Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 16 : รุ่นที่2-รุ่นที่1 แถม x27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ม.ค. 52

ปรารถนา...อ้อนวอน...ร่ำร้องสุดหัวใจ

กลับ...อยากกลับไป...กลับไปหา

...คนคนนั้น...

 

เสียงกรีดร้องโหยหวนยาวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง...เสียงกระสุนปืนราวเสียงกำกับจังหวะ...เป็นจังหวะสุดท้ายของชีวิต

 

เปลวเพลิงสีส้มพวยพุ่งจากถุงมือ...สังหารทุกชีวิตที่เข้ามาใกล้

 

ฆ่า...ฆ่า...และก็ฆ่า  เพราะนี้คือสงคราม  สงครามของเหล่ามาเฟีย  ที่วองโกเล่รุ่นที่1ไม่อาจหลีกหนี

 

เพลิงแห่งนภาหมุนวนราวร่ายรำ  ผู้นำแห่งวองโกเล่คือนักร่ายรำแห่งเปลวเพลิง  บนเวทีที่มีชื่อว่าการต่อสู้

 

แฮ่ก แฮ่ก อึก...

 

จิออตโต้ใช้สองมือกุมหน้าอก  สองขาซวนเซไปมา  ลมหายใจปั่นป่วนมองไม่เห็นอะไรนอกจากสีแดง...สีของเปลวเพลิง...สีของเลือด...สีที่ไม่ยากเห็น

 

เมื่อก้มมองสองมือของตนไฟดับเครื่องชนยังคงเปล่งแสง  บนถุงมือที่มีตราเลข1บ่งบอกถึงภาระที่ไม่อาจโยนทิ้ง  ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งวองโกเล่คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้

 

สัมผัสได้ถึงการมีชีวิตจำนวนมากที่ด้านหลัง  ชีวิตที่มือนี้จะกระชากออกจากร่างกาย

 

ไฟดับเครื่องชนลุกโชนบนถุงมือ  ตราบใดที่การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ถึงจุดจบ...

 

...ไฟนี่จะไม่หยุดเปล่งแสง

 

ตูม!!!

 

ปรากฏเปลวเพลิงหนึ่งลำที่ด้านหลัง  เปลวเพลิงที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง  กลุ่มคนพวกนั้นตายไปแล้ว  ตายจากไปโดยไม่เหลือซากเพราะเพลิงพิโรธ

 

จิออตโต้เบ้หน้า  เขารู้จักคนๆเดียวที่ทำเรื่องแบบนี้ได้  อีกแล้ว  ทำไมต้องเป็นคนๆนั้นทุกที  คนเดียวที่รู้ทุกครั้งยามเมื่อเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

 

ไฟแห่งนภาดับลงไปแล้วพร้อมๆกับการต่อสู้ครั้งนี้จบลง  ในบรรดาคนที่ยังรอดชีวิต  มีอยู่คนหนึ่งวิ่งไปมากลางสนามรบ  กวาดสายตาหาใครคนหนึ่ง

 

จิออต...เห็นรุ่นที่1หรือเปล่า

 

ชายผมดำยาวเจ้าของพลังเพลิงพิโรธเอ่ยถามทุกคนที่ผ่านไปมา  แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบได้

 

...จิออตโต้ เจ้าบ้า...

 

คฤหาสน์วองโกเล่  ภายในห้องส่วนตัวของวองโกเล่รุ่นที่1

 

จิออตโต้นั่งนิ่งบนขอบเตียง  สั่งห้ามทุกคนเข้าใกล้ห้องนี้โดยเด็ดขาด  ใช่  เขาสั่งไปแบบนั้น  แต่เสียงลงฝีเท้าหนักของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

 

ปัง!!!~

 

และเปิดประตูเข้ามาเองแบบไม่เกรงใจ

 

เจ้าหลบหน้าทำไม

 

ไม่มีคำตอบจากเจ้าของห้อง  ไม่แม้แต่จะชายตามองผู้บุกรุก

 

ข้าทำอะไรผิดหรือไง เจ้าโกรธข้าเรื่องอะไรน่ะ จิออตโต้

 

ห้ามเรียกเราว่าจิออตโต้ เราคือวองโกเล่รุ่นที่1 เจ้าออกไปจากห้องเราซะ

 

สิ่งที่ทำให้ชายผมดำตกใจไม่ใช่เสียงตวาด  แต่เป็นใบหน้าราวจะขาดใจเหมือนอดกลั้นต่ออะไรบางอย่าง 

 

จิออตโต้สะบัดหน้าหนี  ลุกจากเตียงไปที่หน้าต่าง  สัมผัสได้ถึงร่างสูงที่เดินตามมาโดยไม่สนเสียงไล่

 

เราไม่ต้องการการปกป้องจากเจ้า คนพวกนั้นเราจัดการเองได้ โดยที่เจ้าไม่จำเป็นต้องมาช่วย

 

เฮ้ๆ หมายความว่าไงน่ะ จิออต...

 

เผียะ!!!

 

นิ้วเรียวทั้ง5ฝากรอยแดงบนใบหน้าชายผมดำ 

 

อย่าบังอาจเรียกชื่อเรา เราคือวองโกเล่รุ่นที่1 เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

 

ร่างสูงเหลือบมองแววตาดื้อดึง  มือหนาแตะเบาๆบนแก้มขึ้นสีที่เริ่มชา  เมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้เป็นร่างเล็กที่ถอยหนี  ถอย...จนติดกำแพง  แม้จะอยู่ในสภาพขยับหนีไปไหนไม่ได้แต่มีเพียงแววตาเท่านั้นที่ยังดื้อดึงราวท้าทาย  

 

เจ้า...ไม่รู้เลย จริงๆหรือ

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ความรู้สึกทั้งหมดของข้า  เจ้าไม่รู้เลยจริงๆหรือ

 

เมื่อสายตาไม่อาจเบนหนี  บางสิ่งในใจร่างเล็กเริ่มสั่นคลอน  แต่ก็เพียงชั่ววูบ  แค่วูบเดียวที่จิออตโต้หวั่นไหวก่อนจะผลักร่างสูงออกอย่างแรง

 

เราจะไปรู้ได้ยังไง และก็...ไม่อยากจะรู้ด้วย

 

บางทีนั่นคงจะเป็นคำพูดสุดท้าย  ที่ทั้งสองคนได้พูดกันเป็นการส่วนตัว  เวลาที่ผ่านไปสร้างความห่างเหินราวกับมีเส้นบางๆที่มองไม่เห็นปิดกั้นหัวใจ

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง  วองโกเล่รุ่นที่1ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทิ้งไว้เพียงจดหมายประทับตราเพลิงมรณะ  จดหมายแต่งตั้งเจ้าของพลังเพลิงพิโรธขึ้นเป็นวองโกเล่รุ่นที่2  พร้อมกับข้อความสั้นๆ

 

...เราขอมอบนภาผืนนี้แก่เจ้า...

 

วองโกเล่รุ่นที่2มองสภาพห้องที่เขาเคยเข้ามาและมีปากเสียงกับใครคนหนึ่ง  ของในห้องทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  ขอบตียงที่ใครคนนั้นเคยนั่ง  เมื่อล้มตัวลงนอนราวกับจะได้กลิ่นของใครบางคน  สายตาที่มองผ่านหน้าต่างทิวทัศน์ที่เห็นยังคงเหมือนภาพที่คนคนหนึ่งเคยจ้องมอง

 

แต่ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มีวองโกเล่รุ่นที่1...ไม่มีจิออตโต้

 

ทำไมกัน...ทำไมใจของข้าที่มอบให้เจ้า...เจ้าถึงตอบแทนมันด้วยการจากข้าไปตลอดกาล

 

เวลายังคงไหลผ่านเลยไป  ผ่านไป  ผ่านไป  ไม่มีคราวข่าวใดๆจากปฐมวองโกเล่  นอกจากจดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาจากดินแดนห่างไกลทางตะวันออก

 

เมื่อเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้  เราคงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกอีกแล้ว

ได้โปรดยกโทษให้ความเอาแต่ใจของเราด้วย

ความรู้สึกของเจ้าใช่ว่าเราไม่รู้  แต่เพราะรู้ดีถึงต้องไป

สองมือของเจ้าที่ปกป้องเราเสมอ  ความรู้สึกที่เจ้ามีให้เรา  ทำให้เรามีความสุขมาก

มีความสุขเสียจน...เราไม่อาจขาดเจ้าไปได้

เราทนไม่ได้หากวันหนึ่งเจ้าจะจากเราไปยังที่แสนไกล 

เราคงทำให้เจ้าโกรธและเสียใจ  แต่โปรดรู้ไว้

...นี่คือความรักในแบบของเรา...

 

ณ.ดินแดนหนึ่งในเวลาต่อมาถูกเรียกขานว่าญี่ปุ่น

บนเตียงขาวร่างบอบบางของวองโกเล่รุ่นที่1ปรือตาขึ้นอย่างอ่อนล้า  ริมฝีปากกระซิบคำพูดถึงใครคนหนึ่งที่ไม่อาจได้ยิน  หยาดน้ำตาหยดหนึ่งหลั่งไหลเป็นครั้งสุดท้าย

 

อยากกลับไปเหลือเกิน กลับไปฟังเจ้าเรียกชื่อข้าอีกครั้ง

 

ญี่ปุ่นในหลาย10ปีต่อมา

 

ซาวาดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่10สะดุ้งเฮือก  มือเล็กยื่นไปแตะที่ขอบตา  ความรู้สึกเมื่อกี้มันคืออะไรกัน

 

ร้องไห้ทำไมวะ ไอ้สวะ

 

แซนซัส หัวหน้ากลุ่มวาเรีย ขมวดคิ้วถามด้วยท่าทางหงุดหงิด  หากแต่มือแกร่งกลับยื่นไปเช็ดน้ำตาให้ร่างเล็ก  ราวกับทำไปเอง

 

สึนะฉวยมือแซนซัสไว้แน่น  หยาดน้ำตาไหลเป็นสายโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้สาเหตุ  รู้สึกเพียงความเศร้า  โหยหาใครบางคนอย่างประหลาด

 

...อยากกลับ...อยากกลับไป...เพื่อพบคนๆนั้น...

 

สึนะพร่ำพูดคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนพูดแทนใครบางคน  สองมือเล็กยึดแซนซัสไว้แน่นราวจะขาดใจหากปล่อยไป 

 

การเดินทางเพื่อค้นหาคำตอบของหัวใจนั้นยาวนาน  เนิ่นนานแล้วข้ามศตวรรษ  ห่างไกลราวจะไปไม่ถึง  เมื่อการเดินทางนั้นสิ้นสุด  ก็ได้พบรอยยิ้มของคนที่รออยู่

 

...เรากลับมาแล้ว

 

...กลับมายังบ้าน...ของหัวใจ...

 

ยินดีต้อนรับกลับ จิออตโต้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #431 พันปักษา (@vongolatsuna27) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 09:53
    การพลัดพลากที่แสนยาวนานในที่สุดก็ได้กลับมาพบกันเสียที (จะร้องแล้ว)
    #431
    0
  2. #410 Fasai Hongudom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 13:31
    จะร้องไห้แล้วอ้ะ T^T
    #410
    0
  3. #394 ✿*゚’゚・✿Queen (@rarakyo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 19:07
     ซึ๊งงงงงงง TT^TT
    #394
    0
  4. วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 22:31
    ร้องไห้เลยอะ ToT
    #387
    0
  5. วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 02:35

    เศร้าจริงๆ TT^TT

    #358
    0
  6. #349 Black wings. (@boonnapa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 22:08
     555+
    เจ๋ง!
    #349
    0
  7. #323 chesster (@love-vongola) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:45
    ฮือออออๆๆ เศร้าอ่ะT^T
    #323
    0
  8. #306 cria (@cria) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 12:05
    T^T  ซึ้ง
    #306
    0
  9. #296 ปีกแห่งภูติ (@wing-of-angel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2553 / 18:58
    อ่านแล้วซึ้งนะคะ
    ตอนนี้จะมีต่อไหมนะ
    #296
    0
  10. #281 ......... (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 15:38
    การลาจากก้อต้องมีการพบเจอครั้งใหม่.......
    #281
    0
  11. #179 cheayong (@cheayong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2552 / 20:34
    กรี้ดดดดดด X27สุดหูรูดดดดดด 

    อยากให้แต่ง X27แบบเต็มๆให้อ่านหน่อยอ่าค่ะ
    #179
    0
  12. #172 ((=^.^=DeiA)) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2552 / 12:19
    อยากอ่าน X27 ต่ออ่ะ
    #172
    0
  13. #151 keroro-19 (@keroro-19) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2552 / 16:13
    ซึ้งอ่ะ
    #151
    0
  14. #62 น้ำ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 22:46
    สุดยอด
    #62
    0
  15. #45 ZENRI_SERO (@zenri_sero) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2552 / 20:46
    อยากอ่าน XS


    #45
    0