Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 32 : รอยต่อจากอดีต ตอนที่12 ข้ามผ่านกาลเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 เม.ย. 52

ตอนที่11 ข้ามผ่านกาลเวลา




เสียงไอหนักๆจนเหมือนซี่โครงคนไอกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆดังไม่หยุดมาพักใหญ่แล้ว ยิ่งไอมากเท่าไหร่ละอองสีชาดก็ยิ่งเพิ่งจำนวนมากขึ้น จนกระทั่งร่างสูงในชุดขาวหมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้น เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆดังก้องในกว้าง


เมื่ออาการสงบลงพร้อมกับลมหายใจที่กลับเป็นปกติทีล่ะนิด เบียคุรันค่อยๆชันตัวกับอ่างล้างหน้าถึงจะพอลุกขึ้นยืนได้แม้จะต้องจับขอบอ่างให้มั่นก็ตาม เสียงน้ำจากก๊อกไหลล้างคราบเลือดที่ตัวเขาไอออกมาเองยิ่งทำให้ชายผมขาวนึกถึงใครคนหนึ่ง


เมื่อไหร่เธอจะมานะ มุคุโร่คุง


เพราะรู้ว่าร่างกายของตนไม่อาจทนมีชีวิตได้ตามมาตรฐานของมนุษย์ปกติทั่วไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่เบียคุรันปรารถนาคือไม่ได้ตายอย่างโดดเดี่ยว หากต้องจากไปอย่างเดียวดายแล้ว ก็เท่ากับตอกย้ำว่าชีวิตนี้ไม่มีใครมอบหัวใจให้เลย


หากได้ตายด้วยน้ำมือของคนที่รักมากที่สุด มีสายตาของคนที่รักยิ่งกว่าใครมองส่งจนวินาทีสุดท้าย คำบอกลาครั้งสุดท้ายจะมอบให้ชายเพียงคนเดียว


...โรคุโด มุคุโร่...


“ดีใจที่ได้เจอนะ มุคุโร่คุง”


ทันทีที่เดินออกจากห้องน้ำ ใบหน้าที่ยามหลับก็ฝันถึงนั่งรอเขาอยู่บนโซฟาเป็นที่เรียบร้อย ข้างกายร่างงามวางสามง่ามอาวุธคู่กายไว้พร้อม เบียคุรันสืบเท้าเข้าใกล้ โน้มหน้าประทับเบาๆที่ริมฝีปากนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมเสียงกระซิบ


“ฉันพร้อมแล้ว ลงมือเลย”


ฉัวะ!!!


ฝนเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมชุดขาวสะอาด





ปราสาทวาเรีย


“ชิชิชิ ทำไมวันนี้บอสกับสควอโล่ตื่นสายจังง่า เจ้าชายว่างงงงง”


“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ว่าแต่เมื่อคืนวองโกเล่รุ่นที่1กับ2มาเข้าฝันเจ๊ด้วยล่ะ โรแมนติกสุดๆไปเลยล่ะ”


“เจ้าชายก็ฝันเหมือนกัน”


“ที่ฝันเมื่อคืนจะเกี่ยวกับเรื่องที่บอสตื่นสายหรือเปล่า”


เลวี่ออกความเห็น แต่ทันใดนั้นเสียงของอัลโกบาเลโน่โลภมากก็เร่งยิกๆให้เหล่านักฆ่าออกไปทำงานหาเงิน เสียงนั่นดังไปถึงห้องของสควอโล่ที่ไม่รู้ทำไมแซนซัสยังคงนอนห้องนี้แม้ว่าห้องที่ตัวเองเป็นคนทำพังกับมือจะสร้างใหม่เสร็จแล้ว


“เฮ้ย บอส เมื่อไหร่จะลุกสักที”


สควอโล่ร้องประท้วงเป็นครั้งที่สิบตั้งแต่เช้า เพราะมือหนาที่กอดแน่นยิ่งกว่าหนวดคราเคนของแซนซัสรั้งตัวเข้าไว้ไม่ยอมปล่อย


เรื่องมันเริ่มจากความฝันแปลกๆที่ทั้งเขาและแซนซัสต่างก็ฝันเหมือนกัน แล้วจากนั้นมันเรื่องอะไรก็ไม่รู้แซนซัสเอาแต่กอดเขาเอาไว้ทั้งคืนจนกระทั่งเช้า


“เฮ้ย ไอ้คุณบอส!!!”


“หุบปากซะ ไอ้สวะ”


แซนซัสดุเสียงเข้ม ดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม โดยไม่ยอมพูดอะไรมากกว่านั้น เพียงแค่กอดไว้เฉยๆปล่อยให้ร่างกายถ่ายทอดทุกอย่างที่อยากพูดออกไป


...เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยแกไปไหนเด็ดขาด...สควอโล่...





ที่สวนหน้าคฤหาสน์วองโกเล่


“รอก่อนสิ โกคุเดระ โกคุเดระ!!!”


“หนวกหูๆ ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นล่ะ อย่าตามมานะเฟ้ย”


ยามาโมโตะเปลี่ยนจากสาวเท้าตามเป็นวิ่งยาวๆจนกระทั่งก้าวไปดักหน้าร่างเล็กได้ทัน


“ฟังกันก่อนสิ ฮายาโตะ”


เพราะถูกเรียกด้วยชื่อจริงๆไม่ใช่นามสกุลเหมือนทุกครั้งจึงทำให้คนถูกเรียกที่เอาแต่ยกมือปิดหูเดินหนีมาตลอดยอมหยุดฟังได้



“ทำไมนายต้องหนีฉันด้วยล่ะ”


“ก็นายอยากพูดอะไรประหลาดๆออกมาเองต่างหาก”


โกคุเดระโวยวาย ตั้งท่าจะเดินหนีอีกแต่ก็ถูกมือแกร่งรวบแขนสองข้างไว้แน่น ยามาโมโตะดันคนที่เอาแต่โวยวายเดินหนีไม่ได้หยุดจนติดต้นไม้ จ้องดวงตาสีมรกตเขม็ง เพราะความฝันเมื่อคืนทำให้เขาตัดสินใจได้เด็ดขาด


“โกคุเดระ...ฉันรักนาย...ถ้านายคิดว่าฉันพูดเรื่องประหลาด มองตาฉันสิ มองตาฉันแล้วบอกว่าฉันกำลังพูดล้อเล่น”


เมื่อถูกบังคับให้มองตาอีกฝ่ายตรงๆ สิ่งที่โกคุเดระเห็นมีเพียงความจริงเท่านั้น ความจริงใจสะท้อนในดวงตาคู่นั้น ความจริงที่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแม้แต่น้อย ยามาโมโตะรักเขาในขณะที่เขาเองก็...


ผู้พิทักษ์ขี้โวยวายหลุบตาลงต่ำเพราะไม่อาจทนมองแววตาจริงจังของคนตรงหน้าได้อีกต่อไป เพราะคนๆนั้นเจิดจ้าเกินไป สุกสว่างเสียจนถ้าไม่หลบตาตัวเขาต้องละลายเพราะความสุขแน่ๆ


“โกคุเดระ...”


“...อะไรเล่า”


คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เวลานี้ระยะห่างระหว่างเขากับยามาโมโตะเหลือน้อยลงเรื่อยๆแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอีกฝ่าย


“ขอฉัน...จูบนายได้มั้ย”


โกคุเดระพยักหน้าแทนคำตอบเรียกรอยยิ้มกว้างจากร่างสูง ก่อนที่ระยะห่างอันน้อยนิดของทั้งคู่จะหมดไป


...ฉันรักนายนะ...เจ้าบ้าเบสบอล...





ห้องทำงานของวองโกเล่รุ่นที่10


เสียงเอะอะโววายของโกคุเดระคุงเงียบไปแล้ว สุดยอดลางสังหรณ์ของสึนะทำให้พอจะรู้เรื่องระหว่างเพื่อนรักทั้งสอง เห็นเพื่อนรักมีความสุขเขาก็ดีใจ แต่ว่า...


...เรื่องของสึนะเองล่ะ...


วองโกเล่รุ่นที่10เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตานึกถึงประโยคสุดท้ายของวองโกเล่รุ่นที่1


...จากนี้ไปขอให้หัวใจเจ้าอย่าได้หลงทางจนต้องพบความพลัดพรากดังเช่นเราเลย จงเปิดใจรับฟังเสียงหัวใจของตัวเจ้าเองเถิด...


ฟังเสียงของหัวใจ ต้องทำยังไงถึงจะได้ยินล่ะ
หรือว่าที่จริงได้ยินอยู่แล้ว แต่ทำเป็นไม่ได้ยินไปอย่างนั้นเอง


“...เปิดใจ...นั่นสินะ...”


สึนะพึมพำกับตัวเอง ตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ต่อสายถึงใครบางคน...



TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #467 nampeung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 00:49
    ใครลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #467
    0
  2. #427 พันปักษา (@vongolatsuna27) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2556 / 09:03
    ตามด้วยมือของคนที่รัก.... มันจะเศร้าเกินไปแล้วนะป๋าเบียงผู้ละโลภคนนั้นหายไปไหนแล้ว มันต้องไม่ใช่แค่นั้นสิ!

    ทำเป็นปากร้าย แต่สุดท้ายก็ทั้งรักทั้งหวงไม่ยอมให้สควอโล่ห่างตัวไปไหนเลยนะ ไอคุณบอส

    ในที่สุดโกคุไดระคุงเขาก็ตอบรับเสียงหัวใจของนายซะที่นะยามาโมโตะ

    แล้วบทสุดท้ายเสียหัวใจของสึนะจะเปิดเผยเรื่องราวแบบไหนกันนะ
    #427
    0
  3. #106 Jeajea^_^ (@ployjea) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2552 / 20:09
    สึนะจิบอกรักใครเอยน่าลุ้น*0*

    อิอิ

    ค้างๆๆ

    เปงกะลังใจให้นะค่ะและจะติดตามเรื่อยๆค่า
    #106
    0
  4. #105 oong♪fong♪ (@Asuki) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2552 / 00:18
    เชียร์คู่10069 XSสุดหูรูด คู่หนึ่งไปแล้ว หวานจนมดยังไม่เข้าใกล้ แต่อีกคู่หนึ่งล่ะฟ่ะ- -? จบสวยๆหน่อยล่ะกาน อย่าให้ค้างนานน้าค้า^_^
    #105
    0
  5. #104 CapaLdI (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2552 / 21:34
    ขอแก้ไขคำผิดนิดนะ

    ot....*นะ
    #104
    0
  6. #103 CapaLdI (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2552 / 21:27
    ..เศร้า..หวาน..(*2)....ค้าง..

    ..

    สงสารเบียคุรัน.. ตายด้วยน้ำมือคนรัก..เราว่า..มานก็เศร้านะ..

    แซนซัส . . . .มาหวาน(ผิดปกติ)..จังนะ..

    ยามาโมโตะ.. หวานกันจริงๆ หวานไม่อายใครเลย..

    มีใครอีก....? ช่างเถอะ (อ้าวววววววเฮ้ยย!!<<ตัวละครอื่นในเรื่อง)

    สึนะ.. ..อยากรู้ซะแล้วสิ..จะทำอะไรต่อไป..แต่ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ..

    ..

    ไรเตอร์มาอัพไวๆนะ รออ่านอยู่ot

    เป็นกำลังใจให้ สู้ๆนะ
    #103
    0