”



“ ก็ใช่น่ะสิ” ครูซาร์ทตอบ พร้อมพยักหน้าให้ นักเรียนวิชาการดนตรีคนอื่นๆในห้องเตรียมตัวก็พยักหน้าตาม พร้อมกับถามฉันอย่างเป็นห่วงว่าเป็นอะไรไหม เพราะเมื่อวานฉันดูเหม่อลอยครึ่งเช้า และครึ่งบ่ายก็ดูพยายามทำตัวให้ปกติ แต่วันนี้ทุกคนก็เห็นได้เลยว่าฉันไม่ปกติ เหมือนคนกังวลเรื่องอะไรมาก แต่พยายามปกปิดไว้



“ อ่า ไม่เป็นไรค่ะ แค่กังวลเรื่องบางเรื่อง เอาไว้ไประบายกับเพลงบนเวทีก็ได้” ฉันตอบ และนั่นทำให้ครูซาร์ทจัดลำดับการแสดงของฉันไว้ปิดท้าย  เพื่อให้มีเวลาเตรียมตัวมากขึ้น



ฉันหายใจเข้าช้าๆ ก่อนหายใจออกยาวๆ ก่อนจะตั้งสติ วิเคราะห์ภาพที่สะท้อนจากกระจกเงาแห่งแอริแซดว่า เป็นแค่ความฝัน มันไม่ใช่ของจริง เพราะกระจกบานจริงมันแตกไปแล้วในแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคแรก. . . เอ๊ะ ? หรือนั่นมันในฟิคที่เคยอ่าน??



ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆอย่างหงุดหงิดตัวเองที่อ่านฟิคแฮร์รี่มาก จนสับสน จำเรื่องรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอย่างกระจกเงานี่ไม่ได้ว่าตกลงแตกหรือยังไม่แตก แต่ฉันก็ช่างมันก่อน และคิด วิเคราะห์ แยกแยะ จนใจสงบ และปล่อยภาพสี่สาวกำลังจะเล่น Yuri 4P ให้ผ่านไป เพราะนั่นเป็นแค่ภาพในฝัน



แต่เพนซี่เจ้าของร่างที่มาคุยกับเรา มันฝันเพ้อๆ หรือวิญญาณสื่อสารผ่านฝันกันนะ?ฉันคิดอย่างสงสัย แต่จะถามใครได้ล่ะ? ไม่มีใครตอบฉันได้หรอก และถ้ามีคนรู้ ฉันอาจโดนจับเข้ากองปริศนาไปสืบหาที่มาที่ไปของการเชื่อมต่อระหว่างวิญญาณต่างโลก ที่พุ่งมาสิงสู่ในร่างเพนซี่ที่กำลังโศกเศร้าจากการอกหักก็ได้



“ เอาเป็นว่า ช่างมัน. . .” สรุปก็ง่ายๆแบบนี้ และฉันก็ออกขึ้นไปบนเวทีพร้อมกีตาร์คู่ใจ กะนั่งเล่นเพลง “ช่างมัน” แบบช้าๆ สบายๆ แต่ในขณะที่กำลังนั่งลง เตรียมจะดีดสายกีตาร์อยู่นั้น เสียงเพนซี่ก็ดังขึ้นมาในหัว



ไม่เอาช่างมัน. . . ขอเพลงที่ระบายอารมณ์แบบ ฉันถูกเดรโกทิ้ง เจ็บปวดมาก แต่ก็ยังรักเขาอยู่ ถ้าไม่มีก็ค่อยช่างมันอีกรอบก็ได้



ฉันกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วในหัวก็เหมือนมีคนเปิดไฟในโลกเก่า หรือเสกลูมอสในโลกนี้ เพลงไม่มีเธอของRestrospect เวอร์ชั่นLight Mode เบาๆได้ผุดขึ้นมาทันที และฉันก็ไม่ลังเลที่จะเริ่มบรรเลง พร้อมขับร้องออกมาด้วยอารมณ์เจ็บปวดของเพนซี่ที่จู่ๆก็ผุดขึ้นมาเป็นน้ำพุ น่าจะเป็นเพราะเจ้าของร่างถ่ายทอดมันมาผ่านคำพูดเมื่อครู่ล่ะนะ



https://www.youtube.com/watch?v=BYOFWdOHpjI



“ ความปวดร้าวที่อยู่ในใจ. . . ทนและฝืนเก็บมันอยู่ข้างใน

 ความทรงจำวันคืนที่โหดร้าย . . .ไม่มีเธอ ไม่มีเธอ . . .”



แค่ท่อนแรก ก็สร้างเสียงกรี๊ดดังลั่นห้องโถง เพราะนี่เป็นเพลงใหม่อีกแล้ว ! เพลงใหม่รับปีใหม่กันเลยทีเดียว แต่แล้วเสียงกรี๊ดก็ค่อยๆเงียบลงในท่อนต่อมา เพราะว่าเพนซี่ขับร้องในจังหวะช้าๆ ถ่ายทอดแต่ละคำออกมาอย่างลึกซึ้ง เต็มไปด้วยอารมณ์ที่เจ็บปวดตามเนื้อร้อง



“ ความเงียบงันช่างทรมาน. . . เมื่อวันวานเคยมีภาพเธอ

 แต่วันนี้ที่ได้พบเจอ มันฝืนใจจะทน~

ฉันเลยต้องเจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

 เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก~

เจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

 เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก...”



แม้เพนซี่จะนั่งเล่นกีตาร์ ขับขานบทเพลงในท่าทีสบายๆ ทว่าทุกคนกลับน้ำตาคลอเมื่อเห็นภาพถ่ายทอดสดจาก MVR แสดงภาพ Close Up หน้าเพนซี่ที่หลับตาขณะร้อง พร้อมปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเป็นสายอย่างไร้เสียงร้องไห้ หรืออาการสะอื้นจนขัดจังหวะการร้องเพลง



“ จบเรื่องราวด้วยรอยน้ำตา คืนกลับมาไม่เป็นเหมือนเดิม

รักมืดมนที่ต้องเผชิญ ไม่มีเธอ ไม่มีเธอ~

 ความเงียบงันช่างทรมาน เมื่อวันวานเคยมีภาพเธอ

แต่วันนี้ที่ได้พบเจอ มันฝืนใจจะทน .  . .

ฉันเลยก็เจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก...

เจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก...”



เพนซี่เว้นจังหวะการร้อง เป็นบรรเลงด้วยกีตาร์แบบช้า สบายๆ ซึ่งเธอเล่นตามเพลงจริงๆ ที่เคยฟัง เคย cover มาในชาติก่อน ทว่าทุกคนกลับคิดว่า ตอนนี้เพนซี่กำลังเจ็บปวด และอยากร้องไห้ดังๆ ทว่าไม่อยากทำให้โชว์เศร้า จึงเม้มปากก้มหน้า ปล่อยน้ำตาไหลเรื่อยๆระหว่างบรรเลงกีตาร์เพื่อรอตัวเองพร้อมที่จะฮึบ ฮึดขึ้นมาร้องเพลงต่อ



“ แผลในใจ เจ็บลึกและโหดร้าย

ทนต่อไป เจ็บปวดยังทนฝืน

 รักมลาย จบลงเพียงชั่วคืน

 ใจยั่งยืน สิ่งเดียวก็คือรัก

เพราะสิ่งนี้ที่ฉันยังหวัง เพราะเธอนั้นคือฝันที่เฝ้ารอ~”

 


เพนซี่ร้องด้วยเสียงที่สั่นลงเล็กน้อย แต่ยังรักษาระดับความใส ความสบายๆได้ แม้ผู้ขับร้องและเนื้อเพลงจะเอนไปทางเศร้าโศกก็ตาม



“ เจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก~

เจ็บลึก บาดแผล รักมันบั่นทอน ความรักไม่แน่นอน

เธอเกลียดฉัน โกรธฉัน ใจยังรัก~



เสียงกีตาร์หยุดลง ทุกคนคิดว่าเพนซี่ร้องเพลงจบแล้วเลยค่อยๆปรบมือกัน สลับกับเสียงสะอื้นของคนฟังที่อินกับเพลง แต่ทุกเสียงก็เงียบลงไปเมื่อเพนซี่ร้องอีกท่อน เป็นท่อนสุดท้ายที่เต็มไปด้วยอารมณ์เศร้า ระบายมากับเสียงสะอื้นของสตรีที่กำลังร้องไห้



“เจ็บลึก บาดแผล เพราะรักเธอเกิน เกินความรู้สึก

ยังลึกปวดร้าว แต่ทนต่อไป

เพราะเธอ ทำให้ฉันได้พบเจอ

ทำให้ฉันหลงละเมอ สิ่งที่เรียกว่ารัก . . . ฮึก. . .”



เพนซี่หายใจเข้าออกช้าๆ 3-4ครั้งก่อนจะลุกขึ้นโค้งให้ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องพักไปเช็ดน้ำตา แล้วกะจะกลับไปนอนพักที่ห้อง แต่ก็ถูกเพื่อนๆสมาชิกวิชาการดนตรีและครูซาร์ทมาล้อม พร้อมถามเกือบจะพร้อมๆกันว่า



“ มัลฟอยมันมาทำอะไรกับเธอ!? / มัลฟอยมันทำร้ายเธอใช่ไหม? / โดนมัลฟอยรังแกมาเหรอ?” อะไรทำนองนี้ ซึ่งแม้เพนซี่จะฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็จับใจความและความรู้สึกเป็นห่วงของทุกคนได้ เลยยิ้มให้พร้อมตอบว่า



“ ไม่มีอะไรหรอก แค่เมื่อคืนก่อนๆ ฮึก ฉันฝันถึงเขา ทั้งตอนที่อยู่ด้วยกัน ทั้งตอนที่ผลักไสบอกเลิก ก็เลย. . . เจ็บขึ้นมาอีก ทั้งๆที่คิดว่าจะลืมได้แล้วแท้ๆ” แม้ฉันจะโกหกทุกคน แต่มันก็ไม่ต่างจากความจริงนัก ก็เจ้าของร่างฉันดันอยากระบายความเจ็บปวดต่อ ฉันก็ต้องสนองอยู่แล้ว


________________________________________

ภาค 2 อัพแล้วจ้าาา

Unremitting Sorrow 

ชื่อภาคมีความหมายว่า

"ต่อเนื่อง+เศร้าโศก = ความโศกาที่ยังไม่สิ้นสุด"

ชื่อภาคนี้จะบอกถึงประเภทเพลงที่จะใช้ในภาค


ส่วนตอนแรกของภาค เปิดมาก็. . .

เปิดเผยชื่อของวิญญาณชายนักดนตรีที่สิงในร่างเพนซี่แล้ว

มิตร !

และเปิดเผยสถานะของเพนซี่เจ้าของร่าง

วิญญาณที่เจ็บปวด แต่ยังคงมองเห็นเหตุการณ์ต่างๆได้อยู่


ไหนจะ. . .ฝัน Yuri 4 P ที่ทำเอาจิตใจของ"มิตร"กังวลอีก


จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้บ้างนะ?

โปรดติดตามตอนต่อไป ~


*เพิ่มเติม*

ลืมประกาศผลโหวตเลย

เซดริก = ตายตามเนื้อเรื่อง

และเพลงที่จะใช้ปิดภาคนี้ คือเพลงญี่ปุ่น

Bokutachiwa tatakawanai นะทุกคน ~♪



//หน้าฝนมาเยือน อากาศเย็นดีจริงๆ

แต่ถ้าผมหายหวัด หายคัดจมูก น้ำมูกไหล และจามรัวๆได้จะดีกว่านี้

นักอ่านทุกคนก็อย่าลืมรักษาสุขภาพกันนะ -3-



เดือนมิถุนายน 

ผมจะอัพนิยาย 3 เรื่องล่ะ

Tale of Thrae ภาค 13 อัพวันเว้นวัน

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1462315

Persephone Order ภาคฤดูใบไม้ร่วง เดือนแรก อัพวันเว้นวัน

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1761032

SoulOrbChronicle ภาค 4 อัพวันเว้นวัน

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1748399


Pensy The Musical ภาค 2 อัพจันทร์ พุธ ศุกร์

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1925840



ฝากกดไลค์ ติดตามเพจของผมด้วยน้าาา

เวลามีการเลื่อนอัพ งด ดองอะไร ผมก็จะแจ้งในเพจนี่แหละ

https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

400 ความคิดเห็น

  1. #341 ประธานคิม (@Cressida) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 17:58
    ไม่อยากให้มีฮาเร็มเลยค่ะ ฮือ ;-;
    #341
    0
  2. #274 Chaac (@Lusine) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:17
    แง แอบคิดว่าดูจะเป็นลูซเซอไปหน่อยน่ะค่ะ ทำทุกอย่างให้เขาสนใจงี้ ร้องเพลงแบบนี้แรกๆก็ดูดีอยู่แต่พอมากไปแล้วเหมือนเรียกร้องความสนใจเลย แต่ก็เก็ตเพราะแพนซี่ก็เจ็บปวดมาเยอะก็คงแค้นนิดๆงี้ ที่บอกว่าถ้าเดรโกยังไม่มาคุยจะไม่ให้หยึดร้องเพลงก็คงเพราะอยากรู้เหตุผลจริงๆที่ทำให้เดรโกบอกเลิกล่ะมั้ง ฮือ;-; /แอบอยากให้แพนซี่ร้องเพลง speechless ในอะลาดินค่ะ ช่วงนี้กะลังอิน ร้องตอนเจออัมบริดก็ได้ค่ะ แหะ
    #274
    1
    • #274-1 Tangmo9933 (@Tangmo9933) (จากตอนที่ 35)
      7 มิถุนายน 2562 / 18:35
      เห็นด้วยค่ะ เพลงนี้ดีมากจริงๆ ถ้าร้องตอนเจออัมบริดคือดี55555
      #274-1
  3. #273 อุ้มแอนมด (@aumandmod) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 16:35
    ขอบคุณนะไรท์ที่ยอมใช้เพลงที่เราเสนอ
    #273
    0
  4. #272 graycloud (@graycloud) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 16:35
    ไม่ชอบนิสัยเพนซี่เจ้าของร่าง
    ดูเป็นคนที่ทำอะไรไม่ค่อยเป็นแต่อยากให้ทุกคนสนใจ บอกตัวเอกให้ใช้ความสามารถทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
    #272
    0
  5. #271 rekioz (@rekioz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 14:39

    ดอกลิลลี่ของฉันกำลังเบ่งบาน
    #271
    0
  6. #270 มโนกาตาริ (@20116chotikan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 14:06
    Welcome back
    #270
    0
  7. #269 PT-Punn (@PT-Punn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 14:05
    มาแล้ววววววววว รออ่านอยู่นะคะ^_^!
    #269
    0
  8. #268 Luna0001 (@Luna0001) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 13:56
    มาแล้ววว กอดหมอนร้องไห้
    #268
    0
  9. #267 Eifel3955 (@Eifel3955) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 13:50
    มาสักทีจะร้องไห้
    #267
    0